فایل پاورپوینت کامل روابط جمهوری اسلامی ایران با جنبش های مقاومت اسلامی فلسطین (با تأکید بر جنبش جهاد اسلامی)

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل روابط جمهوری اسلامی ایران با جنبش های مقاومت اسلامی فلسطین (با تأکید بر جنبش جهاد اسلامی)!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل روابط جمهوری اسلامی ایران با جنبش های مقاومت اسلامی فلسطین (با تأکید بر جنبش جهاد اسلامی) بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل روابط جمهوری اسلامی ایران با جنبش های مقاومت اسلامی فلسطین (با تأکید بر جنبش جهاد اسلامی) از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل روابط جمهوری اسلامی ایران با جنبش های مقاومت اسلامی فلسطین (با تأکید بر جنبش جهاد اسلامی) شامل 120 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل روابط جمهوری اسلامی ایران با جنبش های مقاومت اسلامی فلسطین (با تأکید بر جنبش جهاد اسلامی) استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل روابط جمهوری اسلامی ایران با جنبش های مقاومت اسلامی فلسطین (با تأکید بر جنبش جهاد اسلامی) با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل روابط جمهوری اسلامی ایران با جنبش های مقاومت اسلامی فلسطین (با تأکید بر جنبش جهاد اسلامی) قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل روابط جمهوری اسلامی ایران با جنبش های مقاومت اسلامی فلسطین (با تأکید بر جنبش جهاد اسلامی) حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل روابط جمهوری اسلامی ایران با جنبش های مقاومت اسلامی فلسطین (با تأکید بر جنبش جهاد اسلامی) به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل روابط جمهوری اسلامی ایران با جنبش های مقاومت اسلامی فلسطین (با تأکید بر جنبش جهاد اسلامی) :

۱.مقدمه

انقلاب اسلامی ایران در شرایطی ظهور کرد که گفتمانهای حاکم در منطقه غرب آسیا در حمایت از مسئله فلسطین ناکام مانده بودند. ویژگی تمام گفتمانهایی که از سال ۱۹۴۸ تا سال ۱۹۷۹ در منطقه خاورمیانه ایجادشده بودند، شکاف در جهان اسلام و محرومسازی فلسطین از حمایت بخشی از امت اسلامی بود. زیرا با شکست عربها در جنگ های ۱۹۶۷ و ۱۹۷۳ و ناتوانی گفتمان ناسیونالیسم، همچنین ناتوانی گفتمان سازش (که از اواخر دهه ۱۹۷۰ حاکم شد و در دهه های بعدی هم تداوم یافته بود)، منطقه به دو بلوک متضاد تقسیم شد. امضای قرارداد صلح اسرائیل و مصر، اسرائیل، اردن و سپس ساف و اسرائیل در سالهای ۱۹۷۹، ۱۹۹۳ و ۱۹۹۴، نشانه تقسیم خاورمیانه به دو بخش طرفدار سازش و مقاومت بود. این روند تا سال ۲۰۰۰ که مذاکرات کمپ دیوید ۲ برگزار شد و حتی کنفرانس آناپولیس در سال ۲۰۰۷ تداوم یافت.

برخلاف گفتمانهای انشقاقی مذکور، انقلاب اسلامی در سال ۱۹۷۹ رخ داد و به خمودی و انحطاط تمدن اسلامی خاتمه داد و موجب بروز نوعی بیداری و احیاگری اسلامی بر پایه بازگشت به ایدئولوژی و مکتب اسلام شد. پیروزی انقلاب اسلامی در ایران توانست گفتمان جدیدی را در عرصه داخلی و بین المللی به وجود آورد، به گونه ای که موضوع فلسطین در بین جریانات اسلامگرا اهمیت ویژهای یافت و نگرش به موضوع فلسطین از مناقشه بین اعراب و اسرائیل فراتر رفته، عنصر اسلامیت آن بر سایر عناصر غلبه پیدا کرد. همچنین نحوه مبارزه با رژیم صهیونیستی دستخوش تغییرات اساسی شد. درواقع گفتمان اسلامگرایی ایران، نقش اساسی در ظهور نهضت ها و گرایش های تند و معتدل اسلامی در منطقه خاورمیانه داشته است. این گفتمان جدید به همراه «گفتمان مقاومت » در جهان اسلام و به ویژه منطقه غرب آسیا در عرصه عملیاتی در قالب «جبهه مقاومت » یا «محور مقاومت » تجلی یافت و گروههای مقاومت در قالب جنبش های حماس و جهاد اسلامی وغیره در فلسطین اشغالی شکل گرفت. جنبش جهاد اسلامی که امروزه نقش مهمی در روند مبارزه با رژیم صهیونیستی دارد پیش از دیگر جنبش ها، «آموزههای اسلامی » را با گفتمان «جهاد و مقاومت» درآمیخت و از دیگر گروههای اسلامگرا متمایز شد؛ ازاین رو، جهاد اسلامی ، هم پیمانی و هم سویی با انقلاب اسلامی ایران در راه آزادسازی فلسطین و برپایی حکومت اسلامی در این سرزمین را یک اصل می داند. با توجه به اینکه جمهوری اسلامی ایران به عنوان یکی از بازیگران مهم منطقه ای با جنبش جهاد اسلامی (به عنوان یکی از عناصر مهم جبهه مقاومت) ارتباط نزدیکی دارد و مساعدتها و حمایت های غیرعلنی و علنی آن خصوصا در بعد تسلیحاتی و نظامی همواره مورد بحث دوست و دشمن بوده است، پرسش اساسی این پژوهش آن است که چرا جمهوری اسلامی ایران رابطه با جنبش جهاد اسلامی فلسطین و مساعدت همه جانبه به این جنبش را مورد توجه ویژه قرار داده است؟

بررسی ها نشان می دهد که گفتمان مشترک جمهوری اسلامی ایران و جنبش جهاد اسلامی بر اساس محورهای «اسلامگرایی »، «صهیونیسم ستیزی » و «مقاومت » از جمله دلایل اصلی این روابط و حمایت های ایران از این جنبش است. مقصود از روابط در این پژوهش، رابطه سیاسی و نظامی است و دوره زمانی آن نیز بعد از پیروزی انقلاب اسلامی ایران است. همچنین پیامدهای مثبت و منفی این روابط برای طرفین از جمله موضوعات مورد اهتمام ما در این پژوهش است. برای تبیین روابط به سخنان رهبران انقلاب اسلامی ایران و جنبش جهاد اسلامی فلسطین استناد شده است؛ همچنین سخنان مسئولان دولتی، بیانیه ها، مصاحبه ها و مواضع رسمی اعلامی از سوی طرفین مبنای این تحقیق بوده است.

