پاورپوینت فایل | مرجع دانلود فایل
توضیحات
ارائهی فایل پاورپوینت کامل شیوه های پاسداشت ادب نسبت به رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم (۱) – تجربهای خاص و متمایز!
پاورپوینتی حرفهای و متفاوت:
فایل فایل پاورپوینت کامل شیوه های پاسداشت ادب نسبت به رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم (۱) شامل 72 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شدهاند.
ویژگیهای برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل شیوه های پاسداشت ادب نسبت به رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم (۱):
- طراحی خلاقانه و حرفهای: فایل فایل پاورپوینت کامل شیوه های پاسداشت ادب نسبت به رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم (۱) به شما این امکان را میدهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیرهکننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
- سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل شیوه های پاسداشت ادب نسبت به رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم (۱) به گونهای طراحی شدهاند که استفاده از آنها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
- آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل شیوه های پاسداشت ادب نسبت به رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم (۱) با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.
کیفیت تضمینشده با دقت بالا:
فایل فایل پاورپوینت کامل شیوه های پاسداشت ادب نسبت به رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم (۱) با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهمریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بینقص و حرفهای هستند.
نکته مهم:
هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخههای غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل شیوه های پاسداشت ادب نسبت به رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم (۱) با دقت و حرفهای تنظیم شده است.
همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل شیوه های پاسداشت ادب نسبت به رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم (۱) را دانلود کنید و ارائهای حرفهای و تأثیرگذار داشته باشید!
بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل شیوه های پاسداشت ادب نسبت به رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم (۱) :
۱. نام نهادن
یکی از شیوه های نکوداشت یک شخصیت، گسترش نام اوست؛ زیرا نام، یاد آن بزرگ را تداعی می کند، ماندگاری می بخشد و کرامت وی را در تاریخ پاس می دارد. لذا در کشورهای صنعتی نیز رسم بر این است که دستاوردهای علمی و صنعتی را به نام پدیدآورندگان آنها اسم گذاری می کنند. مثلاً بیماری «آلزایمر» به نام دانشمندی است که آن را کشف کرده است. یا «کلاشینکف» تفنگی است به اسم آن نظامی روسی. جایز صلح نوبل به نام «نوبل»، بانی آن است. خودروی «بنز» ماشین و موتور «هوندا» و… حتی «ساندویچ» به نام قماربازی است که این غذا را پدید آورد و «سیگار» هم به نام آن «سیگارت» انگلیسی است که این بلا را به جان بنی آدم انداخت.[۱]
با توجه به تأثیر شگرف اسم گذاری، وقتی معاویه دریافت که عبدالله بن جعفر دارای نوزاد پسری شده است، به او گفت: «سمِّهِ بِاسمِی وَ لَک مَائَهُ ألفِ دِرهَمٍ؛[۲] نام مرا بر او بگذار! صد هزار درهم به تو می دهم.»مسیحیان که نام حضرت مسیح(ع) را بر فرزندان خویش ننهادند، اشتباه بزرگی کردند؛ اما ما باید به رسم ادب در گسترش نام «محمّد» و «احمد» بکوشیم.
تشیع در قلمرو تاریخ و جغرافیا نامهای حضرت رسول(ص) و اهل بیت(ع) را گسترانده است. در میان شیعیان، میلیونها نام: محمد، احمد، مصطفی، علی، فاطمه، زهرا، حسن، حسین و… از فرزندانشان ثبت شده است. در نامگذاری آبادی ها نیز هزاران محمدآباد، احمدآباد، علی آباد، حسن آباد، حسین آباد، عبّاس آباد، حیدر آباد و… دیده می شود.
در گستر تاریخ اسلام، نهادن نام پیامبران و پیشوایان دین بر روی فرزندان، یک الزام اخلاقی و استحباب شرعی بوده،
یکی از راه های پاسداشت حرمت و منزلت رسول خدا(ص) محسوب می شود. رسول الله(ص) می فرمایند: «مَنْ وُلِدَ لَه أَرْبعَهُ أَوْلَادٍ وَ لَم یسَمِّ أَحَدَهُمْ بِاسْمِی فَقَدْ جَفَانِی؛[۳] کسی که چهار فرزند (پسر) بیاورد و یکی از آنان را به نام من نامگذاری نکند، در حق من جفا کرده است.»
