فایل پاورپوینت کامل روش شناسی / فلسفه سیاسی و علم سیاست

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل روش شناسی / فلسفه سیاسی و علم سیاست – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل روش شناسی / فلسفه سیاسی و علم سیاست شامل 69 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل روش شناسی / فلسفه سیاسی و علم سیاست گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل روش شناسی / فلسفه سیاسی و علم سیاست با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل روش شناسی / فلسفه سیاسی و علم سیاست از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل روش شناسی / فلسفه سیاسی و علم سیاست با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل روش شناسی / فلسفه سیاسی و علم سیاست را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل روش شناسی / فلسفه سیاسی و علم سیاست :

باسمه الحق

۱. تمایز پوزیتیویستی علم و فلسفه: تمایز فلسفه سیاسی و علم سیاست، بر اساس تعریف آگوست کنت از معرفت علمی که آن را معرفتی اثباتی و آزمون پذیر می داند، تمایزی روش شناختی است. تعریفی پوزیتیویستی و اثباتی از علم خصوصا نسبت به موضوعات اجتماعی و سیاسی، پدیده ای نوظهور است که در مقطعی خاصی از دوران مدرن یعنی قرن نوزدهم بروز می یابد و پس از گذشت یک سده نیز گرفتار تزلزل و تردید می شود. کنت براساس تعریفی که از علم ارائه می دهد، تفاوت علم و فلسفه را مربوط به موضوعات آنان نمی داند، بلکه تفاوتی روشی قلمداد می کند. از نظر او، علم و فلسفه به حسب موضوع، می توانند قلمرو مشترکی داشته باشند؛ یعنی همه موضوعاتی که با روش علمی مورد تفحص قرار می گیرند، با روش فلسفی نیز قابل بحث و گفت وگو هستند. از نظر او علم و فلسفه علاوه بر تفاوت در روش، به لحاظ تاریخی نیز در تقابل با یکدیگر هستند؛ به این معنا که فلسفه به لحاظ زمانی مقدم بر علم است. ترتیب زمانی فلسفه و علم نسبت به موضوعات مختلفی که محل بحث آنهاست موجب می شود تا اموری که با روش علمی شناخته می شوند، قبل از آن در محدوده موضوعات و مسائل فلسفی قرار گرفته باشند؛ البته این قاعده درباره موضوعات سیاسی نیز جاری خواهد بود؛ بنابراین آنچه اینک در حوزه علم سیاست قرار می گیرد، بیش از آن که به صورت علمی شناخته شود، محل بحث فیلسوفان سیاسی بوده است.

در این نگاه، تفاوت فلسفه سیاسی و علم سیاست از نوع تفاوت فلسفه و علم است و تفاوت فلسفه و علم به روش عقلی یا اثباتی آنهاست. بر اساس تقابلی که بین معرفت عقلی و دانش اثباتی و آزمون پذیر پدید می آید، فلسفه سیاسی هر نوع تلاش برای شناخت مسائلی است که به روش عقلی در عرصه سیاست رخ می دهد، زیرا علم سیاست معرفتی است که با روش آزمون پذیر به شناخت سیاست می پردازد.

۲. متافیزیک و فلسفه سیاسی: دیدگاه های به اصطلاح علمی مدرن، تا آن جا که در بیان تقابل علم و فلسفه به تعریف و تحدید علم و از جمله علم سیاست می پردازند، دقیق تر سخن می گویند. آنها در این دست از تعریفات دست کم حوزه کار خود را مشخص می کنند و لکن تعاریف آنان از فلسفه یا فلسفه سیاسی دارای ابهام است. علم سیاست در تعریف مدرن خود نظیر جامعه شناسی و دیگر علوم انسانی یا طبیعی دانشی است که می کوشد فارغ از ارزش ها یا مباحث متافیزیکی با روش تحصلی یا به اصطلاح عینی به شناخت پدیده سیاست و آنچه در حوزه اقتدار و حاکمیت قرار می گیرد، بپردازد، واما فلسفه سیاسی چیزی جز نگاه فلسفی به پدیده سیاست نیست. اگر از نظر کسانی که اینک با عنوان فیلسوف سیاسی شناخته می شوند، به خصوص از منظر فیلسوفان سیاسی دنیای اسلام بنگریم، تعریف مدرن از فلسفه سیاسی تعریف جدیدی است که خالی از خطا و نقص نیست. آنان از تعریفی که درباره کار آنان می شود خبر نداشته اند و در صورت خبردار شدن به صحت آن نمی توانند حکم کنند.

