فایل پاورپوینت کامل سبک زندگی، مشارکت و رقابت سیاسی با تأکید بر آیات و روایات

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل سبک زندگی، مشارکت و رقابت سیاسی با تأکید بر آیات و روایات!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل سبک زندگی، مشارکت و رقابت سیاسی با تأکید بر آیات و روایات بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل سبک زندگی، مشارکت و رقابت سیاسی با تأکید بر آیات و روایات از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل سبک زندگی، مشارکت و رقابت سیاسی با تأکید بر آیات و روایات شامل 120 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل سبک زندگی، مشارکت و رقابت سیاسی با تأکید بر آیات و روایات استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل سبک زندگی، مشارکت و رقابت سیاسی با تأکید بر آیات و روایات با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل سبک زندگی، مشارکت و رقابت سیاسی با تأکید بر آیات و روایات قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل سبک زندگی، مشارکت و رقابت سیاسی با تأکید بر آیات و روایات حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل سبک زندگی، مشارکت و رقابت سیاسی با تأکید بر آیات و روایات به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل سبک زندگی، مشارکت و رقابت سیاسی با تأکید بر آیات و روایات :

مقدمه

از عوامل مهم در توسعه سیاسی کـشور، میزان بالای مشارکت سیاسی مردم است. حضور آگاهانه، داوطلبانه وفعال مردم در صحنه های سـیاسی، احساس مسئولیت وحساسیت بـه سـرنوشت خود و جامعه، حاکی از زنده بودن ملت و استمرار حیات سیاسی آن جامعه است. در یک نظام سیاسی پیشرفته از سویی ضروری است تا مردم برای تعیین سرنوشت شان در عرصه های سیاسی مشارکت فعال داشته باشند، و از سوی دیگردولت ها برای مـردمی ماندن ناچارند تا زمینه های مشارکت و رقابت سیاسی را فراهم سازند.

از جمله اهداف مهم انقلاب اسلامی ایران به رهبری امام خمینی(در پرتو تعالیم اسلام ناب محمدی) روی کارآوردن نظامی مردمی و اسلامی با نام جمهوری اسلامی بـود تـا زمینه های لازم برای تحقق مشارکت و رقابت سیاسی واقعی فراهم آید. امروزه هر فرد آگاهی، آشکارا مشاهده می کند که در جمهوری اسلامی ایران مردم بارها در انتخابات فراوان و همه پرسی ها مشارکت ورقابت سیاسی فعالی داشته اند. حضور پر رنـگ مـردم در همه پرسی ها و انتخابات متعدد از سویی از علاقه شدید مردم برای تعیین سرنوشت شان حکایت می کند، و از سوی دیگر فراهم سازی امکانات لازم برای حضور عینی و ملموس مردم در صحنه های سیاسی به وسیله مسئولان نظام جمهوری اسـلامی را نـشان می دهد.

شرکت در همه پرسی نوع نظام و قانون اساسی، نیز انتخابات متعدد از خبرگان قانون اساسی ورهبری تا انتخابات ریاست جمهوری، مجلس شورای اسلامی و شوراهای شهر و روستا، همه گواه بر مشارکت و رقـابت سـیاسی بـالای مردم به لحاظ کمی و کیفی در طـول بـیش از سـه دهه عمر نظام جمهوری اسلامی ایران است.

بی گمان عوامل یا متغیر های گوناگونی در کمیت و کیفیت مشارکت، ورقابت سیاسی اثرگذارند. دین، مکتب، مذهب، فرهنگ، ویژگی های فـردی، نـظام سـیاسی، خانواده، طبقه اجتماعی، قومیت، نژاد و. . . از جمله این عوامل اند. در این مـیان سبک زندگی از متغیر های أثرگذار است که در دین، مکتب، مذهب و فرهنگ ریشه دارد و سبک زندگی از اصطلاحات علوم دیگر است که بیانگر شـیوه زنـدگی و نـوع تعامل انسان با خود و دیگران و نظام سیاسی است. شکی نـیست که در جهان سبک های زندگی متفاوتی وجود دارد؛ مانند سبک زندگی اسلامی، سبک زندگی اروپایی و سبک زندگی آمریکایی.

