فایل پاورپوینت کامل شرح مناجات شعبانیه (فقره دهم)

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل شرح مناجات شعبانیه (فقره دهم) – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل شرح مناجات شعبانیه (فقره دهم) شامل 37 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل شرح مناجات شعبانیه (فقره دهم) گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل شرح مناجات شعبانیه (فقره دهم) با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل شرح مناجات شعبانیه (فقره دهم) از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل شرح مناجات شعبانیه (فقره دهم) با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل شرح مناجات شعبانیه (فقره دهم) را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل شرح مناجات شعبانیه (فقره دهم) :

انبساط در شکوی و دعا

چنانکه قبلا اشاره نمودم، حقیقت دعا جلب توجّه مدعوّ به سوی دعا کننده است که نیازمندیهای او را به رحمت و عنایت خویش روا سازد، و طبیعی است که قوام چنین حقیقتی، ضراعت و لابه در هیئت ادب شایسته است، یعنی عبارتی که به وسیله آن عرض حاجت می گردد علاوه بر منزّه بودنش از أیهام طلبکاری از خداوند متعال و از أیهام تشاجر و طرح دعوی، و تجهیل و مثل این امور، باید در زی و هیئت ادبی شایسته مقام ربوبی باشد، و تعبیری باشد رحمت انگیز و عنایت خیز و گر نه دعا و تضرّع نیست بلکه اقامه دعوی و طرح مخاصمه بر مدعوّ است «و العیاذ باللّه».

لزوم مراعات شایسته ترین ادب، نه فقط هنگام دعا و عرض حاجت است، بلکه در همه اذکار و مکالمه و خطاب با او سبحانه و تعالی وظیفه ای است بدیهی و بنده ای که فی الجمله عارف به مقام پروردگار کریم است این وظیفه را به روشنی درک می نماید، همان گونه که وجود خورشید را در روز روشن درک می کند، ولی در فقره اخیر که در این بحث از مناجات مورد شرح ذکر نمودیم موهم خلاف توقع است زیرا این تعبیرات: «الهی اگر مرا بجرمم مؤاخذه فرمایی، من از تو می پرسم عفوت کجاست… به دوزخیان اعلام خواهم کرد که من دوستت دارم» ایهام دارد که دعا کننده به مقابله مدعوّ برخاسته و در قبال مواخذه باریتعالی او نیز حضرتش را مورد سؤال از عفوش قرار می دهد، و در قبال مؤاخذه بر ذنوب، او نیز خواهد پرسید که ستّاریت و غفاریتش کو؟ و اگر او را در دوزخ اندازد، به دوزخیان اعلام خواهد کرد که او خدای تعالی را دوست می دارد و معذلک این دوست بوده که به دوزخش در افکنده که با شأن دوست چنین عملی تناسب ندارد و نظیر این أیهام در کثیری از دعوات است خصوصا در دعای کمیل بن زیاد که با آن آشنایی داریم.

مهمتر از ادعیه وارده از معصومین علیهم السّلام که در معرض أیهام مزبور بعضی از آنها واقعا ورود این أیهام به برخی از مکالمات موسای کلیم علی نبینا و آله و علیه السلام – که در قرآن آمده:

وَ اخْتارَ مُوسی قَوْمَهُ سَبْعینَ رَجُلا لِّمیقاتِنا فَلَمّا أَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَهُ قالَ ربِّ لَو شِئْتَ أَهْلَکتَهُمْ مِنْ قَبْلُ وَ إیای أَ تُهْلِکنا بِما فَعَلَ السُّفَهاءُ مِنّا إِنْ هِی إِلا فِتْنَتُک تُضِلُّ بِها مَنْ تَشاءُ وَ تَهْدی مَنْ تَشاءُ أَنْتَ وَلِینا فَاغْفِرْ لَنا وَ ارْحَمْنا وَ أَنْتَ خَیرُ الغافِرینَ موسی هفتاد مرد از قوم خویش برگزیده بود برای رفتن به میقات و گرفتن الواح تورات (و قوم برگزیده به مکالمه خدای تعالی با موسی قانع نشدند و تقاضای رؤیت خدای سبحان را نمودند) پس هنگامی که رجفه صاعقه آنان را گرفت و هلاک شدند، موسی عرض کرد پروردگارا اگر می خواستی آنان را و مرا قبلا هلاک می نمودی، آیا به جهت عصیان گروهی از سفها، ما را هلاک می کنی؟ نیست این هلاکت و عذاب مگر امتحانت که هر که را می خواهی بدین وسیله گمراه می کنی و هر که را می خواهی هدایت می فرمایی، تو ولی امر مایی، بر ما رحمت و مغفرت آر، چه فقط تویی که بهترین آمرزندگانی.