۲. چهارچوب نظری

۲-۱- گفتمان

واژه گفتمان[۱] از واژه فرانسوی «Discourse» و لاتین «Discursus» به معنی گفتگو، محاوره، گفتار و از واژه «Discurrer» یا «Discursum» به معنای طفره رفتن، از سر باز کردن، تعلل ورزیدن وغیره گرفته شده است . فرهنگ انگلیسی آکسفورد، ذیل این واژه معانی متعددی ذکر کرده است که برخی از آنها به این قرارند:

۱. معنای گفتمان در وجه اسمی: مسیر رو به رشد، جریان روند یا توالی زمان، حوادث، اعمال وغیره؛

۲. معنای گفتمان در وجه فعلی: دویدن، رفتن، حرکت کردن، پیمودن، طی کردن، گذشتن و از سر گذراندن. (بشیر، ۱۳۸۴: ۱۰-۹)

اصطلاح گفتمان، رویکردی ساختاری به متن است که امکانات اتصال متن به جنبه های جامعه شناختی را فراهم می کند. (فرقانی، ۱۳۸۲: ۶۲) این واژه که در سیر تکاملی خود به پیکرهای منسجم و معقول از گفتار و نوشتار نیز اطلاق شده، در زبان فارسی از ترکیب مصدر مرخم گفتن «گفت » و پسوند «مان» ساخته شده که درواقع با اضافه شدن پسوند «مان» به گفت، از یک سو «گفتن » از معنای عام و معمولی خود خارج و آماده پذیرش معنای خاصمی شود و از سوی دیگر این ترکیب، خود به اسم ذات تبدیل می شود و با تبدیل شدن به اسم ذات به چیزی اطلاق می شود که تحقق خارجی دارد. (فرقانی، ۱۳۸۲: ۵۹و۶۰)

گفتمان از مفاهیم محوری است که در شکل دادن به اندیشه های فلسفی، اجتماعی و سیاسی غرب نقش کلیدی داشته است. (سلیمی نوه، ۱۳۸۳: ۵۰) از سوی دیگر، گفتمان را از پیچیدهترین و مبهم ترین مفاهیم عصر برشمردهاند، زیرا تکثر معنایی و ارجاعات مدلولی متفاوت از این واژه وجود دارد، تکثری که خود گواهی بر«بازی دال» هاست و اینکه دال گفتمان به هیچ مدلول استعلایی ارجاع نمی دهد. تکثر و تفاوتی که منطقه مشترکی نمی توان برای آن پیدا کرد. (صفری شالی، ۱۳۹۲: ۱۱) برخی گفتمان را شیوهای خاص برای سخن گفتن درباره جهان و فهم آن (یا فهم یکی از وجوه آن) می دانند. (یورگن سن و فیلیپ، ۱۳۸۹: ۱۸)

برخی گفتمان را ایدئولوژی دانسته اند و بین آن و قدرت و سلطه پیوند ایجاد می کنند. گفتمان به معنای ایدئولوژی در حوزه تبیین مسائل سیاسی و اجتماعی بسیار متداول بوده است. (بهرامپور، ۱۳۷۹: ۵۴) اگرچه مفهوم گفتمان انواع رفتارهای سیاسی، اجتماعی و نهادها را در برمی گیرد، اما ایدئولوژی مجموعه ای از ایدهها است که کنش گر اجتماعی با توسل به آن رفتار خود را توجیه می کند، درواقع ایدئولوژی در قلمرو ایدهها و بازنمایی های ذهنی در تقابل با جهان مادی مثل تولید و اقتصاد و کنش عملی قرار می گیرد. (حاجی یوسفی، ۱۳۷۹: ۱۳۹)

از گفتمان معانی دیگر هم گفته شده است مثل عقیده عمومی، کردار اجتماعی، نظام ساخت، فکر غالب وغیره یکی از معانی قابل توجه، گفتمان به معنی روش است . در گفتمان به معنای روش نوعی از شیوه تحلیل در عرصه علوم اجتماعی مطرح می شود که تلاش می کند تا معانی نهفته و پنهان متن و زمینه متن را آشکار سازد. (بهرامپور، ۱۳۷۸: ۵۴)

۲-۲- گفتمان اسلامگرایی

به باور رهبران جنبش های اسلامی، علت زوال و انحطاط و عقب ماندگی جامعه اسلامی در فاصله گرفتن آن ها از اسلام اولیه است. درواقع، آن ها با عقلانی کردن زوال، آن را نه مقدر و نه تصادفی، بلکه نتیجه آن حوادث و تحولات دانستند که با پایان عصر طلایی اولیه گریبانگیر جامعه اسلامی شد و در این میان بازگشت به هویت اسلامی از جمله خواسته های اسلامگرایان بوده است. (امرایی، ۱۳۸۳: ۱۰۵)

این نگاه ناکامی های جامعه اسلامی را ناشی از سرسپردگی به استعمار یا شیفتگی به ارزشهای بیگانه و سرانجام خودباختگی زمامداران معرفی می کند. برآیند همه تلاشها در عرصه گفتمان اسلامگرایی تا پایان جنگ جهانی اول این بود که اسلام منادی تمدن و پیشرفت درست به همان شکل اروپایی اش است و جز در زمینه سیاسی -نظامی، که نمود آن استعمار مسلمانان به وسیله اروپایی ها بود، مشکلی میان مسلمانان و غرب وجود ندارد. بنابراین هنگامی که غربی ها از سرزمین مسلمانان خارج شوند، خود مسلمانان تمدن غربی را با همه ابعادش پیاده خواهند کرد، زیرا این تمدن مقتضای اسلام و جوهر حقیقی آن است. (السید، ۱۳۸۳: ۱۷)

اسلامگرایان به سه شیوه عمده از ماهیت بین گفتمانی اسلام سخن می گویند؛ آن ها اسلام را به مثابه دین (اعتقاد) و دنیا (شیوه کامل زندگی) و دولت (یک نظم سیاسی) تعریف می کنند.