به طور طـبیعی در این مـقاله با توجه به انتساب سبک زندگی به اسلام، پاسخ گویی به این پرسـش تـابعی از نظریه های مربوط به رابطه دین و سیاست است؛ یعنی اگر مانند لیبرال ها به سکولاریسم یا جدایی دین از سیاست مـعتقد بـاشیم، یا هـمچون مارکسیست ها دین وسیاست را تابعی از اقتصاد بدانیم، آن گاه از دیدگاه ما، بین سبک زندگی اسـلامی و مـشارکت و رقـابت سیاسی رابطه ای وجود ندارد؛ زیرا یا دین را در حوزه خصوصی محدود خواهیم کرد (دیدگاه لیبرال)، یا آن را امری روبنایی وخـرافی مـی دانیم و انـکار خواهیم نمود (دیدگاه مارکسیسم). اما با پذیرفتن نظریه وحدت یا پیوند دین و سیاست، که نـگارنده بـر این باور است، تأثیر این دو متغیر بر یکدیگر محرز خواهد بود. البته این نکته برای هـر فـردی کـه به ماهیت سیاسی دین اسلام، سنت و سیره پیامبر اکرم( و امامان و بزرگان اسلام توجه کند، آشـکار اسـت. در این میان آنچه مجهول است، جهات اثرگذاری سبک زندگی اسلامی بر مشارکت و رقابت سـیاسی بـراساس آیات و روایات اسـت.

مفهوم شناسی

اصطلاح «سبک زندگی» را می توان معادل «سیره» و «سنت » در ادبیات اسلامی قرار داد که قول، فعل و تـقریر (سـکوت، تایید و امضای) معصوم، یعنی رسول خدا، محمد بن عبدالله(، و امامان دوازده گانه شیعه را دربر مـی گیرد. بـا آنـکه این اصطلاح در دنیای اسلام از زمان صدر اسلام مطرح است، و نیز در کنار قرآن، عقل واجماع با عـنوان سـنت از مـنابع چهارگانه اسلام می باشد، اما امروزه نیز رواج گسترده ای یافته است. گفته مـی شود آلفـرد آدلر[۱] اصطلاح «life style » (سبک زندگی) را در جامعه شناسی و علوم اجتماعی غرب در سال ۱۹۲۹۹/ ۱۳۰۸ بازیابی و رواج داده است. درمجموع سبک زندگی، مسایلی مانند چـگونگی عـبادت، نحوه پوشش، الگوی مصرف، کسب درآمد، رفتار و تعامل با دیگران، نوع مـسکن و وسـیله نقلیه و تفریحات را دربرمی گیرد. براساس سخن آیت الله مـصباح یزدی، واژه سـبک زنـدگی که در ادبیات امروزی به مثابه واژه ای کلیدی مـطرح شـده است، از نظر لغوی و موارد کاربرد، گستره وسیعی دارد؛ یعنی می توان آن را از رفتارهای خاصی که هـر فـردی برای زندگی اش بر می گزیند تا رفـتارهای خـانوادگی، فامیلی، مـحلی، شـهری، کـشوری و بین الملل تطبیق داد؛ ازاین رو می توان سبک زنـدگی را ویژگـی های رفتاری انسان تعریف کرد. (۱۳۹۲: islamiclifestyle91. blogfa. com/post/5)

