فایل پاورپوینت کامل زندگی و اندیشه بوردیو

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل زندگی و اندیشه بوردیو!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل زندگی و اندیشه بوردیو بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل زندگی و اندیشه بوردیو از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل زندگی و اندیشه بوردیو شامل 96 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل زندگی و اندیشه بوردیو استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل زندگی و اندیشه بوردیو با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل زندگی و اندیشه بوردیو قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل زندگی و اندیشه بوردیو حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل زندگی و اندیشه بوردیو به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل زندگی و اندیشه بوردیو :

زندگی نامه

پیر بوردیو در اول اوت سال ۱۹۳۰ در دنگوئن در کوهپایه های پیرنه (جنوب غربی فرانسه) به دنیا آمد. او در یک خانواده طبقه متوسط پایین پرورش یافت، وی دانش آموزی باهوش بود که در بهترین دبیرستان منطقه تحصیل می کرد. در اوایل دهه ۵۰ توانست به دانش سرای معتبر اکول نورمال سوپریور، راه یابد، و به تحصیل فلسفه بپردازد. این دانش سرا در پاریس به طور سنّتی، مهد روشن فکران فرانسوی بوده است. در آن زمان، فلسفه سرآمد رشته ها بود و پرداختن به آن برای هر روشنفکر جویای نام، کاری ضروری بود. بوردیو نیز به فلسفه پرداخت. اما با این همه، او نیز مانند دیگر فارغ التحصیلان برجسته این دانشگاه، نظیر دورکیم و فوکو، مطالعه معطوف به زندگی عاطفی را که با فلسفه، پزشکی و زیست شناسی تلفیق شده بود رها کرد و به علوم اجتماعی روی آورد. در آن دانش سرا، هر چند او با کسب بالاترین رتبه فارغ التحصیل شد، اما به واسطه فقر و پیشینه خانوادگی، خود را در جمع فرزندان نخبگان فرانسوی، فردی غریبه احساس می کرد.^(۱)

بوردیو در سال ۱۹۵۶ به خدمت سربازی رفت و چند سالی را در الجزایر در خدمت ارتش فرانسه گذراند. او در اوایل سال۱۹۵۸ در دانشگاه الجزیره، به تدریس مشغول شد و این درزمانی بود که جنگ علیه سلطه فرانسه شدت گرفته بود. همین تجربه در اولین کتاب وی به نام جامعه شناسی الجزایر، انعکاس یافته است. او در سال ۱۹۶۰ به فرانسه بازگشت و با عنوان دستیار آموزشی یک سال در دانشگاه پاریس کار کرد. او در کلاس های درسی لئوی اشتراوس، انسان شناس در کالج دوفرانس شرکت کرد و دستیاری ریمون آرون جامعه شناس را برعهده گرفت. در همین جا بود که وی کارهای مردم شناختی خود را درباره آیین، خویشاوندی و دگرگونی اجتماعی در میان قبایل الجزایری به انجام رسانید. و کار بر روی جامعه شناسی آموزش مدرسه ای، هنر، روشنفکران و سیاست را پی گرفت. بوردیو، در سال ۱۹۶۴ به ریاست مؤسسه مطالعاتی اکول پراکتیک برگزیده شد. همچنین در سال ۱۹۶۸ به ریاست مرکز جامعه شناسی اروپایی برگزیده شد.

این مرکز مجله مطالعات علوم اجتماعی را منتشر می کند. در طول دهه ۱۹۷۰ بوردیو به تلاش خود در کنکاش درباره مجموعه گسترده ای از موضوعات که در فصل مشترک موضوعاتی نظیر فرهنگ، طبقه و قدرت بود ادامه داد. و در عین حال رهبری گروه پژوهشگری را بر عهده گرفت که کار ویراستاری گزارش تحقیق در علوم اجتماعی (یعنی مجله ای که وی در سال ۱۹۷۵ مؤسس آن بود) را به انجام می رساند. او این مجله تخصصی را تأسیس کرد تا جدیدترین نتایج تحقیقات اجتماعی را انتشار دهد. در سال ۱۹۸۱ پس از بازنشسته شدن ریمون آرون کرسی او در کالج دوفرانس به وی سپرده شد.

