فایل پاورپوینت کامل دین داری در ایران کنونی و چشم انداز آن

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل دین داری در ایران کنونی و چشم انداز آن؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل دین داری در ایران کنونی و چشم انداز آن انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 62 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل دین داری در ایران کنونی و چشم انداز آن:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل دین داری در ایران کنونی و چشم انداز آن آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل دین داری در ایران کنونی و چشم انداز آن با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل دین داری در ایران کنونی و چشم انداز آن از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل دین داری در ایران کنونی و چشم انداز آن، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل دین داری در ایران کنونی و چشم انداز آن :

عصر ما، ش ۲۳۲

چکیده: عناصر و مؤلفه های دین داری را می توان به چهار بخش تقسیم کرد: بینش ها; احساس ها; ارزش ها و رفتارهای دینی . در سه بخش نخست، وضعیت دین داری کم و بیش همان شرایطی را دارد که در بیست سال پیش وجود داشت; اما در رفتارهای دینی، فقط بخشی تحت نظارت و الزام حکومت بوده دچار تنزل شده است . چشم انداز آینده، سمت و سوی گفتمان دینی معنویت گرا، نوگرا و مردم سالار است .

۱ . جناح راست محافظه کاران وضع دین داری در کشور را فاجعه بار دانسته، علت العلل آن را نیز فاجعه دیگری به نام «دوم خرداد و اصلاحات » می دانند . اگر علت پیروزی اصلاح طلبان و شکست محافظه کاران همانا دین گریزی و فساد اکثریت جامعه و جوانان بوده است، آن گاه باید به این پرسش پاسخ داد که علت تولید چنین وضعیتی در دوره پیش از دوم خرداد چه بوده و نیروی غیر اصلاح طلب حاکم در آن دوره چه سیاست ها و رفتاری را اعمال کرده بود که نتیجه آن ظهور چنان اکثریت دین گریز، مخالف با دین داری محافظه کارانه یا اقتدارطلبانه و موافق با اصلاحات و اصلاح طلبان شده است؟

۲ . اگر جناح محافظه کار این وضعیت را فاجعه بار و سیاه توصیف می کند، جز این نیست که الگوی مطلوب دین داری و گفتمان دینی در نظر آنان، ایشان را به سمت چنین واقع داوری ^(۱) و قضاوتی در مورد وضع موجود سوق می دهد . از این روست که شناخت گفتمان های دینی موجود و تعیین وضعیت دین و دین داری مطلوب در جامعه، ضرورتی برای شناخت واقعیت و ارزیابی آن است .

۳ . واقعیت های شهودی و آماری در جامعه ما نیز نشان می دهد که شکاف دینی، یکی از چند شکاف بالفعل و نسبتا فعالی است که جریان دارد و در راس این دوگانگی، شکاف میان دین رسمی با دین غیر رسمی است . در یک سو، گفتمان دینی و فرهنگی ای است که نهادهای رسمی و حاکمیت، دست اندرکار تولید، توزیع و تبلیغ آن است و در سوی دیگر، نوعی گفتمان و فرهنگ دینی است که در جامعه و میان طبقات و قشرهای اکثریت و رو به گسترش آن جاری است . البته هیچ یک از دو عرصه این شکاف در درون خود دارای انسجام و پیوستگی نیست; چنان که گفتمان دینی رسمی و حاکم نیز در درون خویش فاقد وحدت منطقی و منطق وحدت است .

۴ . برای یک مطالعه مقایسه ای میان وضعیت دینی و دین داری در ایران کنونی با ایران سال های اولیه انقلاب اسلامی و صرف نظر از واقع داوری یا ارزش داوری ^(۲) ، می توان عناصر و مولفه های دین داری را به چهار بخش تقسیم کرد و وضعیت هر بخش را در شرایط کنونی با شرایط بیست و سه سال پیش سنجید . این چهار بخش عبارتند از: ۱ . بینش ها و باورهای دینی; ۲ . احساس ها و تجربه های درونی دینی; ۳ . اخلاق و ارزش های دینی; ۴ . رفتارهای دینی; اعم از رفتارهای فردی و رفتارهای جمعی .

