فایل پاورپوینت کامل سیر?فردی و اجتماعی پیشوایان معصوم علیهم السلام در ماه مبارک رمضان

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل سیر?فردی و اجتماعی پیشوایان معصوم علیهم السلام در ماه مبارک رمضان؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل سیر?فردی و اجتماعی پیشوایان معصوم علیهم السلام در ماه مبارک رمضان انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 120 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل سیر?فردی و اجتماعی پیشوایان معصوم علیهم السلام در ماه مبارک رمضان:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل سیر?فردی و اجتماعی پیشوایان معصوم علیهم السلام در ماه مبارک رمضان آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل سیر?فردی و اجتماعی پیشوایان معصوم علیهم السلام در ماه مبارک رمضان با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل سیر?فردی و اجتماعی پیشوایان معصوم علیهم السلام در ماه مبارک رمضان از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل سیر?فردی و اجتماعی پیشوایان معصوم علیهم السلام در ماه مبارک رمضان، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل سیر?فردی و اجتماعی پیشوایان معصوم علیهم السلام در ماه مبارک رمضان :

مقدمه

«روش الگویی» به عنوان یکی از روش های تربیتی مطرح شده است و در قرآن کریم و احادیث مورد توجه می باشد. خداوند متعال در قرآن کریم می فرماید:

لَقدْ کان لَکمْ فِی رَسُولِ اللَّهِ اُسْوَهٌ حَسَنَهٌ لِمَنْ کانَ یرجُو اللَّهَ وَ الْیوَمَ الآخِرَ وَ ذَکرَ اللَّهَ کثِیراً(احزاب: ۲۱).

در زندگی رسول خدا سرمشق نیکویی برای شماست؛ برای آن ها که به رحمت خدا و روز رستاخیز امید دارند و خدا را بسیار یاد می کنند.

همچنین، امام صادق (ع) فرمودند: من دوست ندارم مسلمانی بمیرد مگر اینکه تمام آداب و سنن رسول خدا(ص) را یک بار هم که شده انجام داده باشد (طباطبائی، ۱۳۷۹: ۱۵).

در این نوشتار تلاش شده است تا سیر فردی و اجتماعی امامان معصوم(ع) در ماه مبارک رمضان، الگویی برای مؤمنان باشد. نکته ای که لازم است مورد توجه قرار گیرد این است که بسیاری از موارد مطرح شده در سیر فردی پیشوایان معصوم، می تواند جنب اجتماعی نیز داشته باشد.

۱- سیر فردی معصومان(ع)

در این بخش به مواردی که می تواند به عنوان سیر فردی ائم اطهار (ع)مطرح باشد، به دو بخش ارتباط با ماه مبارک رمضان و ارتباط با خدای متعال اشاره خواهیم نمود.

۱-۱- در ارتباط با ماه مبارک رمضان

مواردی که در ارتباط امامان(ع)با ماه مبارک رمضان می توان مطرح کرد عبارت اند از:

۱-۱-۱- آمادگی برای ورود به ماه مبارک رمضان

ورود به ماه مبارک رمضان نیازمند مقدماتی است تا انسان آمادگی کسب هرچه بیشتر فیوضات این ماه را داشته باشد. اباصلت نقل می کند که در جمع آخر ماه شعبان خدمت حضرت امام رضا(ع)شرفیاب شدم. ایشان فرمود:

یا أَبَا الصَّلْتِ إِنَ شَعْبَانَ قَدْ مَضَی أَکثَرُهُ وَ هذَا آخرُ جُمُعَهٍ مِنْهُ فَتَدَارَک فِیمَا بَقِی مِنْهُ تَقْصِیرَک فِیمَا مَضَی مِنْهُ وَ عَلَیک بِالْإِقْبَالِ عَلَی مَا یعْنِیک وَ ترْک ما لَا یعْنِیک وَ أَکثِرْ مِنَ الدُّعَاءِ وَ الِاسْتِغْفَارِ وَ تِلَاوَهِ الْقُرْآنِ وَ تُبْ إِلَی اللَّهِ مِنْ ذُنُوبِک لِیقْبِلَ شهْرُ اللَّه إِلَیک وَ أَنْتَ مُخْلِصٌ لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ لَا تَدَعَنَّ أَمَانَهً فِی عُنُقِک إِلَّا أَدَّیتَهَا وَ لَا فِی قَلْبِک حِقْداً علَی مؤْمِنٍ إِلَّا نزَعْتَهُ. (ابن بابویه، ۱۳۷۸، ج : ).

