بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل شرح حال حجر بن عدی در بیان مرحوم علامه طهرانی(ره) :

امیرالمومنین علی علیه السلام فرمود: «شگفت و تمام شگفت آن واقعه ای است که بین ماه جُمادی و ماه رجب واقع می شود» و نیز گفته اند: «کدام شگفتی بالاتر از آنست که مردگانی بر سر زندگانی بزنند؟»

حجر بن عدی از اصحاب پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم و امیرالمومنین علی علیه السلام بود که عناصر وهابی تکفیری در شنیع ترین اقدام خود با هدف دامن زدن به آتش تفرقه بین مسلمانان با حمله به مرقد مطهرش و تخریب ضریح و نبش قبر آن صحابی جلیل القدر، پیکر او را بیرون کشیده و با خود به سرقت بردند.

این اقدام زشت و شنیع، صرف نظر از مسائل ناراحت کننده آن، موجب شد بار دیگر، نام و یاد حجر بن عدی بر سر زبان ها بیفتد و حتی کسانی که این صحابی معروف پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم و امیر المومنین علیه السلام را نمی شناختند وی را بشناسند.

عدو شود سبب خیر، گر خدا خواهد

یکی از علمای بزرگی که درباره شخصیت و کیفیت شهادت حجر بن عدی در جاهای مختلف سخن گفته، عارف کامل و عالم عامل حضرت علامه آیه الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی رضوان الله تعالی علیه است.

چه خوش باشد که سر دلبران گفته آید در حدیث دیگران

ایشان در کتاب نفیس و گرانسنگ امام شناسی جلد ۱۲ صفحه ۱۶۳ درباره حجر بن عدی این یار وفادار امیر المومین علیه السلام می نویسد:

در کتاب «معرفت و تاریخ» از نَسوَی وارد است که گفت: رَزین غافقی گفت: من از علی بن أبی طالب علیه السّلام شنیدم که می گفت: یَا أَهلَ العِرَاقِ سَیُقْتَلُ مِنکُم سَبْعَه بِعَذْراءَ، مَثَلُهُمْ کَمَثَلِ أصحَابِ الأُخْدُود «ای اهل عراق بزودی از شما هفت نفر در عذراء کشته می شوند، مَثَل ایشان مانند مَثَل أصحاب اخدود است». و حُجر بن عدی و اصحاب او در عذراء کشته شدند.

حجر بن عدی کِندی کوفی از اعاظم اصحاب أمیر المؤمنین علیه السّلام و از ابدال آنهاست. در کیاست و زهد و عبادت، در عرب مشهور بوده است.

گویند شبانه روزی هزار رکعت نماز می گزارده است. اصحاب تراجم و رجال، حال او را مفصلًا بیان کرده اند. از جمله ابن اثیر در «اسد الغابه» و ما اینک از «استیعاب» ابن عبد البّر أندلسی قدری از حال و خصوصیّات وی را بیان می نمائیم.

حُجر بن عدی کندی از فضلاء اصحاب رسول خدا بوده و با وجود صِغَر سنّ از بزرگان آنها محسوب می شده است.

در جنگ صفّین ریاست لشکر کِندَه را داشت و در جنگ نهروان مَیسره لشگر أمیر المؤمنین علیه السّلام به دست او بود. چون معاویه به زیاد بن ابیه حکومت عراق و ماوراء آن را داد و زیاد از سوء سیرت و غلظت و تندی، آنچه در توان داشت ظاهر نمود، حُجر بن عَدی او را از ولایت و حکومت عراق خلع کرد و معاویه او را خلع نکرد و جماعتی از اصحاب و شیعیان علی علیه السّلام از حُجر پیروی نمودند. و روزی که زیاد در آمدن نماز تأخیر کرد، حُجر و اصحابش او را با ریگ زدند.

زیاد جریان را به معاویه نوشت و او امر کرد تا حُجر را به نزد وی بفرستد. زیاد، حُجر را در زمره دوازده مرد دیگر که همگی در غلّ آهنین به زنجیر کشیده بودند با همراهی واثل بن حذجر حَضْرَمی به سوی معاویه ارسال نمود. معاویه شش نفر از آنها را کشت و شش نفر را زنده نگهداشت و حُجر بن عَدِی در جمله آن شش تن بود که کشته شدند.

چون خبر به غلّ کشیدن حُجر و اصحابش توسط زیاد به عایشه در مدینه رسید، عبد الرّحمن بن حارث بن هِشام را به سوی معاویه در شام فرستاد و پیام داد که: الله الله فِی حُجر و أصحَابِهِ «خدا را خدا را در نظر بگیر درباره حُجْر و اصحاب او» ولیکن چون عبد الرّحمن بن حارث به شام رسید، دید که حُجر و پنج نفر از اصحاب او را کشته اند.