آمارهای موجود نشان دهنده این واقعیت است که در بخش اول تغییر محسوس و معناداری رخ نداده است و بینش ها و باورهای دینی جامعه کم و بیش همان هایی است که در بیست سال گذشته بوده است . در بخش دوم نیز نه تنها در میان توده مردم و حتی جوانان با کاهش و افت روبه رو نیستیم، بلکه با توجه به رشد گفتمان دین معنوی و پیش افتادن اسلام عرفانی از اسلام فقهی در جامعه می توان از نوعی پیشرفت سخن گفت . در بخش سوم باید میان اخلاق به معنای

[

ethics

]

با اخلاق به معنای

تفکیک کرد . اخلاق به معنای مورالیته و یا به تعبیر دقیق تر، «اخلاقیات » ، که شامل نورم ها ^(۳) و هنجارهای اجتماعی – اخلاقی است، بیشتر به بخش چهارم، یعنی رفتارها مربوط می شود . اخلاق یا اتیک دینی، شامل اصول و آرمان های اخلاقی و ارزش های عام و جهت دهنده کلی است که با عدالت خواهی، آزادی طلبی، صداقت، اخلاص، وفاداری و بیزاری از ظلم، دروغ، ریاکاری، نفاق و . . مشخص می شود . این قبیل ارزش های دینی که ارزش های انسانی هم هستند، نه تنها در میان نسل نو و جوانان کاهش نیافته، بلکه باید گفت مبنای برخی رفتارها و هنجارشکنی هایی که مشاهده می شود، همین انگیزه ها و صفات متعالی است که آثار خود را به صورت واکنش هایی، گرچه بی سابقه یا غیر عرفی، به کنش ها و رفتارهای ظاهرا دینی و باطنا مخالف با اصول حقیقی و روح دین داری و گوهر و ذات دین آشکار می سازد .

شاید عمده ترین تغییر و تفاوت محسوس و معناداری که در الگوی دین داری جامعه و جوانان دیده می شود، به بخش چهارم، یعنی حوزه رفتاری تعلق دارد . در این بخش است که آمارها نشان دهنده کاهش فراوانی است; به طوری که نه تنها در مقایسه با سال های اولیه انقلاب، بلکه در سنجش نسبت به سال های پیش از انقلاب نیز سطح پایین تری را به نمایش می گذارد . اما در اینجا نیز نرخ کاهش در حوزه رفتارهای اجتماعی بیش از رفتارهای فردی است . کاهش کسانی که اعمال و مناسک مذهبی، مانند نماز یا روزه را انجام می دهند، قابل توجه است; اما بیش از آن، کاهش کسانی است که الگوی حکومت دینی را قبول دارند . الگوهای رفتاری دینی، از قبیل حضور در مساجد، رعایت پوشش حجاب برای زنان و ارتکاب یا اجتناب از اوامر و نواهی فقاهتی و شریعت مدارانه و انجام یا ترک تکالیفی از قبیل دادن خمس و زکات نسبت به سال های اولیه انقلاب کاهش یافته است . اما در همین جا نیز شاهد عدم کاهش در آن گونه رفتارهای دینی هستیم که کمتر دست خوش مداخلات حکومتی شده است . رفتن به زیارت که هنوز با اوامر و نواهی حکومتی درنیامیخته، همچنان از همان الگوی دینی گذشته تبعیت می کند .