در دهه ۱۹۸۰ پژوهش های دقیق و موشکافانه ای که در طول دو دهه صورت پذیرفته بود، در کتاب های مهم او چون زبان و قدرت نمادین، انسان دانشگاهی، اشرافیت دولتی و اصول هنر به بار نشست.

او اندیشمندی است که علم را با عمل، پیوند می زند و بر حسب دیدگاه خود درباره رسالت تاریخی روشنفکران، اقتدار علمی خود را در خدمت جنبش های گوناگون اجتماعی چپ غیر تشکیلاتی قرار داد. تا بدین گونه به این گروه های تازه شکل یافته که از حقوق بیکاران، بی خانمان ها، مهاجران و هم جنس بازان دفاع می کنند، کمک کند. وی همچنین با بوجود آوردن پارلمان بین المللی نویسندگان علیه شکنجه و آزار روشنفکران در الجزایر و سایر مناطق جهان و نیز علیه حمایت دولت های غربی در برابر تعصب و تبعیض، مداخله کرده و وارد عمل شد.

در سال ۱۹۹۷، موسسه انتشاراتی Editions, liberرا بنیان نهاد که کتاب های کوچکی با هدف جذب مخاطبان بسیار درباره موضوعاتی که به منافع آنی اجتماعی معطوف است، منتشر می کند.

وی به موازات تدریس در کالج دوفرانس در دانشگاه های آمریکا (پرینستون، هاروارد، شیکاگو) و دانشگاه های آلمان (ماکس بلانگ، برلین) نیز تدریس می کرد. او در اوایل دهه ۹۰ موفق شد مدال طلای آکادمی علوم فرانسه (CNRS) رابه خاطر مجموعه آثارش، که به درخشش بین المللی جامعه شناسی فرانسه کمک کرد، از آن خود کند. او سرانجام در ۲۳ ژانویه ۲۰۰۲ در سن ۷۱ سالگی زندگی را وداع کرد.

زمینه فکری

اولین ارتباط او به عنوان جامعه شناس با جامعه کبیل بود. کبیلی ها در جنوب الجزایر، با آداب و سنن و اعتقادات عشیره ای خاصی زندگی می کنند. به علت علاقه اش به این جامعه، پس از پایان خدمت سربازی به عنوان معلم جامعه شناسی در آنجا شروع به فعالیت و تدریس کرد. این تجربه، آغازگر نگارش و انتشار دو کتاب جامعه شناسی الجزایر و از ریشه جدا شدن (DERACINEMENT) بود. بوردیو در این کتاب تلاش می کرد تا نشان دهد که الجزایر در تماس با استعمار فرانسه چه چیزهایی را از دست داده و در چه شرایطی قرار دارد. در واقع، هدفش از تدوین، نشان دادن استعمارزدگی بود. تجربه زندگی در الجزایر بر آینده و زندگی فرهنگی و علمی او تأثیری ماندگار گذاشت. اولین اثر چنین تجربه ای، این بود که یک جوان ۲۳ ساله، ۵ سال در یک کشور کاملاً متفاوت با سرزمین خودش، به مطالعه و تحقیق بپردازد و یاد بگیرد بتواند از چارچوب کشور و جامعه خودش فراتر رود و امکان مقایسه جامعه خویش را با جامعه دیگری داشته باشد. چنین تجربه ای به جامعه شناس و مردم شناس، بینایی و توانایی قدرت تحلیل بالایی می دهد. دومین اثر تجربه الجزایر این بود که او به یک ملت تحت استعمار، گرایش پیدا کرد و با احساس انسانی قوی ای که داشت، متوجه وضع مردم استعمار زده شده بود و صدماتی را که استعمار به مردم مستعمره می زند به نیکی می شناخت. به علت اقامت چند ساله اش، همیشه نسبت به مردم، گروه ها و جوامع، همدلی نشان می داد. این بود که جامعه شناس دو جهانی شد؛ هم جهان پیشرفته و صنعتی و هم جهان واپس مانده.^(۲) او وقتی که در دانشگاه پاریس، شروع به تدریس کرد و بعدها به نوعی در همه پژوهش هایش آن را پی گرفت، توجه به این نکته مهم بود که چگونگی رابطه فرد و جامعه و رابطه امور مادی و غیرمادی را به طور محسوس، نشان دهد. او می گفت: وظیفه جامعه شناس، این است که عوامل غیرمرئی را از درون جامعه استخراج کند. بوردیو از زمان انجام کارهای میدانی در الجزایر، خود را متعهّد کرده بود که شیوه های اساسی سلطه طبقاتی را در جوامع سرمایه داری آن گونه که در تمام سطوح آموزش و هنر دیده می شود، نشان دهد. تز همیشگی او این بود که طبقه مسلط، سلطه خود را آشکارا اعمال نمی کند و طبقه تحت سلطه را به زور وادار به پذیرش اراده خود نمی کند. بر عکس، طبقه مسلط جامعه سرمایه داری از نظر آماری، از قدرت اقتصادی، اجتماعی و نمادین، سود می برد. قدرتی که در سرمایه اقتصادی و فرهنگی تجسم یافته، با جابجایی نهادها و اعمال جامعه در هم تنیده است و توسط همین نهادها و اعمال باز تولید می شود.

