فایل پاورپوینت کامل رویش های قیام امام حسین علیه السلام

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل رویش های قیام امام حسین علیه السلام :

۱. ابوالشعثاء کِنْدِی

ابوالشعثاء، یزید بن زیاد مهاصر بن نعمان کِنْدِی از اصحاب امام حسین(ع) و شهیدان کربلاست. در چگونگی پیوستن وی به کاروان حسینی میان مورّخان اختلاف است. برخی گفته اند: ابوالشعثا همراه عمرسعد از کوفه به کربلا آمد و آن گاه که عمر سعد پیشنهادهای امام حسین(ع) را رد کرد، از لشکرش جدا شد و به سپاه امام(ع) پیوست و با آن حضرت بود تا در رکابش به شهادت رسید.[۱]

برخی دیگر آورده اند که ابوالشّعثا از کوفه بیرون آمد و پیش از رسیدن سپاه حرّ به امام حسین(ع) در میان راه به امام(ع) پیوست. ابوالشّعثا مردی شریف، شجاع و بی باک بود، و در تیراندازی مهارتی ویژه داشت. وی پس از وداع با امام حسین(ع) به میدان رفت و پس از جنگی دلیرانه، اسبش به وسیل سپاه عمرسعد پی شد. آن دلاورمرد کنار امام (ع) زانو زد و دشمن را هدف تیر قرار داد. با پایان یافتن تیرها، ابوالشعثا برخاست و شمشیر کشید و به دشمن حمله برد و به شهادت رسید.

دربار هنگام شهادت وی میان مورّخان اختلاف است؛ برخی وی را در شمار نخستین شهیدان و برخی در زمر شهیدان وهل دوم ماجرای کربلا آورده اند.[۲]

۲. ابوثمام صائدی

بیشتر منابع از او با نام عمرو یا عمر و از پدرش به کعب یا عبدالله یاد می کنند. ابوثمامه از یاران امام علی(ع) و از دلاوران عرب و شخصیت های سرشناس شیعه بود. سماوی گوید:

وی که از تابعین است در تمام پیکارهای امیرالمؤمنین(ع) شرکت کرد و پس از شهادت آن بزرگوار به مصاحبت امام مجتبی(ع) درآمد. چون معاویه به هلاکت رسید و یزید بر مسند خلافت نشست، وی و گروهی از شیعیان کوفه در خان سلیمان بن صُرد خزاعی گرد آمدند و برای امام حسین(ع) نامه نوشته و به مکّه فرستادند. با ورود حضرت مسلم(ع) به کوفه، ابوثمامه، بی درنگ به او پیوست و به فرمانش مشغول تحویل گرفتن کمک های مردم برای مصارف نهضت گردید و چون در اسلحه شناسی مهارت داشت، مسئولیت خرید و تهیّه سلاح را به عهده گرفت. پس از شهادت مسلم بن عقیل به قبیل خود رفت و مدّتی در بین ایشان پنهان می زیست. با آن که ابن زیاد به شدّت وی را تعقیب می کرد موفّق به دستگیری او نشد. ابوثمامه پس از شنیدن خبر آمدن حسین بن علی(ع) از مکّه به عراق، همراه نافع بن هلال به آن حضرت پیوست. روز عاشورا هنگامی که وقت نماز فرارسید، ابوثمامه به امام حسین(ع) عرض کرد: جانم فدایت! می بینم که این گروه به تو نزدیک شده اند. به خدا سوگند تا من پیش روی تو کشته نشوم شما به شهادت نخواهی رسید؛ ولی دوست دارم هنگامی که خدای را دیدار می کنم این نمازی را که وقت آن نزدیک گشته بخوانم. امام حسین(ع) سر مبارکش را به سوی آسمان بلند کرد و فرمود: «از نماز یاد کردی، خداوند تو را از نمازگزاران و ذاکران قرار دهد. آری، این آغاز وقت نماز است. از آنها بخواهید از ما دست بردارند تا نماز بگزاریم. » سپس امام حسین(ع) با یارانش نماز ظهر را به طریق نماز خوف اقامه کرد. ابوثمامه پس از مالک بن دودان و خداحافظی با سیّدالشهدا(ع) به میدانِ جنگ تاخت. سرانجام وی به دست قیس بن عبدالله به فیض شهادت نایل شد.[۳]

