فایل پاورپوینت کامل دُرّ دریای دری (معرفی ترجمه خطی قرآن مجید موزه حضرت شاهچراغ)

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل دُرّ دریای دری (معرفی ترجمه خطی قرآن مجید موزه حضرت شاهچراغ) – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل دُرّ دریای دری (معرفی ترجمه خطی قرآن مجید موزه حضرت شاهچراغ) شامل 93 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل دُرّ دریای دری (معرفی ترجمه خطی قرآن مجید موزه حضرت شاهچراغ) گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل دُرّ دریای دری (معرفی ترجمه خطی قرآن مجید موزه حضرت شاهچراغ) با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل دُرّ دریای دری (معرفی ترجمه خطی قرآن مجید موزه حضرت شاهچراغ) از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل دُرّ دریای دری (معرفی ترجمه خطی قرآن مجید موزه حضرت شاهچراغ) با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل دُرّ دریای دری (معرفی ترجمه خطی قرآن مجید موزه حضرت شاهچراغ) را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل دُرّ دریای دری (معرفی ترجمه خطی قرآن مجید موزه حضرت شاهچراغ) :

خورشید روشنی بخش اسلام در قرن هفتم میلادی در شبه جزیره عربستان تابیدن گرفت و با این بر آمدن، بامدادی روشن و پر امید و حیاتی نو را به ارمغان آورد.

قانونمندی ها و اصول و احکام آن نیز در قالب قرآن مجید برپیامبر صلی الله علیه و آله نازل شد. این کتاب پرارج که «اساسنامه» دین اسلام است، تمامی اصول و مبادی دین مبین را اعم از عقاید، احکام، اخلاق و قوانین عملی حیات در برمی گیرد. به سخن دیگر قرآن تنها مجموعه ای قوانین دینی و آداب و سنن اعتقادی نیست بلکه کتاب زندگی و راهنمای سعادت و خوشبختی است. جمال صوری و اعجاز ادبی قرآن از یک سو و معانی والا و متعالی آن از سوی دیگر موجب شد تا این کتاب گران قدر مورد توجه قوم عرب قرار گیرد. مسلمانانی که حضور قرآن را در زندگی خود پذیرفته بودند با ایجاد پیوند عمیق با آیه آیه این کتاب الهی به پیشرفت و شکوفایی جامعه اسلامی می اندیشیدند و با اتکا به قرآن و الهام گرفتن از آن و با تفحص در این گنجینه عظیم معرفت به ابداع و خلق علوم مختلف از صرف، نحو، لغت، معانی، بیان، بدیع، فلسفه، کلام، عرفان و… پرداختند. آنها علاوه بر علوم نقلی، به علوم عقلی چون ریاضی، طب، نجوم، و… نیز روی آوردند و خدمات شایان توجهی نه تنها به جوامع مسلمان که کل بشریت عرضه کردند وقرن ها دانشمندان جهان را وامدار خود نمودند.

«ابن خلدون» ضمن بر شمردن علوم نقلی و کاربرد آنها می گوید:

این علوم مخصوص امت اسلامی است.[۱]

در این میان ایرانیان از سهم بسزایی برخوردار بودند. آن ها که قومی موّحد و متمدّن و دانش دوست بودند، با بهره گرفتن از تعالیم قرآن، راه خلق بسیاری از علوم مذکور را باز و همواره کردند و سرمایه های افتخار آمیزی چون ابوبکرخوارزمی، ابن سینا، محمد زکریای رازی، خیام نیشابوری، خواجه نصیرطوسی و… را در تاریخ تمدن اسلامی برای خود اندوختند.

علاوه بردانشمندان ایرانی، ادبای ایرانی و فارسی زبان نیز، که هسته مرکزی اندیشه های آنان راتعلیمات قرآنی تشکیل می داد و از همان آغاز بذر تفکرات و گرایش های دینی در ذهن ودل آنان کاشته شده بود، در همه ابعاد وزمینه های شعر و نثر با استعانت از مفاهیم و مضامین، ترکیبات و اصطلاحات، الفاظ و لغات، داستان ها و حکایات، امثال و حکمت های قرآن، به خلق آثار ادبی خود پرداختند و با استفاده از آیات منّور قرآن به نوشته های خود ارزش و بها بخشیدند.