تعبیر:«لو شئت أهلکتهم من قبل و إیای أ تهلکنا بما فعل السفهاء منّا»موهم اعتراض است و کلیم اللّه تعالی می خواهد عرض کند که پروردگارا وجود همه امور از مشیت ازلی تو نشأت می گیرد و از این رو، قبلا اگر می خواستی آنان و مرا هلاک می فرمودی که در این صورت از بنی اسرائیل تهمتی مربوط به هلاکت این گروه متوجه من نمی شد، وانگهی از شئون ربوبیت و رحمتت نیست که به جهت تبهکاری تعدادی از سفیهان، ما را هلاک و نابود سازی؟ این مواخذه غیر منتظره جز امتحانت نیست که با این گدازندگی، خالص را از ناخالص جدا می کنی، گروهی را گمراه و گروهی را از نعمت هدایت برخوردار می نمایی، چنانکه ملائکه عرض کردند:«اتجعل فیها من یفسد فیها و یسفک الدماء.»و حاصل آنکه، نفس تعبیر مذکور با قطع نظر از همه جهات دیگر، چنین أیهام می کند که گوینده، طرف خطاب خود را در سطح هم طراز خود انگاشته و حشمت و جمال و جلال او را نادیده گرفته، بدون هیچ خوف و رجایی، با او به سخن پرداخته و دل خالی کرده و فعل و حادثه واقع شده را ارزیابی نموده، و نظر خود را در این زمینه عریان ابراز داشته است.

این أیهام اعتراض، در ابتهال رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله به خداوند متعال در کنار بستان عتبه و شیبه وقتی که از طائف، سفها ثقیف او را رانده بودند، به خوبی چشمگیر است چنانکه در سیره ابن هشام است:

اللهم إلیک اشک ضعف قوتی و قلّه حیلتی و هوانی علی الناس یا ارحم الراحمین، انت رب المستضعفین، و أنت ربی، الی من تکلنی؟ الی بعید یتجهمنی؟ ام إلی عدو ملکته امری…؟

ای خدای متعال، ناتوانی و بیچارگی و بی ارزشی خویش را نزد مردم، به سویت شکوه می آورم. یا ارحم الراحمین، ای تویی که پروردگار مستضعفان و پروردگار منی، به که برگذارم می کنی؟ به بیگانه ای که از دیدار من کراهت دارد؟ یا به دشمنی که او را بر من مسلط ساخته ای؟

ملاحظه می فرمایید که تعبیر«الی من تکلنی...» موهم شدیدترین اعتراض است و انگار که آن صاحب خلق عظیم می خواهد عرض کند ای پروردگار مستضعفان و پروردگار من شئون ربوبیت و صفت ارحم الراحمینی تو چگونه مرا به بیگانه ای می سپارد که از من بیزار و از دیدارم کراهت دارد؟ و چطور مرا به دشمنی که بر امورم مستولی و مسلّط است، واگذار می کند؟ آیا ربّ المستضعفین و ربّ من که مستضعفم بایدم به این ها برگذار کند؟ این بود توضیح اجمالی درباره توهم اعتراض ناشی از برخی تعبیرات وارده در قرآن مجید و ادعیه و مناجات و مباهلات معصومین علیهم السّلام.

همان گونه که این اشکال به عنوان «ایهام اعتراض» عنوان گردیده است، واقعیت نیز چنین است، زیرا انبساط در شکوای إلی اللّه تعالی و مسألت از حضرتش که از لطیفترین حالات اولیا و عرفاء باللّه تعالی است به غلط اعتراض توهم گردیده و