ای اباصلت! همانا بیشتر ماه شعبان گذشت و این آخرین جمعه آن می باشد، از باقیماند آن جبران مافات و آنچه گذشته را بکن و به سوی آنچه لازم و ضروری است روی آور و از آنچه که مربوط به تو نمی باشد و برایت مفید نیست چشم بپوش و در گذر، و بیش از پیش دعا بخوان و طلب مغفرت کن و تلاوت قرآن بنما، و از گناهانی که داری طلب مغفرت کن تا با اخلاص کامل وارد ماه خدا [ماه رمضان] بشوی، و هر امانتی [بین تو و خدا، و بین تو و اهل بیت و بین تو و مردم] برعهد تو می باشد آن را قبل از حلول ماه رمضان ادا کن، و قلب خود را از دشمنی با مؤمنین پاک بنما….

در کتاب مَن لا یحضره الفقیه از حضرت صادق(ع)آمده است: مَن صَام ثلاثه ایامٍ مِن آخر شعبان و وصَلها بِشهرِ رَمضان کتبَ اللهُ لَه صَومَ شهرینِ متَتابِعین (ابن بابویه، ۱۴۱۳، ج: ). کسی که سه روز آخر از ماه شعبان را روزه بدارد و آن را به ماه رمضان وصل کند، پروردگار روز دو ماه [شعبان و رمضان] را برای او می نویسد و اجر و پاداش دو ماه را به او می دهد.

همچنین، از همسران پیامبر (ص) در احوالات ایشان وارد شده است:

او را هرگز ندیدیم که هیچ ماه را بیش از شعبان روزه بگیرد، او کل شعبان را روزه می گرفت یا جز اندکی [ازماه شعبان] آن را روزه می گرفت (صحیح بخاری، ج۱۹۶۹).

۱-۱-۲- استهلال ماه رمضان

یکی از نمودهای اشتیاق ائمه به ماه مبارک رمضان در سیر فردی آنان، در استهلال ماه رمضان دیده می شود. این استهلال همراه با دعاها و مناجات هایی با حضرت حق می باشد. در کتاب شریف تهذیب آمده است:

از سنت ثابت پیامبر این بود که استهلال می فرمود و دنبال پیدا کردن ماه بود و عهده دار رؤیت می شد. در سیر اجتماعی آنان نیز تشویق دیگران به رؤیت هلال وارد شده است. (طوسی، ۱۴۰۷ق، ج۴: ۱۵۵).

امام صادق(ع) نیز هنگام حلول ماه رمضان به فرزندانش می فرمود: چون ماه رمضان فرا رسد، خود را تا آخرین حدّ توان به کوشش وادارید، زیرا که در آن ماه روزی انسان ها تقسیم می شود، و مدت های عمر مقرّر می گردد، و در آن ماه نام حج کنندگان که به میهمانی خدا مشرف می شوند نوشته می شود، و در آن ماه شبی هست که انجام عملی در آن از عمل در هزار ماه بهتر است (ابن بابویه، ۱۳۶۷، ج۲: ۴۲۳).

در زمان رؤیت هلال نیز دعاهایی نقل شده است که به برخی از آن ها اشاره می شود:

جابر از امام باقر(ع) نقل می کند که فرمودند:

کانَ رَسُولُ اللَّهِ (ص) إِذَا نَظَرَ إِلَی هِلَالِ شَهْرِ رَمَضَانَ اسْتَقْبَلَ الْقبْلَهَ بوَجْهِهِ ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ أَهِلَّهُ عَلَینَا بالْأَمْنِ وَ الْإِیمَانِ وَ السلَامَهِ وَ الْإِسلَامِ وَ الْعافِیهِ الْمُجَلِّلَهِ وَ الرِّزْقِ الْوَاسعِ وَ دَفعِ الْأَسْقَامِ وَ تِلَاوَهِ الْقُرْآنِ وَ الْعَوْنِ عَلَی الصَّلَاهِ وَ الصِّیامِ اللَّهُمَّ سَلِّمْنَا لِشَهْرِ رَمَضَانَ وَ سَلِّمْهُ لَنَا وَ تَسَلَّمْهُ مِنَّا حتَّی ینْقَضِی شهْرُ رَمَضَان (همان، ۱۴۱۳، ج۲: ۹۶).

