پاورپوینت فایل | مرجع دانلود فایل
توضیحات
ارائهی فایل پاورپوینت کامل سیری در دعا و نگارش متون دعایی – تجربهای خاص و متمایز!
پاورپوینتی حرفهای و متفاوت:
فایل فایل پاورپوینت کامل سیری در دعا و نگارش متون دعایی شامل 109 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شدهاند.
ویژگیهای برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل سیری در دعا و نگارش متون دعایی:
- طراحی خلاقانه و حرفهای: فایل فایل پاورپوینت کامل سیری در دعا و نگارش متون دعایی به شما این امکان را میدهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیرهکننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
- سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل سیری در دعا و نگارش متون دعایی به گونهای طراحی شدهاند که استفاده از آنها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
- آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل سیری در دعا و نگارش متون دعایی با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.
کیفیت تضمینشده با دقت بالا:
فایل فایل پاورپوینت کامل سیری در دعا و نگارش متون دعایی با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهمریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بینقص و حرفهای هستند.
نکته مهم:
هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخههای غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل سیری در دعا و نگارش متون دعایی با دقت و حرفهای تنظیم شده است.
همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل سیری در دعا و نگارش متون دعایی را دانلود کنید و ارائهای حرفهای و تأثیرگذار داشته باشید!
بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل سیری در دعا و نگارش متون دعایی :
چکیده:
یکی از راه های بسیار مؤثر نشر معرفت، فرهنگ و اخلاق والای انسانی در سطح عام و در میان تودهها و ایجاد مدرسهای عام برای ساختن روح مردم و تبیین “ابعاد صیرروت” (بُعدهای گوناگون دگرگون گشتن و ساخته شدن)، دعا و متون دعایی است. دعا به آن اندازه و با آن کیفیت بسیار متعالی که در اسلام مطرح شده، و ابزار حرکت “تعلیم و تربیت” قرار گرفته در ادیان و مکاتب دیگر مطرح نشده است؛ از آنجا که این همه حقایق و معارف تربیتی و علوم عالی الهی و تعالیم متعالی انسانی در جای دیگری جز اسلام وجود نداشته است و ندارد پس میتوان “مکتب دعا” را، یک حرکت تربیتی مؤثر، و یک مدرسه روحی تکامل و تربیتی والا به شمار آورد.
حال دعا که حال اهتزاز و جنبش روح انسان به سوی دیار ملکوت و ارتباط مجذوبانه و عاشقانه دل با الله است اشرف و اعزّ حالات آدمی است و غایت از تمام عبادات، تحصیل همان حالت است. چنانکه فرمودهاند:
“الدعاء مخ العِباده”۱ چه آنکه حقیقت عبادت، تذلل و عرضِ نیازِ مخلوق به آستان خالق است؛ و این، به گونهای بسیار روشن، در دعا ظاهر میشود.
به همین جهت در آیه کریمه “و قال ربکم ادعونی استجب لکم ان الذین یستکبرون عن عبادتی سید خلون جهنم داخرین”۲. پروردگارتان فرمود: “مرا بخوانید تا شما را اجابت کنم، در حقیقت، کسانی که از پرستش من کبر میورزند به زودی خوار در دوزخ درمیآیند.”
زراره در مورد این آیه، از امام باقر (علیه السلام) نقل کرده که فرمود: “هو الدعاء و افضل العباده الدعاء”۳ (مقصود از عبادت در اینجا) دعاست. و برترین عبادت، دعاست.
آنچه توجه به آن لازم است این است که این همه شرف و شکوه جلال، از آنِ “حالِ دعا” است نه صِرف لقلقه لسان و فقط تلفظ به زبان که نه عشق و شوری در دل پدید آورد و نه اهتزاز و جنبشی در جان بیفکند.
ادبیات دعا در مذهب شیعه
دعا در لغت به معنای “ندا و صدا زدن” و “خواندن”۴ آمده. به معنای “دعوت کردن” است و در زبان ترکی از آن به “چاغِرماق” نیز تعبیر میشود.۵ همچنین به معنای فراخوانی و حاجتخواهی و به معنای مفهوم طلب میل و توجه به ذات باریتعالی و وجه الله است.۶ دعا در اصطلاح عبارت است از خداخوانی و استغاثه و زاری و درخواست چیزی از نیک یا بد برای خود یا دیگری، از درگاه الهی.
