فایل پاورپوینت کامل شخصیه العدد الشیخ الطبرسی (۴۶۸ ۵۴۸ه )

فایل پاورپوینت کامل شخصیه العدد الشیخ الطبرسی (۴۶۸ ۵۴۸ه )؛ انتخابی هوشمند برای ارائه‌های حرفه‌ای

با پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل شخصیه العدد الشیخ الطبرسی (۴۶۸ ۵۴۸ه )، محتوای خود را در قالب 106 اسلاید استاندارد و جذاب ارائه دهید و در نگاه اول تاثیرگذار باشید.

چرا باید از پاورپوینت استفاده کنید؟

1. چیدمان دقیق و کاربرپسند: فایل پاورپوینت کامل شخصیه العدد الشیخ الطبرسی (۴۶۸ ۵۴۸ه ) با طراحی ساختاریافته و اصولی، مخاطب را به‌خوبی درگیر محتوا می‌کند.
2. صرفه‌جویی در زمان: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل شخصیه العدد الشیخ الطبرسی (۴۶۸ ۵۴۸ه ) آماده‌ی استفاده هستند؛ بدون نیاز به هیچ‌گونه ویرایش.
3. نمایش با وضوح بالا: کیفیت طراحی در فایل پاورپوینت کامل شخصیه العدد الشیخ الطبرسی (۴۶۸ ۵۴۸ه ) به‌گونه‌ای است که در هر صفحه‌نمایشی عالی به‌نظر می‌رسد.

هشدار: استفاده از نسخه‌های ناقص فایل پاورپوینت کامل شخصیه العدد الشیخ الطبرسی (۴۶۸ ۵۴۸ه ) ممکن است باعث بروز اختلال در نمایش یا افت کیفیت شود. تنها نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل شخصیه العدد الشیخ الطبرسی (۴۶۸ ۵۴۸ه )، کیفیت تضمین‌شده دارد.

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل شخصیه العدد الشیخ الطبرسی (۴۶۸ ۵۴۸ه ) :

قیس آل قیس

استاذ مساعد معهد العلوم

الانسانیه والبحوث الثقافیه

وزاره التعلیم العالی

أمین الدین (وأمین الاسلام) أبو علی، الفضل بن الحسن بن الفضل الطبرسی، ونسبته الی طبرس والتی تعرف الیوم ب «تفرش» من توابع مدینه «آراک» وکانت «تفرش» فی ذلک الوقت من أهم نواحی مدینه «قم» المقدسه^(۱)، وقیل ان الطبرسی نسبه الی طبرستان وهی بلاد مازندران [ایران] بعینها^(۲) عالم فاضل مفسر، فقیه، محقق، محدث ثقه، کامل نبیل من أجلاء الشیعه الامامیه.

کان له اشتغال فی علم اللغه، والاشتقاق، والمعانی والبیان، والتاریخ، والحساب، والجبر والمقابله.^(۳)

ذکر السید محسن الأمین فی أعیان الشیعه وقال: «أبو علی الفضل بن الحسن بن الفضل الطبرسی الطوسی السبزواری الرضوی او المشهدی».

عن کتاب نقد الرجال للسید الأجل الأمیر مصطفی التفریشی، وفی تعلیقه العلامه الآغا محمد باقر البهبهانی علی رجال میرزا محمد الکبیر: ثقه فاضل دیّن عین، من أجلاء هذه الطائفه. وعن نظام الأقوال للمولی نظام الدین القرشی تلمیذ الشیخ البهائی قدس سره : ثقه فاضل دیّن عین، وعن فهرست الشیخ منتجب علی بن عبید اللّه بن بابویه بعد وصفه بالامام، ثقه فاضل دیّن عین، وفی الوجیزه للعلامه المجلسی قدس سره ، ثقه جلیل.