پیامبر خدا(ص) وقتی که به هلال ماه رمضان نگاه می کرد، رو به قبله می نمود و می گفت:

خداوندا، این ماه را همراه با امنیت و ایمان، و سلامتی و اسلام، و تندرستی شکوهمند، و روزی وسیع، و دفع بیماری ها، و تلاوت قرآن، و یاری بر نماز و روزه، بر ما نو بگردان. خداوندا، ما را برای ماه رمضان سالم نگه دار و آن را نیز برای ما سالم بدار، و آن را از جانب ما بپذیر تا ماه رمضان در حالی تمام شود که ما را آمرزیده باشی.

امام سجاد(ع) نیز در رؤیت هلال ماه این گونه دعا می کردند:

اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ اجْعَلْنَا مِنْ أَرْضَی مَنْ طَلَعَ عَلَیهِ، وَ أَزْکی مَنْ نَظَرَ إِلَیهِ، وَ أَسْعَدَ مَنْ تَعَبَّدَ لَک فِیهِ، وَ وَفِّقْنَا فِیهِ لِلتَّوْبَهِ، وَ اعْصِمْنَا فِیهِ مِنَ الْحَوْبَهِ، وَ احْفَظْنَا فیهِ منْ مُبَاشَرَهِ مَعْصِیتِک وَ أَوْزِعْنَا فِیهِ شُکرَ نِعْمَتِک، وَ أَلْبِسْنَا فِیهِ جُنَنَ الْعَافِیهِ، وَ أَتْمِمْ عَلَینَا بِاسْتِکمَالِ طَاعَتِک فِیهِ الْمِنَّهَ، (علی بن الحسین، ۱۳۷۶: ۱۸۴).

خدایا، بر محمد و خاندانش درود فرست و ما را در شمار خشنودترین کسان قرار ده که این هلال بر آنان طلوع می کند و منزه ترین کسان که به این هلال نگریسته اند و نیک بخت ترین کسان که در این ماه تو را می پرستند، ما را در این ماه توفیق توبه عنایت کن و از گناه در امان دار و از انجام دادن گناهان حفظ فرمای. خداوندا، ما را در این ماه به سپاس نعمت خود برگمار و جام عافیت بر ما بپوشان و تا نعمت خویش بر ما تمام کنی ما را بر آن دار که در طاعت توبه حد کمال بکوشیم. (همان، ۱۳۷۵: ۲۵۹).

۱-۱-۳- شوق در ورود به ماه مبارک

امامان معصوم(ع) مشتاق فرا رسیدن ماه ضیافت الهی و خود باخت آن بودند. هرگاه ماه رمضان فرا می رسید رنگ پیامبر(ص) تغییر می کرد و بیشتر به نماز می ایستاد بیشتر و دعا، ابتهال، تضرع و زاری می نمود (ابن طاووس، ۱۴۰۹ج۱: ۲۰).

همچنین، پیامبر خدا(ص) می فرمودند: «سُبْحَانَ اللَّهِ مَا ذَا یسْتَقْبِلُکمْ وَ مَا ذَا تَسْتَقْبِلُونَ قَالَهَا ثَلَاثا»(ابن بابویه، ۱۳۹۶ ق: ۱۴۰). پیامبر خدا(ص) به هنگام فرا رسیدن ماه رمضان می فرمود: سبحان الله، چه چیز به استقبال شما می آید؟ و شما چه چیز را استقبال می کنید؟! پیامبر این کلمه را سه بار تکرار می کرد».

امام زین العابدین(ع) در دعای چهل و چهارم صحیف سجادیه نکاتی می فرمایند که نشان شوق و شادی حضرت از ورود به این ماه عزیز می باشد:

حمد و سپاس خداوندی را که دین خود به ما ارزانی فرمود و ما را به آیین خویش اختصاص داد و به راه های احسان خود در آورد تا به مدد احسانش در راه خشنودی اش گام برداریم. حمد و سپاسی که شایان قبولش افتد و بدان از ما خشنود گردد. حمد و سپاس خداوندی را که یکی از آن راه ها که در برابر ما گشوده، ماه خود، ماه رمضان، ماه صیام و ماه اسلام است، ماه پاکیزگی از آلودگی ها، ماه رهایی از گناهان، ماه نماز، ماهی که در آن قرآن نازل شده، قرآنی که راهنمای مردم است و نشان آشکار هدایت است و تمیز دهنده حق از باطل است (همان، ۱۳۷۵: ۲۶۴).