در واقع سبک زندگی، نظام واره و سیستم خاص زندگی اسـت کـه به فرد، خانواده یا جامعه هویتی خـاص می بخشد. این نظام واره هـندسه کـلی رفتار بیرونی است که افـراد، خـانواده ها و جوامع را از یکدیگر متمایز می کند، و به آنان هویت هایی متمایز می بخشد. از این حیث سبک زندگی، مـجموعه ای کـم وبیش جامع و منسجم از عملکردهای روزمره فـرد و بـرآورنده حـاجات و نیازهای مادی و مـعنوی اوسـت که مصرف، معاشرت، پوشـش، بـیان و سخن گفتن، ادبیات محاوره ای، تفریح، اوقات فراغت، آرایش ظاهری، خوراک، معماری و شهرسازی، دکوراسیون منزل، آداب دینـی و مـناسک مذهبی ـ عبادی و. . . را شامل می شود، و نشانه ای روشـن از عـقاید، باورها، ارزش ها، و عـلایق مـاست که ترکیب آنها هـویت شخصی و اجتماعی ما را می نمایاند) مجله اینترنتی سبک زندگی. “سبک زندگی، ضرورت مهندسی اجتماعی انقلاب اسـلامی”، ۲۰ مـهر۱۳۹۲).

در تعبیر رهبر معظم انقلاب اسلامی، حـضرت آیت الله خـامنه ای، سـبک زنـدگی اسـلامی اصول و الگوهای حـاکم بـر رفتار فرد و خانواده درخصوص فرد، خانواده و اجتماع برای نیل به کمال دنیا و آخرت را شامل می شود. (سـخنرانی رهـبری: ۲۳/۷/۱۳۹۱). بـا توجه به آنچه بیان شد، درحقیقت سـبک زنـدگی در ابـعاد مـختلف زنـدگی اعـم از سطح فردی، خانوادگی، اجتماعی، سیاسی وحکومتی مطرح می شود.

«مشارکت» نیز به معنای همکاری، شرکت داشتن یا حضورداشتن است؛ درباره مشارکت سیاسی تعاریف گوناگونی وجود دارد؛ مثلاً مایرون وینر[۲] آن را چنین تـعریف می کند: «مشارکت سیاسی هر عمل داوطلبانه موفق یا ناموفق، سازمان یافته یا بدون سازمان، دوره ای یا مستمر، شامل روش های مشروع و نامشروع برای تأثیر بر انتخابات رهبران و سیاست ها و اداره امور عمومی در هر سطحی از حکومت محلی یا مـلی اسـت» (مصفا، ۱۳۷۵: ۲۰ و۲۱). میل برات[۳] نیز مشارکت سیاسی را چنین تعریف می کند: «مشارکت سیاسی رفتاری است که اثر گذاشته، و یا قصد اثرگذاری بر نتایج حکومتی را دارد» (همان).

در تعریفی دیگر مشارکت سیاسی، [۴] یا همان، درگیرشدن فـرد در سـطوح گوناگون فعالیت در نظام سیاسی، از درگیرنشدن تا داشتن مقام رسمی سیاسی است. (راش، ۱۳۷۷: ۱۲۲). همچنین به نظر هانتینگتون [۵] مشارکت سیاسی عبارت است از «فعالیت شهروندان خصوصی به منظور تـأثیرنهادن بـر فرایند تصمیم گیری سیاسی دولت » ( هـانتینگتون، ۱۳۷۳: ۷۷). درمـجموع می توان گفت درواقع منظور از مشارکت سیاسی شرکت افراد در صحنه های مختلف مربوط به قدرت و حکومت و تعیین سرنوشت حاکمیت در جامعه است. شرکت در انتخابات مختلف، شرکت در تـظاهرات و تـجمعات سیاسی، عضویت و هواداری از احـزاب، گـروه ها، جریان ها و جناح های سیاسی و به طور کلی حضور و شرکت فعال افراد در صحنه های مربوط به قدرت و حکومت و تعیین سرنوشت جامعه، بیانگر وجود مشارکت سیاسی در کشور است.

رقابت سیاسی[۶] نیز در پرتو مشارکت سیاسی شـکل مـی گیرد و به معنای تلاش برای کسب قدرت و کرسی های حاکمیت از راه شرکت در انتخابات و با استفاده از ابزارهای قانونی است.

