فایل پاورپوینت کامل دین و سیاست از منظر امام خمینی(ره)

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل دین و سیاست از منظر امام خمینی(ره) :

دین از منظر امام خمینی(ره)

از نگاه امام خمینی دین اسلام، برنامه الهی جامعی است که سعادت دنیوی و اخروی تمام بشر را در حوزه حیات اجتماعی و خصوصی تحقق می بخشد. ایشان بر این باور بودند که اسلام برخلاف مکتب های غیرتوحیدی، در تمام شئون فردی، اجتماعی، مادی، معنوی، فرهنگی، سیاسی، نظامی و اقتصادی دخالت و نظارت دارد و از هیچ نکته ای هرچند کوچک در تربیت انسان و جامعه و پیشرفت مادی و معنوی به سادگی عبور نکرده است؛ موانع موجود در راه تکامل را چه در اجتماع و فرد گوشزد کرده و برای رفع آنها تلاش کرده است.[۱]

امام خمینی با نگاهی جهان شمول به دین می نگرند. از نظر ایشان اسلام، دینی سیاسی است و غیر از این نیست. ایشان در ۲۱ فروردین ۱۳۴۳ دراین باره فرموده اند: «واللَّه اسلام تمامش سیاست است. اسلام را بد معرّفی کرده اند. سیاست مُدُن از اسلام سرچشمه می گیرد. من از آن آخوندها نیستم که در اینجا بنشینم و تسبیح دست بگیرم؛ من پاپ نیستم که فقط روزهای یکشنبه مراسمی انجام دهم و بقیه اوقات برای خودم سلطانی باشم و به امور دیگر کاری نداشته باشم». [۲]

چنان که در اظهارات فوق مشخص است ایشان تمایزی میان اسلام با مسیحیت قائل بودند. از این منظر، هرچند مذهب مسیح را منحرف کردند که «مذهب مسیح هم این نبوده است که همه اش روحانیت [باشد] و [امور مادی ] نباشد، . . . »[۳] اما باز هم «اسلام مثل مسیحیت نیست که فقط یک جهت را ملاحظه کرده باشد؛ اسلام تمام جهاتی که انسان به آن احتیاج دارد، برایش احکام دارد. احکامی که در اسلام آمده است، چه احکام سیاسی، چه احکامی که مربوط به حکومت است، چه احکامی که مربوط به اجتماع است، چه احکامی که مربوط به افراد است، . . . تمام اینها موافق با احتیاجات انسان هست. . . برای اینکه آن احتیاجات را رفع بکند، و به عبارت دیگر، برای اینکه تربیت کند ما را و ما را سعادتمند کند». [۴]

ایشان اسلام شناسان را به سه دسته تقسیم کرده است؛ یک دسته گروهی هستند که «طرف معنویت را گرفته اند و طرف اجتماع را رها کردند» و گروه دیگر «طرف اجتماع و علم اجتماع و علم سیاست و علم، . . . و آن طرف را رها کردند»، ولی امام هیچ یک از این دو گروه را اسلام شناس نمی داند که «اسلام شناس کسی است که این دو مطلب را، این دو جبهه را، هم جبهه معنوی را بشناسد هم جبهه ظاهری را؛ یعنی هم اسلام را بشناسد به آن جهات معنوی که دارد، و هم اسلام را بشناسد به این جهات مادی که دارد. کسی که اسلام را بخواهد بشناسد، باید به این جور بشناسد».[۵] به عبارتی، کسی اسلام را شناخته است که هم آیات، روایات و احکام راجع به جهات معنوی اسلام و هم برای تنظیم امور جامعه، امور سیاسی و امور حکومتی را بشناسد. [۶]

سیاست از منظر امام خمینی

امام خمینی در تعریف سیاست، رویکردی سلبی و ایجابی دارد. او سیاست اسلامی را از سیاست مادی و شیطانی متمایز می کند و بدین صورت می گوید سیاست مطلوب چه نیست و بعد با تعریف سیاست اسلامی، با رویکردی ایجابی به تعریف سیاست می پردازد.