۳. ابوحتوف بن حارث انصاری

ابوحتوف بن حارث و برادرش سعد، از خوارج و در سپاه عمربن سعد بودند. روز دهم محرم، هنگامی که از یاران امام(ع) به جز سوید بن عمرو بن ابی المطاع و بشیر بن عمرو حضرمی، کسی باقی نمانده بود، حضرت(ع) ندای یاری طلبی سر داد و زنان و کودکان ناله و شیون کردند. ابوالحتوف و برادرش سعد در حالی که بعد از نماز ظهر بود و در وسط‍ آوردگاه جنگ بودند با شنیدن ندای یاری طلبی امام(ع) و صدای گریه و نال زنان و کودکان خاندان پیامبر گفتند: «این حسین(ع) فرزند دختر پیامبر ما محمد(ص) است. در حالی که ما آرزوی شفاعت از جدّ او در روز قیامت داریم، چگونه با این وضعی که هیچ یار و یاوری ندارد با وی بجنگیم؟ » سپس شمشیر کشیدند و در کنار امام حسین(ع) با دشمنان ایشان جنگیدند و پس از کشته و مجروح کردن شماری از آنان، هر دو با هم در یک مکان به شهادت رسیدند.[۴]

۴. اُمیّه بن سعد طائی

امیّه بن سعد مکنّی به ابوصمصام از قبیل طی و از یاران شهید امام حسین(ع) است. منابع کهن بیش از این دربار او چیزی ننوشته اند، ولی در نوشته های متأخران آمده است که امیّه بن سعد بن زید طائی ساکن کوفه و از تابعان و اصحاب امیرالمؤمنین(ع) بود و در غزوات و جنگ ها، به ویژه جنگ صفین حضور داشت. او با شنیدن خبر آمدن امام حسین(ع) به کربلا، در روزهای پیش از جنگ، با شماری دیگر از کوفه خارج شد و در شب هشتم محرم به کاروان حسینی پیوست و با آن حضرت بود تا آن که در روز دهم محرم در حمل نخست سپاه عمرسعد، همراه شماری دیگر از یاران امام در مقابله با آنان به شهادت رسید.[۵]

۵. یزید بن ثبیط (ثبیت) عبدی

وی از شیعیان اهل بیت و از اصحاب ابو الاسود دوئلی و از اشراف قبیله خود بود. وی که ده پسر داشت، پس از دریافت نامه سید الشهدا(ع) خطاب به اهل بصره، همراه دو پسرش عبدالله و عبید الله از بصره حرکت کردند و به علت بسته بودن راه ها با پیمودن بیراهه ها، در مکه خود را به امام حسین(ع) رساندند و به کاروان او پیوستند. در روز عاشورا پسرانش در حمله اول و خودش در مبارزه تن به تن به شهادت رسیدند. نام هر سه در زیارت ناحیه مقدسه آمده است. نام او یزید بن نبیط، بدر بن رقید و بدر بن رقیط نیز ضبط شده است.[۶]

۶. هفهاف بن مهند راسبی بصری

راسب تیره ای از قبیله ازد است: «راسب بن جدعان بن مالک بن نصر بن ازد بن الغوث». وی از پاکان و نیکان و از شیعیان و شجاعان بصره و از یاران ابی عبدالله است. اکثریت طایفه راسب ساکن بصره بوده اند.

