---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل طلیعه :

وقتی دل برای صفای حرم گمشده اش تنگ می شود، می توان از راه دور یا نزدیک به زیارت نیایش هایش رفت. هنگام تشرف به حرم دعای فاطمه (علیهاالسلام) باید گام ها را کوتاه برداشت، وقتی قدم های دل به حریم نیایشش می رسد و به روضه مقدس راز و نیازش نزدیک می شود، خشیت حضور، فاصله دل و خدا را اندک اندک کم می کند و عظمت نور عصمت کبری، معنای آیه تجلی ربه للجبل جعله دکاً، در جان تداعی می نماید.

هر چه به حریم نیایش هایش نزدیک می شویم عطر حیات بخش راز و نیاز مسیحا، نسیم وادی ایمن موسی، رایحه توحیدی زمزمه های ابراهیم، مناجات خوش آهنگ داود و صدای گریه های یحیی و راز و نیاز مریم و . . .، عطر اخلاق همه پیامبران و حتی . . . بوی خوش تقرب به هستی خدا را بیشتر احساس می کنیم. آستانه نیایش های او گویا اجمال همه تفصیل ها و تفصیل همه اجمال هاست، و دل هر گامی که بیشتر به جلو بنهد احساس می کند که این رایحه ها بیشتر و بیشتر درهم می آمیزد و در نور ولایت فاطمیتش به وحدت می رسد. وقتی نسیم ها و نفخه های انس با دعاهای فاطمه)علیهاالسلام) و تسبیحات حضرتش دل را می نوازد، یاد نسیم هایی که در شبهای قدر می وزد، در جان زنده می شود چرا که حریم مناجات فاطمه)علیهاالسلام) و محراب دعاهایش آستانی است که شب قدر در آن جا فرود می آید.

آیاتی که در وصف هنگامه ورود به بهشت نازل شده است هنگام تشرف به آستان با شکوه عبادت فاطمه)علیهاالسلام( تفسیر می شود : «ان المتقین فی جنات و عیون، ادخلوها بسلام آمنین»، «جنات عدن یدخلونها تجری من تحتها الانهار، لهم فیها ما یشاوؤن»، مگر می شود بدون اذن، به حریم راز و نیاز فاطمه(علیهاالسلام (راه یافت؟!

حرم نیایش او همان معبدی است که ستارگان خدا برای فرود آمدن بر جانب آن، اجازت می گیرند «فلا اقسم بمواقع النّجوم».

اینجا همان جایگاهی است که خورشید در سیر حرکت جوهری روی بدان دارد:

«و الشمس تجری لمستقرٍّ لها»؛

شهر نیایش او همان بلده طیبه ای است که از فرط عظمت آن نمی توان به آن قسم خورد چرا که زهرا(علیهاالسلام( در آن سجاده راز و نیاز افکنده است؛

«لا أقسم بهذا البلد و أنت حل بهذا البلد»؛

الهی الهمنی فعل الخیرات …

خدایا هر آن چه خوبی است همه تویی و هر آن چه تویی همه خوبی است؛

پس هر که تو را یافت چه نیافت؟ و هر که تو را نیافت چه یافت؛

بار الها ، کار خوب آن است که تو با آنی و حقیقت و بندگی آن است که تو در آنی.

هر چه نزد توست خوبی است و هر چه خوبی است نزد توست.

کردگارا، هستی عین خوبی است و ذات تو محض هستی.

وجود عین خیر است و ذات تو صرف وجود .

تنها توئی که خیر را تمامیتی، تنها توئی که خوبی را حقیقتی.

من خوبی را آن چنان شناختم که تو را یافتم، خوبی را با تو و تو را بخوبی شناختم.

تو نکوتری از هر نکویی و خوب تری از هر خوب، تو بالاتری از هر حٌسن، و برتری از هر خیر.

هر که پرسد که تو چه سان خوبی، ترا کاسته است. (من قال فیه فقد ضمّنه) هر که گوید تو نه این سان و نه آن سان بلکه همه سان خوبی ترا پیراسته است.

به من کاری الهام کن که خدمت تو، و خدمتی عطا کن که رضایت توست.

به من حیاتی ده که بندگی تو و مماتی بخش که ملاقات توست.

ای نهایت آرزوی من اگر تورا در فقر خدمت کنم یا غنی، اگر تو را در جلوت فرمان برم یا خفا.

اگر به تو در جمع مشغول شوم یا انزوا ، خیر من جایی است که تو را بیابم و تو را به خوبی هایت بشناسم.

من به هر خوبی که برایم خواهی مشتاقم و به هر خیر که بر من نازل کنی محتاجم.

پس محبوب من بیا و مرا بخدمتی مشغول دار که مرا به تو رساند.

بیا و مرا به شغلی در خدمت بدار که تو را برایم باقی گذارد.

ای آن که جمال مه طلعتان از تو و خصال پاک سیرتان از توست، ای آنکه خُلقٍ خوب نیکان از تو و بوی خوش گلعذاران از توست.

فعل خیرات را آن سان بیاموزانم که هوادارترینم خوانی و انجام خوبی ها را آن سان بیاموزانم که هواخو