فایل پاورپوینت کامل طرح اندیشه مهدویت از سوی امام صادق (ع)

با فایل فایل پاورپوینت کامل طرح اندیشه مهدویت از سوی امام صادق (ع) یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل طرح اندیشه مهدویت از سوی امام صادق (ع) شامل 102 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل طرح اندیشه مهدویت از سوی امام صادق (ع) را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل طرح اندیشه مهدویت از سوی امام صادق (ع) با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل طرح اندیشه مهدویت از سوی امام صادق (ع) بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل طرح اندیشه مهدویت از سوی امام صادق (ع) با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل طرح اندیشه مهدویت از سوی امام صادق (ع) وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل طرح اندیشه مهدویت از سوی امام صادق (ع) با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل طرح اندیشه مهدویت از سوی امام صادق (ع) مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل طرح اندیشه مهدویت از سوی امام صادق (ع) :

زمـینه های صدور

آغاز امامت حضرت صادق(ع) با آخرین دوره قدرت امویان در عصر هشام بـن عبدالملک (۱۱۴ق) همراه است. امـا بـا قیام زید بن علی( (۱۲۱ق) و برخورد رسوای حکومت با او و با جنازه اش، قدرت اجتماعی امویان رو به زوال گذاشت و با مرگ هشام، حکومت اموی تنها چند گام با مرگ خود فاصله داشت. کاهش اقتدار حـکومت به تحرک بیشتر مخالفان انجامید. بنی عباس به آرامی حرکت به سوی قدرت را آغاز کردند (عاملی، ۱۳۹۸: ۲۸) و برخی از اولاد امام مجتبی(ع) نیز در عصر امام صادق(ع) در همین جهت کوشیدند. دستیابی به قدرت نیازمند حمایت اجـتماعی بـود و برای کسب این حمایت آموز مهدویت ظرفیت آن را داشت که دستاویز قدرت طلبان شده، آرمان های دینی، رویاها و آرزوهای مسلمان را به خدمت خود درآورد. کیسانیه (نوبختی، ۱۴۰۴: ۲۶) و عباسیان (همو: ۳۰ – ۳۶) اولین گروه هایی هستند که بـه اسـتفاده از آموزه های مهدوی در راه رسیدن به قدرت بهره جستند. این راه را برخی نوادگان امام مجتبی(ع) نیز در برابر عباسیان تجربه کردند (بلاذری، ۱۳۹۴: ج۳، ۷۸؛ اصفهانی، ۱۳۸۵: ۲۱۷ ). فتوحات مسلمین در شرق و غرب به ارتباط گسترده تر تمدن اسلامی بـا سـایر فرهنگ ها و تمدن ها انجامید. با روی کار آمدن عباسیان که با تکیه بر اقوام غیرعرب به قدرت دست یافته بودند ارتباط با سایر فرهنگ ها گسترش بیشتری یافت.

عباسیان با تأسیس دارالحـکمه در عـصر مـنصور به ترجمه آثار فرهنگی سـایر اقـوام اقـدام کردند. این حرکت در عصر هارون و سپس مأمون اوج گرفت. آشنایی مسلمین با اندیشه های یونانی، ایرانی و هندی فضایی متفاوت را پدید آورد؛ فضایی کـه در آن فـرهنگ نـاتوان اموی و عباسی در چالش با فرهنگ هایی ریشه دار قرار مـی گرفت. عـصر امام باقر ( و در ادامه امام صادق(ع) دوره ای است که شیعه برای آینده و برای رویارویی با چنین وضعیت متعارضی آماده مـی شد.

عـصر امـام باقر(ع) و فرزندش امام صادق(ع) فرصتی ویژه برای مسلمین فراهم آورد تـا با استفاده از ضعف حکومت ها و تشنگی حاصل از نیازهای بی پاسخ جامعه، عرضه نوینی از معارف دینی را شاهد باشند. از این رو در مدتی کـوتاه صـدها دانـشمند تربیت و هزاران کتاب تألیف شد. عصر امام صادق(ع) عصری پرتلاطم و لبـریز از حـادثه ها و تحول هاست؛ عصری که در آن سلسله بنی امیه رو به زوال نهاده و حرکت های قدرت طلبانه و آزادی خواهانه اوج گرفته است؛ عصری که مـکاتب فـقهی و کـلامی شکل می گیرند و اندیشه های غلوآمیز با انگیزه ها و زمینه های متنوعی سر برداشته اند؛ عصری کـه اولیـن تـحف نهضت ترجمه، یعنی ظهور زنادقه را به خود می بیند؛ عصری که انحطاط جامعه اسلامی و آشـنایی بـا انـدیشه های اقوام دیگر فضای متفاوتی از شبهه و سؤال را پدید آورده است.

