فایل پاورپوینت کامل شرح مناجات شعبانیه (فقره اول)

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل شرح مناجات شعبانیه (فقره اول)!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل شرح مناجات شعبانیه (فقره اول) بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل شرح مناجات شعبانیه (فقره اول) از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل شرح مناجات شعبانیه (فقره اول) شامل 50 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل شرح مناجات شعبانیه (فقره اول) استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل شرح مناجات شعبانیه (فقره اول) با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل شرح مناجات شعبانیه (فقره اول) قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل شرح مناجات شعبانیه (فقره اول) حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل شرح مناجات شعبانیه (فقره اول) به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل شرح مناجات شعبانیه (فقره اول) :

«اللّهمّ صلّ علی محمّد و آل محمّد»

حقیقت مناجات و دعا، همانا جلب عنایت خداوند متعال به مناجات کننده و داعی است. همه موجودات و از آن جمله عبد نیازمند نیایشگر مملوک حقیقی خداوند متعالند، و هیچ یک هیچ گونه استقلالی در نفس خویش و اوصاف و افعال و دیگر متعلقات خود نداشته و اصل وجود و صفات و افعال و متعلقات آنها، مواهبی است که تکوینا به آنها اعطا فرموده است و بالطّبع به هر موجودی اقرب از دیگران است و مقتضای این مالکیت حقیقی علی الاطلاق، جواز تصرّف مطلق در شئون عبد مملوک است و به هر کیفیتی که می خواهد تصرف می کند و از جمله تصرّفات در شئون عبد، اجابت دعای او است که به هر کیفیتی که اراده فرماید، مانع و دافعی ندارد و همین است مدلول آیه شریفه:

و اذا سألک عبادی عنّی فانّی قریب اجیب دعوه الداع اذا دعان. . .

اجابت در آیه شریفه مطلق است و بدیهی است که اطلاق اجابت مستلزم اطلاق دعا می باشد، یعنی هر دعا از هر دعا کننده ای که در حوزه اجابت حضرت مجیب الدعوات است.

آن نیاز مریمی بودست و درد

که چنان طفلی سخن آغاز کرد

جزو او بی او برای او بگفت

جزو جزوت گفت دارد در نهفت

دست و پا شاهد شوندت ای رهی

منکری را چند دست و پا نهی

ور نباشی مستحق شرح و گفت

ناطقه ناطق تو را دید و بخفت

هر چه روید از پی محتاج رست

تا بیابد طالبی چیزی که جست

حقتعالی گر سماوات آفرید

از برای رفع حاجات آفرید

هر کجا دردی دوا آنجا رود

هر کجا کشتی است آب آنجا رود

هر کجا مشکل جواب آنجا رود

هر کجا فقری نوا آنجا رود

آب کم جو تشنگی آور بدست

تا بجوشد آبت از بالا و پست

تا نزاید طفلک نازک گلو

کی روان گردد ز پستان شیر او

رو بدین بالا و پستیها بدو

تا شوی تشنه و حرارت را گرو

بعد از آن از بانگ زنبور هوا

بانگ آب جو بنوشی ای کیا

حاجت تو کم نباشد از حشیش

آب را گیری سوی او می کشیش

گوش گیری آب را تو می کشی

سوی زرع خشک تا یابد خوشی

زرع جان را کش جواهر مضمرست

ابر رحمت پر ز آب کوثر است

تا سقا هم ربهم آید خطاب

تشنه باش اللّه اعلم بالصواب

گفته اند: مراد از زنبور هوا رعد است و ابن عباس از

پیغمبر اکرم صلّی اللّه علیه و آله نقل کرد: «الرعد ملک من ملائکه اللّه موکل بالسحاب معه مخاریق من نار یسوق بها السحاب حیث یشاء اللّه»

و عبارت صحیفه سجادیه این خبر را تأیید می کند: «و الذی بصوت زجره یسمع زجل الرعود و اذا سبحت به خفیفه السحاب التمعت صواعق البروق»

و درود فرست بر آن فرشته ای که از صدای زجرش بانگ رعدها شنیده می شود و چون ابرهای خروشان سبک سیر به وسیله او شناور می گردند شعله های برقها به درخشیدن درآید.

اجابت دعا

اما دو نکته دقیق در آیه شریفه است که قوام دعا و مناجات و اجابت را تشکیل می دهد که دانستن آنها حتمی و ضروری است:

نکته اول: متعلق اجابت، دعای حقیقی است یعنی خواستنی که از فطرت و ضمیر، برخاسته و بر زبان جاری گشته باشد و در عرض حاجت به قاضی الحاجات، زبان و قلب و ضمیر متوافق باشند، و گر نه آنچه بر زبان جاری می گردد و ضمیر و دل از آن امتناع دارند، آن دعا نیست و الزاما متعلق اجابت هم نیست، زیرا چنانکه گفتیم: متعلق اجابت در آیه شریفه «دعوه الداع» دعای حقیقی است، و خواندن چنانی که دل از آن ابا دارد، بازیگری و مسخرگی در محضر خداوند متعال است، و در این باره سید بن طاووس – قدس اللّه تعالی روحه – در کتاب اقبال کلام لطیفی دارد که مقام مقتضی نقل آن است، در قسم اعمال ماه رمضان چنین می فرماید:

و ربّما یطلب فی هذا الشهر فی الدعوات ما کان الداعون قبله یطلبونه و هو لا یطلب حقیقه ما کانوا یطلبونه و یریدونه مثل قوله: «و ادخلنی فی کل خیر أدخلت فیه محمّدا و آل محمد، »

و قد کان من جمله الخیر الّذی ادخلهم اللّه جلّ جلاله فیه، الامتحان بالقتل و الحبوس و الاصطلام و سبی الحرم و قتل الاولاد و احتمال اذی کثیر من الانام و أنت أیها الدّاعی لا ترید ان تبتلی منه بشی ء اصلا – الی ان قال: – فلیکن قصدک فی امثال هذه الدعوات موافقا لما یقتضیه حالک من صواب الارادات و احذر ان تکون لاعبا و مستهزئا و غافلا فی الدعوات. بسیار می شود که در ماه رمضان در دعاهای خویش مطلوبی را خواستار می شود که اسلاف صالح امت آن را از خداوند متعال خواستار بودند، ولی این دعا کننده حقیقتا خواستار آن نیست مثل آنکه در دعای خویش می گوید: خداوندا داخل کن مرا در هر خیری که محمد و آل محمد را در آن داخل کردی، و حال آنکه از جمله خیری که خداوند جلّ جلاله محمد و آلش را در آن داخل فرمودند، ابتلای به قتل و زندانها و استیصال و اسارت حرم و کشته شدن فرزندان و تحمّل آزار بسیار از مردم بوده و تو ای دعا کننده، هیچ گاه میل نداری به چیزی از این امور مبتلا شوی – تا آنجا که می فرماید –

پس باید قصدت در این گونه دعاها با مقتضای حالت موافق باشد به این معنی که در امثال این دعاها قصد کنی که خداوند اراده و نیت درست و صواب به شما موهبت فرماید، و بر حذر باش از اینکه در دعای خویش بازیگر و مسخره و غافل باشی.

حاصل آنکه دعای حقیقی یعنی دعایی که زبان مقال و لسان ضمیر و فطرت با هم متطابق باشند، متعلق اجابت است، و اما تلفّظ به الفاظی که معانی آنها مورد امتناع جان و دل است، و عقل از خواننده در شگفت و نفرین نثار وی می کند که وه چه بی شرمی که استهزا را در محضر ولی النّعم به عنوان دعا انجام می دهد هیچ گاه متعلق اجابت نیست و همین است مدلول: «اجیب دعوه الداع». نکته دوم: آنکه مسئلت فقط از خداوند متعال باشد و فقط آن ذات اقدس را بخواند نه آنکه لسان قال خدا را بخواند ولی لسان حال و ضیمر به اسباب عادی تعلق گرفته و اسباب عادی را در واقع قاضی الحاجات و کافی المهمات می داند و یا آنها را – العیاذ باللّه – شریک اللّه می پندارد که با اشتراک با خدا، قضای حاجات و کفایت مهمّات می کنند، بدیهی است که این نه فقط دعا نیست که در نظر کاملین از اهل توحید، اشراک باللّه تعالی است که از اعظم کبائر موبقه است و چنان دعا کننده در نظر اهل کمال مرتکب کبیره مهلکه گردیده و باید از این شرک دعا نام، توبه و استغفار نماید و اگر عنایت«یعفو عن کثیر»نمی بوده بی تردید، مستحق اصابت سجّیل است، نه اجابت از رب جلیل و جمله شریفه: «اذا دعان»گویای لزوم استصحاب همین

اخلاص در دعا و مناجات است.

این دو نکته اساسی وارد در کتاب شریف، مقوّم حقیقت دعا و اجابت می باشند، مضافا بر این دو جزء جوهری، آدابی برای مناجات و دعا است که در سنّت خصوصا آثار آل البیت علیهم السّلام آمده است، و ادب عبارت از هیئت نکویی است که فاعل، به فعل یا قول خود می دهد و گفتار یا کردارش را با آن هیئت مرغوب ادا می کند مثلا وقتی که کسی در مقابل دیگری بر دو زانوی خود نشست می گویند:

فلانی با ادب نشست، یا در مقام دستور جلوس دادن به جای بنشین، گفت: بفرمایید، می گویند: فلانی با ادب سخن گفت و نظیر این ها، و مراد از این گونه تعبیر، همان ادای فعل یا قول در شکل مرغوب و هیئت نکو است که بر حسب عرف اقوام و ملل و درجات معرفتشان، آداب نیز متفاوت الدرجات است.

ابتدای دعا به صلوات

از جمله آداب مناجات و دعا ابتدا نمودن به صلوات و درود بر پیمبر است که در روایات بسیاری بر آن تأکید گردیده است و در کثیری از ادعیه و مناجاتها ابتدا به آن شده بلکه به گونه ترجیع بند در بعضی از ادعیه آمده است مانند دعای مکارم الاخلاق و دعای به والدین در صحیفه سجادیه. چنانکه در همین مناجات شعبانیه از آغاز تا پایان آن – این ادب – مراعات شده است، و بنابراین، تعدادی از روایات مربوطه به این مناسبت نقل می شود، تا راز آن معلوم گردد:

هشام بن سالم از امام صادق علیه السّلام نقل می کند