در تعریف مزبور فلسفه سیاسی بخشی از فلسفه دانسته می شود؛ یعنی فلسفه یا روش فلسفی در این تعریف نقش محوری دارد و حال آن که فلسفه در نگرش کسانی که به فلسفه سیاسی می پردازند به دو معنای خاص وعام به کار می رود. معنای خاص فلسفه، متافیزیک و علمی است که به مباحث وجود می پردازد. فلسفه به این معنا گرچه بنیادهای متافیزیکی معرفت سیاسی را فراهم می کند، لکن خود هرگز به موضوعات سیاسی نمی پردازد تا آن که به این اعتبار فلسفه سیاسی را پدید آورد.

فلسفه به معنای عام همان معرفتی است که در قبال معرفت ظنی، خیالی، خطابی و مانند آن قرار می گیرد و به معنای دانش علمی است؛ یعنی دانشی است که به شناخت حقیقت به گونه ای یقینی نایل می شود و مراد از یقین در این تعریف، یقینی روان شناختی نیست؛ بلکه یقین علمی است که با جزم های ویژه خود همراه است. فلسفه به این معنا در قبال سفسطه یا شکاکیت به کار می رود. تفاوت فیلسوف با شکاک و سوفسطایی در باور و اعتقاد به حقیقت و شناخت آن است.

معنای عام فلسفه بر خلاف معنای خاص آن علمی نیست که به موضوعی خاص یعنی به اصل وجود اختصاص داشته باشد، بلکه علم به موجودات مختلف و به بیان دیگر، علم به تعیّنات وجودی را نیز شامل می شود. فلسفه به این معنا، اسم جنس برای مطلق علم و از جمله علم به وجود است، و این معنا از فلسفه می تواند به موضوعات مختلفی که مورد تعلق آن است اضافه شود، مانند فلسفه الهی که به مباحث متافیزیکی و الهیات می پردازد یا فلسفه ریاضی که علم به کمیات منفصل و متصل را شامل می شود، و یا فلسفه سیاسی که همان علم به سیاست است.

۳. فلسفه سیاسی به عنوان یک علم: از آنچه گذشت به دست می آید که متفکران مسلمان در فلسفه سیاسی هرگز بحث فلسفی به معنای خاص نمی کردند. آنان فلسفه سیاسی را مانند فلسفه ریاضی یا طبیعی، دانش مستقلی می دانستند. این دانش مستقل از نظر آنان چیزی جز علم سیاست نبود؛ بنابراین تقابل بین فلسفه سیاسی با علم سیاست بی اشکال نیست. آنچه اینک فلسفه سیاسی نامیده می شود، در نزد کسانی که به آن می پردازند، جدای از علم سیاست نیست.

متفکرانی که در یونان، دنیای اسلام و همچنین پس از رنسانس در سده های هفدهم و هجدهم، به مسائل سیاسی می پرداختند، گر چه اینک کار آنها با عنوان فلسفه سیاسی در قبال علم سیاست قرار می گیرد، و لکن هیچ یک ازآنها مباحثات و کاوش های خود را غیرعلمی نمی دانستند. کسانی که از قرن نوزدهم به بعد، در قبال جریان پوزیتیویستی معرفت به موضع گیری پرداختند و روش های تجربی را در شناخت حقیقت به خصوص در حوزه علوم انسانی ناکارآمد و ناتوان دانستند، اغلب به رغم نقدهایی که بر علم مدرن وارد آورده اند، تأملات نظری خود را غیرعلمی نمی دانند. آنچه را که ادموند هوسرل در بحران علم اروپایی بیان می کند در نقد عینیتی است که بر ذهنیت آمپریستی و حس گرایانه علم تحصّلی به گونه ای عامیانه سایه افکنده است، و این نقد که بنیادهای وجودی علم اروپایی را در معرض نظر قرار می دهد نفی کننده رویکردهای علمی دیگر نمی باشد. تأملات اجتماعی و سیاسی ای که در امتداد پدیدارشناسی هوسرل شکل می گیرد، با آن که از تقیدات دانش تحصلی آزاد است اگر هم در اصطلاح پوزیتیویستی، علم سیاست و یا جامعه شناسی علمی خوانده نشود، بدون شک هویتی علمی دارد.

۴. تمایز روش شناختی: اگر بین آنچه اینک فلسفه سیاسی نامیده می شود با علم سیاست مدرن تقابلی باشد. در علم و غیر علم بودن آنها نیست، بلکه در اموری دیگر و از جمله در روش شناسی است.