کلامی که در آموزش های امام باقر و فـرزندش(ع) القـا می شد، همانند آموزش های رسول خدا و جانشینان او (ع) رکنی از تربیت دینی است و نوعی حرکت فکری و روحـی را بـرای افـراد به ارمغان می آورد. آموزش های صادقین (ع) اصول و قواعد اندیشه دینی و استدلال های ظریف ورای گزاره ها را مورد تـوجه قـرار می دهد. این آموزش هاست که مخاطب را به سازمان فکری و به توان پاسخ گویی به شـبهات نـوپیدا مـی رساند.

فضای باز گفت وگوی با استاد، استفاده از شیو کارگاهی جدل و نقد شیوه استدلال شاگردان، به تـربیت رجـالی مقتدر می انجامد که دو چهره تبیین گر و مدافع متکلم مسلمان را به رخ می کشند.[۱] شاگردان گـاه بـا حـضور در مواجهه امام با صاحبان مذاهب و فرق می توانستند در شیوه و محتوای مباحث کلامی نکات بسیاری را بیاموزند (کـلینی، ۱۴۰۷: ج۱، ۷۲ و ۷۸). در ایـن جـایگاه، گاه استاد به جای درگیری مستقیم خود با صاحبان شبهه و سؤال مـی تواند شاگردان را به مواجهه بـا آنان بفرستد[۲] و خود صـرفاً مـشکل گشایی کرده و در حل عویصه ها از شاگردان خـویش پشـتیبانی کند.[۳] شاگردان نیز در صحنه عمل با مشکلات و سؤالات واقعی آشنا شده و توانمندی هایشان مـحک مـی خورد.

در بررسی روایات صادقین(ع) باید بـه تـفاوت های عـصر دو امام نیز تـوجه داشـت. امامت حضرت باقر(ع) در دوره فـتور حـکومت اموی است و دلیل چندانی برای تقیه در میان نیست؛ اما امام صادق(ع) با آخرین خـلیفه مـقتدر اموی _ یعنی هشام بن عبدالملک _ و بـا دو خـلیفه خون ریز ایـن سـلسله _ ابـوالعباس سفاح و منصور _ هم عصر اسـت. فضای گفت وگوی حضرت صادق(ع) آکنده از حساسیت حکومت هاست و پیچیده گویی و تقیه، لازم ادامه حرکت شیعی در این دورهـ هاست.

تـفاوت دیگر در قلّت و کثرت شیعیان در عصر بـاقر (ع) اسـت کـه خـلوص بـیشتر و تقیه کمتر از ویـژگی های ایـشان به شمار می رود. عصر صادق(ع) دوره پرشماریِ شیعیان و همراه شدن با ناخالص ها و ناخالصی هاست. به همین دلیل اسـت کـه فـهم سخنان آن حضرت، دقت ها و ظرافت های بیشتری مـی طلبد.

آخـرین تـفاوت در پدیـدار شـدن آل عـباس است؛ دوستان سابق و اقوامی که از بسیاری اسرار باخبرند و آماده سوء استفاده از هر آموزه ای به ویژه آموز مهدویت. توجه به حضور و حساسیت عباسیان در فضای صدور حدیث یا تدوین کـتب حدیث می تواند تفاوت ها و توجه های مهمی را در تحلیل روایات موجب شود.

در ادامه به محورهای سخنان امام صادق(ع) درباره آموزه های مهدویت اشاره می کنیم و بر نکات پرتکرار و متفاوت در هر یک تأکید خواهیم نمود. فـراوانی روایـات امام صادق(ع) سبب شد برای تنظیم مناسب تر به دسته بندی محتوایی تازه ای روی آوریم؛ دسته بندی بر اساس مقطع زمانی مورد توجه در کلام.

مأخذ و مرجع اصلی در این قسمت کتاب معجم احادیث امـام مـهدی(ع) است که به صفحات آن در میان پرانتز اشاره شده است. تمامی روایات امام صادق در حوزه مهدویت در جلد پنجم کتاب قرار دارد، البته به جز روایات تفسیری ائمه در مباحث مهدوی که مجلدی مستقل را به خـود اخـتصاص داده است.