۵ . همان گونه که گذشت، در مقایسه با سال های اولیه پس از پیروزی انقلاب، از میان چهار بخش دین داری، بخش رفتارها مشمول نوعی افت و کاهش آماری در جامعه شده است . برای تحلیل و تبیین چنین کاهشی باید چهار فرایند موازی را مورد بررسی قرار داد . این چهار فرایند عبارتند از: ۱ . فرایند تحول سیاسی; ۲ . فرایند تحول اجتماعی; ۳ . فرایند تحول گفتمان; ۴ . فرایند تحول جهانی . از میان این چهار فرایند، سه فرایند اول، فرایندهای داخلی ایران هستند و فرایند چهارم امری خارجی است . این چهار فرایند تحول، به ایجاد وضعیت کنونی الگوی دین داری منتهی شده و موقعیت امروزی را در یک رابطه همبسته و متقابل رقم زده است که در صورت تداوم آن می توان چشم انداز وضعیت دینی و دین داری در آینده را رصد کرد . جامعه ما در مرحله قبل از انقلاب در مقایسه با کشورهای اسلامی و عربی از حیث رفتار دینی وضعیت بهتری نداشت . آنچه موج دین داری و اسلام خواهی را در میان مردم و جوانان به راه انداخت، عرضه الگو و قرائتی از دین بود که منادی عدالت خواهی و ظلم ستیزی، و دفاع از آزادی به شمار می آمد . اسلامی که متفکران و روشنفکران دینی در گفتار، نوشتار و آثار خود به مردم و جوانان معرفی می کردند و پرچمی که امام خمینی به عنوان دین برافراشت، پرچمی بود که مهر اسلام آمیخته با کرامت و حقوق انسان، آزادی و عدالت و نفی استعمار و استبداد و استثمار را با خود داشت و با عقلانیت، علم و ترقی خواهی موافق بود . در آغاز پیروزی انقلاب، اسلام حاکم، اسلامی بود که جمهور مردم را مبنای نظام سیاسی می دانست و تحول از ساختار استبدادی و خودکامه را به سوی ساختار دموکراتیک و مردم سالار رهبری می کرد; ولی در طول یک فرایند چندین ساله تا پیش از دوم خرداد، تحولات سیاسی در جمهوری اسلامی به سمت و سویی رفت که تا حد زیادی الگوی دولت دینی به دین دولتی استحاله شد و نگرش ها و رفتار مردم را نسبت به دین و حکومت دینی تحت تاثیر قرار داد . سخن گویان رسمی دین، با متفکران دهه پنجاه تفاوت معناداری داشتند . گفتمان سنت گرایی که در فضای سال های دهه پنجاه نمی توانست جوانان و جامعه را اقناع و به سوی خود جذب کند، اینک با استفاده از قدرت خود را بر مسند می نشاند و با ذهن و زبان خشونت گرا، تحقیرآمیز نسبت به ملت، خصومت ورز نسبت به آزادی و مردم سالاری و … به عنوان نماینده همزمان دین و دولت رسمیت می یافت . مردم، به ویژه جوانان و زنان، روزبه روز از گفتمان های دینی سنت گرا، بنیادگرا و شریعت گرا بیشتر فاصله گرفته، به سوی گفتمان های دینی نوگرا، معنویت گرا، مضمون گرا و همنوا با آزادی، کثرت گرایی، عدالت و حقوق بشر متمایل شدند .

۶ . اگر ما در بخش بینش ها، اخلاق و ارزش ها، صرف نظر از تفسیرهای نوی که در هر یک از زمینه های مذکور وجود دارد، همچنان شاهد تداوم و شباهت نسبی وضعیت کنونی دین داری در مقایسه با آغاز انقلاب هستیم و تحولات جامعه در حال دگرگونی ایران بدان جا منجر نشده که همزمان با شکست نیروی فکری – سیاسی محافظه کار و بنیادگرا، دین و دین داری یک جا از دل و ذهن جوانان و دانشجویان و نسل جدید رخت بربندد، به این دلیل است که گفتمان دینی اصلاح طلب نگذاشته است که سنت گرایی و بنیادگرایی، خود را به عنوان تنها گفتمان دینی به مردم معرفی کند و جامعه همچنان این امکان را داشته و دارد که اشکال گوناگون دین داری را از یکدیگر تشخیص و تمییز دهد .

برخی آسیب های حاصل از تحولات دو دهه اخیر در ایران نشان دهنده این حقیقت است که تضعیف بخش هایی از دین، ارتباط مستقیم و معناداری با کارنامه و عملکرد دین و دولت دینی حاکم دارد; کارنامه ای که از طریق دو مکانیسم موازی می تواند فرایند سکولاریزه شدن را تقویت کند: نخست قدسی سازی امور واقعا عرفی و دیگری اجباری کردن دین داری و تبدیل آن از موضوع هژمونی به موضوع سلطه . دین و اسلام موضوع سلطه نیست و به همین سبب، پیامبر نماینده سلطه نیست (لست علیهم بمصیطر) . بلکه او اسوه است . دین اسوه تنها از طریق کسب هژمونی و نفوذ معنوی و داوطلبانه و آزاد و از طریق دعوت در جامعه مدنی و نهادهای دینی خودجوش و با اختیار پایدار می شود . مقایسه ایران با جوامع مسلمانی همچون مصر یا مالزی نشان می دهد که بسط و گسترش دین داری اساسا نیازمند انقلاب اجتماعی است; نه الزاما انقلاب سیاسی . انقلاب سیاسی، دولت و سلطه می آورد; اما انقلاب اجتماعی، دین و هژمونی را در پی دارد . این واقعیت، مسؤولیت اصلاح طلبان را مضاعف می کند . در یک جامعه مسلمان و دینی، زیربنای پایداری اصلاح سیاسی و دیگر اصلاحات را اصلاح اجتماعی متکی بر اصلاح