طرحبندی اسلامگرایی از اسلام تنها یک طرحبندی مادی نیست ، بلکه دیگر طرحبندیها و تأثیرات ظهور اسلام را، در صورتبندیهای گفتمانی دیگر، در بر می گیرد. (سعید، ۱۳۷۹: ۵۵)

ظهور اسلامگرایی به منزله یک مقوله سیاسی بیانگر ناتوانی روزافزون نظم کهن در دنیای اسلامی برای مقاومت در برابر درخواست های اجرای طرحهای اسلامی بود. اسلام در ذات خود دینی سیاسی است ، ولی در طی تاریخ و با توجه به تحولاتی که در جهان اسلام و نیز ارتباط آن با جهان خارج رویداد، زمینه ای فراهم آمد که گرایش های مختلف اسلامی بر ابعاد سیاسی اسلام دوباره تأکید ورزند و از ظرفیت سیاسی و بسیج گرانه اسلام، برای مواجهه با دشمنان و برای ایستادن در مقابل حاکمان مستبد و منحرف و همچنین برای مقابله با آنچه خود انحراف می شمردند، استفاده کنند. بدیهی است که این مجموعه گسترده، که زیر عنوان اسلام سیاسی قرار می گیرد، دربردارنده گرایش های متفاوتی است که از واقع گرایانه تا آرمانگرایانه، معتدل تا رادیکال و از حقیقت جو و حقیقت طلب تا انحرافی امتداد دارد. (مرشدیزاد و غفاری، ۱۳۸۶: ۱۲۸)

۲-۳- گفتمانهای موجود در بین گروههای فلسطینی

در میان گفتمانهای موجود در بین گروههای فلسطینی ، دو جریان عمده با مختصات متمایز از یکدیگر قابل بررسی است. جریان انتفاضه و جریان استسلام، که جریان استسلام در دولت خودگردان تحقق یافته و جریان اصل گرا و آرمانطلب در انتفاضه نمود و بروز پیدا کرده است.

جریان استسلام در روز ۱۳ سپتامبر ۱۹۹۳ میلادی در باغ رز کاخ سفید در برابر جهانیان اعلام موجودیت کرد و عرفات تصور می کرد می تواند با امتیاز دادن به اسرائیل حداقل بخشی از سرزمین فلسطینی را حفظ کند در چنین فضایی عرفات گفت: «مرحله فعلی یک مرحله انتقالی است که پرچم فلسطین بر فراز غزه ریحا به اهتزاز درمی آید و درنهایت در مأذنه قدس شرقی جایی است که ما و اسرائیلی ها در کنار یکدیگر زندگی خواهیم کرد. این نخستین بار است که یک دولت فلسطینی بر نقشه جغرافیا پدیدار شده است.» (ماریک هالتر واریک لوران،۱۹۹۴: ۱۰ -۹)

اما فلسطینی های آرمانی آزادی کشور خود را در پوشش رهبران کشورهای عربی پیگیری می کردند تا سال ۱۹۷۰ مهم ترین رویکرد برای پایان دادن به اشغال فلسطین ناسیونالیسم و پان ناسیونالیسم عربی بود، اما در آن مقطع نه تنها فلسطین آزاد نشد، بلکه بخش هایی از کشورهای عربی نیز مانند شبه جزیره سینا، بلندیهای جولان به اشغال نیروهای صهیونیست درآمد به همین دلیل رهبران عرب به ویژه مصریها آزادی سرزمین خود را به آزادی در سرزمین های فلسطینی ترجیح می دادند که این امر درنهایت به برخی قراردادهای سازش مانند کمپ دیوید منجر شد. همزمان با ناکامی رویکرد ناسیونالیستی فلسطینی ها، جریانات درونی جامعه فلسطینی به رویکرد مارکسیستی و چریکی روی آوردند در این رویکرد نیز که رگه هایی از گفتمان ناسیونالیسم عربی دیده می شد. این رویکرد نیز با شکست مواجه شد و درنهایت با مذاکرات سازش در کنفرانس مادرید و قرارداد اسلو ختم شد. با پیروزی انقلاب اسلامی در ایران و با ورود عنصر اسلام به صحنه مبارزات، گفتمان حاکم بر جامعه فلسطین متحول شد و این گفتمان در مقاومت مردمی به صورت انتفاضه تجلی یافت. با تغییر رویکرد سازش به مقاومت اسلامی که حماس نماینده آن بود، گفتمان مقاومت به سرعت به عنوان کنش گر تحولات فلسطین تبدیل شد و جامعه فلسطینی را به صورت یک موج خروشان در بر گرفت. (میکل اروینگ، ۱۳۹۱:۲-۱)

۳. تاریخ روابط ایران و فلسطین

رابطه تاریخی میان ایران و فلسطین به اواخر قرن نوزدهم بازمی گردد؛ زمانی که در پی مهاجرت شمار زیادی از تجار ایرانی به فلسطین، دولت وقت ایران در سال ۱۸۹۷ م.

(۱۲۷۶ش) در این منطقه یک دفتر نمایندگی برای رسیدگی به امور اقتصادی و تجاری بازرگانان ایران دایر کرد که در ادامه، دامنه فعالیت آن گسترش یافت و امور دیگری همچون یاری رساندن به کاروان های زائران ایرانی در فلسطین و امور فرهنگی و تهیه و تنظیم اطلاعات و گزارش های فرهنگی و دیگر فعالیت ها به آن اضافه شد. (ولایتی، ۱۹۹۷م: ۸۳)

در دوران احمدشاه [قاجار] تقریبا تمام رجال سیاسی ایران از جمله سردار سپه، رضا پهلوی، از فعالیت های صهیونیستی در ایران باخبر بودند و حتی در پارهای از جشن های صهیونیستی شرکت می جستند. (مؤسسه مطالعات و پژوهش های سیاسی، ۱۳۸۱: ۶۰) حبیب لوی نویسنده یهودی در خصوص نقش رضاخان، در شکوفایی، عظمت و آزادی این اقلیت می نویسد:«بدون تردید جلوس رضاشاه کبیر بر تخت سلطنت ایران یکی از واقعیات تاریخی مهم این کشور به شمار می رود. سلطنت این پادشاه بزرگ، انقلاب عظیمی در بهبود وضع آزادی و آسایش یهودیان ایران پدید آورد و اگر گفته شود که زمان رضاشاه کبیر برای یهودیان ایران نظیر زمان کوروش کبیر و عصر فرزند او محمدرضا شاه، نظیر عصر داریوش اول گردید، راه اغراق نپیمودهایم. آزادی یهودیان ایران و اجرای اعلامیه بالفور که در زمان رضاشاه کبیر بود و اجتماع پراکندگان در عصر محمدرضا شاه، این دو نظر را تأیید و تقویت می کند..» (مؤسسه مطالعات و پژوهش های سیاسی، ۱۳۸۱: ۵۸۵۷).