حرز امان چیست نعمت نام محمد
صلّی علی سیّد الانامِ محمّد[۴]
در قرآن کریم به اسم محمّد و احمد تصریح شده است:
«مُحَمَّدٌ رَسُولُ الله»[۵] و «وَ مُبَشِّراً بِرَسُولٍ یأْتِی منْ بعْدِی اسمُهُ أَحْمَد»[۶].
نام آن بر فلک ز راه رسد
گشته «من بعدی اسمه احمد»[۷]
اسم «مصطفی» از مشهورترین القاب آن حضرت و ابوالقاسم از معروف ترین کنیه های ایشان است.[۸] و چه شرم آور است که کشور وهابی نام برخی از شاهان خائن الحرمینش «فَهَد»؛ یعنی یوزپلنگ باشد.
پیامبر اکرم(ص) می فرمایند: خانه و مجلسی که نام محمّد در آن باشد، و یارانی که نام محمّد در میان آنها باشد، مبارک اند.[۹]
نام احمد چون چنین یاری کند
تا که نورش چون مددکاری کند
نام احمد چون حصاری شد حصین
تا چه باشد ذات آن روح الامین[۱۰]
نامگذاری، جلوه ای از «تبرّی و تولّی» نیز هست، لذا در تاریخ تشیع، از نهادن نامهای دشمنان ولایت به شدت پرهیز شده است. مثلاً پس از رخداد عاشورا دیگر شیعیان نام «عُبید الله» را بر فرزندان خویش ننهادند؛ چون اسم ابن زیاد، فرماندار کوفه و دشمن امام حسین(ع) «عبید الله» بود. همین گونه نامهای: شمر، یزید، حرمله، سنان و… از نامهایی بوده که نفرت شیعیان آنها را متروک ساخت، مگر در موارد استثنایی که استثنا ملاک نیست.
یکی از چالشهای بزرگ اخلاقی و تربیتی در جامع اسلامی این است که مردم نام شریف حضرت محمد(ص) را بر فرزندان خویش می نهند، آن گاه این نام بزرگ را تصحیف و دست کاری می کنند. شرم آور و تأسف انگیز است که محمّد را ممَّد می گویند و محمدعلی را ممدلی و در برخی شهرها محمد را با کسر دال یا گاه با فتح دال خطاب می کنند که نخبگان باید به شدت با این منکر بزرگ برخورد کنند.
این نکته نیز گفتنی است که در میان اصحاب رسول خدا(ص) متداول بود که حضرت را با نام احمد و محمد خطاب می کردند. آیه نازل شد که آن حضرت را چون دیگران به اسم صدا نکنید![۱۱] پس از آن، حضرت را با عنوان «رسول الله» خطاب کردند.
۲. تکریم افراد محمّد نام
پیامبر اکرم(ص) می فرمایند: اگر کسی را محمد نام نهادید، به او ناسزا نگویید و خواسته اش را رد نکنید و او را نزنید.[۱۲] ابوهارون گفته است: من همه روزه در مجلس امام صادق(ع) حاضر می شدم؛ اما چند روزی توفیق حضور نیافتم. وقتی به خدمتشان شرفیاب شدم، فرمودند: ای اباهارون! چند روز است تو را نمی بینم. عرض کردم: خداوند پسری به من عطا کرده است. فرمود: مبارک باشد! او را چه نام نهاده ای؟ عرض کردم: محمّد. وقتی حضرت این نام را شنید، سر خویش به سوی زمین فرود آورد و فرمود: محمّد، محمّد، محمّد! تا اینکه نزدیک بود صورتش به زمین برسد. آن گاه فرمود: جانم، فرزندانم، خانواده ام، پدر و مادرم و هم اهل زمین به فدای رسول الله(ص) باد! پس او را ناسزا مگو، او را مزن، به وی بدی مکن و بدان که هر خانه ای در آن نام محمّد باشد، هر روز تقدیس می شود.[۱۳]
۳. احترام نام محمد
«قَالَ مَالِکُ بنُ اَنس: وَ لَقدْ کنْتُ أَرَی جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ(ع) وَ کانَ کثِیرَ الدُّعَابَهِ وَ التَّبَسُّمِ فَإِذَا ذُکرَ عِنْدَهُ النَّبِیُّ(ص) اصْفَرَّ لَونُهُ وَ مَا رَأَیتُ یحَدِّثُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ(ص) إِلَّا عَلَی طَهَارَه؛[۱۴] مالک بن انس می گوید: من امام صادق(ع) را می دیدم پرتبسم بود و هرگاه در محضرش سخن از حضرت رسول(ص) پیش می آمد، رنگش زرد می شد و ندیدم از پیامبر خدا(ص) سخن بگوید، مگر با طهارت.»