به لحاظ فکری جدایی بوردیو از فلسفه به واسطه اضمحلال اگزیستانسیالیسم و همراه با آن تجدید حیات علوم اجتماعی در فرانسه پس از نیم قرن، افول و فراموشی از دیگر زمینه های فکری و اجتماعی بود که گرایش بوردیو را به علوم اجتماعی سرعت بخشید. طرح دورکیمی درباره علم جامع و کلی در باب جامعه و فرهنگ تحت لوای ساخت گرایی بواسطه کارهای دومزیل در اسطوره شناسی تطبیقی، برودل در تاریخ و اشتراوس، در انسان شناسی، احیاء شده و شکل جدیدی به خود گرفت. در چنین زمانی به واسطه پذیرش رشته های تجربی که جان تازه ای در کالبدشان دمیده شده بود، تحقّق بلند پروازی های فکری و بیان اندیشه های پیشرو سیاسی در خارج از حیطه حزب کمونیست، ممکن گردید. از این رو بوردیو از فرصت پیش آمده برای وضع دوباره مشروعیت علمی و همگانی جامعه شناسی در کشورش که از مرگ دورکیم به صورت علمی مطرود درآمده بود استفاده کرد.^(۳)

آثار علمی

از بوردیو، در مجموع ۳۰ کتاب و ۴۰۰ مقاله منتشر شده که برخی از آن ها به انگلیسی ترجمه شده است. در اینجا به پاره ای از آن ها اشاره می کنیم:

۱. جامعه شناسی الجزایر (۱۹۶۲)؛ ۲. انسان دانشگاهی (۱۹۹۸)؛ ۳. منطق عمل (۱۹۹۰)؛ ۴. به عبارت دیگر: جستارهایی برای دست یافتن به جامعه شناسی تأملی (۱۹۹۰)؛ ۵. زبان و قدرت نمادین (۱۹۹۱)؛ ۶. حوزه تولید فرهنگی: جستارهایی در باب هنر و ادبیات (۱۹۹۳)؛ ۷. اشرافیت دولت: مدارس نخبه پرور در حوزه قدرت (۱۹۹۶)؛ ۸. عقل عملی (۱۹۹۸)؛ ۹. شیوه های مقاومت علیه جباریت بازار (۱۹۹۹)؛ ۱۰. وزن جهان (۲۰۰۰)؛ ۱۱. تأملات پاسکالی (۲۰۰۰)؛ ۱۲. نظریه کنش؛ ۱۳. دفاع از عقلانیت؛ ۱۴. وارثان؛ ۱۵. باز تولید آموزش، فرهنگ و جامعه؛ ۱۶. تمایز؛ ۱۷. اصول هنر؛ ۱۸. سلطه مردانه؛ ۱۹. درک عملی حرفه جامعه شناسی؛ ۲۰. پرسش های جامعه شناسی؛ ۲۱. کار و کارگر در الجزایر (۱۹۵۸)؛ ۲۲. در نقد نقش تلویزیون؛ ۲۳. بی ریشگی: بحران کشاورزی سنتی در الجزایر (۱۹۶۴)؛ ۲۴. خطوط کلی نظریه ای در باب شیوه عمل.