۱-۱-۴- گرامیداشت ماه رمضان

پیشوایان دین(ع) با اشاره به فضیلت های ماه مبارک رمضان آن را عزیز می داشتند. امام سجاد(ع) در تعبیری نورانی چنین آورده است:

وَ أَلْهِمْنَا معْرِفَهَ فضْلِهِ وَ إِجْلَالَ حُرْمَتِهِ، وَ التَّحَفُّظَ مِمَّا حَظَرْتَ فِیهِ، وَ أَعِنَّا عَلَی صِیامِهِ بِکفِّ الْجَوَارِحِ عَنْ مَعَاصِیک، وَ اسْتِعْمَالِهَا فِیهِ بِمَا یرْضِیک حَتَّی لَا نُصْغِی بِأَسْمَاعِنَا إِلَی لَغْوٍ، وَ لَا نُسْرِعَ بِأَبْصَارِنَا إِلَی لَهْوٍ (۷) وَ حَتَّی لَا نَبْسُطَ أَیدِینَا إِلَی مَحْظُورٍ، وَ لَا نَخْطُوَ بأَقْدَامِنَا إِلَی محْجُورٍ، وَ حَتَّی لَا تَعِی بُطُونُنَا إِلَّا مَا أَحْلَلْتَ، وَ لَا تَنْطِقَ أَلْسِنَتُنَا إِلَّا بِمَا مَثَّلْتَ، وَ لَا نَتَکلَّفَ إِلَّا مَا یدْنِی مِنْ ثَوَابِک، وَ لَا نَتَعَاطَی إِلَّا الَّذِی یقِی مِنْ عِقَابِک (همان، ۱۳۷۶: ۱۸۸).

و شناخت فضیلت این ماه و بزرگداشت حرمت آن و پرهیز از هر چه در این ماه ما را از آن منع کرده ای به ما الهام کن، و ما را به روزه داشتن یاری ده آنسان که اعضای بدن خویش از معاصی تو بازداریم، و در آنچه سبب خشنودی توست به کار داریم تا به هیچ سخن بیهوده گوش نسپاریم، و به هیچ لهو و بازیچه ننگریم، و به هیچ ممنوع دست نگشاییم، و به سوی هیچ حرامی گام بر نداریم، و چیزی جز آنچه تو حلال کرده ای در شکم های خود جای ندهیم، و زبانمان جز سخن تو نگوید، و رنجی بر خود هموار نکنیم جز آنکه ما را به ثواب تو نزدیک سازد، و کاری نکنیم جز آنچه ما را از عقاب تو در امان دارد. (همان، ۱۳۷۵: ۲۶۶).

در خطب شعبانیه نیز رسول اکرم در پاسخ حضرت امیر(ع)، که از بهترین عمل در ماه مبارک سؤال می کنند، می فرمایند: «ای أبو الحسن، بهترین عمل در این ماه ورع از محارم خدای عزوجل است » (ابن بابویه، ۱۳۷۶: ۹۵). بنابراین، می توان در سیر امامان معصوم (ع) پرهیز از محارم را از شاخصه های گرامیداشت ماه مبارک رمضان دانست.

یکی از نمونه های عزیز داشتن ماه خدا آراستگی در این ماه می باشد: «کان أَبُو عَبْدِ اللَّهِ إِذَا صَامَ تَطَیبَ بِالطِّیبِ وَ یقُولُ الطِّیبُ تُحْفَهُ الصَّائِمِ (کلینی، ۱۴۰۷ ق، ج۴: ۱۱۳). امام صادق(ع) وقتی روزه می گرفتند با عطر خود را معطر می کردند و می فرمودند که بوی خوش ارمغان روزه دار است. »

همچنین، در المعجم الکبیر از عبدالله بن مسعود نقل شده است: «أوصانی رسولُ اللهُ(ص) أن اُصبحَ یومَ صَومی دهیناً مترجّلاً و لاتُصبِح یومَ صَومکَ عبوساً (محمدی ری شهری، ۱۳۸۵، ج ۱: ۲۷۶). پیامبر خدا (ص) مرا سفارش کرد که روزی را که روزه می گیرم، روغن زده و شانه زده باشم و این که: « در روز روزه داری ات عبوس نباش». ازاین رو، آراستگی، استعمال عطر و غسل های گوناگونی، که زمینه ساز طهارت ظاهری و باطنی است، می تواند به عنوان موارد دیگری از بزرگداشت این ماه عزیز باشد.