پس از رضاشاه، محمدرضا پهلوی توانست از طریق امضای توافق نامه های متعدد میان موساد و ساواک، تا حدودی در داخل ایران ثبات ایجاد کند. همکاری ایران و اسرائیل رو به افزایش بود و اسرائیل، رژیم شاه را به انواع سلاحها مجهز کرد و روابط اقتصادی دو طرف در آن دوره نیز بسیار مهم و قابل توجه است. حکومت ایران در دوره محمدرضا پهلوی بزرگ ترین صادرکننده نفت به اسرائیل بود، و بیش از ۹۰ درصد از نیاز این رژیم به نفت را تأمین می کرد.

در مقابل، اسرائیل هم به ایران محصولات صنعتی و اسلحه صادر می کرد. ایران در زمینه طرح های کشاورزی و صنعتی، از جمله پروژه مجتمع کشت و صنعت قزوین، از کمک اسرائیل استفاده کرد و سرمایه داران اسرائیلی هم در برخی از بانک های چندملیتی و شرکت های تولیدی و خدماتی ایران سرمایه گذاری کردند. (ازغندی، ۱۳۷۶: ۴۱۸) بدین ترتیب ایران از زمان شکل گیری اسرائیل تا سرنگونی حکومت محمدرضا شاه پهلوی، هم پیمان استراتژیک این رژیم به شمار می آمد. (حلیم، ۱۹۷۹ م: ۲۵۱ – ۲۵۷)

۴. گفتمان و رویکرد جمهوری اسلامی ایران

۴-۱. موضوع فلسطین در گفتمان ایران

انقلاب اسلامی ایران در سال ۱۳۵۷ به پیروزی رسید و این دگرگونی ، تنها به تغییر نظام حاکم بر ایران از پادشاهی به جمهوری محدود نشد، بلکه تحولی انقلابی در سطح منطقه و جهان پدید آورد که مبنای این تحول بزرگ، در نوع نگرش به اسرائیل نهفته بود. جمهوری اسلامی ایران، نبرد با اسرائیل را یک پیکار عقیدتی و دینی می داند که هویت و جایگاه جهان اسلام در دنیا، به آن بستگی دارد و یک نبرد سیاسی ، قومیتی یا جغرافیایی نیست که قابل چانه زنی و معامله باشد.

اسلامگرایان، پیروزی انقلاب اسلامی ایران را واقعه ای تاریخی و نقطه عطفی در روند وقایع جهانی می دانند، زیرا از نگاه آنان، ایران وابسته به غرب و هم پیمان اسرائیل و امریکا، به کلی تغییر ماهیت داد و به جبهه جهانی مقاومت و ایستادگی در برابر استعمار پیوست. ازاین رو ایران اسلامی نوین، از لحظه نخست پیروزی انقلاب، بر مبنای نگرش جدید و برخلاف گذشته، همسو با منافع و مسائل جهان اسلام ، با جدیت در مسیر تصحیح رویکردها و تعاریف و تشخیص دوست از دشمن تلاش کرده و از مبانی فرهنگی غرب که نتایجی متفاوت با رویکرد امت اسلام پدید آورده بود، دوری گزیده است. (ابو شرخ، ۱۳۶۸) شیخ اسعد تمیمی، یکی از رهبران فلسطینی، در خصوص تأثیر معنوی اسلامی در جهان اسلام خصوصا فلسطین می گوید: «تا زمان انقلاب ایران، اسلام از عرصه نبرد غایب بود، حتی در عرصه واژگان. مثلا به جای جهاد از کلماتی همچون نضال و کفاح استفاده می شد. .. انقلاب ایران، واقعیت قدیمی، اسلام و راهحل جهاد… را به سرزمین فلسطین وارد کرد.» (کاظمی کرهرودی، ۱۳۸۱: ۵۷)

جمهوری اسلامی ایران با در پیش گرفتن مسیری مستقل از شرق و غرب، موضوع فلسطین را جزء اولویت های خود قرارداد و همزمان با تعطیل کردن سفارت اسرائیل در تهران، به جای آن نخستین سفارت فلسطین در جهان را افتتاح کرد. جنبش های «حماس» و «جهاد اسلامی » و نیز مقاومت اسلامی لبنان هم پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران و با الهام از روح مقاومت برخاسته از اندیشه امام خمینی شکل گرفت. (فحص، ۱۹۷۹)

۴-۲. تجلیات گفتمان اسلامگرایی در قانون اساسی

قانون اساسی ایران که مبنا و اساس نظری و رفتاری، سیاست خارجی آن را تشکیل می دهد در موارد متعدد، دفاع و حمایت از مستضعفان و مسلمانان جهان را وظیفه جمهوری اسلامی ایران می داند. در اصل یازدهم آمده است: «دولت جمهوری اسلامی ایران موظف است سیاست کی ل خود را بر پایه ائتلاف و اتحاد ملل اسلامی قرار دهد و کوشش به عمل آورد تا وحدت سیاسی

-اقتصادی و فرهنگی جهان اسلام را تحقق بخشد» یا اصل ۱۵۲ اعلام می کند: «سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران بر اساس نفی هرگونه سلطه جویی و سلطه پذیری. … دفاع از حقوق همه مسلمانان است. » همچنین اصل ۱۵۴ قانون اساسی با صراحت اعلام می کند که:

«جمهوری اسلامی ایران در عین خودداری کامل از هرگونه دخالت در امور داخلی ملت های دیگر، از مبارزه حق طلبان مستضعفین در برابر مستکبرین در هر نقطه جهان حمایت می کند.» (قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، ۱۳۶۸: ۲۸) این دیدگاه که ناشی از دیدگاه ایدئولوژیک جمهوری اسلامی ایران است، نشان می دهد جمهوری اسلامی ایران، حمایت از مسلمانان و مستضعفان جهان را یک وظیفه و ارزش آرمانی تلقی می کند و در این راه، منافع آرمانی را بر منافع مادی ترجیح می دهد و در موارد بسیاری، رفتار سیاست خارجی ایران حاکی از آن است که بر اساس مواضع ایدئولوژیک و وظیفه دینی و اسلامی عمل کرده است و لذا، حمایت از مسلمان فلسطینی ، نامشروع دانستن اسرائیل و مخالفت با روند ناعادلانه صلح و حمایت از انتفاضه از مصادیق بارز آن است . (سلیمانی، ۱۳۷۹: ۲۰۴)