همه آنچه که تحت عنوان فلسفه سیاسی در قبال علم سیاست قرار می گیرد، در بعد روش شناختی از این ویژگی مشترک برخوردارند که به روش علم پوزیتیویستی و صورت های تعدیل یافته آن مقید نیستند؛ بنابراین عنوان جامعی که می تواند به سهولت همه فلسفه های سیاسی را در بعد روشی پوشش دهد، بیشتر یک عنوان سلبی است؛ فلسفه های سیاسی که هر یک مدعی ارائه الگویی از علم سیاست هستند. به رغم تقابل جامعی که با علم سیاست مدرن دارند، از تمایزات درونی نیز می توانند برخوردار باشند. این تمایزات آنها را به حسب اشتراکات و اختلافاتی که دارند در چند دسته می تواند قرار دهد، مانند فلسفه سیاسی یونان یا فلسفه سیاسی دنیای اسلام و همچنین فلسفه سیاسی مدرن که بیشتر در حاشیه تأملات فلسفه سده های شانزدهم به بعد شکل گرفته است.

۵. روش شناسی فلسفه سیاسی: خصلت روش شناسی فلسفه سیاسی دنیای اسلام گرچه متأثر از اصول موضوعه یا بنیادهای متافیزیکی آن است، لیکن به طور خاص در شیوه برهانی آن تمرکز می یابد. در برهان با آن که عقل نقش محوری دارد، لکن شیوه برهانی به معنای شیوه عقلی نیست تا آن که در قبال روش های حسی یا شهودی قرار گیرد. برهان نحوه ای از استدلال قیاسی است و قیاس یکی از روش های استدلالی در قبال استقرا و تمثیل است؛ استقرا استدلال از جزئی به کلی و تمثیل استدلال از جزئی به جزئی است و قیاس استدلالی از کلی به جزئی است.

تمثیل و استقرا گرچه دلالت های معرفتی جدیدی را به دنبال می آورند و لکن ره آورد هیچ یک از آنها معرفت علمی نیست و به همین دلیل این دو نحوه استدلال در علوم و از جمله در علم سیاست کارآمد نیستند. تمثیل و استقرا در برخی از موارد می توانند کاربردهای سیاسی داشته باشند و سیاست مدار از این وسایل برای رسیدن به اغراض سیاسی خود استفاده می کند، و لیکن کاربرد سیاسی آنان دلیل برکارآمد بودن آنها در علم سیاست و فلسفه سیاسی نیست. در مواردی که استقرا و تمثیل آثار سیاسی داشته باشند، فلسفه سیاسی با نگاه برهانی خود، به مطالعه آنها می پردازد.

قیاس نیز در بسیاری از موارد به سرنوشت استقرا و تمثیل گرفتار است. یعنی قیاس در همه حالات خود، ثمره علمی نداشته، و در معرفت های علمی کاربرد ندارد. قیاس در صورتی مفید علم است که شکل برهانی داشته باشد. قیاس به اعتبار صورت و ماده خود تقسیماتی دارد، تقسیم قیاس به استثنایی و اقترانی شرطی و حملی، و یا تقسیم قیاس اقترانی حملی به صورت های چهارگانه از جمله تقسیمات قیاس به اعتبار صورت آن است. صور مختلف قیاس در یک تقسیم دیگر دارای دو قسم منتج و غیرمنتج هستند و قیاسات برهانی برای این که به نتیجه علمی منجر شوند باید از صور منتج استفاده کنند. قیاس به اعتبار ماده به پنج قسم خطابی شعری جدلی مغالطی و برهانی تقسیم می شود و قیاس برهانی قیاسی است که مواد آن یقینی باشد و مراد از آن یقین علمی است که در قبال یقین روان شناختی می باشد. ابن سینا در برهان کتاب شفا خصوصیات یقین علمی را که موجب امتیاز آن از یقین روان شناختی می شود بیان کرده است.

۶. روش قیاسی برهانی: قیاسات برهانی به تبع انواع یقینیات دارای اقسامی هستند. انواع یقینیات عبارتند از: اوّلیات، فطریات، حسیّات، تجربیات، حدسیات و متواترات.

اوّلیات، گزاره های بدیهی اوّلی و بالضروره راست هستند، آنها را نه می توان اثبات یا ابطال کرد و نه می توان در آنها تردید و شک کرد، بلکه صدق آنها از ناحیه تردید در آنها نیز ظاهر می شود.

فطریات، گزاره های روشن و آشکاری هستند که در صورت تردید، می توان با کمک یک قیاسی برهانی، از طریق تحلیل لوازم موضوع و محمول گزاره به اثبات آنها پرداخت.

حسیّات، گزاره های روشن و آشکاری هستند، که یقین به آنها، در گرو قیاسی است که در آن ها پنهان است. یک مقدمه آن قیاسی پنهان از طریق حس تأمین می شود و مقدمه دیگر مبدء عدم تناقض است. حسیّات گزارهایی جزئی هستند. حسیّات در صورتی که با یک کبرای کلی عقلی، نظیر استحاله اجتماع و ارتفاع نقیضین قرین نشوند، به گزاره های یقینی تبدیل نمی شوند؛ برای مثال هنگامی سفید