دربار سلطان محمود غزنوی نقل کرده اند: روزی با پسر «ایاز» کار داشت. پرسید: پسر اَیاز کجاست؟ ایاز به شدت دلهره پیدا کرد که نکند این گونه فراخواندن از روی خشم باشد، لذا پرسید: از پسرم دل زده اید؟ سلطان محمود گفت: نه. اسم پسرت محمّد است. من وضو نداشتم، او را به این نام صدا نکردم.
حاج شیخ عبّاس قمی(ره) نوشته است: بدون وضو و طهارت، این اسم مبارک را مگو و ننویس و با هم اینها باز از حضرتش معذرت بخواه که در وظیف خود نسبت به ایشان کوتاهی نمودی و به زبان عجز و لابه بگو:
هزار مرتبه شویم دهان به مشک و گلاب
هنوز نام تو بردن کمال بی ادبی است[۱۵]
۴. احترام به فرزندان محمد نام
یکی از شایسته ترین جلوه های پاسداشت کسی، تکریم فرزندان اوست. حضرت زهرا(ع) فرموده اند: پدرم فرمود: «الْمَرْءُ یحْفَظُ فِی وُلْدِه؛ِ[۱۶] شخصیت هر کسی در احترام به فرزندان او پاس داشته می شود.»
این سخن معیار نقد تاریخ است؛ چه کسانی در تاریخ حرمت فرزندان پیامبر(ص) را پاس داشتند و چه کسانی به آنان اهانت کردند و با آنها جنگیدند؟ این سخن می آموزد که هر کسی به آنان اهانت کرده و با آنان جنگیده است، با خود رسول خدا(ص) پیکار کرده است و هر کسی منزلت فرزندان رسول خدا(ص) را ارج نهاده، موقعیت آن حضرت را حرمت نهاده است. این آموزه، بنی امیّه، بنی عباس و تمام خلفای سیه رویی را که حرمت اهل بیت(ع) را نگه نداشتند، محکوم می کند.
یکی از درسهای داستان حضرت موسی و خضر(ع) این است که: دو پیامبر خدا مأمور می شوند دیوار لمیده ای را بازسازی کنند؛ زیرا زیر آن دیوار، گنج دو کودک یتیم بوده است و این دو کودک، شایست این احسان بودند؛ چون «کَانَ اَبُوهُمَا صَالِحاً»[۱۷]؛ «پدری صالح و شایسته داشتند.» و باید حرمت پدر، در احسان به کودکان یتیمی که چند نسل پس از او به دنیا آمده اند، حفظ شود.
در گستر زمین و زمان، بزرگ زادگان ملل مورد احترام بوده اند. در چین به نسل کنفوسیوس، در میان یهود به نسل هارون و برخی از پیامبران بنی اسرائیل و در هند به نسل «مهاتما گاندی» احترام می گذارند. اینک سادات، این نسل پردامنه و عظیم القدر رسول خدا(ص) در گستر خاکی می درخشند و ارج نهادن به آنان، ارج نهادن به حضرت رسول(ص) است.
در سیر بزرگان تشیع این نوع تکریم نمود فراوانی داشته است. از جمله در سیر مرحوم آیت الله حاج شیخ احمد سیبویه (ره) نوشته اند اگر روی منبر در حال خطابه بود و سیّدی وارد می شد، تمام قد روی منبر به احترام آن سیّد می ایستاد.
در روایتی رسول خدا(ص) می فرمایند: «حَقَّتْ شَفَاعَتِی لِمَنْ أَعَانَ ذُرِّیتِی بِیدِهِ وَ لِسَانِهِ وَ مَالِه؛[۱۸] شفاعت من برای کسی است که دودمان مرا با دست، زبان و دارایی خویش یاری رساند.»
مرحوم آقای سیبویه(ره) می فرمود: من در این دوران کهنسالی سوزن را در خاک می بینم؛ به جهت تکریمی که به سادات دارم.