وفی مستدرکات الوسائل: فخر العلماء الاعلام، وامین المله والاسلام، المفسر الفقیه الجلیل الکامل النبیل، صاحب تفسیر مجمع البیان الذی عکف علیه المفسرون، وغیره من المؤلفات الرائقه الشائع جمله منها.

وعن ریاض العلماء للشیخ الحافظ المتبحر ملا عبد اللّه الأصفهانی المعروف بالأفندی، انه وصفه بالشیخ الشهید الامام، وانه قال، رأیت نسخه من مجمع البیان بخط الشیخ قطب الدین الکیدری قد قرأها نفسه علی نصیر الدین الطوسی، وعلی ظهرها ایضاً بخطه هکذا: تألیف الشیخ الامام الفاضل السعید الشهید.

قال فی مستدرکات الوسائل بعد نقل ذلک ولم یذکر هو، ولا غیره کیفیه شهادته، ولعلها کانت بالسم.

وعن صاحب ریاض العلماء أیضاً انه قال بعد مدحه له بعبارات عالیه: کان قدس سره وولده رضی الدین حسن بن الفضل صاحب کتاب مکارم الأخلاق، وسبطه أبو الفضل علی بن الحسن صاحب «مشکاه الانوار»، وسائر سلسلته وأقربائه من أکابر العلماء.»

وقال العلامه المتتبع المیرزا محمد باقر الموسوی الخوانساری الاصبهانی فی روضات الجنات: «من عجیب أمر الطبرسی، بل من غریب کراماته، ما اشتهر بین الخاص والعام أنه قد اصابته السکته، فظنَّوا به الوفاه، فغسلوه وکفنوه ودفنوه، ثم رجعوا. فلما أفاق وجد نفسه فی القبر مسدوداً علیه سبیل الخروج من کل جهه، فنذر فی تلک الحاله انه اذا نجا من تلک الداهیه، ألَّف کتاباً فی «تفسیر القرآن» فاتفق ان بعض النباشین قصده لأخذ کفنه، فلما کشف عن وجه القبر، أخذ الشیخ بیده، فتحیر النباش من دهشه ما رآه، ثم تکلم معه، فازداد النباش قلقاً، فقال لا تخف، انا حی، وقد أصابنی السکته، ففعلوا بی هذا. ولما لم یقدر علی النهوض والمشی من غایه ضعفه، حمله النباش علی عاتقه، وجاء به الی بیته الشریف، فأعطاه خلعهً وأولاه مالاً جزیلاً، وتاب النباش علی یده، ثم بعد ذلک وفی بنذره الموصوف وشرع فی تألیف تفسیر مجمع البیان الآتی».

وقال الشیخ عباس القمی فی الکنی والألقاب: «وابنه أبو نصر الحسن بن الفضل بن الحسن رضی الدین، فاضل کامل فقیه محدث جلیل صاحب مکارم الأخلاق، وابنه الشیخ الأجل ابو الفضل علی بن الحسن بن الفضل بن الحسن المحدث الجلیل صاحب کتاب مشکواه الأنوار [وهو غیر کتاب أبیه «مشکواه الأنوار» الآتی] الذی الفه تتمیماً لکتاب والده مکارم الأخلاق وینقل عنه السید ابن طاووس فی المجتنی، والشیخ الکفعمی فی المصباح».

مشایخه :

یروی عن الشیخ أبی علی بن الشیخ الطوسی، والشیخ أبی الوفاء عبدالجبار بن علی المقرئ الرازی عن الشیخ الطوسی، والشیخ الأجل الحسن بن الحسین بن الحسن بن بابویه القمی الرازی جد منتجب الدین صاحب الفهرست، والشیخ الامام موفق الدین بن الفتح الواعظ البکرآبادی عن أبی علی الطوسی والسید أبی طالب محمد بن الحسین الحسینی القصبی الجرجانی، والشیخ الامام السعید الزاهد أبی الفتح عبداللّه بن عبدالکریم بن هوازن القشیری روی عنه صحیفه الرضا المعروفه،والشیخ ابی الحسن عبید اللّه محمد بن الحسین البیهقی الذی قال فی حقه صاحب ریاض العلماء: أنه فاضل عالم محدث من کبار الامامیه یروی عنه الشیخ أبو علی الطبرسی علی ما یظهر من تفسیره سوره طه فی کتابه مجمع البیان، والشیخ جعفر الدورستی الذی هو من تلامذه المفید قدس سره .