مباحث نظری

متغیرها یا عوامل مختلفی بر مشارکت و رقابت سیاسی اثرگذارند. اندیشمندان علوم سیاسی و جامعه شناختی در مـباحث شان این عـوامل را بررسی کـرده اند، اما نگارنده به نظریه ای که نقش سبک زندگی در مشارکت و رقابت سیاسی را بررسی کرده باشد، دست نیافت. بـا توجه به این نکته در ادامه نظریه های یادشده را به اختصار بیان می کنیم:

۱- انگیزه و مـنافع فـردی:

طـبق این نظریه، متغیر اصلی مؤثر در مشارکت و رقابت سیاسی، انگیزه ها، منافع وتصمیم فردی است. بر این مبنا هر انـسانی تـحت تأثیر عقل وتصمیم عقلانی وبا درنظرگرفتن منافع خود یا منافع گروهش به مشارکت و رقـابت سـیاسی روی مـی آورد. به تعبیر آنتونی داونز: [۷]

هرگونه رفتار سیاسی، حاصل تصمیم فردی بازیگر و انتخاب عاقلانه اوست کـه از میان گزینه های مختلف که پیش روی او قرار دارد، گزینه ای را انتخاب می کند که به بهترین شکل اهـداف او را تأمین می نماید . . . رأی دهنده بـا درنـظرگرفتن منافعی که انتظار دارد از پیروزی این حزب یا جریان و جناح عایدش شود، به گزینش دست می زند و در انتخابات شرکت می کند. ا نلسون [۸] نیز نفع شخصی عقلانی فرد را عاملی مهم در مشارکت سیاسی می داند (راش، ۱۳۷۷: ۱۳۶۶)؛

۲- انگیزه، ارزش های اجتماعی و جـامعه پذیری سیاسی:

این نظریه بر آن است که که عمل فردی وگروهی ریشه در ارزش ها وهنجار های اجتماعی دارد؛ یعنی مشارکت و رقابت سیاسی، متأثر از عوامل اجتماعی و جامعه شناختی است. بر این مبنا منزلت اجتماعی، نهادها و سازمان های صنفی و شغلی، اتـحادیه ها، نـیز مقام و موقعیت سیاسی و اجتماعی بر مشارکت سیاسی افراد اثر می گذارند. براساس این دیدگاه منزلت اجتماعی بالاتر، و احساس توانایی و قدرت اثرگذاری بر تصمیمات سیاسی فرد را تشویق می کند تا به فعالیت سیاسی ـ اجـتماعی روی آورد و بـه مشارکت و رقابت سیاسی بپردازد. می توان این دیدگاه را در نظریات هانتینگتون و نلسون در بحث از فرایند توسعه سیاسی پی گرفت. از دیدگاه آنان عضویت و مشارکت فعال در گروه ها وسازمان های اجتماعی، شغلی و صنفی و. . . احتمال مشارکت در فعالیت سیاسی، مـشارکت در امـور سیاسی، تظاهرات سیاسی و. . . را بیشتر می کند (رضایی، ۱۳۷۵: ۵۴-۵۶).

در همین رابطه هرقدر میزان جامعه پذیری سیاسی بیشتر شود، فرد بیشتر مشارکت جو می شود و در امور سیاسی و اجتماعی مشارکت می کند، در غیر این صورت ممکن است به انـزوا و درون گرایی روی بـیاورد. بر این اساس، جامعه پذیری سیاسی در رفـتارهای گـوناگون مـشارکت و رقابت سیاسی و اجتماعی مانند رأی دادن، حمایت از احزاب وجریان های سیاسی، شرکت در راهپیمایی ها و مبارزات سیاسی و انتخاباتی و همچنین امور و مجامع صنفی تجلی می یابد (قوام، ۱۳۷۴: ۷۸). دربـاره تـأثیر جـامعه پذیری سیاسی در مشارکت و رقابت سیاسی می توان به دیدگا هـ های لوسـین پای [۹] و آلموند [۱۰] مراجعه کرد. همچنین لازم است هنگام بحث از نقش عوامل اجتماعی به عملکرد نظام سیاسی و مسئولانش توجه کرد؛ هرقدر عـملکرد مـسئولان نـظام سیاسی بهتر باشد، و اعتماد افراد وگروه های سیاسی را بیشتر جلب کـرده باشد، میزان مشارکت و رقابت سیاسی نیز بیشتر خواهد بود؛