مکاتب تأثیرگذار بر اندیشه بوردیو

او از ساختارگرایی و مکتب انتقادی، تأثیر پذیرفته است. ریشه فکری او با سخن معروف مارکس که اندیشه را متأخر از عمل و فرع بر آن و محصول زیرساخت ها می دانست قرابت دارد. البته با این تفاوت که به جای اقتصاد و روابط تولید، شبکه درهم تنیده ای از قدرت اقتصادی و قدرت فرهنگی و قدرت نمادین را قرار می دهد. به عبارتی می توان او را یک نئومارکسیست دانست که البته روایت های دیگر بازاندیشی شده مارکسیسم را نقد می کند و غالبا آن ها را به نوعی سهل گیری در تحلیل اجتماع منتسب می کند. از طرفی می توان او را نوساختارگرا دانست. به این معنا که: مانند ساختارگرایانی همچون آلتوسر یا اشتراوس که سوژه را در مقابل ساختار، کاملاً خلع سلاح می کنند، نیست، بلکه قدری از صلابت ساختار به نفع عامل اجتماعی می کاهد. به روایتی هم می توان او را فرانوگرا دانست، چون عقلانیت روشنگری را شدیدا نقد می کند و با جهانی شدن در قالب ساختکار بازار، مخالف است و تنوع فرهنگ را تصویب می کند و با غرب محوری و فرهنگ عمومی مخالف است. شاید بتوان گفت: بوردیو همچون بعضی دیگر از متفکران بزرگ، مختصات خود را دارد و به سادگی در یک چارچوب پارادایمی شناخته شده جا نمی گیرد.^(۴)

ویژگی های جامعه شناسی بوردیو

۱. با همه گوناگونی موضوعات تجربی که او به آن ها پرداخته، مجموعه ای کوچک و محدود از اصول نظری، ابزارهای مفهومی و رویکردهای علمی و در عین حال سیاسی وجود دارد که به نوشته های او نظمی منطقی می دهد. کارهای وسیع او در متنوع ترین نمودهای آن به شکل غیرقابل تفکیک، هم علم عمل انسانی و هم نقد سلطه به مفهوم کانتی و مارکسی است.

۲. جامعه شناسی او، نخست منتقد مقولات به ارث رسیده و شیوه های پذیرفته تفکر و اشکال ظریف اصول و قواعدی است که روشنفکران و فن سالاران، به نام فرهنگ و عقلانیت به کار می برند و در وهله دوم، او منتقد قالب های رسمی قدرت و تبعیض و سیاست های حامی آن است.

۳. برداشت او از کنش اجتماعی، ساختار و شناخت، ضد دوگانه انگاری است. این برداشت تلاش می کند تا ضدیت و تقابلی را که مشخص کننده خطوط همیشگی ترسیم شده در مباحث طرح شده در علوم اجتماعی است از سر راه بردارد. خطی که بین شیوه های عینی گرایی و ذهنی گرایی نظریه پردازی بین ابعاد مادی و نهادی زندگی اجتماعی و نیز بین سطح تحلیلی و تشریحی و تفسیری، همزمانی و دو زمانی، خرد و کلان، ترسیم شده است.

۴. شیوه عمل و تفکر علمی بوردیو، شیوه ای ترکیبی است که در آن به طور همزمان، مرزهای نظریه ای، روش شناختی و رشته ای در نوردیده می شود و از همگی استفاده می شود. از لحاظ نظری، شیوه عمل و تفکر او در محل تلاقی جریانات فکری است. جریانات فکری مارکس و موس، دورکیم و وبر، و نیز فلسفه های متفاوت باشلار و ویتگنشتاین، پدیدارشناسی مرلوپونتی و شوتز و نظریه های زبان شناختی سوسور، چامسکی و… این جریانات در سنت دانشگاهی، نوعا متضاد تلقّی می شود. به لحاظ روش شناسی، تحقیقات بوردیو نوعا روش های آماری را با مشاهده مستقیم و تفسیر تعاملی، گفتمانی و اسنادی ترکیب می کند.