۴-۳. رویکرد خارجی انقلاب اسلامی ایران

با نگاهی به رویکرد خارجی انقلاب اسلامی ایران می توان سه اصل اساسی را در روند بینش و منش انقلابی آن مشاهده کرد:

نخست، تحقق وحدت اسلامی بر مبنای مشترکات و در ابعاد سیاسی، اقتصادی و فرهنگی؛ نه بر اساس وحدت مذهبی. (قانون اساسی ج. ا. ایران، ماده ۱۱)

دوم، یاری و همراهی با مستضعفان جهان در برابر مستکبران، بدون توجه به دین یا قومیت آنان. (قانون اساسی ج. ا. ایران، ماده ۱۵۴)

و سوم، قرار گرفتن قضیه آزادی فلسطین در رأس اولویت های جمهوری اسلامی ایران.

بدین ترتیب، پیروزی انقلاب اسلامی، نقطه عطفی در تاریخ نبرد در خاورمیانه بود و علت اصلی این تحول، نابودی استراتژی «بن گوریون » بود که در دهه ۱۹۵۰، تصمیم داشت کشورهای عربی را از طریق کشورهای اسلامی غیرعربی – و به ویژه ترکیه و ایران- در تنگنا قرار دهد و با آن ها معامله کند، اسرائیل در بدو پیدایش بر اساس دکترین پیرامونی بن گوریون،اولین نخست وزیر اسرائیل، بر این باور بود که باید با ترکیه، ایران و اتیوپی به نوعی اتحاد دست یابد تا بتواند منافع خود به ویژه امنیت اسرائیل در مقابل تهدیدات کشورهای عربی را حفظ نماید. (حاجی یوسفی، ۱۳۸۲: ۱۵-۱۶) و به همین دلیل رژیم اسرائیل از یک سو با شاه ایران؛ و از سوی دیگر (با کمک افسران بلندپایه ارتش) با حکومت لائیک ترکیه توافق نامه های راهبردی امضا کرد، اما پیروزی انقلاب اسلامی، معادلات را دگرگون کرد و همه نقشه های اسرائیل و امریکا را به باد داد، زیرا گفتمان و رویکرد جدید منطقه ای ایران، ریشه در اندیشه های حاکم بر انقلاب اسلامی و تفاوت اساسی با گفتمان و رویکرد مزبور قبل از پیروزی انقلاب دارد. با قاطعیت تمام می توان اذعان کرد که گفتمان پس از انقلاب دقیقا با محورهای گفتمانی قبل از انقلاب نه تنها متفاوت است، بلکه در تضاد و تعارض است و در همان راستا منجر به رویکردی کاملا متفاوت در سیاست خارجی ایران شد. تحول به وجود آمده در این راستا، بیش از هر چیز به دلیل حضور عامل «آموزههای دینی » است که در این زمینه موجب ایجاد تحول فرهنگی -دینی در سیاست خارجی پس از انقلاب شده است.

۴-۴. موضوع فلسطین در گفتمان امام خمینی

امام خمینی بنیانگذار انقلاب و رهبر نخستین سالهای شکل گیری جمهوری اسلامی، از همان ابتدا حمایت خود را از موقعیت ملت فلسطین اعلام نموده تاکید داشتند که بایستی همه تلاش خود را برای حل مشکلات مسلمانان و یاری مجاهدان و گرسنگان و محرومان به کار بندیم .

ایشان در پیامی (۱۷ خرداد ۱۳۴۶) به مناسبت جنگ شش روزه اعراب و اسرائیل فتوای انقلابی خویش را مبنی بر حرمت هرگونه رابطه تجاری و سیاسی دولت های اسلامی با اسرائیل، و حرمت مصرف کالاهای اسرائیلی در جوامع اسلامی را صادر کرد.همچنین ایشان در گفتگویی با نماینده سازمان الفتح فلسطین در ۱۹ مهر ۱۳۴۷ دیدگاه های خویش را درباره مسائل جهان اسلام و جهاد ملت فلسطین تشریح کردند و در همین مصاحبه بر وجوب اختصاص بخشی از وجوه شرعی زکات به مجاهدان فلسطینی فتوا دادند. (امام، ۱۳۷۸، ج ۲: ۱۹۹۲۰۱؛ عزمی، ۱۹۷۹: ۸۹)

به هرحال، امام خمینی تنها راهحل، در رابطه با اسرائیل را جهاد اسلامی یعنی مبارزه مسلحانه تا ریشه کنی این رژیم می دانست و در هیچ برهه زمانی نزی این خط مشی امام خمینی (ره)، تغییری نیافت . در اینجاست که موضوع انتفاضه و تأثیر اندیشه های امام (ره) در این خصوص به میان می ید. از جمله مباحث اساسی انتفاضه، ریشه های فکری پیدایش آن است. مهم ترین عامل انتفاضه، اسلام و ایدئولوژی اسلامی است که این امر متأثر از خیزش اسلامی به رهبری امام خمینی بود. تأثیر انقلاب اسلامی به رهبری امام، در فلسطین قوی تر از هر مکان دیگری بود، چراکه مسلمانان در فلسطین درحالی که تحت اشغال صهیونیست ها بودند، ناامیدتر و فروپاشیدهتر از تمامی مسلمانان بودند. (پاشاپور، ۱۳۸۱: ۸۲- ۸۵) درواقع امام خمینی با موضوع فلسطین به عنوان یک مسئله صرفا اسلامی برخورد می کرد و با هشدار در مورد هرگونه سستی و اهمال، همگان را به انجام این فریضه مقدس فرامی خواند تا مبادا شکست دیگری بر مسلمین عارض شود. (رجبی، ۱۹۹۳م: ۲۹۲)

از نظر اسلامگرایان، امام خمینی در برپایی جمهوری اسلامی ایران، مجموعه ای از اصول و مبانی را ارائه کرده که می توان از آن بهره گرفت و استفاده کرد. این اصول عبارتاند از:

۱. ملت ها باید تناقض داخلی با حکومت ها را حل وفصل کنند و به حداکثر هماهنگی برسند تا به کارگیری امکانات و نیروها بر ضد تهدیدات خارجی ممکن شود.