۵-۱-۱- سیر پیشوایان دین در شب های قدر

شب قدر در طول سال از جایگاه خاصی برخوردار است و قلب ماه رمضان می باشد. سیره پیشوایان معصوم(ع)، تأکید بر احیای شب قدر، تشویق به دعا، راز و نیاز و نکوهش از بهره نبردن از شب قدر بوده است. امام علی (ع) ضمن حدیثی فرمود:

أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ(ص) کانَ یطْوِی فِرَاشَهُ وَ یشُدُّ مئْزَرَهُ فی الْعشْرِ الْأَوَاخِرِ مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ وَ کانَ یوقِظُ أَهْلَهُ لَیلَهَ ثَلَاثٍ وَ عِشْرِینَ وَ کانَ یرُشُّ وُجُوهَ النِّیامِ بالْمَاءِ فی تلْک اللَّیلَهِ وَ کانَتْ فَاطِمَهُ(ع) لَا تَدَعُ أَحَداً مِنْ أَهْلِهَا ینَامُ تِلْک اللَّیلَهَ وَ تُدَاوِیهِمْ بقِلَّهِ الطعَامِ وَ تَتَأَهَّبُ لَهَا مِنَ النَّهَارِ وَ تَقُولُ مَحْرُومٌ مَنْ حُرِمَ خَیرَهَا (مجلسی، ۱۴۰۳ ج۹۴: ۱۰).

رسول خدا(ص) [این چنین] بود که رختخواب خویش را جمع می کرد و کمربند [همت برای عبادت] را در ده آخر از ماه رمضان محکم می بست و همیشه این گونه بود که اهل و عیالش را در شب بیست و سوم بیدار نگه می داشت و بر روی خواب رفتگان در آن شب آب می پاشید [تا از درک شب قدر و درک شب زنده داری محروم نشوند]. روش فاطمه(ع) این بود که هیچ فردی از خانواد خویش را نمی گذاشت در آن شب (بیست و سوم) بخوابد و [مشکل خواب] آن ها را با کمی غذا و آمادگی در روز درمان می نمود و می فرمود: محروم است کسی که از خیر [و برکت] آن شب محروم شود.

عایشه می گوید: تلاش و کوششی را که رسول خدا(ص) در ده آخر ماه رمضان انجام می داد، در هیچ وقت دیگری انجام نمی داد. ایشان حتی در شب های بارندگی در حالی که مسجد مدینه سقف نداشت، عبادت و شب زنده داری را ترک نمی کرد و دیگران را با رفتار خویش وا می داشت که در همان گل و باران بیدار باشند و نماز گزارند. (سیوطی، ۱۹۸۳، ج ۶: ۳۷۶)

در یک سالی امام صادق (ع) بیماری سختی داشتند، آن حضرت دستور داد که در شب بیست و سوم ماه رمضان ایشان را بردارند و به مسجد پیامبر(ص) ببرند، و آن شب را در آن مکان شریف به شب زنده داری گذارندند (مجلسی، ۱۴۰۳ج۹۴: ۴). از این روایات می توان به اهمیت حضور در مسجد در شب های قدر پی برد که لازم است مراقبت شود تا بهره مندی از برنامه های رسانه های جمعی مانع از حضور مردم در مساجد نگردد.

۱-۱-۶- آداب افطار

چگونه و با چه افطار کردن، از جمله مسائل قابل توجه در سیر معصومین است. از پیامبر(ص) و ائمه هدی(ع) ادعی خاصی نیز در وقت افطار نقل شده است. قنبر، غلام علی(ع) افطاری را نزد وی آورد… وقتی که خواست بیاشامد، فرمود: «اللهم لَک صُمنا و علی رِزقِک أفطَرنا فتقبّل منّا إنک أنت السمیع العلیم» (محمدی ری شهری، ۱۳۸۵، ج۱: ۳۰۲).

امام صادق (ع) می فرماید: پیامبر اکرم(ص) با شیرینی و حلوا افطار می نمود و اگر آن را نمی یافت با آب ولرم افطار می کرد و می فرمود که آن باعث پاکیزگی کبد و معده است، دهان را خوشبو می سازد، ریشه دندان و دید چشم را تقویت می نماید (کلینی، ۱۴۰۷، ج۴: ۱۵۳).