مـحورهای بحث در سخنان امام صادق(ع)

۱. تولد، نام و نسب، ویژگی ها

در سخنان امام صادق(ع) شیوه ای خاص در معرفی امام مهدی(ع) دیـده می شود. امام(ع) در تعیین موعود به فرزند خویش موسی بن جعفر اشـاره کـرده و از مـهدی(ع) به عنوان پنجمین فرزند او یاد می کند.[۴] در برخی نقل ها نسب مهدی(ع) را تا امام موسی بن جعفر(ع) برشمرده و هـمه پدران او را معرفی کرده است.[۵] این شیوه به طور مستقیم ادعای وقف بر امام کـاظم(ع) از سـوی واقـفه را هدف می گیرد و بطلان ادعای مهدویت موسی بن جعفر را به وضوح نشان می دهد. [۶]همچنین این بـیانات ضرورت وجود فرزندی برای امام عسکری( ع) را ثابت می کند؛ زیرا اگر سخن مورخان در فـرزند نداشتن امام عسکری(ع) درسـت بـاشد، پنجمین فرزندی برای امام کاظم (ع) وجود ندارد.

در بیانات حضرت صادق(ع) شیوه های مشابهی نیز در معرفی امام مهدی(ع) می توان دید؛ مهدی(ع) را ششمین فرزند خویش گفتن[۷] یا نام مهدی(ع)، پدر و جدّش را بر زبان آوردن [۸] هـمان آثار پیش گفته را دارد.

او فرزند سرور کنیزان عالم است (۹۳، ۱۴۸ و ۱۵۱). این سخن امام صادق(ع) از جایگاه پاکی خبر می دهد که امام در آن رشد یافته و نیز تأکید مجددی بر بی پایه بودن اندیشه های نژادپرستانه است.

امام در کـلامی او را مـنتقم خـون حسین(ع) می خواند (کلینی، ۱۴۰۷: ج۱، ۴۶۵ و ۵۳۴؛ ابن قولویه، ۱۳۵۶: ۳۳۶) که جنبه سلبی این سخن هـمه کسانی را دربر می گیرد که با این ادعا برخاسته و به خود دعوت کردند. عباسیان در برابر بنی امیه و مدعیان از آل علی(ع) در بـرابر عـباسیان بـا چنین دست آویزهایی قیام کردند.

برخی توصیفات امام صادق (ع) از امام مهدی(ع)، مـا را بـا ابعاد تازه ای از زندگی او آشنا می کند؛ او مهدی است، چون راهنمای مردم به هم امور پنهان است و دعـوت کـننده هـمگان به راهی است که توجهی بدان نبود؛ او قائم است، چون به حـق قـیام مـی کند و کار و حکومت عظیمی برپا می سازد (۳۰۱ و ۳۰۳).

مقایسه عمر او با عمر نوح، ذهن ها را آماده پذیرش عـمر طـولانی مـهدی (ع) کرده[۹] و سخن گفتن از نوع پوشش و سیره او، تفاوت زندگی امامان به هنگام حکومت را گوشزد مـی کند.[۱۰]

۲. غـیبت

تأکید بر وقوع غیبت را در سخنان امام صادق (ع) فراوان می توان مشاهده کرد (۴۷ – ۷۰). دلیل ایـن هـمه تـأکید را هنگامی می توان دریافت که از وضعیت اجتماعی شیعی با پنهان شدن امام مهدی (ع) تصویری داشـت. امـام حاضر حتی در شرایط حصر و حبس، تکیه گاهی مهم برای شیعیان است و از دست رفتن ایـن تـکیه گاه مـی تواند به از دست رفتن تعادل اجتماعی و فکری بینجامد. اما تأکید بر این حقیقت از یک قرن پیـش تر مـی تواند آسیب ها را به حداقل برساند.

دلیل غیبت، محوری است که امام صادق(ع) نـیز بـه آن پرداخـتی ویژه داشته است. خوف قتل(۱۶۳)، نبودن بیعت کسی بر عهد او (۶۶ و ۶۷) و امتحان شیعه (۱۳۱ و ۱۳۲) سه دلیلی اسـت کـه در تـوضیح غیبت به آن اشاره شده است. افزون بر این، در بیانات امام تأکیدی ویـژه بـه وجود حکمتی پنهان برای غیبت دیده می شود[۱۱] و همچنین به این نکته اشاره شده که غیبت نشانه ای از وجود ظرفیتی خاص در یاران دین خداست.[۱۲]

خوف قتل اشاره به این نکته اشاره دارد کـه حـرکت علنی امامان شیعه دیگر امکان ندارد؛ پس از امام صادق(ع) هر شیوه ای برای کنترل آنان تجربه شد و زندان، ولایتعهدی، دامادی خلیفه و حصر در محل لشکریان هـیچ کدام از تـداوم و گسترش حرکت شیعه مانع نـشد. کـوتاهی مدت عمر فرزندان حضرت رضا(ع) از فقدان تحمل حکومت نسبت به ایشان حکایت دارد. حکومت نسبت به امام عسکری(ع) حساسیتی ویژه به خرج می دهد و سخت بـه دنـبال قطع خط وصایت از هـمان آغـاز کار است.