تلامذته :

یروی عنه جماعه من أفاضل العلماء منهم ولده رضی الدین ابو نصر حسن بن الفضل صاحب کتاب مکارم الأخلاق المشهور الذی طبع مراراً فی مصر محرفاً ثم تصدی بعض أهل الفضل والغیره لطبعه طبق أصله فی بلاد ایران مع التنبیه علی مواضع التحریف فی الطبعه العصریه وهو من تلامذته أیضاً کما فی المقابیس، ویری عنه أیضاً رشید الدین أبو جعفر محمد بن علی بن شهرآشوب وهو من تلامذته ایضاً حیث قال فی باب الکنی نم کتابه «معالم العلماء» علی ما حکی عنه: شیخی أبو علی الطبرسی، والشیخ منتجب الدین صاحب الفهرست وهو من تلامذته ایضاً حیث قال فی فهرسته: شاهدته وقرأت تفقهاً علیه، والقطب الراوندی (سعید بن هبه اللّه المتوفی سنه ۵۷۳ه)، والسید فضل اللّه الراوندی صاحب کتاب الخرائج والجرائح (وصاحب الشرح الکبیر علی نهج البلاغه)، والسید ابو الحمد مهدی بن نزار الحسینی القاینی، والسید شرفشاه بن محمد بن زیاده الأفطسی، والشیخ عبد اللّه بن جعفر الدوریستی، وشاذان بن جبرئیل القمی وغیرهم.

وفاته :

توفی رحمه الله فی لیله عید الأضحی العاشر من ذی الحجه سنه ۵۴۸ه (تاریخ بیهق ص۲۴۲) فی سبزوار (ایران) ونقل الی المشهد الرضوی فی مدینه مشهد المقدسه ودفن فیها. وقبره الیوم موجود فی شمال شرقی حرم الامام علی بن موسی الرضا بمسافه تبعد ۲۵۰ متراً فی شارع سُمی باسم صاحب الترجمه «شارع الطبرسی». ویوجد علی قبره قطعه رخام کتب علیها:

هو الحی الذی لا یموت

هو الباقی

وکل شیء هالک

هذا المرقد الشریف والمضجع المنیف للعالم الفاضل الزاهد الکامل حاوی الفروع والأصول جامع المعقول والمنقول الفضل بن الحسن المکنی أبو علی الطبرسی طاب ثراه.

شیخ فضیلت مآب بوعلی انکو نداشت	در طبرستان نظیر بی شک از اهل یقین
منبع مجد وخطر، جامع فضل و هنر	کز رخ او داشت زیب محفل ارباب دین
گردش چرخ ونجوم أن دُر بحر علوم	در صدف خاک داد جای چو گنج دفین
شد ز دبستان علم الحق أدیبی که خواند	طفل سبق خوان خویش تا خرد خرده بین
چرخ نه در دورهاش یافت برایش نظیر	عقل نه در قرنهاش دید به بینش قرین
آن بزمانه فرید حاصل از اقران برید	الفت و در مهد خاک گشت چو وحدت گزین
گفت بعابد خرد از پی تاریخ سال	گشت فرید زمان داخل مهد زمین(۴)

وقد توفی فی شهور سنه ۵۴۸ه.

مؤلفاته :

۱ کتاب أعلام الوری، ذکره له الشیخ عباس القمی فی الکنی والألقاب (ج۲، ص۴۴۴).