عبد الرحمن بن حارث به معاویه گفت: حِلم ابو سفیان از تو درباره حجر و اصحابش در کجا پنهان شد؟ چرا آنها را در زندان ها حبس نکردی تا بدین وسیله آنها را در معرض مرض طاعون درآوری و بدینگونه بمیرند؟ معاویه گفت: چون مثل تو در قوم من پیدا نمی شد این فکر به نظر من نیامد.

عبد الرّحمن گفت: به خدا قسم که دیگر عرب برای تو حلمی را و رأی و تدبیری را نمی شناسد. گروهی از مسلمانان را که به طور اسارت به نزد تو آوردند کشتی؟ معاویه گفت: پس من چکار کنم؟ درباره آنها زیاد به من نامه ای نوشت و امر آنها را تشدید می کرد و متذکر می شد که آنها در حکومت من بزودی ایجاد پارگی و گسیختگی خواهند نمود که قابل وصله زدن نباشد.

و پس از این جریان، معاویه به مدینه آمد و بر عایشه وارد شد. اوّلین سخنی را که عایشه با او گفت کشتن حُجر بود در ضمن گفتار طویلی که بین آن دو نفر جاری شد، و سپس عائشه گفت: مرا بر حُجر واگذار تا در نزد پروردگارمان ملاقات حاصل شود.

محلّی که در آنجا حُجر بن عدی و یارانش کشته شدند به مَرج عَذْراء معروف است. و چون خواستند گردن او را بزنند، دو رکعت نماز مختصر بجای آورد و به کسانی که از اهل او حضور داشتند گفت: بعد از کشتن من، غل و زنجیر آهنین را از من بر ندارید و خونهای مرا مشوئید، زیرا که من پروردگارم را بر این نهج ملاقات می کنم.

و از مبارک بن فضاله وارد است که می گفت: شنیدم از حسن بصری که چون نام معاویه و کشتن او حُجر و یارانش را برد، گفت: وَیْلٌ لِمَن قَتَلَ حُجْراً وَ اصحَابَ حُجْرٍ «ای وای بر آن کسی که حُجْر را و اصحاب حُجْر را کشت».

و احمد می گوید: من به یحیی بن سلیمان گفتم: «أبَلَغَکَ أنَّ حُجْراً کَانَ مُسْتَجَابَ الدَّعْوَه» «آیا به تو رسیده است که حُجر مستجاب الدّعوه بود»؟ قَالَ: «نَعَمْ، وَ کَانَ مِن أَفَاضِلِ أَصْحَابِ النَّبِی صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ (وَ آلِهِ) وَ سَلَّمَ». گفت:«آری، و حُجْر از بهترین های اصحاب رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم بوده است».

و ما از أبو سعید مَقبُری روایت می کنیم که گفت: چون معاویه حج کرد، به مدینه برای زیارت آمد و از عائشه اذن خواست تا برای ملاقات با او برود و عائشه به وی اذن داد. چون معاویه نشست، عائشه به او گفت: ای معاویه آیا تو خود را در امان یافتی که من در قصاص خون برادرم: محمّد بن أبی بکر کسی را در اینجا پنهان کرده باشم تا تو را بکشد؟ معاویه گفت: در خانه امان وارد شده ام. عائشه گفت: ای معاویه در کشتن حُجر و یارانش از خدا نترسیدی؟ معاویه گفت: کسی ایشان را کشته است که شهادت بر علیه آنان داده است.

و از مَسروق بن أجْدَع روایت است که من از عائشه شنیدم که می گفت: أمَا وَ اللهِ لَوْ عَلِمَ مُعَاوِیَه أنَّ عِندَ أهْلِ الکُوفَه مَنَعَه مَا اجْتَزَا عَلَی أَنْ یَأخُذَ حُجْراً وَ أصْحَابِهِ مِن بَیْنِهِمْ حَتّی یَقْتُلَهُمْ بِالشَّامِ، وَ لَکِنَّ ابْنَ آکِلَه الاکبادِ عَلِمَ أنَّهُ قَدْ ذَهَبَ النَّاسُ، وَ أمَا اللهِ إن کَانُوا لِجُمْجُمَه العَرَبِ عِزّاً وَ مَنعَه وَ فِقْهَا. وَ لِلَّهِ دَرُّ لُبَیدٍ حَیْثُ یَقُولُ