۲. اگر حکومت ها به خواسته های ملت ها توجه نکنند – که اغلب همچنین است – در این صورت ملت ها چارهای ندارند جز اینکه ابتدا با حکومت داخلی به مبارزه برخیزند تا از تناقضات داخلی رها شوند و بتوانند به حل تناقض خارجی بپردازند.

۳. از لحاظ منطقی، عملی و موضوعی، تا زمانی که ملت ها در داخل گرفتار سرکوب و ظلم حکومت ها باشند، مقابله با خارج معنا ندارد و حل مشکل میان ملت ها و حکومت ها، بر رسیدگی به مشکل سیاسی با غرب و اسرائیل اولویت دارد، هرچند هنگام مبارزه با حکومت داخلی هم نباید خطر امریکا و اسرائیل از یاد مسلمانان برود؛ و فرقی ندارد که وضعیت حکومت ها را با تئوری «حاکم دست نشانده یا وابسته » تحلیل کنیم، یا تئوری مرکز و پیرامون؛ یا هر نظریه دیگر. (توفیق، ۱۴۲۳: ۱۰)

بر همین اساس است که می توان دریافت چرا رژیم های دیکتاتور و طرفدار غرب در منطقه همواره با نظام و اندیشه های معمار آن در تعارض بودند و همواره از صدور انقلاب به عنوان بزرگ ترین خطر از ناحیه ایران یاد می کردند و آن را دخالت در امور داخلی کشورهای خود تلقی می کردند، زیرا امام خمینی مکرر در مواضع و بیانات خویش، علاوه بر تأکید بر اتحاد و تمسک به اسلام و بازگشت به ارزشهای اسلامی قیام علیه حکومت ها را در ممالک اسلامی یکی از مقدمات واجب برای نجات فلسطین می داند، زیرا حکومت های استبدادی به دلیل فقدان پایگاه داخلی، برای حفظ خود در برابر نارضایتیها و مخالفت های داخلی نیاز به حمایت خارجی دارند و بدین سان میان استبداد و استعمار اتحاد به وجود میآید. و طبیعی است که مبارزه با استبداد داخلی (عدو قریب) مقدم بر مبارزه با استعمار خارجی (عدو بعید) است، زیرا مادامی که دشمن در خانه است، مبارزه در جبهه خارجی بی ثمر خواهد بود.

۴-۵. موضوع فلسطین در گفتمان آیت الله خامنه ای

پس از رحلت امام خمینی ، آیت الله خامنه ای، رهبر انقلاب اسلامی، همان نگرش و عملکرد را دنبال کردند ایشان در مقاطع مختلف با تأکید بر حمایت از مقاومت فلسطین گفتند: «ما هیچ گونه معامله و چانه زنی در موضوع فلسطین را نمی پذیریم و همواره تأکید کردهایم که فلسطین، متعلق به فلسطینیان است. .. ما از مقاومت ملت فلسطین در داخل خاک فلسطین و مبارزه فلسطینیان آواره در نبرد با رژیم غاصب حمایت می کنیم و ملت های حامی این مقاومت را نیز مورد حمایت قرار می دهیم. » (فراهانی، بی تا: ۱۲۴) آیت الله خامنه ای طی سه دهه گذشته و به ویژه از سال ۱۳۶۸ که رهبری این انقلاب را عهده دار شدند به کرات موضع گیری کردند.

ایشان در باب اهمیت مسئله فلسطین معتقدند: مهم ترین مسئله امروز، مسئله فلسطین است که در نیم قرن اخیر همواره مهم ترین مسئله جهان اسلام و شاید مهم ترین مسئله بشریت بوده است.

اینجا سخن از محنت و آوارگی و مظلومیت یک ملت است؛ سخن از غصب یک کشور است ؛ سخن از ایجاد غده سرطانی در قلب کشورهای اسلامی و در نقطه التقای شرق و غرب جهان اسلام به یکدیگر است؛ اینجا سخن از ظلم مستمری است که اکنون دو نسل پی درپی از ملت مسلمان فلسطین را فراگرفته است. امروزه که قیام خونین اسلامی متکی به توده های مردم در سرزمین فلسطین، خطر واقعی و جدی را به اشغالگران بی وجدان و بیگانه از انسانیت و بی محابا از جنایت گوشزد می کند، شیوههای دشمن از همیشه پ یچی دهتر و هشداردهندهتر است و مسلمین در سراسر جهان باید مسئله را از همیشه جدیتر بگیرند و برای آن فکری و کاری بکنند.

(آیت الله خامنه ای، ۱۳۷۰) ایشان حمایت از فلسطین ، انتفاضه و مبارزه با صهیونیسم و حامیانش را از ارکان اصلی سیاست های راهبردی جمهوری اسلامی ایران می دانند. (آیت الله خامنه ای، ۱۳۸۰).

۵. گفتمان و رویکرد جنبش جهاد اسلامی

۵-۱. موضوع فلسطین در گفتمان جنبش جهاد اسلامی

جنبش جهاد اسلامی فلسطین، سازمان سیاسی و نظامی فلسطینی است که هدف آن از میان بردن اسراییل از طریق مبارزه مسلحانه و برپایی کشوری به نام فلسطین با حکومت اسلامی است . نخست فعالیت های سیاسی خود را از مساجد و بر مبنای اصول اسلامی آغاز کرد و در مراسم مذهبی، اعیاد و خطبه های نماز جمعه به ترویج دیدگاهش پرداخت. (ابوعمرو، ۱۳۷۱: ۶۶-۶۷)

مواضع و گزینه های جنبش جهاد اسلامی برخاسته از آموزههای دینی و اسلامی بود که جهاد و مقاومت در جایی مثل فلسطین و برای دفع تجاوز را بر همه مسلمانان واجب عینی می داند.