والسید محسن الأمین فی أعیان الشیعه (ج۴۲، ص۲۷۹)، والعلامه الخوانساری فی روضات الجنات (ج۵، ص ۳۵۸)، نقلاً عن نظام الأقوال للمولی نظام الدین القرشی، وقال: «فی فضل ائمه الهدی علیهم السلام»، وآغا بزرگ الطهرانی فی الذریعه الی تصانیف الشیعه (ج۲، ص ۲۴۰، الرقم ۹۵۷) وقال: «فی فضائل الائمه الهداه وأحوالهم علیهم السلام لامام المفسرین الشیخ أمین الاسلام أبی علی الفضل بن الحسن بن الفضل الطبرسی المتوفی سنه ۵۴۸ه صاحب مجمع البیان وغیره، کانت نسخه خط المؤلف عند العلامه المجلسی، وعنها ینقل فی کتابه البحار صرح به فی أوله، وهو مرتب علی ارکان أربعه:

أ فی ذکر النبی صلی الله علیه و آله وسلم .

ب فی ذکر أمیر المؤمنین علیه السلام .

ج فی ذکر سائر الائمه من الحسن الزکی الی الحسن العسکری علیهم السلام

د فی بیان امامتهم وذکر الثانی عشر منهم.

وفی کل رکن أبواب وفصول محتویه علی تواریخ الموالید والوفیات وطرف من الأخبار ومحاسن الآثار، وفی آخرها دفع شبهات المنکرین لغیبته علیه السلام ، أوله: الحمد اللّه الواحد الأحد الفرد الصمد الذی لم یلد ولم یولد. وطبع سنه ۱۳۱۲ه. ومن غریب الاتفاق مطابقه «کتاب ربیع الشیعه» المنسوب الی السید بن طاووس المتوفی سنه ۶۶۴ ه مع هذا الکتاب وتوافقهما حرفاً بحرف الا اختصارات قلیله فی بعض الفصول وزیادات فی الخطبه، فان ربیع الشیعه مصدر باسم السید بن طاووس ومصرح فیه باسم الکتاب وأنه ربیع الشیعه، وقال العلامه المجلسی فی أول البحار: «وهذا مما یقضی منه العجب».

أقول: الممارس لبیانات السید ابن طاووس لا یرتاب فی أن ربیع الشیعه لیس له، والمراجع له لا یشک فی اتحاده مع أعلام الوری للطبرسی، وقد احتمال بعض المشایخ کون منشأ هذه الشبهه ان السید ابن طاووس حین شرع فی ان یقرأ علی السامعین کتاب أعلام الوری هذا حمد اللّه وأثنی علیه وصلی علی النبی وآله صلوات الله علیهم علی ما هو دیدنه (أی دأبه)، ثم مدح الکتاب وأثنی علیه بقوله (ان هذا الکتاب ربیع الشیعه) والسامع کتب هکذا: «یقول السید الامام وذکر القابه واسمه الی قوله: ان هذا الکتاب ربیع الشیعه» ثم کتب کل ما سمعه عنه من الکتاب الی آخره، فظن من رأی النسخه بعد ذلک ان ربیع الشیعه اسمه وان مؤلفه هو السید ابن طاووس، وحکی شیخنا فی خاتمه المستدرک احتمالاً آخر عن مشایخه وهو ان السید وجد اعلام الوری ناقصاً من أوله فاستحسنه وکتبه بخطه من غیر اطلاع له علی اسمه او اسم مؤلفه، فکتب علیه مدحاً له ان هذا الکتاب ربیع الشیعه، ولما وجد بعده بخطه، ظن أنهُ تألیفه، وانه سماه ربیع الشیعه، کما وقع نظیر ذلک فی نزهه الناظر فی الجمع بین الاشیاء والنظائر حیث استحسنه یحیی بن سعید واستنسخه بخطه وأسقط منه الخطبه الطویله لخلوها من الفائده فلما وجد بعده بخطه فی کتبه ظن أنه من تألیف ونسب الیه»، کما ذکره له الحر العاملی فی کتاب أمل الآمل المطبوع فی ذیل منهج المقال ص۴۹۲، والمدرس التبریزی فی ریحانه الأدب (ج۳، ص۲۰).