فراوانی آیات قرآن در آثار نویسندگان و شاعران فارسی زبان از قرن چهارم به بعد، گواه آمیختگی دین با ادب و هنر، و گویای این حقیقت است که قرآن مجید نه تنها با شعر و ادب مغایرتی ندارد، بلکه سرچشمه ومنبع واقعی الهام آن است.

آشنایی و توجه به قرآن از راه های گوناگون، در تمام اعصار مورد عنایت مسلمانان بوده است. یکی از شیوه های پژوهش در قرآن اقدام به ترجمه آن است. نکته قابل ذکر آن که اگر چه مسأله جواز و عدم جواز ترجمه قرآن، همواره مورد بحث و اختلاف نظر شدید علمای مذهبی بوده است، اما با استناد به کتب تاریخی و روایات مختلف، شاید بتوان ادعا کرد که ایرانیان و در رأس همه آن ها «سلمان فارسی»، صحابی مشهور ایرانی رسول اللّه صلی الله علیه و آله، نخستین قومی هستند که به امر ترجمه قرآن اقدام نمودند. «ابوالمظفر شاهفور اسفراینی» (م. ۴۷۱ ه. ق) در کتاب «تاج التراجم فی تفسیر القرآن للاعاجم» ضمن برشمردن دلایل جواز ترجمه قرآن به فارسی می نویسد:

از بهر این معنی بود که سلمان فارسی از مصطفی صلی الله علیه و آله دستوری خواست تا قرآن به پارسی به قوم خویش نویسد، وی را دستوری داد. چنین گفتند که: وی قرآن بنبشت و پارسی آن اندر زیر آن بنبشت، آنگه به آخر آن بنبشت: هذا القرآن الذی أنزل علی محمد…[۲]

به مسأله ترجمه قرآن مجید توسط «سلمان فارسی»، صاحب «مناهل العرفان» نیز به نقل از «النفحه القدسیه» اشاره می کند.[۳]

اما شروع ودرخشش ترجمه کامل قرآن مجید در ایران به حدود قرن سوم، چهارم و عصر سامانیان بر می گردد.[۴]

بنا به گفته مولف یا مولفان کتاب ترجمه، موسوم به ترجمه تفسیر طبرسی و به شهادت تاریخ، منصوربن نوح سامانی (حکومت ۳۵۰-۳۶۶) اولین امیری است که با گرفتن حکم جواز ترجمه قرآن از علمای ماوراءالنهر، به طور رسمی فرمان داد تا قرآن یا تفسیر قرآن مجید به زبان فارسی ترجمه شود.[۵]

پس ازاین اقدام، حرکت ترجمه و تفسیر و جمع آوری مفردات قرآن به زبان فارسی با سرعت و شتاب بیشتری ادامه یافت و آثار ارزشمندی چون تفسیر قرآن پاک، لسان التنزیل، تفسیری بر عشری از قرآن مجید، ترجمه و تفسیر معروف به کمبریج، ترجمه قرآن موزه پارس، تفسیر سور آبادی، تاج التراجم فی تفسیر القرآن للاعاجم، گزیده ای از بخشی از قرآن کریم (شنقشی)، تفسیر کشف الاسرار، تفسیر نسفی، ترجمه قرآن مورخ ۵۵۶ هجری، تفسیر بصائریمینی، تفسیر ابوالفتوح رازی و بسیاری تفاسیر و ترجمه های کوچک و بزرگ دیگر تا عصر حاضر و باانگیزه ها، روش هاو اسالیبی کاملا متفاوت به وجود آمد.

از جمله ترجمه های با ارزش قرآن مجید که حاوی لغات و ترکیبات زیبای فارسی است، قرآن مترجم خطی موزه حضرت شاهچراغ علیه السلام است، که در این نوشتار، به بررسی بخشی از خصوصیات این نسخه می پردازیم.

