فایل پاورپوینت کامل عالم خلقت و هدایت انسان

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل عالم خلقت و هدایت انسان :

یک درخت وقتی بار خوب می دهد که حداقل از یکی از این دو راه آبیاری بشود یا در باغی غرس بشود که آن باغ چشمه دارد و از درون خود این زمین آب می جوشد یا از راه جدول ها و استخر ها و چاه های دیگر آبیاری می شود که به هر حال خشک نشود. انسان دو تا راه دارد برای عالم شدن: راه انبیا و اولیا و خصیصین همان است که از درون اینها چشمه می جوشد و نگاری هستند که به مکتب نمی روند. دیگران و افراد عادی مثل ما که آن توفیق را نداریم، ناچاریم از چشمه مدرسه و حوزه و دانشگاه آب بگیریم. اگر یک درخت نه در درون باغ چشمه باشد نه از بیرون نهری به او وصل بشود، این می خشکد.

اربعین کلیمی یعنی چهل روز برای کَند و کاو است که در درون جان انسان چشمه بجوشد. این «مَنْ أَخْلَصَ لِلَّهِ [مَنْ أصْبَحَ لِلَّهِ] أَرْبَعِینَ صَبَاحاً فَجَّرَ اللهُ ینَابِیعُ الْحِکمَهِ مِنْ قَلْبِهِ عَلَی لِسَانِه» همین است. اینکه می گویند چله نشینی، چله نشینی، یعنی از دنیا بریدن نه از خلق خدا. درس هست، بحث هست، کشاورزی هست، کار هست، اقتصاد هست، تمام شئون هست؛ منتها دنیایی نیست، اخروی است. هرگز نه برای آن است که بی راهه برود یا راه کسی را ببندد. اخلاص و چله نشینی نه یعنی از مردم بریدن، از دنیا بریدن، از خلاف بریدن، از ظلم بریدن.

شما مستحضرید این فقه ما آن قدر غنی و قوی است که بارها به عرض شما رسید، این را با اخلاق دوخت. به ما گفتند اگر خواستید نماز بخوانید: «لَا صَلَاهَ إِلَّا بِطَهُورٍ»، باید وضو بگیرید. در بعضی از موارد وضو مستحب است اگر خواستی فلان مکان بروی، فلان زمان بروی، فلان مسجد بروی، فلان دعا را بخوانی مستحب است. همین دینی که به ما می گوید اگر خواستی نماز بخوانی باید وضو بگیری، گفته اگر نماز خواندی و راه کسی را بستی، خلاف کردی، دروغ گفتی، معصیت کردی، ظلمی به کسی کردی، مستحب است وضو بگیری، این استحباب وضو برای آن است که انسان را از طهارت انداخت، انسان غیر متطهر نمی تواند به طرف ذات أقدس الهی بایستد و بگوید: إِیاک نَعْبُدُ وَ إِیاک نَسْتَعِینُ این اخلاق را با فقه بستن، فقه را با اخلاق بستن، برای آن است که انسان در درون خود هم یک چشمه داشته باشد. چرا اگر غیبت کردند بگویند مستحب است وضو را دوباره تکرار کنی؟ بدی به کسی گفتند، فحشی به کسی گفتند، ظلمی به کسی کردند، حق کسی را ضایع کردند، اگر در بین راه منزل و مسجد غیبت کسی را کردند، آبروی کسی را بردند، هتک حرمتی کردند، مستحب است دوباره وضو بگیرد. این فقه را با اخلاق بستن است.

تلاش و کوشش این است که انسان از درون او یک چشمه بجوشد. این چهل شبانه روز، یعنی سی روز ذی قعده و ده روز ذی حجه این چله نشینی وجود مبارک کلیم الهی است. موسای کلیم در این چهل شبانه روز در طور مهمان ذات أقدس الهی بود و نه غذایی می خورد، نه می خوابید، نه استراحتی می کرد، چهل شبانه روز انسان با خدا گفتگو کند، البته نظیر بهشت برای او همه چیز گواراست. به ما هم گفتند این راه رفتنی است؛ منتها او در قله است، ما در دامن، در دشت، این راه را طی کنیم، برای همه ما انبیا (علیهم السلام) اسوه هستند.