۵. دید بوردیو در جامعه همانند دید وبر جدلی (agonistic) است. از نگاه او قلمرو اجتماعی، جایگاه رقابتی شدید و بی پایان است که از میان و در جریان این رقابت ها تفاوت هایی ظهور می کند که ماده و چارچوب لازم برای هستی اجتماعی را فراهم می آورد. ویژگی فراگیر زندگی جمعی، جدال است نه سکون و همین است که وی در پژوهش های گوناگون خود، سعی در روشن کردن آن دارد.

۶. انسان شناسی فلسفی او بر اساس مفهوم شناسایی (و مفهوم مقابل آن، یعنی شناسایی غلط) بنا شده است، نه بر پایه مفهوم منافع و دلبستگی. او معتقد است که خاستگاه غایی رفتار عطش فرد برای کسب ارزش و شأن است و این تنها جامعه است که می تواند آن را سیراب کند. چرا که با اختصاص یک نام، یک مکان، یک کارکرد به فرد، در درون یک گروه یا نهاد، فرد می تواند به رهایی از پیشامدها، محدودیت ها و پوچی های نهایی هستی امیدوار باشد. امیدواری انسان به رهایی در گرو تن دادن به قضاوت و داوری دیگران است. این قضاوت اصل اساسی عدم قطعیت و عدم امنیت بوده.

با این همه، بدون آنکه تناقضی داشته باشد، قاعده ای است برای قطعیت، اطمینان خاطر و تقدس یافتگی؛ از این رو، هستی اجتماعی، به معنای ناهمسانی است و ناهمسانی بر سلسه مراتب دلالت دارد، که به نوبه خود آغازی است بر دیالکتیک بی انتهای داعیه گری و تمایزگذاری، شناسایی و شناسایی غلط، جبر و بی دلیلی.^(۵)

اصول حاکم بر روش شناسی بوردیو

بر روش شناسی جامعه شناسانه بوردیو، ۳ اصل حاکم است.

۱. چندگانه انگاری روش شناختی

این اصل عبارت است از به کار گرفتن هر گونه روند مشاهده و حقیقت پژوهی و اثبات گری که با موضوع مورد مطالعه سازگاری بیشتری داشته باشد و مقابله مستمر و پیوسته نتایجی که بواسطه روش های متفاوت به دست می آید. مثلاً بوردیو در اشرافیت دولتی، نتایجی را که بواسطه سازه کاوی و تحلیل مبتنی بر جدول و فهرست مربوط به داده های پیمایشی، بدست آمده بود با گزارش های آرشیوی مربوط به روندهای تاریخی، بیماری نگاری، گفتارکاوی و تحلیل های اسنادی، مصاحبه های میدانی و تصویرگری قوم نگارانه، ترکیب کرده است.

۲. توجه شناختی یکسان به تمام کارها و عملکردها

این توجه شناختی با گردآوری منابع و طراحی پرسشنامه شروع شده و تا تعریف جمعیت، نمونه ها و متغیرها تا کدگذاری، انجام مصاحبه، مشاهده و رونویسی و تنظیم متن ادامه می یابد. چنین شرحی از تحقیق، بیانگر وجود رابطه ای اندام واره و یک هم آمیزی کامل بین نظریه و روش است.

۳. بازتابندگی روش شناختی

این اصل، عبارت است از نیاز به بازگشت مستمر بر ابزارهای علم اجتماعی که مورد استفاده جامعه شناس است. این بازگشت، تلاشی است برای کنترل بهتر نادرستی هایی که در ساخت موضوع به واسطه ۳ عامل عرضه می گردد. اولین عامل، هویت فردی محقق است. یعنی جنسیت،