حقیقت دعا، یعنی توجه به خداوند متعال و درخواست رحمت و عنایت او، در سرشت هر مخلوقی انسان و غیرانسان نهفته است.
دعا از نظر “فطرت”
چون واقعیت مخلوق چیزی جز فقر و نیاز به خالق نیست و تعلق و آویختگی به خالق، عین تحقق ذات مخلوق است، لذا چنین وجودی هرگز نمیتواند در ذات خویش از دعا و تضرع و ابتهال، انفکاک پیدا کند. چه آنکه وی در اصل و اساس خلقتش، به حال “دعا” و دست به دامن خداست؛ هر چند بر اثر تربیتهای ناصحیح، حجابهایی از جهالت و قسوت، چهره فطرتش را پوشانده و او را از فقر و نیاز ذاتی به خدا، غافل کرده و به بیراهه برده باشد.
لذا همین آدم غافل ناآگاه، آنگاه که در تنگنای مصائب به فشار افتاد و علل و اسباب، به کلی از او منقطع گشت، آن پردهها و حجاب ها یک جا به کنار رفته و آویختگی فطریش به خدا که همان اصل وجود اوست، بر او روشن میشود. در این موقع است که اضطراراً دست به دعا برمیدارد و التجا به خدا میبرد و فریاد “یا ربّاه” از عمق جان سر میدهد۷ “وَ جاءَ هُم المَوجُ مِن کُلِّ مکانٍ و ظَنُّوا اَنُّهُم اُحیطَ بِهِم دَعَوُا الله مُخلِصینَ لَهُ الدّین” ۸ و موج از هر طرف بر ایشان تازد و یقین کنند که در محاصره افتادهاند، در آن حال خدا را پاکدلانه میخوانند که: “اگر ما را از این [ورطه] برهانی، قطعاً از سپاسگزاران خواهیم شد”.
دعا از دیدگاه “قرآن”
همان گونه که در مقدمه گفته شد، دعا در منطق قرآن کریم، “عبادت” است و شخص مُعرِض از دعا، مستکبر از عبادت خدا محسوب و محکوم به عذابِ ذلّت بار جهنم است، چنانکه فرموده است:
“وَ قالَ رَبُّکُم اُدعُونی اَستَجِب لَکُم اِنَّ الذین یَستکبرونَ عَن عبادتی سَیَدخُلُونَ جَهَنَّمَ داخِرینَ”۹ پروردگارتان فرمود: “مرا بخوانید تا شما را اجابت کنم، در حقیقت، کسانی که از پرستش من کبر میورزند به زودی خوار در دوزخ درمیآیند”.
همچنین در آیات آخر سوره فرقان، پس از ذکر صفات عالیه “عبادالرحمن”، اشاره به کلید اساسی مکارم انسانی فرموده است که:
“قُل ما یَعبَؤُبِکُم رَبّی لَولا دُعاکُم”۱۰
(ای پیامبر به مردم) بگو: اگر دعای شما نباشد پروردگارم هیچ اعتنایی به شما نمیکند. ارزش قدر و منزلت شما در پیشگاه خدا در گرو دعای شما است .
و ایضاً میفرماید:
“اُدعُوا رَبَّکُم تَضَرُّعاً وَ خُفیَهً اِنّهُ لایُحِبُّ المُعتَدینَ”۱۱
پروردگار خود را به زاری و نهانی بخوانید (استنکاف از دعا که تجاوز از مرز عبودیت و بندگی است، منمایید؛) که او از حدّ گذرندگان را دوست نمیدارد.
و نیز میفرماید:
“وَ اِذا سَاَلَکَ عِبادی عَنّی فَاِنّی قَریب اُجیبُ دَعوَهَ الدّاعِ اِذا دَعانِ فَلیَستَجیبُوا لی وَ لیُؤمِنُوا بی لَعَلَّهُم یَرشُدُون”۱۲
و هر گاه بندگان من، از تو درباره من بپرسند، ]بگو[ من نزدیکم، و دعای دعاکننده را به هنگامی که مرا بخواند اجابت میکنم، پس [آنان] باید فرمان مرا گردن نهند و به من ایمان آورند، باشد که راه یابند.
