فایل پاورپوینت کامل سازمان های غیر دولتی، (NGOs)

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل سازمان های غیر دولتی، (NGOs) :

جنس دوم، ش ۹

چکیده:

«ان. جی. ا»ها پس از جنگ جهانی دوم شکل گرفتند; اما عملا از سال ۱۹۸۰ در پی ظهور نولیبرالیسم در غرب و تلاش بانک جهانی و کشورهای بزرگ برای توسعه نظم نوین جهانی، به کلیه کشورهای جهان گسترش یافتند. تحقیقات نشان می دهد که این سازمان ها ساخته و پرداخته شرکت های چندملیتی بوده، از سوی بازوان ملی و حقوقی و بین المللی آنان مانند سازمان ملل، بانک جهانی، صندوق بین المللی پول، سازمان تجارت جهانی و… پشتیبانی مالی و سیاسی می شوند و وظیفه می یابند.

«ان. جی. او»ها آن دسته از سازمان های غیر دولتی هستند که به طور خزنده، همانند شبکه ای ویرانگر، تار و پود جوامع گوناگون در گوشه و کنار جهان را در هم می تنند. هیچ گوشه ای از کانون های زیست و کار مردم نیست که به نوعی از این هجوم ایمن مانده باشد. از آنجا که ماهیت و اهداف «ان. جی. او»ها برای بسیاری چندان شناخته نیست و از آنجا که پوشش و اشکالی مردمی، خیرخواهانه و معمولی به خود گرفته اند، چندان حساسیت و واکنشی نسبت به آنها نشان داده نمی شود. منظور از «ان. جی. او»ها، آن گروه از سازمان هایی اند که در سطح جهانی با نام ویژه

NGO

شناخته شده اند، نه الزاما سازمان ها و تشکلات مستقل. با بررسی اسناد سازمان های بین المللی، ارگان های وابسته به سازمان ملل متحد و پی گیری کارکردهای «ان. جی. ا»ها در بسیاری از کشورها، به ویژه در آمریکای لاتین، آسیا و اروپا، جای هیچ شکی باقی نمی ماند که این سازمان ها ساخته و پرداخته سازمان های چندملیتی بوده، از سوی بازوان ملی، حقوقی و بین المللی آنان، مانند سازمان ملل، بانک جهانی، صندوق بین المللی پول، سازمان تجارت جهانی و… پشتیبانی مالی و سیاسی می شوند و وظیفه می یابند.

تاریخچه

در سطح جهانی، سیاست مداران بازار آزاد سرمایه (لیبرال)، در نخستین سال های ۱۹۸۰ با بازنگری کارکرد مناسبات حاکم و نیز روان شناسی توده های مردم، از سویی به نارضایتی جوامع به شدت قطبی شده و شدت یابی تضادهای اجتماعی پی بردند و از سوی دیگر به نیازها و برون رفت هایی برای تداوم فرمان روایی خود در شکل نولیبرال آن به اندیشه نشستند. سیاست مداران نظام سرمایه سالار، به ویژه بخش نولیبرال بورژوازی جهان، برای کاهش تنش های اجتماعی و نیز بازگذاردن دست دولت ها، به گسترش سلسله سازمان هایی به موازات دولت و از پایین دست زدند. با رشد نولیبرالیسم و اقتصاد بازار آزاد در ابتدای سال ۱۹۸۰، بانک جهانی و کشورهای بزرگ، بودجه «ان. جی. ا»ها را که تاریخچه بنیاد آنها به پس از جنگ دوم جهانی می رسید، افزایش دادند. بنا به بررسی های موجود، در حالی که شمار این سازمان ها با بیش از چهار میلیارد دلار بودجه در سراسر جهان به هزاران هزار می رسید، در سال ۱۹۹۰ به نام «سازمان های غیردولتی (ان. جی. ا)» نام گذاری شدند.