۱-۱-۷- وداع با ماه مبارک رمضان

از آنجا که ماه مبارک رمضان بهار بندگی انسان دربرابر حضرت حق است، وداع با این ماه برای عارفان بسی ناگوار می باشد. امام سجاد(ع) در وداع از مصیبت جدایی از این ماه سخن به میان می آورند:

وَ اجْبُرْ مُصِیبَتَنَا بِشَهْرِنَا، وَ بَارِک لَنَا فِی یوْمِ عِیدِنَا وَ فِطْرِنَا، وَ اجْعَلْهُ مِنْ خَیرِ یوْمٍ مَرَّ عَلَینَا أَجْلَبِهِ لِعَفْوٍ، وَ أَمْحَاهُ لِذَنْبٍ، وَ اغْفِرْ لَنَا ما خفِی مِنْ ذُنُوبِنَا وَ مَا عَلَن (همان، ۱۳۷۶: ۲۰۲).

ما از سپری شدن رمضان اندوهگینیم، تو ما را بر اندوه این فراق پاداش خیر ده و این روز عید و روز روزه گشادن را بر ما مبارک گردان. چنان کن که روز عید از شمار بهترین روزهایی باشد که بر ما گذشته و عفو تو را به سوی ما آورده و گناه مان را زدوده است. خدایا، گناهان آشکار و نهان ما را بیامرز. (همان، ۱۳۷۵: ۲۸۷).

پیامبر اکرم(ص) چگونگی وداع با ماه رمضان را در واپسین جمع این ماه چنین به جابر بن عبد الله انصاری می آموزد:

ای جابر این جمع آخر ماه رمضان است، پس، با او وداع کن و بگو: «اللهم لا تَجعَلهُ آخِر العَهدِ مِن صِیامِنا إیاه، فَإن جَعَلتَه فَاجعَلنِی مَرحُوماً، و لا تَجعَلنِی مَحرومًا؛ خدایا، این رمضان را آخرین روز ما قرار مده، و چنانچه قرار دادی. پس، ما را مورد رحمت خود قرار بده و ما را محروم ساز» و هر کس این را بگوید به یکی از دو امر نیکو [احدی الحسنیین] نائل می شود، یا آنکه عمر پیدا می کند و ماه رمضان بعدی را درک می نماید، و یا آنکه مورد بخشش و رحمت خدا قرار می گیرد. (ابن بابویه، ۱۳۹۳: ۱۳۸-۱۴۹).

امام زین العابدین (ع) در فراز دیگری این گونه با ماه مبارک رمضان وداع می کنند:

فَنَحْنُ مُوَدِّعُوهُ وِدَاعَ مَنْ عَزَّ فِرَاقُهُ علَینَا، وَ غمَّنَا وَ أَوْحشَنَا انْصِرَافُهُ عَنَّا، وَ لَزِمَنَا لَهُ الذِّمَامُ الْمَحْفُوظُ، وَ الْحُرْمَهُ الْمَرْعِیهُ، وَ الْحَقُّ الْمَقْضِی، فَنَحْنُ قَائِلُونَ: السَّلَامُ عَلَیک یا شَهْرَ اللَّه الْأَکبرَ، وَ یا عِیدَ أَوْلِیائِهِ (علی بن الحسین، ۱۳۷۶: ۱۹۸).

خداوندا، اینک با او وداع می کنیم، همانند وداع با عزیزی که فراقش بر ما گران است و رفتنش ما را غمگین و گرفتار وحشت تنهایی کند، عزیزی که او را بر ما پیمانی است که باید نگه داریم و حرمتی که باید رعایت کنیم و حقی که باید ادا نماییم. پس، اکنون می گوییم: بدرود ای بزرگ ترین ماه خداوند و ای عید اولیای خدا. (علی بن حسین، ۱۳۷۵: ۲۴۸)

اهل بیت از خدای متعال خواستار بودند که در روزهای دیگر نیز حالاتی چون حالات ماه مبارک رمضان داشته باشند:

اللَّهُمَّ وَ اجْعَلْنَا فِی سَائِرِ الشُّهُورِ وَ الْأَیامِ کذَلِک مَا عمَّرْتَنَا، وَ اجْعَلْنَا مِنْ عِبَادِک الصَّالِحِینَ الَّذِینَ یرِثُونَ الْفِرْدَوْسَ هُمْ فِیها خالِدُونَ، وَ الَّذِینَ یؤْتُونَ ما آتَوْا وَ قُلُوبُهُمْ وَجِلَهٌ، أَنَّهُمْ إِلی رَبِّهِمْ راجِعُونَ، وَ مِنَ الَّذِینَ یسارِعُونَ فِی الْخَیراتِ وَ هُمْ لَها سابِقُونَ. (علی بن الحسین، ۱۳۷۶: ۱۹۲)

خداوندا، چنان کن که در دیگر ماه ها و روزها تا زنده ایم چنین باشیم. چنان کن که در شمار بندگان صالح تو در آییم. آنان که بهشت را به میراث برده اند و در آن جاویدانند، آنان که هم آنچه را که باید ادا کنند ادا می کنند و باز هم دلهایشان ترسان است، آنان که باید نزد پروردگارشان باز گردند، آنان که به کارهای نیک می شتابند و در آن یکدیگر سبقت می گیرند (علی ابن الحسین، ۱۳۷۵: ۲۶۸ و ۲۶۹).

همچنین، طلب حفظ دستاوردهای این ماه را تا رمضان سال بعد از خدای متعال خواستار بودند:

وَ ابْلُغْ بِأَعْمَارِنَا مَا بَینَ أَیدِینَا مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ الْمُقْبِلِ، فَإِذَا بَلَّغْتَنَاهُ فَأَعِنِّا عَلَی تَنَاوُلِ مَا أَنْتَ أَهْلُهُ مِنَ الْعِبَادَهِ، وَ أَدِّنَا إِلَی الْقِیامِ بِمَا یسْتَحِقُّهُ منَ الطاعَهِ، وَ أَجرِ لَنَا مِنْ صَالِحِ الْعَمَلِ ما یکونُ دَرَکاً لِحقِّک فِی الشَّهْرَینِ مِنْ شُهُورِ الدَّهْرِ (علی بن الحسین، ۱۳۷۶: ۲۰۰).

عمر ما را تا رمضان دیگر دراز کن. و چون به رمضان دیگر رسیدیم، یاریمان ده تا آن سان که سزای خداوندی توست عبادتت کنیم و ما را به منزلتی رسان که سزاوار طاعت توست و به چنان اعمال شایسته ای برگمار که ادای حق تو را در این رمضان و رمضان دیگر بایسته باشد. (علی ابن الحسین، ۱۳۷۵: ۲۸۶)

۱-۲- در ارتباط با خدای متعال

سیر فردی پیشوایان دین در ارتباط با حضرت حق را باید در مواردی چون توبه و تقرب به خدای متعال، اقبال بیشتر به عبادت و دعا، شب زنده داری، انس بیشتر با قرآن کریم و اعمال ویژ شب های قدر جست وجو کرد.

۱-۲-۱- توبه و تقرب بیشتر به درگاه حضرت حق

نبی مکرم اسلام (ص) در خطب شعبانیه می فرمایند: به سوی خدا از گناهان خود توبه کنید. (ابن بابویه، ۱۳۷۶: ۹۴). اهل بیت پیامبر(ص) نیز همان گونه که در زیارت جامعه می خوانیم «التَّامِّینَ فِی مَحَبَّهِ اللَّه» (ابن بابویه، ج۲: ۶۱۰) هستند ولی همیشه در مقام قرب الهی قرار دارند، اما ماه مبارک رمضان زمین وصل و بازگشت هرچه بیشتر به خالق هستی را فراهم می نماید. امام زین العابدین(ع) در ادعی ماه مبارک رمضان به درگاه حضرت حق عرضه می دارند: «وَ أَنْ نَتَقَرَّبَ إِلَیک فیهِ مِنَ الْأَعْمَالِ الزَّاکیهِ بِمَا تُطَهِّرُنَا بِهِ مِنَ الذُّنُوبِ، وَ تَعْصِمُنَا فِیهِ مِمَّا نَسْتَأْنِفُ» (علی بن حسین، ۱۳۷۶: ۱۸۸). خداوندا، در این ماه ما را توفیق ده که به کردارهای پسندیده به تو تقرب جوییم، آن سان که ما را از گناهان پاک داری و از بازگشت به اعمال ناشایست نگه داری تا هیچ یک از ملائک تو طاعتی به درگاهت نیاورد، جز آنکه از طاعت ما کمتر باشد و در تقرب به پای تقرب ما نرسد. (علی