همچنین آموزه های ملی نیز همه را به دفاع از وطن و حریم آن فرامی خواند. بر اساس مبانی این جنبش، به دلیل آنکه اشغال فلسطین با خشونت و ترور و به زور اسلحه انجامشده، در برابر آن جز به کارگیری زبان زور و جهاد مقدس، گزینه ای وجود ندارد. درعین حال جهاد و مقاومت در راستای ناکام گذاردن طرحهای تسلیم و سازش و به کارگیری نیروهای امت در مسیر نبرد سرنوشت ساز در بیت المقدس، یک گزینه راهبردی است و جنبش جهاد اسلامی هم از طریق شاخه نظامی خود، در مسیر عملی کردن این روش گام نهاد و «در راه تبلور عینی ایدئولوژی و شعارهای جنبش، لحظه ای درنگ نکرد، چنانکه اجرای عملیات نظامی را از اوایل دهه ۱۹۸۰ آغاز کرد و این امر، جنبش جهاد را متمایز کرد و آن را اعتبار دینی و ملی بخشید.» (ندای قدس، ۲۰۱۴)

دکتر فتحی شقاقی، بنیانگذار جنبش جهاد اسلامی فلسطین، از شاگردان مکتب جهاد و مبارزه بود. او اندیشه اسلامی مبارزاتی داشت و عضو شاخه فلسطینی جماعت اخوانالمسلین بود و از اعضای فعال و محوری اخوانالمسلمین به شمار می آمد که دیگر اعضا، از اندیشه و دیدگاههای او الهام می گرفتند. اما فتحی شقاقی در بسیاری از مسائل از جمله قضیه فلسطین، نگرشی فراتر از دیدگاه اخوانالمسلمین داشت، زیرا اخوانی ها موضوع فلسطین را یکی از مسائل جهان اسلام و همانند دیگر مسائل مورد توجه مسلمین می دانستند، درحالی که جنبش جهاد اسلامی « موضوع فلسطین را مسئله اصلی جنبش های مبارزاتی اسلامی، بلکه مسئله اصلی تمام امت اسلام می دانست» (الحیات، ۲۰۰۳).

جنبش جهاد اسلامی در زمان تأسیس ، بر خصوصی بودن و استقلال ساختاری خود تأکید کرد و خود را «نه یک میانه و واسطه میان اسلام و ملی گرایی؛ بلکه چالشی برآمده از بی نشانی تا تاریخ؛ و از قرآن کریم تا فلسطین » توصیف کرد و این نکته را مورد تأکید قرار داد که این جنبش، یک انشعاب تشکیلاتی از جنبش دیگر یا برای شخص دیگر نیست، و این گونه نبوده که ده یا بیست فرهیخته از قشر متوسط دور هم جمع شوند تا حزبی بالادستی یا جبهه ای مردمی تشکیل دهند که از جنبش ملی گرایان عرب یا از رحم اخوانالمسلمین و بقایای احزاب ملی گرا بیرون آمده باشد و اینکه آنها از جنبش اخوان المسلمین هم بیرون نیامدهاند، هرچند تجربه اسلامی معاصر، از مهم ترین عوامل مؤثر در شکل گیری این جنبش بوده است (الحیات، ۲۰۰۳).

به نظر می رسد همه مسائل و دغدغه ها و اولویت های جنبش های اسلامی، چه در حوزه مسائل فکری و چه اجتماعی و چه سیاسی ناگزیر از ارتباط دائمی یا کوتاهمدت با مسئله محوری جهان اسلام ، یعنی فلسطین هستند؛ مسئله ای که به معیار اسلامی بودن و مردمی بودن جنبش های اسلامی تبدیل شده است. (سید احمد، ۱۳۸۷: ۱۳۲)

بلافاصله پس از پیروزی انقلاب اسلامی در ایران، نخستین مرکز جهاد اسلامی فلسطین در نوار غزه فعال شد. ظهور امام خمینی (ره) بر روی روشن فکران فلسطینی مؤثر واقع شد و سبب گردید که آن ها در جست وجوی راههایی برای اعمال تعلیمات امام خمینی رحمه الله در صحنه فلسطین برآیند. (ابوطه، ۱۳۷۹: ۹۸۸۰)

۵-۲- نگرش جنبش جهاد اسلامی به جمهوری اسلامی ایران

مرام جنبش جهاد اسلامی آمیزهای از ملی گرایی فلسطینی ، افکار و اندیشه های شخصیت هایی همچون حسن البنا و سید قطب و عزالدین قسام و همچنین آموزه های انقلاب اسلامی ایران است . به باور این جنبش فهم تاریخ ما را به این نتیجه می رساند که فلسطین مرکز مقابله تاریخی – مذهبی میان مسلمانان و یهودیان است. (ساره، ۱۹۸۹: ۶۱-۶۰) بر همین اساس رهبران جنبش جهاد اسلامی احترام فراوانی برای انقلاب اسلامی ایران قائل بودند، که در آن زمان در جهان عرب و نهضت های اسلامی سنی مذهب بی سابقه بود. آنها انقلاب ایران را الگویی برای جهان عرب معرفی کردند و اصول رهبری ولایت فقیه را هم، اگرچه اصول شیی ع مذهب ها بود، پذیرفتند. دکتر فتحی شقاقی دبیر کل پیش ن ی جنبش جهاد اسلامی در مارس

۱۹۷۹ در تحسین امام خمینی و انقلاب اسلامی ایران، کتابی به نام «خمینی، راهحل و جایگزین اسلامی » نوشت. کتابی که مقامات مصری آن را تحریم و وی را سه ماه بازداشت کردند. (وفا، ۱۳۸۳: ۷۹) فتحی شقاقی یکی از نخستین کسانی بود که در جهان عرب، در قبال انقلاب ایران موضع مثبت اتخاذ کرد و با نام مستعار «عزالدین الفارس»، سلسله مقالاتی را در سال ۱۹۸۱ در مجله «المختار الاسلامی » منتشر کرد. (سید احمد، ۲۰۰۶م: ۹۹) شیخ عبدالعزیز عوده- از علما و خطبای معروف و بارز فلسطینی – در اظهارنظری پیرامون انقلاب اسلامی می گوید:

«انقلاب خمینی مهم ترین و جدیدترین تلاش در بیدارسازی اسلامی برای اتحاد ملت های مسلمان بود.. .. ایران تنها کشوری بود که واقعا بر روی مسئله فلسطین متمرکز شد.» (کاظمی کرهرودی، ۱۳۸۱: ۵۷)