دعا از دیدگاه “روایات”
از پیامبر اکرم (ص) مأثور است:
“اِفزَعوا الی الله فی حوائِجِکُم. وَ الجَؤُوا اِلَیه فی مُلِمّاتِکُم. وَ تَضَرَّعوا اِلَیه وَ الدعُوهُ فاِنَّ الُّدعاءَ مُخُّ العِبادَهِ. وَ مامِن مُؤمِنً یَدعُو الله اِلّا استَجابَ. فَاِمّا اَن یُعَجِّلَهُ لَهُ فِی الدُّنیا، اَو یُؤَجِّلَ لَهُ فِی الآخِرَهِ، وَ اِمّا اَن یُکَفِّرَ عَنهُ مِن ذُنُوبِهِ بِقَدرِما دَعا، مالَم یَدعُ بِما ثَمٍ”۱۳
در حوایج خویش از خدا استغاثه نمایید. در شداید زندگی به پناه خدا بروید. به درگاه او تضرع کنید و او را بخوانید. چه آنکه دعا، مغز عبادت است. و هیچ فرد باایمانی نیست که خدا را بخواند مگر اینکه خدا دعای او را مستجاب گرداند. منتها یا در همین دنیا خواستهاش را میدهد؛ و یا به آخرت تأخیر انداخته و آنجا عنایت میفرماید، و یا بقدر آنچه دعا کرده از گناهانش میآمرزد؛ مادام که کار نامشروعی را از خدا طلب نکند.
از امام صادق (ع) منقول است که فرمود:
“یا مُیَسِّرُ، اُدعُ و لاتَقُل: اِنَّ الاَمرَ قَد فُزِغَ مِنهُ. اِنَّ عِندَاللهِ عزَّوَجَلَّ مَنزِلَهً لاتُنالُ اِلّا بِمَساَلَهٍ. وَ لَو اَنَّ عَبداً سَدَّفاهُ وَ لَم یَسأل، لَم یُعطَ شَیئاً. فَسَل اُعطَ. یا مُیَسَّرُ. اِنَّهُ لَیسَ مِن بابٍ یُقرَعُ اِلّا یوشِکُ اَن یُفتَحَ لِصاحِبِهِ”۱۴
ای میسر (اسم راوی است) دعا کن و مگو که کار تمام شده است [همه چیز از تقدیر خدا گشته و دیگر دعا فایدهای ندارد]. چه آنکه نزد خدای عزوجل منزلتی است که به آن نمیشود دست یافت مگر از طریق دعا و تقاضای از خدا. و اگر بندهای دهان خود را ببندد و از خدا نخواهد، چیزی به او داده نمیشود. پس بخواه تا به تو بدهند. ای مُیسّر، حقیقت آنکه هیچ دری نیست که کوبیده شود مگر آنکه به زودی به روی کوبندهاش گشوده گردد.
در عظمت و اهمیت دعا ، روایات بیشماری از لسان معصومین علیهمالسلام وارد شده است که به دو نمونه اکتفا شد.
آفاق تعبیر در دعا
“دعاها با الفاظی فصیح و بلیغ، واژههایی حساس و هیجانبار، ترکیبهایی جذاب و نفوذگر، مضمون هایی ژرف و بیانی تکاندهنده روح و بخشنده حیات به دل ادا گشتهاند. در دعاها آفاقی از تعبیر پدید آمده است که به خوبی میتوانند دل را بیدار کنند، و شور درونی انسان را برآشوبند، و شعور ناب را در آدمی فعال سازند، و اعماق فطرت را به هیجان آورند، و روح را صیقل دهند، و به انسان صلابت دهند”.۱۵
آفاق جلیل تربیت
دعاهای مختصر و مفصل، با مضمون های بی مانند انسانساز و جامعهپرداز، در انواع مختلف معرفت، و تعهد و رسالت و صلابت و حضور، چنان فراوان است که به چندین مجلد میرسد. ما در اینجا به اختصار به ذکر یک نمونه میپردازیم.