سازمان ملل متحد و «ان. جی. ا»ها

سازمان ملل متحد به عنوان ارگان زیر فرمان قدرت های بزرگ، با پیشبرد برنامه هایی تحت عنوان تجدیدنظر(رفرم) در سیاست ها و کارکردهای خود برای همخوان سازی خویش با گسترش و سلطه هرچه بیشتر اقتصاد بازار آزاد، در آغاز دهه نود میلادی سیاست ها و زیر مجموعه های خویش را با روند گلوبالیزاسیون همخوان نمود. به این منظور، سازمان ملل به ایجاد دو بخش، یکی در بردارنده «سازمان توسعه ملل متحد» و دیگری، که نهادی است تازه کار، به نام «بخش (دپارتمان) امور اقتصاد و جامعه » دست زد. سازمان ملل اکنون قصد دارد که سلطه و میدان عمل خود را به وسیله گروه بندی های جدید، از جمله در بخش های اقتصادی و اجتماعی و این بار با زیرنام «جامعه مدنی » گسترش دهد.

بنا به گفته رهبران سازمان ملل، پدیده های بازیگران غیردولتی، بر روند رشد فضای بین المللی تاثیر به سزایی می گذارد. سازمان های غیردولتی،

(

NGOs

)

گواه بارز آن چیزی می باشد که «جامعه مدنی » نامیده می شود; یعنی می توان گفت فضایی است که در آن حرکت های اجتماعی پیرامون موضوعاتی معین برای اهداف، گروه ها و دل بستگی های ویژه ای در حال سازمان یابی هستند. این حرکت (جامعه مدنی) گروه های مشخصی مانند زنان، جوانان و مردم بومی را در بر می گیرد تا شرکت هرچه بیشتری در پیشبرد برنامه های عملی (مورد نظر و به سود سرمایه داران) چه در سطوح ملی و چه بین المللی داشته باشند. مقامات محلی، رسانه ها، نمایندگی های تجاری از بخش های صنعتی و بازرگانی، مراکز حرفه ای، سازمان های مذهبی، فرهنگی و دوایر علمی و روشنفکری در حال شکل گرفتن می باشند.

سازمان ملل برای دلخوش نمودن دیگران به توجیهات خویش، به نکات زیر توسل می جوید:

«پیدایش جامعه مدنی (پیدایش دوباره در برخی نقاط جهان)، پیامد دو فرایند مستقل است: پژوهش برای روش های دموکراتیک تر، شفاف تر، مسؤولانه تر و برانگیزاننده تر دولت، و در سطح ملی، رشد مفهوم «برتری مدیریت اقتصاد مبتنی بر نقش بازار». این خود به ناچار به بازنگری نقش دولت، سپردن مسؤولیت های فراگیرتر نوین، بازیگران بازار و جامعه مدنی، به یک رشدی پیوسته و به خوشبختی می انجامد. در چنین زمینه جهانی، یک جامعه مدنی پویا، در روند مردم سالاری و گسترش مسؤولیت ها، نقش حیاتی بازی می کنند.»

بدین گونه سازمان ملل بر آن است تا از جمله با سپردن نقش و موقعیت مشورتی به سازمان های غیردولتی برای شورای اقتصادی و اجتماعی، به این گونه سازمان ها عمدگی [؟] هرچه بیشتری بسپارد. آمار سازمان ملل در رابطه با

NGO

ها بیانگر رشد فزاینده آنهاست; به گونه ای که شمار آنها از ۴۱ سازمان در سال ۱۹۴۸ ، به ۳۷۷ در سال ۱۹۶۸ و اکنون (۱۹۹۸) به ۱۲۰۰ سازمان رسیده است. شبکه بین المللی پیوند برای انترناسیونال کارگری در گزارش سال ۹۸ خود در کنفرانس ژنو چنین ادامه می دهد: «ما در بولتن شماره ۵ خود تاکید کرده بودیم که رشد