بر عهده نداشتن بیعت ظالمان می تواند به محدود نبودن در چارچوب های حکومتی اشاره داشته باشد. او اگر ظاهر باشد باید تکلیف خود را با حکومت هایی که بر جامع او حاکم شده اند روشـن کـرده و در چارچوب های موجود جای گیرد. غیبت و ناشناختگی او را در ردیف سایرین قرار داده و حرکت او را با آزادی بیشتری توأم کرده است.

امتحان شیعه ضرورتی است که سامانه اجتماعی فراهم شده از سوی ائمه در کوران حوادث آبدیده شـود و آمـادگی لازم بـرای شکل گیری حکومت مهدوی فراهم گردد. جامعه شیعه پس از امام عسکری(ع) اکنون به حدی از بلوغ و پختگی رسیده که مـی تواند با مدیریت پنهان مهدی(ع) به حیات و شکوفایی خود ادامه دهد؛ غـیبت نـشانه ای بـر وجود این ظرفیت است. اما غیبت حکمت هایش فراتر از این همه است؛ حکمت هایی که همانند داستان موسی و خضر در پایان سفر از پرده بیرون افتاده و ظرایف و لطافت های آن آشکار خواهد شد.

در روایات کمتر می توان از احـوالات امـام مهدی(ع) پیش از غیبت صغرا و همچنین به هنگام غیبت توضیحی یافت. امام صادق(ع) به این نکته اشاره دارد که امام مهدی(ع) تحت تربیت مادربزرگ خویش قرار داشته است.[۱۳] او دو غیبت خواهد داشـت؛ یـکی کـوتاه و دیگری طولانی[۱۴]. در غیبت کوتاه از مـحل او بـرخی خـاصان آگاهند و در غیبت طولانی تنها کسانی که در خدمت اویند از او باخبرند (کلینی، ۱۴۰۷: ج۱، ۳۴۰؛ نعمانی، ۱۳۹۷: ۱۷۶). خادمان حضرت در غیبت طولانی سی نفر و محل سکونتشان شهر مـدینه اسـت[۱۵]. او در ایـام حج در مراسم حضور دارد و با حاجیان همراه است؛ ایـشان را مـی بیند و آنان از دیدارش محرومند.[۱۶]

در او سنت های بسیاری از پیامبران جاری است؛ سنت از نوح(ع) در طول عمر، تسلط و حکومتش و توان او در نابود کردن دشمنانش، از مـوسی(ع) در ولادت پنـهان، غیبت از قوم و ترس و مراقبت، از یوسف(ع) در زندگی میان مردم در عین پوشـیدگی و حجاب از ایشان که او آنان را می شناسد، اما آنان محجوبند و از عیسی(ع) در سیاحت و متهم شدن. سنت او از محمد(ع) شمشیر است، بهره مندی از هـدایت رسـول خدا(ع) و حـرکت مطابق سیر او (صدوق، ۱۳۹۵: ج۱، ۱۵۲، ج۲، ۲، ت۸ و ۳۵۰؛ طبری، ۱۴۱۳: ۲۵۱؛ راوندی، ۱۴۰۹: ج۲، ۹۳۶).

تأکید بر تکرار سنت های انبیا در حـق قـائم(ع)، از یک سو پیوند قائم با حرکت اولیا را گوشزد کرده و از دیگرسو نکات غریب زندگی مهدی( را مستند و مأنوس مـی کند.

حـضور او در مـیان مردم بسیار اثرگذار است. مردم همواره از او همانند بهره از خورشید به هنگام پنـهان مـاندن در پشـت ابر بهره می برند[۱۷]. خورشید از ورای ابر هدایت و روشنی بخشی خود، گرما، رشد، رویـش و آفـت زدایی را دارد. امام غایب تمامی وظایف و شئون امام ظاهر و تمامی آن اثربخشی را دارد، جز آن چه فـقط بـا آشکار بودن و ظهور سازگار است.