۲ کتاب مجمع البیان فی تفسیر القرآن والفرقان، ذکره له السید العاملی فی أمل الآمل (ص۴۹۲) وقال: «عشره مجلدات»، والشیخ عباس القمی فی الکنی والألقاب (ج۳، ص ۴۴۴)، وخیر الدین الزرکلی فی الأعلام (ج۵، ص ۳۵۳)، والسید محسن الأمین فی أعیان الشیعه (ج۴۲، ص ۲۷۸) وقال: «مجمع البیان لعلوم القرآن، فسَّر به القرآن الکریم فی عشره مجلدات، المستمد من البیان لشیخ الطائفه محمد بن الحسن بن علی الطوسی کما المح الی ذلک فی مقدمه مجمع البیان، والفائق علیه فی الترتیب والتهذیب والتحقیق والتنمیق، واختصار الفروع الفقهیه التی أکثر الشیخ من ذکرها، وهو من احسن التفاسیر واجمعها لفنون العلم واحسنها ترتیباً، فرغ من تألیفه منتصف ذی القعده سنه ست وثلاثین وخمسمائه (۵۳۶ه)، وقال صاحب کشف الظنون [ج۲، ص ۳۸۵] مجمع البیان فی تفسیر القرآن للشیخ فقیه الشیعه ومصنفهم أبی جعفر محمد بن علی الطوسی المتوفی سنه احدی وستین وخمسمائه^(۵) وهو کبیر وقد رأیت تفسیره المسمی مجمع البیان وهو علی طریقه الشیعه، وقد اختصر الکشاف وسماه جوامع الجامع. [مختصر الکشاف هو الکاف الشاف الآتی لا جامع الجوامع].

وقال [صاحب کشف الظنون] فی مقام آخر: جوامع الجامع فی التفسیر للشیخ أبی علی الطرطوشی صاحب مجمع البیان. فقد اشتبه علیه مصنف مجمع البیان بمصنف التبیان وجعل جوامع الجامع تاره للشیخ أبی جعفر الطوسی، وتاره للشیخ أبی علی الطبرسی مع تصحیف الطبرسی بالطرطوشی، والاشتباه فی تسمیته بجوامع الجوامع مع انه یسمی بجامع الجوامع او جوامع الجامع، وجعل تاریخ وفاه الطبرسی تاریخاً لوفاه الشیخ الطوسی، فان الطوسی توفی سنه ستین واربعمائه مع ان التاریخ المذکور لا ینطبق علی وفاه الطبرسی أیضاً. کما عرفت انه توفی سنه خمسمائه وثمان واربعین ولم یذکر احد أنه توفی سنه احدی وستین، وله فی بیان کتب الشیعه اشتباهات کثیره غیر هذا یجدها المتتبع»، کما ذکره له صاحب روضات الجنات (ج۵، ص ۳۵۸) وقال: «وقد فرغ من تألیف «المجمع» فی منتصف ذی القعده سنه اربع وثلاثین وخمسمائه»، وآغا بزرگ الطهرانی فی الذریعه الی تصانیف الشیعه (ج۲۰، ص ۲۴، الرقم ۱۷۷۳) وقال: «مجمع البیان لعلوم القرآن، للشیخ أبی علی الفضل بن الحسن الطبرسی المتوفی سنه ۵۴۸ه، وهو تفسیر لم یعمل مثله، عیّن کل سوره أنها مکیه او مدنیه، ثم یذکر مواضع الاختلاف فی القراءه، ثم یذکر الاعراب، ثم الاسباب والنزول، ثم المعنی والتأویل والاحکام والقصص، ثم یذکر انتظام الآیات اوله: الحمد اللّه الذی ارتفعت عن مطارح الکفر جلالته وجلت عن مطامح الهمم عزته. وهذا «تفسیره الکبیر» وقد فرغ من جزئه العاشر من سوره الجمعه الی آخر القرآن یوم الخمیس منتصف ذی القعده سنه ۵۳۶ه، کما ان فراغه من الجزء الأول المنتهی الی قوله تعالی، فمن خاف من موص جنفاً الآیه ۱۷۸ من سوره البقره [الآیه ۱۸۲ من سوره البقره] فی شعبان سنه ۵۳۰ه»، کما ذکره له صاحب ریحانه الادب (ج۳، ص۲۰).