امام در تعریف سیاست شیطانی فرموده اند: «ما وقتی که از آن حبس بنا بود بیاییم به آن حصر، . . . این پاکروان مثل اینکه مقتول هم شد، آن وقت رئیس سازمان بود . . . آمد آنجا. . . و گفت. . . این سیاست کاری است که دروغگویی در آن هست، بدجنسی، مثلا، در آن هست؛ چه هست؛ این آخر کلمه اش این بود که پدرسوخته ای در آن هست! این را شما بگذارید برای ما! من گفتم سیاست به این معنایی که شما می گویید مال شماست!». [۷] امام سیاست را به این معنا که با دروغگویی، چپاول مردم و با حیله و تزویر و سایر چیزها، برای تسلط بر اموال و نفوس مردم باشد به سیاست اسلامی بی ربط می دانست که «این سیاست شیطان است». [۸]

سیاست مادی را هم چنین توضیح می داد که اگر سیاست صحیح اجرا شود نه به آن معنای شیطانی و فاسد، امت را در بعد حیوانی و مادی به جلو می برد که این سیاست هم از منظر ایشان «یک جزء ناقص سیاستی است که در اسلام برای انبیا و اولیا ثابت است». [۹]

اما سیاست مطلوب از نظر امام خمینی، جامعه را به آنجایی پیش می برد که صلاح جامعه و صلاح افراد است. امام دراین باره فرموده اند: این در روایات ما برای نبی اکرم با لفظ «سیاست» ثابت شده است. همانی که در قرآن صراط مستقیم گفته می شود و در نماز هم می خوانیم: «اهدنا الصراط المستقیم»؛ یعنی از خدا می خواهیم که ملت، اجتماع و اشخاص را به صراط مستقیم، که از اینجا شروع و به آخرت ختم می شود، راه ببرد؛ راهی که به سوی خداست. ایشان، این سیاست را مختص به انبیا و اولیا می داند که شغل انبیا، سیاست است و دیانت همان سیاستی است که مردم را از اینجا حرکت می دهد و به همه چیزهایی که به صلاح ملت و مردم است، هدایت می کند. [۱۰]

پیوند دین و سیاست

بر مبنای تعاریف امام خمینی از دین و سیاست، این دو در هم آمیخته اند. نقطه عزیمت امام به گونه ای است که نمی توان جدایی میان این دو مفهوم متصور شد و اگر انگاره جدایی دین از سیاست به میان می آید هدفمند است و دسیسه استعمار. «استعماری ها انداخته اند در دهن مردم و می خواهند به واسطه این، دو فرقه را از هم جدا کنند؛ یعنی آنهایی که عالِم دینی هستند علی حده شان کنند؛ و اینهایی که غیر عالِم دینی هستند علی حده شان کنند. سیاسیون را از سایر مردم جدا بکنند تا استفاده هایشان

امام برای تأیید سیاسی بودن اسلام، بار دیگر تعریف سیاست را پیش می کشد که «مگر سیاست چی است؟ روابط مابین حاکم و ملت، روابط مابین حاکم با سایر حکومت ها. . . جلوگیری از مفاسدی که هست، همه اینها سیاساتی است که هست». بر این مبنا ایشان تعداد احکام سیاسی اسلام را بیشتر از احکام عبادی اش می خواند و کتاب های سیاسی اسلام را هم بیش از کتاب های عبادی اش را بکنند. اگر این قوا با هم مجتمع بشوند، آنها می دانند که با اجتماع قوا نمی توانند منافعی را که می خواهند ببرند؛ ولهذا دامن به این تفرقه ها زده اند زیاد. اول همین معنا که دین از سیاست جداست. قبل از این معنا، اصلش دین افیون است! دین افیون مردم است! آخوندها درباری هستند! جدا کرد