فایل پاورپوینت کامل شیخ غلامرضا واعظ طبسی و عنایت حضرت معصومه (ع)

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل شیخ غلامرضا واعظ طبسی و عنایت حضرت معصومه (ع) :

طـلوع ستاره خاور

ایران اسلامی سرزمین با برکتی است که از دیر باز دانشمندانی را در دامـن خـویش پرورش داده اسـت که نه تنها در این آب و خاک منشأ اثر بوده، بلکه مایه افتخار و سرافرازی مردم ایران در جـهان بوده اند. شهرستان کویری طبس به عنوان جزئی از این کشور پهناور نیز سهمی در ایـن افتخارات دارد؛ به گونه ای کـه بـر اهل فرهنگ و تحقیق پوشیده نیست که این ناحیه از کشور اسلامی ستارگان درخشانی را به آسمان علم و فرهنگ و فقاهت هدیه کرده است.

یکی از این ستارگان، شیخ غلامرضا طبسی، واعظ پرهیزگار، پارسا، علاقه مند و عـاشق نشر معارف دینی، و مورد علاقه مردم و دوستداران اهل بیت علیهم السلام بود که در سال ۱۳۱۳ ق. ستاره وجودش در آسمان کویری طبس طلوع کرد.

تحصیلات و اساتید

همت بلند و روح تشنه حقیقت، وی را به فراگیری دانش و کـمال مـی خواند و به همین جهت، قدم به وادی علم و دانش گذاشته و در زادگاه خود به طی دوره مقدماتی و فراگیری ادبیات پرداخته و به زودی به درجه ای از مقامات علم و کمال دست یافت. از اساتید وی در زادگاهش نشانی در دست نیست.

در سـال ۱۳۴۱ ق درسـت یک سال بعد از ورود آیه الله شیخ عبدالکریم حائری، مؤسس حوزه علمیه قم، از زادگاهش طبس به سوی شهر مقدس قم هجرت کرد تا در جوار حضرت معصومه علیها السلام به تحصیل کـمال بـپردازد. هجرت او از طبس به قم زمانی بود که حدود ۲۸ سال از عمر شریفش می گذشت.

خطیب نامدار و شهیر، حاج شیخ غلامرضا واعظ طبسی، دوره سطح را در حوزه علمیه قم در نزد فرزانگان نامدار عـلمی بـه خـوبی فرا گرفت که عبارت اند از:

۱- حـضرت آیـه الله العـظمی سید شهاب الدین مرعشی نجفی قدس سره (م ۱۴۱۱ ق)؛

۲- عارف و سالک ربانی آیه الله آخوند ملاعلی همدانی قدس سره (م ۱۳۶۵ ق)؛

۳- خطیب نامدار و جلیل القدر آیـه الله مـیرزا مـحمد همدانی قدس سره (م ۱۳۶۵ ق).

واعظ طبسی علاوه بر تـحصیلات حـوزوی، به تزکیه و تهذیب نفس برای رسیدن به کمالات معنوی همت گماشت و روز به روز پله های ترقی و کمال را یکی پس از دیگری پیمود؛ بـه گـونه ای کـه مورد عنایت و کرامت ویژه بانوی دو عالم، حضرت فاطمه معصومه عـلیها السلام واقع گردید و به همین خاطر، آوازه شهرتش در جهان اسلامی پیچید و همگان را شیفته بیان سحرآمیز خود کرد.

«مـرحوم طـبسی بـه خاطر طلاقت لسان و ملاحت بیان، نادره زمان در فن خطابه و سخنوری بـه شـمار می رفت.»[۱]

کرامت ویژه حضرت معصومه علیها السلام

گفته اند که شیخ غلامرضا طبسی در سفر تبلیغی به یـزد راه را گـم کرد و در آستانه مرگ قرار گرفت، اما با توسل به حضرت معصومه عـلیها السـلام بـه طور معجزه آسایی نـجات یـافت و در پی آن از بـیانی شیوا و رسا برخوردار شد.

حضرت آیه الله العظمی سید شهاب الدین مرعشی نجفی قـدس سـره در این باره داستان عجیبی را نقل فرموده است:

«مرحوم شیخ غلامرضا طبسی… در کمال عـسرت و بـی بضاعتی در قـم زندگی می کردند؛ به گونه ای که اگر از حال ایشان غفلت می شد، شب را گرسنه به روز مـی آورد. او هـیچ صوت و صدایی نداشت و حتی جرئت نمی کرد برای پیرزنهای قم منبر رفته، روضه ای بـخواند.

گـاهی از روی نـاچاری به بعضی از دهات اطراف قم رفته و برای پیرزنهای از همه محروم روضه می خواند و چند قرانی تـحصیل کـرده، به قم معاودت می کرد.

تا سالی نزدیک محرم [که مرسوم طلاب حـوزه عـلمیه اسـت] به قصد تبلیغ به اراک می رود، ولی در آنجا کسی از او دعوت نمی کند. یکی از عالمان اراک دلش به حـال او سـوخته، مـقداری پول به او می دهد و او را برای تبلیغ به دیار اصفهان راهنمایی می کند.