این نمونه که ذکر میشود دعایی است بسیار عجیب و بی مانند وتکاندهنده، در مقیاس تعالی فردی، و تربیت اجتماعی، و تحققِ انسانی، در آفاق جلیل تربیت و حضور:
“اَللّهُمَّ أَدخِل علی اَهلِ القُبور السُّرور! اَللّهُمَّ آَغنِ کُلَّ فقیر! اللّهُمَّ اَشبِع کُلَّ جائعُ! اللّهُمَّ اکسُ کُلَّ عُریان! اللّهُمَّ اقضِ دین کُلَّ مَدین! اللّهُمَّ فَرِّج عن کُلَّ مَکرُوب!…”۱۶
خداوندا! اسیران خاک را [که در اندوهان عالم برزخ گرفتارند] شاد کن. خداوندا! همه ناداران را توانگرساز. خداوندا! همه گرسنگان را سیر کن. خداوندا! همه برهنگان را جامه بپوشان. خداوندا! قرض همه قرضداران را ادا کن. خداوندا! بار غم از دل همه غمداران بردار!
“اکنون در این دعا و آفاق جلیل آن بنگرید! و روح حیاتی و موج آفرین آن را لمس کنید: این چشماندازهای گسترده انسانی، این پهنههای کرانه ناشناس عواطف بشری، این اقیانوس موج خیز احساسات همگانی، این همه چگونه در این رواق مخلوت الهی، و تلألؤ تَألُّه الهی تعبیه شده است. در این مکتب به همه افراد تعلیم شده است که حتی در مقام خلوت با خدای خویش چنین و اینسان به یاد همه انسان ها و نگران وضع آنان باشند، و همه دردها و گرفتاری ها را لمس کنند و برای رفع آنها خداوند را بخوانند.
واژه “کل” (همه)، در این دعا بسیار آموزنده است و بسیار پربار؛ که، همه ناداران، همه گرسنگان، همه برهنگان، همه غریبان، همه بیسروسامانها… و آن “همه” دیگر”.
در این دعا علاوه بر ابعاد توحیدی و انسانی یاد شده، پیام مهم دیگری که وجود دارد این است که چون مسلمان میداند که جهان، جهان اسباب است و خداوند متعال هر کاری را با اسباب آن انجام میدهد بالطبع توجه مییابد که او باید در کنار دعا کردن دست به کار نیز ببرد، و در جهت بینیازسازی نیازمندان، و سیر کردن گرسنگان، و پوشیدن برهنگان و … با صدق و کوشایی و به اندازه توان ومقام و موقعیت خویش بکوشد.
نخستین جمله این دعا درباره مردگان است (آنان که رفتند و دستشان از جهان کوتاه شد، و با نتایج و آثار اعتقادات و افکار و اعمال خویش محشور گشتند)، و برای آنان از درگاه خداوند متعال سرور و شادی روح مسألت شده است.
و این شروع از جمله برای آن است که ما را به یاد آنان بیندازد و بلکه به یاد خودمان نیز، و به یاد روز رفتن از جهان و خفتن در دل خاک گورستان. همچنین جمله آغاز دعا به ما یادآوری میکند که مشکل در آن جهان (جهان برزخ و جهان رستاخیز)، مشکل حزن و اندوه است، حزن و اندوهی گران و ماندگار که از یاد دنیا و از دست دادن فرصتهای دنیا بر انسان مستولی میگردد، و برای روح انسان، دوزخی گران پدید میآورد، یاد فرصت هایی که برای عبادت خدا و امکاناتی که برای خدمت به خلق خدا داشتهایم و و از آنها بهره نبردهایم.
و چنین است فوران اعماق “دعا” و اشعه “آفاق صیرورت”، و پیامهای گوناگون “تربیت” که “مکتب دعا”، تحقق بخش آنهاست.۱۷
دعا و سلوک الهی
اینکه گفتهاند: “سلوک، سیر الی الله است اولاً. و سیر فی الله است. ثانیاً، که تمامی ندارد” از جمله بهترین مقدمات این سیر هر دو خواندن متأملانه دعاهای توحیدی و معتبر است. پس هر گاه طالب لعل و گوهری به هم رسد، خورشید از پرورش معدن و کان دریغ نخواهد کرد.۱۸
حوزههای گوناگون آداب دعا
کتابهای دعا از دید کلی به چند گروه تقسیم میشوند:
دسته نخست: کتابهایی است که صرفاً مشتمل بر دعاها بوده و به تناسب تقسیمبندی مؤلف و موضوع ادعیه که درباره روزهای هفته، ماه و یا سال باشد، ترتیب یافته است.