حضرت آیت الله ارباب(ره) مرجع تقلید بود و مرد سیّد قصّابی گاه به دیدن ایشان می آمد. هنگام بیرون رفتن از اتاق، ایشان آن قصاب سیّد را پیش می انداخت.
مرحوم آیت الله بهجت(ره) نقل کرده بودند: در نجف اشرف زنی بود که دختر به سیّدی داده بود و از این رو نوه هایش سیّد بودند؛ ولی خود او سیّده نبود. روزی یکی از نوه هایش بسیار شیطنت می کند و این خانم یک سیلی به او می زند؛ ولی پس از این رخداد تا زنده بود پا به حرم امیر المؤمنین(ع) نگذاشت. می گفت: خجالت می کشم، من که به فرزند آن حضرت سیلی زده ام، به محضر آقا مشرّف شوم.
چون همسر حضرت حجت الاسلام و المسلمین شیخ اسد الله طیّاره(ره) سیّده بود، ایشان در تمام مدت همسرداری پای خود را در محضر همسرش دراز نمی کرد.
علامه طباطبایی(ره) با وجود رعشه، جلوی پای فرزندان خود قیام می کرد. وقتی آنان شرم زده می گفتند: چرا به خودتان زحمت می دهید؟ می فرمود: چون شما سید هستید.
حضرت آیت الله شیخ حسنعلی نخودکی(ره) به پسرش فرموده بود: «… سوم آنکه سادات را بسیار گرامی و محترم شماری و هر چه داری، در راه ایشان صرف و خرج کنی و از فقر و درویشی در این کار پروا منمایی. اگر تهیدست گشتی، تو را وظیفه ای نیست.»[۱۹]
حضرت حجت الاسلام و المسلمین حاج غدیرعلی ممیز (ره) – مؤسس مدرس علمیه و کتابخان صاحب الزمان(عج) در شهرضا و بنیانگذار مدینه العلم قم – به پسرشان فرموده بود: کفش زن سیّده ات را جفت کن!
قاعد مشهور است که: «مَن اَحَبَّ شَیئاً یُحِبُّ آثارَه؛ هر کسی چیزی را دوست داشته باشد، آثارش را نیز دوست می دارد.» آثار دینی، فرهنگی، دودمانی و… لذا حاج شیخ حسنعلی نخودکی(ره) دربار علت رسیدنش به مقامات عالیه گفته است: «بدان که در راه حقّ و سلوک این طریق، اگر به جایی رسیده ام، به برکت بیداری شبها و مراقبت در امور مستحب و ترک مکروهات بوده است؛ ولی اصل و روح هم این اعمال، خدمت به ذراری ارجمند رسول اکرم(ص) است.»[۲۰]
در اینجا به حقایقی اشاره می شود:
الف) دوست داشتن نسل رسول الله (ص) پاسخ مثبت به آی مودّت است. خدای متعال می فرماید: «قلْ لا أَسئَلُکمْ عَلَیهِ أَجْراً إِلاَّ الْمَوَدَّهَ فِی الْقُرْبی»[۲۱]؛ «بگو در برابر رسالتی که انجام داده ام، از شما پاداشی درخواست ندارم، مگر مودّت نسبت به نزدیکانم.» لازم به یادآوری است که مودّت چیزی بیش از محبت است؛
ب) بر اساس نقل و تجربه های مکرر تاریخ، گوشت سادات، از جهت تکوینی بر حیوانات گوشت خوار و درّنده حرام است؛
پ) صدقات واجبه بر سادات حرام است؛ ولی از خمس صاحب سهم اند؛
ت) زنان سیّد (قُرشی) دیرتر از زنان غیر سیّده یائسه می شوند.
۵. سلام کردن به حضرت رسول(ص)
یکی از شعائر اسلامی و سنّتهای دینی، سلام کردن می باشد. واژ سلام دارای این ویژگی ها است:
- لینک دانلود فایل بلافاصله بعد از پرداخت وجه به نمایش در خواهد آمد.
- همچنین لینک دانلود به ایمیل شما ارسال خواهد شد به همین دلیل ایمیل خود را به دقت وارد نمایید.
- ممکن است ایمیل ارسالی به پوشه اسپم یا Bulk ایمیل شما ارسال شده باشد.
- در صورتی که به هر دلیلی موفق به دانلود فایل مورد نظر نشدید با ما تماس بگیرید.
هنوز هیچ نقد و بررسی وجود ندارد.