هفهاف بن المهند راسبی بصری، برای یاری امام حسین (ع) از بصره به سوی کربلا حرکت کرد، ولی از آن جایی که دیر رسید، موفق به یاری امام(ع) نشد. او شیعه ای شجاع، سوارکار و مخلص در ولایت اهل بیت(ع) از اصحاب علی (ع) و مشهور در غزوات و جنگ ها بوده است. وی در جنگ صفین از سوی حضرت علی(ع) به فرماندهی ازدیان بصره منصوب شد و بعد از حضرت علی(ع) از اصحاب امام حسن(ع) و حضرت امام حسین (ع) به شمار می آمد.

وقتی خبر حرکت امام(ع) را از مکه به سوی کربلا شنید، خود را به کربلا رساند، اما زمانی رسید که حضرت امام حسین(ع) و اصحابش به شهادت رسیده بودند و خیام آن حضرت در حال سوختن بود. وی در آغاز خود را به عنوان هوادار حسین(ع) معرفی نمی کرد و فقط از لشکریان پرسید: آیا حسین جنگید و شهید شد؟ پاسخ دادند: بلی، او و اصحابش هرگز تسلیم نشدند، بلکه تا آخرین نفس، سخت جنگیدند و شهید شدند. گفت: حال که چنین است پس آماده نبرد باشید که من نیز از حسینیانم. آن گاه هفهاف شمشیر کشید و چون شیر بیشه به جنگ با لشکر ابن سعد پرداخت و جمع کثیری از دشمن را به هلاکت رساند و گروهی را مجروح نمود. سپس خود نیز به شدت خون آلود و مجروح شد تا این که جمعی از دشمنان او را محاصره کردند و به شهادت رساندند. او سرانجام در نزدیکی غروب عاشورا شهید شد و ظاهراً به هنگام شهادت، بیش از پنجاه سال داشته است.[۷]

۷. سوار بن منعم بن حابس همدانی

وی از شهدای حادثه کربلاست که پس از رسیدن امام حسین(ع) به کربلا، از کوفه آمد و به آن حضرت پیوست. برخی او را از شهیدان حمله اول می دانند و بعضی دیگر وی را از مجروحانی می دانند که اسیر شد و نزد عمر سعد بردند پس از شش ماه در اثر جراحات، به شهادت رسید.[۸]

۸. مسلم بن عوسجه

از قبیله بنی اسد بود. او را مردی شریف، عابد و اهل مروت و سخاوت دانسته اند. وی به مسلم بن عقیل در کوفه کمک زیادی کرد و وکیل او در قبض اموال و خرید اسلحه و گرفتن بیعت از مردم بود. مسلم بن عوسجه پس از شهادت مسلم بن عقیل، مخفیانه زندگی می کرد تا این که خبر ورود امام حسین (ع) به کربلا در میان مردم کوفه منتشر شد. پس از آن، با اهل و عیالش به سوی امام حسین(ع) رهسپار شد و در کربلا به خدمت امام رسید. مسلم اولین شهید عاشورا در میان یاران امام حسین (ع) است که در حمله اول به شهادت رسید.[۹]

۹. حَبیب بن مُظاهِر اَسَدی

او از قبیله بنی اسد، اهل کوفه و از اصحاب خاص حضرت علی (ع) و از یاران امام حسن و امام حسین(ع) بود. وی از کوفیانی بود که پس از مرگ معاویه به امام حسین (ع) برای آمدن به کوفه دعوتنامه نوشت. حافظ کل قرآن کریم بود و هر شب به نیایش و عبادت خدا می پرداخت. به فرموده امام حسین(ع) در هر شب یک ختم قرآن می کرد. زندگی پاک و ساده ای داشت و آن قدر به دنیا بی رغبت بود و زهد را سرمشق زندگی خود قرار داده بود که هرقدر به او پیشنهاد امان و پول فراوان داده شد نپذیرفت و گفت: «ما نزد رسول خدا(ص) عذری نداریم که زنده باشیم و فرزند رسول خدا (ص) را مظلومانه به قتل برسانند.

پس از شهادت مسلم بن عقیل، قبیله بنی اسد، ح