ویژگی های صوری

نسخه مذکورکه در دو مجلد صحافی شده، در دفتر نسخه های خطی موزه حضرت شاهچراغ علیه السلام با شماره های ۲۹۷ و ۲۹۸ و در فهرست کتب خطی کتابخانه آستان احمدی با ردیف های ۱ و ۲ و شماره های ثبتی ۱۷۱۵ و ۱۷۱۶ معرفی شده است.[۶] این دو جلد بنا بر قول معروف در خاکبرداری هایی که به منظور گسترش فضای حرم احمدی و محمدی علیهما السلام انجام شده، در صندوقی آهنین از درون قبری به دست آمده است.[۷] و بخش اعظمی از ترجمه ای کهن از قرآن مجید را شامل می شود (حدود ۲۳ جزء). مجلد اوّل با آیه ۱۵۳ سوره بقره: استعینوا بالصّبر والصّلوه انّ اللّه مع الصابرین آغاز می شود و با آیه ۵۶ سوره اسراء: فلا یملکون کشف الضر عنکم ولاتحویلا، پایان می رسد. مجلد دوم با آیه ۳۰ سوره نور: ذلک أزکی لکم ان اللّه خبیر بما یصنعون آغاز می شود و با آیه ۲۰سوره انسان: و اذا رأیت ثم رأیت نعیما و ملکا کبیرا، به پایان می رسد.

اندازه اوراق ترجمه شاهچراغ ۵/۳۸ * ۵۰ واندازه نوشته ها ۲۵ * ۵/۳۸ و تعداد سطور هر صفحه ۲۲ سطر (۱۱سطر متن و ۱۱سطر ترجمه) است. اوراق نخودی رنگ این دو مجلد بر روی هم ۳۴۰ برگ است.

در این دو مجلد، متن قرآن با نوعی خط محقق و ریحان ناپخته و شکل نگرفته، وترجمه آن به خط نسخ آمیخته با نستعلیق نگارش یافته است. مرکب آیات سیاه رنگ و مرکب ترجمه سرخ رنگ است. دو صفحه اول هر جزوی، متن و حاشیه، به تمامی تذهیب شده است و ترجمه ندارد. بر روی هم ۱۵ صفحه این نسخه مذهّب وبدون ترجمه است. در تذهیب کتاب، نشانه هایی ازهنر قرن هفتم تا اوایل قرن دهم ایران دیده می شود. در زمینه صفحات تذهیب، گل های شاه عباسی نیز نقش گردیده است.

آغاز سوره ها، کلمه اللّه در تما م قرآن، آیات بسم اللّه الرّحمن الرّحیم و دایره بین آیات (به جای شماره آیات) همگی مذهّب است. دور همه صفحات، دوخط سرخ ویک خط آبی، به صورت خط بسته رسم شده است. رنگ آمیزی ونقش و نگارهای اطراف صفحات و تذهیب ها بیشتر شبیه گلیم های عشایری و مرزهای شرقی و جنوبی ایران است.

قسمتی از برخی اوراق به دلیل قدمت و پوسیدگی از بین رفته است و برخی نیز، پس از کشف نسخه، به علت وصالی نادرست، سیاه و کدر و غیرقابل خواندن شده است؛ اما تعداد بسیار زیادی از اوراق، کاملا سالم و خوانا است.

هنگامی که مرحوم علینقی بهروزی مسوٌولیت کتابخانه احمد بن موسی علیه السلام را به عهده داشتند، این نسخه، کشف، صحافی و شماره گذاری شده و اوراق آسیب دیده وصالی گردیده است.

در شماره گذاری دقت کافی نشده است؛ گاه دیده می شود که دو صفحه با شماره متوالی، از نظر متن قرآن چندین آیه یا سوره با هم فاصله دارند و بین این دو صفحه افتادگی هایی بوده که هنگام شماره گذاری صفحات در نظر گرفته نشده است. ازطرف دیگر همین شماره های الحاقی نیز افتادگی دارد وبرخی جاها چند شماره و صفحه مفقود شده است. با توجه به این قرینه و وجود چند برگ کاغذ روغنی پی در پی و در کنار هم که بین تک تک اوراق کتاب برای حفظ و نگهداری برگ ها و عدم تماس آنهابا هم، تعبیه شده است، می توان نتیجه گرفت که پس ازوصالی کتاب، اوراق با شماره هایی که اکنون مفقود شده اند از بین صفحات کنده و جدا شده است.

در حاشیه آغاز هر سوره، توضیحاتی درخصوص فضیلت آن سوره به خط کاتب ترجمه و با مرکب سیاه رنگ دیده می شود. متأسفانه برخی از این توضیحات به علت پوسیدگی کاغذ از بین رفته است. همچنین گاهی درحاشیه بعضی آیات، مطالبی از قبیل بیان اسباب نزول آیه، قرائات مختلف یا نکات تفسیری با همان خط و رنگ ثبت شده است.