پیروزی انقلاب ایران، تبلور عینی الگویی بود که دکتر فتحی شقاقی در کتاب خود «خمینی؛ راهحل اسلامی و جایگزین » به آن نوید داده بود. شقاقی ، پیروزی انقلاب اسلامی ایران بر رژیم شاه را پیش بینی کرده بود، زیرا این انقلاب را نماینده اسلام انقلابی و تجلی شیوه اسلامی جهاد می دانست که با اتکا بر یک تجربه فکری- سیاسی و کاملا علمی؛ تمامی اندیشه های تکفیری رایج در آن دوره را پشت سر گذاشته و رد کرده بود. (شقاقی، ۱۹۷۹ م: ۵) دکتر شقاقی معتقد بود که «مطرح کردن اندیشه های جایگزین و شک و تردید نسبت به ایدئولوژی اسلامی و قدرت آن در حفظ انسجام امت، موضوع اصلی بحث و درگیری است که از قرن نوزدهم آغاز شده و تاکنون ادامه یافته است ». (ابراهیم ، ۱۹۸۲: ۲۸) در ادامه این روند امام خمینی و انقلاب اسلامی او که مظهر روش و فکر ایشان بود، نمونه ای جدید از تمدن بشری ارائه کرد که «پایان کار اندیشه های لائیک و همه دیگر انواع اندیشه هایی را که می خواستند جایگزین اسلام شوند اعلام کرد.» (شقاقی، ۱۹۷۹ م: ۲۸ – ۳۷) درواقع امام خمینی در نظر وی «مظهر جریانی نو بود که اسلام را به عنوان یک ایدئولوژی مطرح می کرد تا از طریق برپایی حکومت اسلامی ، همه ابعاد زندگی و مشکلات آن را حل وفصل کند». (عبدالله، ۱۹۹۷ م: ۲۶۶)

یکی از عوامل تأثیرگذار در جذب فتحی شقاقی به اندیشه های امام خمینی منطق وحدتبخش اندیشه امام در گفت وگوی با امت اسلامی است. شقاقی در این باره می گوید: «انقلاب اسلامی ایران یک انقلاب اسلامی به معنای وسیع قرآنی است. ..وجوه مشترک میان دو بال مسلمانان، تسنن و تشیع ، پیکره این انقلاب را بر اساس خاستگاهها، هدفها، ابزارها و انگیزههای آن تشکیل می دهند. » (شقاقی، ۱۳۷۵: ۶۳)

از نظر فتحی شقاقی، انقلاب ایران مجموعه ای از نتایج را در بر داشت ، که برخی از آن ها عبارت اند از:

نخست، وحشت و هراس از قدرت و سلطه ابرقدرتها را از ذهن مسلمانان و تمامی مستضعفان زدود.

دوم، الگویی جدید به بشریت ارائه کرد که در آن، اسلام بار دیگر در برابر تهدیدات غرب قد علم می کرد و غرب را در جایگاه اتهام قرار می داد. (عزالدین ، ۲۰۰۴م: ۹۳)

سوم، آغاز بیداری اسلامی در منطقه را موجب شد، و خونی تازه در رگهای اسلام انقلابی در منطقه بود تا پس از غیبت طولانی، بار دیگر به عرصه آید و نقش مطلوب خود در تحقق نهضت را بر عهده گیرد.

چهارم، انقلاب ایران، اسرائیل را به عنوان کانون و محور اصلی تهدید جهان اسلام از سوی غرب معرفی کرد (سید احمد، ۲۰۰۶م: ۲۷۴) و بر این اساس، نابودی اسرائیل را خواستار شد و مبارزه مسلحانه فلسطینیان در برابر اسرائیل را مورد حمایت قرار داد. انقلاب اسلامی ، ایرانیان را از بی طرفی و بی تفاوتی بر حذر داشت و آنان را به پرداخت وجوه شرعی به فلسطینیان و ضربه زدن به منافع امریکا و اسرائیل تشویق کرد و نیز آخرین جمعه ماه رمضان هرسال را روز جهانی قدس نامید. (دراج و باروت، بی تا: ۲۴۸)

پنجم، انقلاب اسلامی ایران و رهبر آن امام خمینی مسئله فلسطین را به عنوان مسئله اساسی مسلمانان مطرح؛ و تأکید کرد که در جهان اسلام هیچ قضیه ای مانند موضوع فلسطین دارای ابعاد جغرافیایی و منطقه ای گسترده نیست و فلسطین یک مسئله اسلامی با ابعاد قرآنی، تاریخی و حقیقی است. انقلاب ایران، با اعلام روز جهانی قدس این اندیشه را در عمل نیز مطرح کرد و دو شعار محوری بازگشت قدس به آغوش مسلمین و نابودی اسرائیل را مبنای عمل خویش قرار داد. (شقاقی، ۱۹۹۴) سخنگوی جهاد اسلامی فلسطین طی سخنانی در ملاقات با امام خمینی در آذرماه ۱۳۶۷ اظهار داشت: «انتفاضه اسلامی و مبارکی که در حال حاضر میهن اسلامی فلسطین شاهد و ناظر آن است، بارقه ای از نور و بازتابی از پیروزی های بزرگ انقلاب شماست. انقلابی که بزرگ ترین تحول را در عصر ما به وجود آورد. .. با ظهور انقلاب شما، ملت مسلمان و بزرگ ما فهمید که راهش راه جهاد و مبارزه است…. پیروزی انقلاب اسلامی شما اولین گام در پایان دادن به کبریایی بنی اسرائیل در جهان است. » (کاظمی کرهرودی، ۱۳۸۱: ۵۶ ۵۵)

همچنین دکتر رمضان عبدالله شلح – دبیر کل فعلی جنبش جهاد اسلامی – علاوه بر اینکه اصالت و مشروعیت روش انقلاب که آن را در حد تکلیف شرعی، قرار می دهد به اصالت و ریشه های تاریخی این انقلاب هم اعتقاد دارد و می گوید: «انقلاب اسلامی ایران، یک انقلاب منحصربه فرد و در تاریخ انقلابهای جهان، از همه ریشه دارتر است زیرا خط مشی الهی آن از زمان حرکت امام خمینی در دو دهه پیش از پیروزی آغاز نشد، بلکه آغاز آن برابر بود با زمان شهادت امام حسین (ع) در کربلا که چهارده قرن پیش اتفاق افتاد.» (عبدالله، ۱۹۸۱) از نگاه جنبش جهاد، پیروزی انقلاب اسلامی ایران به منزله نخستین گام در راه پیروزی مسلمانان بر ظلم و استبداد و محو رژیم اشغالگر صهیونیست از صحنه فلسطین بود و در جان فرزندان امت اسلام – به ویژه فلسطینیان که در سایه یأس و نومید