مرحوم طبسی راهـی اصـفهان شد، ولی باز هم کسی از او دعوت نکرد. وی به ناچار رهسپار یزد می شود. هنوز چند فرسخی از اصـفهان نـگذشته بود که در نزدیک محلی به نام «نو گنبد» راه را گم کرده، به بـیراهه مـی رود. در آن کویر بی آب و علف بخاطر پیاده روی زیـاد در زیـر آفـتاب سوزان، و تشنگی طاقت فرسا، از راه رفتن بازمانده، به روی زمـین مـی افتد و تسلیم مرگ می شود.

در همان حال، متوجه حضرت فاطمه معصومه علیها السلام شده و بـا چـشمی گریان و دلی بریان به آن حضرت تـوسل کـرده، این گـونه خـطاب مـی کند:

ای دختر موسی بن جعفر و ای کریمه اهـل بـیت! خوب می دانی که چندین سال است که با کمال عسرت و فقر و بـیچارگی در جـوار تو زندگی می کنم و هیچ گله و شـکایتی نکرده ام و حال می گویم: آخـر ایـن چه رسم میهمانداری و همسایه نوازی اسـت کـه تو داری!

و قریب به این کلمات مطالبی را بر زبان جاری ساخته و گریه شدیدی بـه حـال خود کرده، ناگاه صدایی را مـی شنود کـه بـه او خطاب می کند: بـرخیز و آب بـخور! وقتی از جا بلند مـی شود، بـا کمال تعجب مشاهده می کند که نهر آبی در آن کویر جاری است. وی به آن نهر آب نزدیک مـی شود و مـقداری از آن آب خوشگوار می نوشد و دست و صورت خویش را مـی شوید و رمـقی پیدا کـرده، بـه راه خـویش ادامه می دهد.

در آن بیابان زمـزمه کردن با خود را شروع می کند. ناگهان متوجه می شود که صدایش تغییر کرده و گویا اصلاً عـوض شـده است. وقتی صدا را به آواز خواندن بـلند مـی کند، مـی بیند کـه ایـن صدای اول و حنجره و آواز او نـیست. مـتوجه می شود که مورد عنایت مخصوص بی بی دنیا و آخرت حضرت معصومه علیها السلام واقع شده است.

وقـتی بـه یـزد رسید و در آنجا منبر رفت، همگان را تحت تـأثیر مـنابرش قـرار داد و آوازه مـنابر پرشـور و مـهیج و سحرآمیز او، به گوش مردم سایر نقاط ایران رسید.»[۲]

چلچراغ بیداری

زبان گویای اسلام، حاج شیخ محمد تقی فلسفی، واعظ شهیر، در باره طلاقت لسان و ملاحت بیان شیخ غـلامرضا طبسی می گوید:

«در سنین جوانی من، مرحوم طبسی به تهران آمد و طرز منبرش که تکیه به صوت بود، خیلی مورد علاقه مردم واقع شد. افراد زیادی اجتماع می کردند. در مجلسی که او مـنبر مـی رفت، معمولاً منبریهای دیگر مورد توجه نبودند، ولی در بعضی از مجالس از من دعوت می کردند که قبل از آقای طبسی منبر بروم. من نیز اجابت می کردم و در آن مجالس شرکت می کردم و مردم هم به سـخنانم گـوش می دادند.»[۳]

کمک به سیل زدگان قم

«شیخ غلامرضا طبسی با بیان گرم و گیرای خود در دوران حاج شیخ عبدالکریم حائری، مؤسس حوزه علمیه قم، نقش اثـر گـذاری در هدایت مردم داشت و از توان برانگیزندگی بالایی برخوردار بود. او به آسانی می توانست با بیان رسا، زیبایی پیام دیـن را بـنمایاند و شیرینی آن را به کامها بـچشاند و در قـلبها با سحر بیان، دگرگونی بیافریند.

از باب نمونه، در ماجرای سیل قم[۴] ایشان در همدان بوده و منبر می رفته است. وقتی از ماجرا آگاه می شود، از فراز منبر از مردم همدان می خواهد که به کمک اهل قـم بـشتابند و با کمکهای خود، این مصیبت بزرگ را بر سیل زدگان قم آسان سازند. چنان در منبر شور می انگیزد که زنان طلاها و زیورهای خود را در مجلس از دست و گردن خود بیرون می آورند و به سیل زدگان قـم، هـدیه می کنند.»[۵]

تـرک منبر هرگز

خطیب شهیر علاوه بر ارشاد مردم در داخل ایران، به کشورهای اسلامی از قبیل: عراق، عربستان، سـوریه، و اردن (شامات) مسافرت و در این کشورها خطابه های پرشوری را ایراد می کرد. در این حال، ایـشان بـه یـک شخصیت اسلامی مبدل گشته بود که مردم مسلمان دیگر کشورها از خطابه ها و منابرشان استفاده می کردند.

به هر کـشوری کـه وارد می شد، به شدت مورد احترام عموم مردم از عرب و عجم قرار می گرفت و آنچه بـاعث مـی شد ایـ