این تـوضیحات بـاعث مـی شود تعبیر امام غایب را نوعی تناقض تلقی نـکرده و نـدیدن را با نبودن یکی نگیریم و این باور را در خود آبیاری کنیم که او حاضر، پرتلاش و پراثـر اسـت، حتی اگر نگاه کوتاه و ذهـن نـاتوان ما حـضور او را حـس نـکرده و در فاصله میان عملکرد کوچک ما و حـاصل بـزرگ کار حضور پررنگ او را نبیند.

غیبت طولانی امام(ع) می تواند به احساس استغنا بـینجامد؛[۱۸] آن جا که ناآگاهی سبب شود تصویری از آثـار حضور او نداشته و خسارت فـقدان او را درنـیابیم، ضرورتی برای ظهور او ندیده و کـمبودی نـبینیم. آن ها که تلاشی ندارد و زندگی را به بطالت می گذرانند غیبت امام(ع) آنان را تردید و شـک مـی کشاند و باورهایشان را از دست می دهند.[۱۹]

غیبت، زمـینه ساز تـحیّر، اخـتلاف و حتی از دست رفـتن نـیز هست. فقدان ارتباط بـا رهـبری، امواج ابهام و اختلاف را به دنبال خواهد داشت؛ امواجی که کسی را از آن رهایی نیست، مگر بـا خـدا به پیوندی رسیده، ایمان در دلش محکم شـده بـاشد و یاری پروردگـار مـددکار او گـردد. چنین دلی است که در مـیان شبهه ها و بازی گری ها از حق جدا نشده و گرفتار شک و تردید نمی شود.[۲۰] این حیرت و ضلالت و این همه اختلاف می تواند زمینه ساز رهایی باشد [۲۱]؛ شاید به این جـهت که دیدن بن بست ها و تجرب اختلاف ها به درک ضرورت تربیت و آماده سازی می انجامد و نیاز به حـضور حجت را ملموس تر می کند؛ آدمـی تـا هنوز راه های دیگر را تجربه نکرده و در بن بست ننشسته، به درک اضطرار به حجت نایل نخواهد شد. همین است که دولت آنان آخرین دولت ها خواهد بود و نوبت آنان پس از تجرب همه راه های دیگر خواهد رسید (۱۳۷). ایـن تصویرهای ظریف و پیچیده از عصر غیبت است که می تواند غیبت را از صورت یک بن بست و معضل به فضایی برای رسیدن به رشد و بلوغ تبدیل کند.

در سخن امام صادق(ع) آن چه می تواند شیعه را از میان فسادهای گـسترد آخـرالزمان عبور داده و به نجات واصل کند چند امر است:

۱- بر حذر بودن از فسادها و پناه بردن به درگاه پروردگار[۲۲]؛ آن که از سلاح حذر برخوردار و از پناه حق بهره مند است، حتی اگر در میان قومی فـاسد گـرفتار شود و بر ایشان عذاب و مرگ نازل گردد، از مرگ بهره گرفته و به رحمت حق واصل خواهد شد.

۲- امام صادق(ع) گرفتاران عصر غیبت را به دو دعا توصیه کرده است: دعای جلوگیر از گـمراهی و دعـای غریق.

دعای اول[۲۳]ریشه های ناشناخته ماندن حجت خدا را گوشزد می کند؛ آن که خدا را شناخته به انکار نبوت نمی رسد و آن که شـئون رسول را می شناسد ادامه آن را در وصیّ او می جوید.[۲۴] ریشه های معرفتی انکار امام و حجت را بـاید در نـاشناخته ماندن رسول(ص) جست وجو کرد و ریشه های ناشناختگی رسـول(ص) را در نـداشتن درکـی درست از جایگاه پروردگار و رفتار او با بندگانش.

تـقویت ایـن ریشه هاست که ما را به شناخت امام خویش [۲۵]و امر او[۲۶] نزدیک می کند و این امکان را فـراهم مـی آورد تا در تلاطم ها از باورهای گذشته خـویش جـدا نشویم [۲۷] (۹۸ – ۱۰۰).

دعـای دوم[۲۸]، از ضـرورت تـثبیت دل خبر می دهد؛ تثبیت دلی که در آشـفتگی ها و بـی سروسامانی های عصر غیبت نیاز به نوازش دست های مهربان حق دارد. بالاترین سطح معرفت نـیز آدمـی را بی نیاز از اعانت حق و تثبیت دل به دسـت او نمی کند که در تلاطم های اجـتماعی و غـوغای درون نمی توان فقط به آگاهی تـکیه کـرد و از معرکه سر به سلامت برد.