نمونه این نوع کتب ادعیه عبارتند از: ۱- مصباح المتهجد، تألیف شیخ طوسی. ۲- اقبال الاعمال تألیف سید بن طاووس. ۳- بلدالأمین تألیف کفعمی.
دسته دوم: کتابهایی است که درباره آداب دعا نوشته شده است.
نمونه این نوع کتب ادعیه عبارتند از: ۱- عُدَّهُ الدّاعی و نَجاحُ السّاعی تألیف ابن فهد حلَی. ۲- آداب دعا تألیف سیدمحمد باقر بن اسماعیل خاتون آبادی.
دسته سوم: کتابهایی است که به نحوی مربوط به امور طلسمات شده و در آنها از تعویذات و ادعیه بهره گرفته شده است.
نمونه این نوع کتب ادعیه عبارتند از: ۱- مُهَجَ الدَّعوات و مَنهَجُ العبادات، تألیف سید بن طاووس.
دسته چهارم: کتابهای مربوط به استخاره است. دلیل احتساب این آثار در میان کتابهای دعا، این است که دعاهای عندالاستخاره به تفصیل در آنها آمده است؛ علاوه بر اینکه، خود استخاره نوعی دعا است.
نمونه این نوع کتب ادعیه عبارتند از: ۱- فتحُ الابواب تألیف سید بن طاووس. ۲- مفاتیح الغیب تألیف علامه مجلسی.
دسته پنجم: کتابهای مشتمل بر زیارات است که به هر روی از همان آغاز پیوسته به کتابهای دعا بوده است، کتابهایی که از آنها با عنوان المزار یا شبیه آن یادشده است. شیخ صدوق، شیخ مفید، شهید اول و شماری دیگر از علمای شیعه در این باب تألیفاتی دارند.
نمونه این نوع کتب ادعیه عبارتند از: ۱- کامل الزیارات تألیف ابن قولویه. ۲- المزار تألیف شیخ مفید.
گفتنی است که فرهنگ دعا و زیارت تا اندازه زیادی به یکدیگر آمیخته بوده و به طور معمول در کنار یکدیگر قرار داشته است.۱۹
مراحل آداب دعای شیعی و جوامع مهم و شاخص هر دوره
الف) آداب دعای شیعی تا زمان شیخ طوسی
پیش از شیخ طوسی، آثار فراوانی در گردآوری ادعیه در میان جامعه فرهنگی شیعه تألیف شد، آثاری که شیخ طوسی و عالمان شاخص در زمینه ادعیه، تا قرنها از آنها در تألیف کتابهای دعایی خویش بهره بردهاند، اما به مرور زمان آن آثار از میان رفته است. اما علیرغم از بین رفتن بسیاری از آثار، با آگاهی از نام کتابها، با ادبیات شیعی در هر موضوع و گستردگی آن آشنا میشویم. در زمینه دعا هم میتوانیم با رجوع به فهرست هایی همچون فهرست نجاشی، فهرست طوسی و …فهرستی از ادب دعا را در شیعه به دست آوریم.۲۰ تا قبل از شیخ طوسی، یکی از مهمترین آثار شاخص در زمینه دعا و زیارت، کتاب کامل الزّیارات تألیف ابن قولویه قمی است.
ابن قولویه قمی، فقیه محدث در قرن چهارم هجری و متوفای ۳۶۸ ه.ق است. و هر گاه به طور مطلق “ابن قولویه” گفته شود منظور وی، یعنی جعفر بن محمد بن قولویه است.۲۱
شیخ طوسی مینویسد: وی تألیفات فراوانی دارد از جمله تصنیفات او کتاب جامع الزیارات است.۲۲
کتاب کامل الزیارات در ۱۰۸ باب، تألیف شده که به تصدیق ارباب فن از بهترین کتابهای تصنیف شده در باب زیارت چهارده معصوم علیهم السلام است۲۳ با حمد و سپاس به درگاه ایزد الهی، شروع، و با عبارت “تمت بعون الملک الوهاب فی تاریخ یوم الاربعاء…” تمام میشود.