۳. باور های مذهبی وعقاید سیاسی:

متغیر اساسی دیگر که بـر رفـتار سـیاسی افراد از جمله بر مشارکت و رقابت سیاسی موثر است، باور های دینی ـ مـذهبی و عـقاید مکتبی و سیاسی است. در این باره می توان به دیدگاه های مارتین لیپست[۱۱] و رابرت دوز [۱۲] اشاره کرد. لیپست و دوز هنگام بررسی و تـحلیل عـوامل مـؤثر بر رفتار سیاسی مردم در آمریکا، کانادا، بریتانیا و استرالیا عوامل متعددی را یافته اند کـه بـاورهای مـذهبی از جمله آنهاست. افزون بر اعتقادات، جنسیت، سن، نژاد، طبقه اجتماعی، شهری یا روستایی بودن نـیز از عـوامل مـؤثر بر مشارکت سیاسی اند که البته میزان اثرگذاری شان در آن کشور ها متفاوت است (لیپست و دوز، ۱۳۷۳: ۳۹۶). رابرت دال [۱۳]نیز بـر نـقش عقاید سیاسی، به ویژه عقاید فعالان سیاسی بر رفتار سیاسی تأکید می کند. به نـظر او کـسی نـمی تواند تأثیر عقاید سیاسی را انکار کند. وی معتقد است که عقاید فعالان سیاسی بیشترین تاثیر را بـر نـظام سیاسی دارد (فیرحی، ۱۳۷۷: ۵۸ و ۵۹ ).

با توجه به آنچه در مباحث نظری آمد، نمی توان فقط بر یک مـتغیر تـأکید کـرد و در این زمینه نگرش تک عاملی[۱۴] صحیح نیست بلکه می توان گفت مجموعه ای از این متغیرها در مشارکت و رقابت سیاسی مـؤثر اسـت، اما میزان تأثیرشان متفاوت است. در این میان نقش دین و مذهب و عقاید سیاسی مذهبی بـه ویژه در افـراد مـتدین بسیار برجسته است. البته به صورت مستقیم از تأثیر سبک زندگی بر مشارکت و رقابت سیاسی بحث نـشده اسـت، امـا آن گاه که از تأثیر عقاید دینی و باور های سیاسی همچنین انگیزه ها و منافع فردی واجـتماعی بـر رفتار سیاسی از جمله مشارکت و رقابت سیاسی سخن گفته می شود، أثرگذاری سبک زندگی، که ریشه در باور ها، عـقاید وانـگیزه ها ومنافع فردی واجتماعی دارد، بر رفتار سیاسی هویداست. بنابراین با پذیرش نقش آفرینی سبک زنـدگی بـر مشارکت و رقابت سیاسی، می توان تأثیر سبک های گـوناگون زنـدگی بـر مشارکت و رقابت سیاسی را بررسی کرد که از جـمله این سـبک ها، سبک زندگی اسلامی است.

بررسی و استقراء

برای اثبات تأثیر سبک زندگی اسلامی در مـشارکت و رقـابت سیاسی، ضروری است تا بـه شـیوه درون دینی و روش اسـتقرایی در مـنابع اسـلامی به ویژه آیات قرآن کریم، روایات دینی وسخن رهـبران مـذهبی، را جست وجو کنیم تا دریابیم آیا داده های یادشده فرضیه مقاله را اثبات یا رد می کند. روشن اسـت کـه در این مقاله، اصل تأثیر سبک زندگی بـر رفتار سیاسی، پیش فرض و مـسلّم دانـسته شده است. براین مبنا در این مـقاله درپی روشـن کردن تأثیر سبک زندگی اسلامی بر ابعاد یا جهات مشارکت و رقابت سیاسی ایم.

