بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل شباهت های دنیا و آخرت :

برای شناخت بهتر آخرت، لازم است به بررسی شباهت ها و تفاوت های دنیا و آخرت بپردازیم؛ زیرا دنیا و آخرت، دو مفهوم متضایف اند که شناخت صحیح هر یک بدون شناخت دیگری ممکن نیست.[۱]

الف) شباهت ها

1. هر دو جهان، حقیقی و واقعی بوده و فضا و ابعاد و اجرامی دارند. از همین رو، انسان در هر دو جهان، دارای اندام و بدن است.[۲]
2. انسان در هر دو جهان، به خود و متعلّقاتش آگاهی کامل داشته و شخصیتی واحد دارد.[۳] این مطلب از آیاتی قابل برداشت است، مانند:

«یا لَیتَنِی کنْتُ مَعَهُمْ»[۴]؛ ای کاش من با آنان بودم.

و «یا لَیتَنِی لَمْ أُشْرِک بِرَبِّی أَحَداً»[۵]؛ ای کاش هیچ کس را شریک پروردگارم نمی ساختم.

و «یا لَیتَنِی لَمْ أُوتَ کتابِیهْ»[۶]؛ ای کاش کتابم را دریافت نکرده بودم.[۷]

و «یا لَیتَنِی قَدَّمْتُ لِحَیاتِی»؛ ای کاش برای زندگانی خود [چیزی ] پیش فرستاده بودم.

3. انسان در هر دو جهان، دارای غرایز انسانی و حیوانی است.[۸] قرآن کریم، نعمت های بهشتی را چنین وصف می کند:

«وَ فاکهَهٍ مِمَّا یتَخَیرُونَ* وَ لَحْمِ طَیرٍ مِمَّا یشْتَهُونَ* وَ حُورٌ عِینٌ *. ..

لا یسْمَعُونَ فِیها لَغْواً وَ لا تَأْثِیماً* إِلَّا قِیلًا سَلاماً سَلاماً»[۹]؛ و میوه از هر چه اختیار کنند و از گوشت پرنده هرچه بخواهند و حوران چشم درشت. .. در آن جا نه بیهوده ای می شنوند و نه [سخنی ] گناه آلود. آن جا سخنی جز سلام و درود نیست.

در هر دو جهان، آلام و لذّت های عقلی و حسّی وجود دارد[۱۰]؛ چنان که درباره کسانی که پیمان خدا و سوگندهای خود را به بهای ناچیزی می فروشند، آمده است:

«وَ لا یکلِّمُهُمُ اللَّهُ وَ لا ینْظُرُ إِلَیهِمْ یوْمَ الْقِیامَهِ وَ لا یزَکیهِمْ وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِیمٌ»[۱۱]؛ خدا روز قیامت با آنان سخن نمی گوید و به ایشان نمی نگرد و پاک شان نمی گرداند و عذابی دردناک خواهند داشت.

و به نفس مطمئنّه چنین خطاب شده است:

«ارْجِعِی إِلی رَبِّک راضِیهً مَرْضِیهً* فَادْخُلِی فِی عِبادِی* وَ ادْخُلِی جَنَّتِی»[۱۲]؛ خشنود و خداپسند به سوی پروردگارت باز گرد و در میان بندگان من درآی و در بهشت من داخل شو.

رنج ها و لذّت های جسمی در هر دو جهان از طریق جسم برای روح انسان حاصل می شود؛ چنان که در آیه ای عذاب کافران از طریق پوست آنان دانسته شده است:

«کلَّما نَضِجَتْ جُلُودُهُمْ بَدَّلْناهُمْ جُلُوداً غَیرَها لِیذُوقُوا الْعَذابَ [۱۳]؛ هر چه پوست شان بریان گردد، پوست هایی دیگر بر جایش نهیم، تا عذاب را بچشند.