ب)آداب دعای شیعی از شیخ طوسی تا ابن طاووس
شیخ طوسی مهم ترین شخصیت و دانشمند شاخص در قرن پنجم (م ۴۶۰ ه.ق) محسوب میشود و صاحب تألیفات فراوانی در زمینه کتب متعدد علوم اسلامی در فقه، اصول، حدیث، رجال، درایه، تفسیر کلام، دعا و .. است.
مهمترین اثر دعایی که شیخ طوسی تألیف کرده و در اصل پدر ادب دعایی شیعه باید خوانده شود کتاب سترگ و پرارج “مصباح المتهجد” است.
مصباح المتهجد، از کتب نفیس و کمنظیر شیعه است. این کتاب گرانقدر مشتمل بر عبادات و دعاهایی است که از ائمه طاهرین علیهم السلام در ساعات و روزها و هفتهها و ماههای سال رسیده است. این کتاب یکی از پرارزشترین کتب ادعیه شیعه است که از حیث صحت و اعتبار و قدمت، در میان کتب مشابه خود امتیاز خاصی دارد.۲۴
این اثر مفصل در سالهای اخیر به همت موسسه “فقه الشیعه” و به کوشش آقای “ابوذر بیدار” و با مقابله نسخههای متعدد به چاپ رسیده است. شیخ طوسی پس از تألیف این اثر به تلخیص آن همت گماشت که از آن با عنوان مصباح صغیر یاد شده است۲۵. کتاب شریف مصباح المتهجد، با بیانی از طهارت و احکام طهارت شروع میشود؛ آنگاه به بیان نمازها و دعاهای نماز، و اعمال ماههای رجب، شعبان، رمضان و .. پرداخته و در آخر کتاب، را به بیان فصلی در احکام زکات اختصاص داده است۲۶
ج) ابن طاووس و ادبیات دعا در شیعه:
در تاریخ ادبیات شیعه دوازده امامی شخصیت شاخص و برجسته قرن هفتم م ۶۶۴ رضیالدین علی بن موسی بن طاووس، جایگاه ویژهای را به خود اختصاص داده است. او متعلق به خاندانی سرشناس و مردی پرهیزگار و عالمی بزرگ بود۲۷
سید بن طاووس در جهان تشیع شهرت بسزایی دارد۲۸ او زبانزد عام و خاص در زهد و تقوا و عرفان و اخلاق بود و تقوای وی از بسیاری از عبارات تألیفاتش میدرخشد.
در کتاب “امل الامل” در ذیل شرح حال سید بن طاووس آمده است: حالات او در علم و فضل و زهد و عبادت و فقاهت و جلالت و ورع و .. مشهورتر از آن است که ذکر شود۲۹ ابن طاووس شمار قابل توجهی تألیف در موضوعات مختلف از خود بر جای گذاشته که مهم ترین آنها در زمینه ادعیه است.
مهمترین آثار دعایی سید بن طاووس عبارتند از:
۱- اقبال الاعمال ۲- جمال الاسبوع ۳- الدّروع الواقیه ۴- مُهج الدّعوات و منهج العبادات ۵- فتح الابواب ۶- الأمان من اخطار الاسفار و الزمان ۷- فلاح السائل و نجاح المسائل و …
۱- اقبال الاعمال: در این کتاب دو جلدی ادعیه ماههای سال در دو بخش مجزا از ماه شوال تا ذی
- لینک دانلود فایل بلافاصله بعد از پرداخت وجه به نمایش در خواهد آمد.
- همچنین لینک دانلود به ایمیل شما ارسال خواهد شد به همین دلیل ایمیل خود را به دقت وارد نمایید.
- ممکن است ایمیل ارسالی به پوشه اسپم یا Bulk ایمیل شما ارسال شده باشد.
- در صورتی که به هر دلیلی موفق به دانلود فایل مورد نظر نشدید با ما تماس بگیرید.
هنوز هیچ نقد و بررسی وجود ندارد.