نگارنده با مـطالعه مـنابع اسلامی، آموزه های اسلام را درباره مـوضوعاتی کـه آورده مـی شود و معطوف به سـبک زنـدگی اسلامی در سه حوزه فـردی، اجـتماعی و حکومتی است، شاهدی برای اثبات فرضیه خود یافته است. در دین اسلام با توجه به مـاهیت سـیاسی اش می توان شواهد فراوانی در این باره یافت کـه مـا در هر زمـینه فـقط بـه بیان چند مورد اکـتفا می کنیم:

الف) حوزه فردی:

از مهم ترین اصولی که اسلام برای فرد مسلمان در سبک زندگی فردی و اجتماعی بـرمی شمارد، تـفکر، تدبر و بهره گیری از خرد است. قرآن صـاحبان عـقل یا أُوْلِی الْأَلْبـَابِ را فـراوان سـتوده و از سوی دیگر آنـان که از عـقل شان استفاده نمی کنند، بارها نکوهیده است؛ تاآنجاکه بدترین جنبنده نزد خداوند بی خردانند: «إِنَّ شَرَّ الدَّوَابِّ عِندَ اللَّهِ الصـُّمُّ الْبـُکمُ الَّذِینَ لَا یعْقِلُونَ: بدترین جنبندگان نزد خدا، افـراد کـر و لالی هـستند کـه انـدیشه نـمی کنند» (انفال: ۲۲). رسول خدا( به ابن مسعود می گوید: “ای ابن مسعود هرگاه خواستی کاری کنی از روی دانش و خرد باشد. از کار بدون دانش و تدبر بپرهیز» (الطبرسی، ۱۳۹۲: ۴۵۸). امام علی( نیز در وصیت به فرزندش مـحمدبن حنفیه می فرماید: مَنْ تَوَرَّطَ فِی الْأُمُورِ غَیرَ نَاظِرٍ فِی الْعَوَاقِبِ فَقَدْ تَعَرَّضَ لِمُفْظِعَاتِ النَّوَائِبِ، وَ التَّدْبِیرُ قَبْلَ الْعَمَلِ یؤْمِنُک مِنَ النَّدَمِ: هر کس در کارها بدون توجه به فرجام آن وارد شود، خود را در معرض رخـدادهای بـسیار زشت و ناپسند قرار می دهد و تدبیر پیش از عمل تو را از پشیمانی ایمنی می بخشد (جوادی آملی، ۱۳۹۱: ۶۹).

همان گونه که واضح است، این توصیه مطلق کار را مدنظر دارد و در آن کار های سیاسی استثنا نشده است. حال که اهمیت انـدیشیدن، تـفکر و تعقل در سبک زندگی اسلامی آشکار شد، بی گمان یکی از مهم ترین اموری که شایسته است تا فرد مسلمان در زندگی اش خود به آن توجه کند، تفکر و تـدبر در مـسایل سیاسی وحکومتی است، و بی تردید مـسلمان لازم اسـت تا با تفکر در سرنوشت جامعه و برای جلوگیری از حاکمیت افراد ناصالح در صحنه های سیاسی حضوری آگاهانه، و همراه تدبر داشته باشد و هنگام مشارکت سیاسی و رأی دادن جوانب امر را بـسنجد و دربـاره اینکه در رقابت سیاسی بـه چـه کسی رأی دهد، بیندیشد؛ از سویی دیگر تأکید فراوان اسلام به رعایت تقوا و پرهیز از فساد ـ قرآن کریم و روایات سرشار از چنین مطالبی است و ما به سبب کثرت و روشن بودن شان از ذکر مستنداتش خوداری می کنیم، در سـبک زنـدگی اسلامی، مسلمان را وامی دارد تا ضمن مشارکت در امور سیاسی و حضور در رقابت های سیاسی تقوا را مراعات کند. یعنی هدفش از مشارکت سیاسی را عمل به تکلیف دینی و دستیابی به سعادت دنیا و آخرت قرار دهد، نـه آن را فـرصتی برای دسـتیابی به منافع محدود دنیایی بداند. همچنین او با خوگرفتن به زندگی اسلامی و لزوم رعایت تقوا از ابزار های نامشروع استفاده نـخواهد کرد.