۳ کتاب جوامع الجامع، ذکره له الزرکلی فی الأعلام (ج۵، ص۳۵۳) وقال: «مطبوع، وهو فی التفسیر ایضاً، وآغا بزرگ الطهرانی فی الذریعه (ج، ص۲۴۸، الرقم ۱۱۹۵) وقال: «جوامع الجامع، فی التفسیر للمفسر الجلیل امین الاسلام الفضل بن الحسن بن الفضل الطبرسی المتوفی سنه ۵۴۸ه، والجوامع هو «التفسیر الوسیط» فی المقدار والحجم فانه اصغر من «التفسیر الکبیر» المسمی ب «مجمع البیان» المذکور فی التسلسل ۲ أعلاه وأکبر من «التفسیر الصغیر» المسمی ب «الکافی الشافی [الآتی]، وقد ألفه بعدهما وانتخبه منهما بالتماس ولده الحسن بن فضل کما صرح به فی أوله، وتممه فی اثنی عشر شهراً بعدد خلفاء النبی صلی الله علیه و آله وسلم ، ونقباء موسی علیه السلام شرع فیه فی (۱۸ صفر ۵۴۲ه) وفرغ منه فی (۲۴/محرم/۵۴۳ه) أوله: الحمد للّه الذی اکرمنا بکتابه الکریم ومنَّ علینا بالسبع المثانی والقرآن العظیم. طبع فی طهران فی سنه ۱۳۲۱ه». والعلامه الخوانساری فی روضات الجنات (ج۵، ص۳۵۸)، والشیخ عباس القمی فی الکنی والألقاب (ج۲، ص۴۴۴)، والحر العاملی فی أمل الآمل (ص ۴۹۲)، والمدرس التبریزی فی ریحانه الأدب (ج۳، ص ۲۰).

۴ کتاب الکافی الشافی، وهو فی التفسیر أیضاً ویعرف ب «التفسیر الصغیر» لأنه اصغر حجماً وماده من جوامع الجامع المذکوره فی الماده ۳. ذکره له الحر العاملی فی أمل الآمل وقال: «کتاب الکاف الشاف من کتاب الکشاف»، والشیخ عباس القمی فی الکنی والالقاب (ج۲، ص ۴۴۵)، وصاحب أعیان الشیعه (ج۴۲، ص ۲۷۹)، والعلامه الخوانساری فی روضات الجنات (ج۵، ص ۳۵۹) وقال: «وللطبرسی کتاب الکاف الشاف من کتاب الکشاف، والظاهر أنه تفسیره الوسیط (انظر التسلسل ۳ أعلاه)»، وصاحب ریحانه الأدب (ج۳، ص ۲۰).

۵ کتاب تاج الموالید، وهو فی الانساب، ذکره له الحر العاملی فی أمل الآمل (ص۴۹۲)، والعلامه الخوانساری فی روضات الجنات (ج۵، ص ۳۵۸)، والسید محسن الأمین فی أعیان الشیعه (ج۴۲، ص ۲۷۹)، وآغابزرگ الطهرانی فی الذریعه الی تصانیف الشیعه (ج۳، ص ۲۰۹، الرقم ۷۷۲) وقال: «فی الانساب لأمین الاسلام المفسر الشیخ أبی علی الفضل بن الحسن بن الضل الطبرسی المتوفی سنه ۵۴۸ه، وهو مؤلف التفاسیر الثلاثه (مجمع البیان، وجوامع الجامع، والکاف الشاف) وغیرها، وقد ذکر جمی