مترجم کتاب

به دلیل آنکه ابتدا و انتهای کتاب افتاده، مترجم، کاتب، تاریخ ترجمه و تاریخ کتابت معلوم نیست.

تاریخ کتابت متن وترجمه از روی قرائن خطی، به حدود قرن هشتم تا نهم و اوایل دهم بر می گردد. این ترجمه به اعتقاد دکتر محمد جعفر یاحقی، فارسی ماوراءالنهری است.[۸] با توجه به اسلوب نگارش و ویژگی های سبکی، که برخی از آنها پس ازاین خواهد آمد، یقینا از روی ترجمه ای کهن تر که احتمالا متعلق به قرن پنجم هجری بوده، نوشته شده است. این حدس را نظر دکتر یاحقی نیز که در «فرهنگنامه قرآنی» ارائه شده است تأیید می کند. ایشان درمعرفی نسخه های مترجم خطی قرآن که اساس کار «فرهنگنامه قرآنی» قرارگرفته است، به ترجمه ای اشاره می کنند که به شماره ۹۹۹ (ردیف ۳ جدول معرفی اجمالی قرآن های خطی فرهنگنامه قرآنی)، در کتابخانه آستان قدس رضوی ثبت شده است.[۹] ترجمه قرآن اخیر که بسیار شبیه به ترجمه موزه شاهچراغ علیه السلام است و نگارنده در تصحیح و تکمیل ترجمه شاهچراغ علیه السلام از آن بهره فراوان گرفت[۱۰]، ظاهرا متعلق به قرن پنجم و فارسی ماورءالنهری است.[۱۱]

همچنین توضیحاتی نیز که در حاشیه آغاز برخی سوره ها و آیات قرآن مترجم شاهچراغ علیه السلام در شأن نزول، تفسیر یا اختلاف قرائت آمده اگر چه تعدادشان بسیار اندک است اما اسلوب نوشتن و سبک آن ها، تاریخ تخمینی ترجمه را تأیید می کند.

مذهب مترجم

درباره مذهب مترجم، شاید بتوان با استفاده از قرائن بسیار معدودی که در ترجمه وجود دارد ادعا کرد که مترجم اصلی این ترجمه، مذهب اهل تسنن و جماعت داشته است. این شواهد در سوره مائده و نساء دیده می شود.

در سوره مائده در آیه وضو می خوانیم: یا ایّها الذین امنوا اذا قمتم الی الصّلوه فاغسلوا وجوهکم وایدیکم الی المرافق وامسحوا برؤسکم وارجلکم الی الکعبین: ای آنا نیک گرویدگان [اید] چون برخیزید زی نماز کردن پس بشویید روی هاء خود را و دستهاء خود را تا آرنجها [و] بکشید بر سرهاء خود و بشویید پایهاء خود زی شتالنگ. (مائده، ۵/۶)

قسمت اخیر که ترجمه وامسحوا بروٌوسکم وارجلکم الی الکعبین است با اعتقاد اهل تسنن در کیفیت وضو سازگاری دارد.

دیگر شاهد در سوره نساء است: یا ایّها الذین امنوا اطیعوا اللّه واطیعواالرسول وأولی الامر منکم: ای آنانیک گرویدگان [اید] فرمان برداری کنید خدایرا و فرمان برداری کنید رسول او را و علما و خلفا [از شما] فرمان برداری کنید. (نساء، ۴/۵۹)

ترجمه لفظ «اولی الامر» به «علما و خلفا» مطابق با اعتقاد مذهب تسنن است.

برای آشنایی بیشتر با این ترجمه، در این قسمت از گفتار، به ذکر پاره ای از مشخصات آن می پردازیم:

برخی ویژگی های رسم الخطی

نشانه اضافه در کلمات مختوم به الف، همزه است:

«می گویند بدهنهاء خود آنچ نیست در دلهاء ایشان» (آل عمران، ۳/۱۶۷)

«اوآنک بنیان نهاد بناء خود را بر پارسائیی. . .» (توبه، ۹/۱۰۹)

گاهی همین همزه حذف می گردد:

«و مر خدایراست لشکرها آسمانها و زمین.» (فتح، ۴۸/۴)

در غیر حالت اضافه نیز گاهی همزه در پایان کلمات مختوم به الف می آید و زمانی حذف می شود:

«بیافرید در و کوهها و جویهاء و از میوها بکرد.» (رعد، ۱۳/۳)

شناسه فعلی «ای»، یاء وحده، یاء نکره، . . . در پایان کلمه مختوم به هاء بیان حرکت به صورت همزه قطع دیده می شود:

«بیرون شواز بهشت کی تو راند.» (حجر، ۱۵/۳۴ )

«پس مجوئید برایشان راهی و بهان.» (نساء، ۴/۳۴)

گاهی همزه فعل ربطی «است» بدون آنکه اتصالی صورت گیرد از کلام ساقط می شود:

«ای مردمان کی گردنکشی شما بر تنها شما باشد برخورداری زندگی این جهان ست.» (یونس، ۱/۲۳)

«دوست شما و یار شما خدای ست.» (مائده، ۵/۵۵)

حرف «پ» در کل این ترجمه، جز در هفت مورد، به صورت «ب» آمده است:

«… بگیریم ایشانرا پاره پاره از آنجا کی نه دانند،» (اعراف، ۷/۱۸۲)

حرف «چ» در همه ترجمه به صورت «ج» به کار رفته است:

«هر آینه ما جون جشانیم آدمی را از ما بخشایشی پس شاد شوند بوی.» (شوری، ۴۲ /۴۸ )

حروف «د» و «ذ» در برخی موارد، بدون رعایت قاعده، به جای هم می آیند:

«ایشان نافرمانی کردند و ایشان از حد بگدشتند.» (مائده، ۵/۷۸)

«مر مردانرا باشد از آنچ رها کردند مادر و پذر و خویشاوندان.» (نساء، ۴/۷)

گاهی زیر حرف «س» علامتی شبیه به سه نقطه (c) دیده می شود. این علامت در حرف «ش» در بالا و به جای نقطه ها گذاشته شده است:

«پس افسوس کنند از ایشان.» (توبه، ۹/۷۹ )

حرف «گ» در این ترجمه همیشه به صورت «ک» می آید:

«نیست خواندن کافران مکر در کمراهی.» (رعد، ۱۳/۴۱)

حرف «ی» در بیشتر موارد بدون هیچ قاعده ای به صورت «ی» می آید:

«و بدرستی و راستی در آوردیم داود را از ما افزونی، ای کوهها همه روز رویت تا تسبیح گوییت با وی و ای مرغان و نرم کردیم از بهر وی آهن را. (سبأ، ۳۴ /۱۰ )

یاء میانجی در کلمات مختوم به مصوت های بلند «ا» و«او» که به انواع یاءهای شناسه فعلی، مصدری، وحده و نکره، و… متصل شده اند به صورت «ئی» نوشته می شود:

«و نه برابر می شود کور و بینا و نه تاریکیها و نه روشنائیی.» (فاطر، ۳۵/۳)

کلمات «که» و «چه» به صورت های «کی»، «که»، «ک»، «جه» و «ج» آمده است:

«نه بود ما را کی شرک آریم بخدای هیچ چیز.» (یوسف، ۱۲ /۳۸)

«برهانیدیم آنانرا که باز می بودند از بدی.» (اعراف، ۷/۱۶۵)

«وانانک باوی اند بدانک هر آینه فال بدایشان نزد خدایست.» (اعراف/۱۳۱)

«نه جه بیشترایشان نه دانند.» (لقمان، ۳۱ /۲۵ )

«اگر ج بودند بیش از آن در بیراهی بیدا» (آل عمران، ۳/۱۶۴)

پیشوند نفی و نهی در بیشتر موارد منفصل از فعل آمده است:

«نه باشی اندر کاری و نه خوانی از آن از قرآن و نه کنید هیچ کاری کی نه باشیم ورشما گواهان.» (یونس، ۱۰ /۶۱)

«مه باشیت از کم دهندگان.» (شعراء، ۲۶/۱۸۱)

ضمایر شخصی متصل غالبا از کلمه پیش از خود جدا نوشته می شود:

«نه می نمودیم شان هیچ نشانی مکروی بزرگتر بود از مانند وی و کرفتیم شان بشکنجه.» (زخرف، ۴۳/۸)

«او نا کرویدکان تان بهترند از این کروه تان یا مر شما راست بیزاری در کتابها.» (قمر، ۵۴/۴۳)

هاء بیان حرکت از پایان کلمه ای که با هاء جمع، جمع بسته شده است حذف