اصل دیگر در سبک زندگی اسلامی، اهمیت دادن مسلمان به علم و دانـش اسـت. در مـنابع اسلامی بسیار به علم آموزی و فراگیری دانش های مورد نیاز و مفید برای جامعه توصیه شده است. عالم و متعلم از نـظر اسـلام جایگاهی بسیار والایی دارند. امام علی( درباره اهمیت علم و قدرت آن می فرماید: «العِلمُ سُلطانٌ، مـَن وَجـَدَهُ صـالَ بِهِ، ومَن لَم یجِدهُ صیلَ عَلَیهِ: یعنی علم و دانش، منبع قدرت است، هرکس به آن دست یابـد، غلبه می کند و هرکس که به آن دست نیابد، زیر سلطه قرار می گیرد» (ابن ابی الحدید، ۱۴۰۴: ۲۰). حـال که رفتار دانش محور در سـبک زنـدگی اسلامی اصل است و این نوع رفتار در امور سیاسی استثنا نشده است، بنابراین دانش جویی در امور سیاسی و اجتماعی نیز برای مسلمان باید اهمیت ویژه ای داشته باشد. در نتیجه این مطلب درباره دانش به نحوه مشارکت سـیاسی و حضور در احزاب جریان ها وگروه ها، نحوه صحیح رقابت سیاسی و گزینش نامزدها در انتخابات نیز صادق است. بی گمان همان توصیه های اسلام به رعایت تقوا و پرهیز از فساد که پیش تر به آن اشاره کردیم، مانع از اهداف نـامشروع و بـهره گیری از ابزار های فاسد در دانش جویی سیاسی و مشارکت و رقابت سیاسی است.

ب) حوزه اجتماعی:

آموزه های اسلام درباره امر به معروف و نهی از منکر، شورا و مشورت، شرکت در اجتماع مؤمنان و مسلمانان، وحدت و انسجام اسلامی را می توان در این حوزه از سـبک زنـدگی اسلامی بررسی کرد. بر مسلمان لازم است در زندگی اش به وحدت گرایی و دوری از تفرقه، شرکت در جماعت مسلمانان، نماز جماعت، عبادت های جمعی و وحدت و همبستگی دینی و ملی توجه داشته باشد و برایش اهمیت ویژه ای قایل شـود. کـتاب آسمانی مسلمانان، روایات اسلامی وسیره بزرگان اسلام همواره بر وحدت و انسجام تأکید نموده، و از تفرقه، فتنه و فساد اجتماعی نهی کرده اند. قرآن کریم اینچنین ندای وحدت سر می دهد: «وَ اعْتَصِمُواْ بـِحَبْلِ اللّه جـَمِیعًا وَلاَ تَفَرَّقُواْ: و همگی به ریسمان خـدا، چـنگ زنـید، و پراکنده نشوید! » (آل عمران: ۱۰۳ ). نیز رسول خدا ( می فرماید: اِنَّ الشَّیطانَ ذِئْبُ الاِْنْسانِ کذِئْبِ الْعنَمِ یأْخُذُ الشّاهَْْ القاصِیهَْْ وَ النّاحِیهَْْ فَاِیاکمْ وَ الشِّعابَ وَ عَلَیکم بـِالْجَماعَهِْ وَ العـامَّهِْْ وَ الْمـَسْجِدِ: شیطان گرگ انسان است [و] همچون گرگ و گوسفند کـه گـوسفندان وامانده و دورافتاده از گله را می درد، پس، از دسته بندی های (سیاسی و فرقه ای) بپرهیزید (جوادی آملی، ۱۳۹۱: ۴۵۳). همچنین رسول گرامی خدا( راه ورسم زندگی را این گونه بـه مـسلمانان مـی آموزد و می فرماید: «دشمن همدیگر نشوید و نسبت به هم حسد و کینه نـورزید و از یکدیگر روی نگردانید. ای بندگان خدا، با هم برادر باشید. جایز نیست برای مسلمان بیش از سه شب با برادر دینـی خـود قـهر باشد» (محدث نوری ۱۴۰۸، ج ۹: ۹۷). امام علی( نیز می فرماید:

وَ الْزَمُوا السَّوَادَ الْأَعْظَمَ فـَإِنَّ یدَ اللَّهـِ مَعَ الْجَمَاعَهِْْ وَ إِیاکمْ وَ الْفُرْقَهَْْ فَإِنَّ الشَّاذَّ مِنَ النَّاسِ لِلشَّیطَانِ کمَا أَنَّ الشَّاذَّ مِنَ الْغَنَمِ لِلذِّئْبِ: بـا تـوده مـردم همراه باشید زیرا دست خدا با جماعت است و بترسید از تفرقه و اختلاف؛ زیرا جداافتاده از جـماعت مـردم، طـعمه شیطان می شود همان گونه که جداشده از رمه گوسفندان طعمه گرگ می شود (نهج البلاغه: ۱۲۷).

بـنابراین ضـرورت تـوجه به اتحاد و اجتماع مؤمنان که در سبک زندگی اسلامی بر آن تأکید فراوان شده اسـت، ضـرورت مشارکت در اجتماع مؤمنان را به دنبال دارد. روشن است که از مهم ترین صحنه های تجلی مشارکت اجـتماعی، مـشارکت سـیاسی است. نیز همان گونه که وحدت و پرهیز از تفرقه، سرلوحه زندگی مسلمان می باشد، او موظف است تـا در مـشارکت و رقابت سیاسی نیز آنها را سرلوحه کارش قرار دهد. او مجاز نیست در مشارکت و رقابت سـیاسی و بـرای رسـیدن به قدرت تفرقه افکنی کند؛ یعنی شعار تفرقه بینداز وحکومت کن در سبک زندگی اسلامی پذیرفته نـیست، مـسلمان نمی تواند با اهداف پلید دنیایی و فتنه و توطئه و تخریب دیگران به قدرت برسد و از ابـزار های نـامشروع در انـتخابات استفاده کند.

از دیگر روش های توصیه شده برای زندگی مسلمانان در اسلام، همکاری با دیگران در امور خیر و هـمکاری نـکردن در امـور شر، گناه و دشمنی است. قرآن کریم چنین دستور می دهد: «وَ تَعاوَنوا عَلَی البـِرِّ وَالتـَّقوی وَلا تَعاوَنوا عَلَی الإِثمِ وَالعُدوانِ: و (همواره) در راه نیکی و پرهیزکاری باهم تعاون کنید و (هرگز) در راه گناه و تعدّی همکاری ننمایید!» (مـائده: ۲) درواقـع الگوی اسلام برای مشی و سلوک مسلمان، رفتار بر مبنای سود رساندن بـه دیگـران است. رسول خدا( می فرماید: «الْمُؤْمِنُ مَنْفَعَه إِن مـَاشَیتَه نـَفْعَک وَ إِنْ شَاوَرَتْهُ نَفَعَک وَإِنْ شَارَکْتَه نَفَعَک وَکـلّ شـیء مِنْ أَمْرِهِ مَنْفَعَه: مومن سراسر سود است، اگر همراهش شوی سودت رساند، و اگـر بـا او مشورت کنی، سودت دهد و اگـر شـریکش شوی سـودت رسـاند و هـمه چیز او سودمند است» (السیوطی، ۱۴۰۱، ج۲: ۶۶۲؛ جوادی آمـلی، ۱۳۹