چله عبادت و اربعین کلیمی راه خودسازی انسان مومن است و خدای سبحان برای ما در قرآن کریم ترسیمی کرده است که انسان را به خوبی معرفی کرده، ما اگر یک موجود محدودی بودیم؛ مثلاً پنجاه سال، شصت سال، صد سال بودیم، بعد خاک می شدیم، این قدر تلاش و کوشش نبود؛ اما ما یک موجود ابدی هستیم، سخن از یک میلیارد سال نیست، هزار میلیارد سال نیست، سخن از ابدیت است. ابدیت نه زمان دارد نه زمین، نه متزمن است نه متمکن. اگر انسان مُرد می شود ابدی، وقتی ابدی شد، این بیان نورانی امیرالمؤمنین (سلام الله علیه) است که برزخ را معرفی می کند، فرمود: «أَی الْجَدِیدَینِ ظَعَنُوا فِیهِ کانَ عَلَیهِمْ سَرْمَداً»؛ ما چه شب بمیریم سرمدی می شویم، چه روز بمیریم سرمدی می شویم، سرمد مجموع ابد و ازل است. ازلیت یعنی گذشته نامحدود، ابدیت یعنی آینده نامحدود؛ مجموع دو نامحدود می شود سرمد. فرمود: «أَی الْجَدِیدَینِ ظَعَنُوا فِیهِ کانَ عَلَیهِمْ سَرْمَداً». ما یک موجود سرمدی هستیم و برای ابد می مانیم؛ ما قوی تر از زمین هستیم، قوی تر از آسمان هستیم، قوی تر از شمس و قمر هستیم، چون بساط شمس و قمر به هر حال یک روزی برچیده می شود: إِذَا الشَّمْسُ کوِّرَت می شود، بساط زمین، بساط آسمان، وَ جُمِعَ الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُ می شود. یوْمَ نَطْوِی السَّماءَ کطَی السِّجِلِّ لِلْکتُب؛ طومار نظام طبیعی برچیده می شود؛ ولی ما هستیم که هستیم که هستیم.

اگر ما چنین موجود ابدی هستیم، باید کالای ابدی داشته باشیم. قرآن کریم مکرّر در مکرّر در ترسیم خلقت انسان تلاش و کوشش کرد. حالا شما به این مخمّس قرآنی توجه کنید، این پنج اصل قرآنی را توجه کنید که چگونه ما را ساخت؟ اولاً فرمود آنچه که مصداق شیء است، مخلوق خداست: اللَّهُ خالِقُ کلِّ شَیءٍ، این به اصطلاح «کان تامه» است. بعد فرمود آنچه را که آفرید، زیبا آفرید: الَّذی أَحْسَنَ کلَّ شَیءٍ خَلَقَهُاین به اصطلاح «کان ناقصه» است؛ یعنی هر چه خلق کرد، زیبا خلق کرد. از آن زیباتر ممکن نبود. درباره خصوص انسان هم که فرمود انسان را با أَحْسَنِ تَقْویم خلق کردیم: فَتَبارَک اللَّهُ أَحْسَنُ الْخالِقینَ، پس هر چه هست، مخلوق خداست به اصطلاح «کان تامه» و خدا هر چه را خلق کرد به زیباترین وجه خلق کرد به اصطلاح «کان ناقصه»؛ اما زیبایی خلقت هر چیزی به چیست؟ آن را در سوره مبارکه «طه» به عنوان اصل سوم یا ضلع سوم ذکر کرد، فرمود: أَعْطی کلَّ شَیءٍ خَلْقَهُ؛ فرمود هر چیزی هر چه لازم داشت، خدا به او داد. یک خرچنگ که عرب می گوید «سرطان»، ما می گوییم خرچنگ. این خرچنگ، مثل آهو، مثل طاووس هر چه لازم داشت در خلقت و زندگی و زاد و ولد، خدا به او داد. هیچ ممکن نیست این حیوان یک چیزی لازم می داشت و خدا به او نداد. هر حیوانی، هر موجود دریایی، هر موجود صحرایی، هر موجود فضایی، هر چه می خواست، خدا به او داد. این حُسن خلقت اوست.

وقتی فرعون به کلیم الهی گفت: ما رَبُّ الْعالَمینَ، گفت: رب من کسی است که أَعْطی کلَّ شَیءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدی، میلیون ها ماهی با انواع گوناگونی که هستند، در اقیانوس ها هستند. هر کدام هر چه لازم داشتند خدا به آنها داد. در کیفیت تولیدشان، تغذیه شان، تنمیه شان، هر چه خواستند خدا به آنها داد.

ضلع چهارم و اصل چهارم این است که تدبیر هم کرد، اینها را نه اینکه ابزار به اینها داد، اینها را پروراند و شکوفا کرد که اینها به بار بنشینند، به ثمر برسند. درباره موجودات طبیعی این طور است، حیوانی این طور است، غیر از حیوان هم همین طور است.

اصل پنجم این است که اینها را به هدف آشنا کرد: أَعْطی کلَّ شَیءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدی، اینها را به مقصد راهنمایی کرد. هر چیزی یک مقصد دارد، انسان هم مقصد خوبی دارد. این مخمّس یعنی «کان تامه»: اللَّهُ خالِقُ کلِّ شَیءٍ؛ «کان ناقصه»: أَحْسَنَ کلَّ شَیءٍ خَلَقَهُ. همین را درباره انسان به صورت اینکه انسان «احسن المخلوقین» است و خدا أَحْسَنُ الْخالِقینَ است، ذکر کرد. همین را در سوره «طه» تبیین کرد که أَعْطی کلَّ شَی ٍ خَلْقَهُ، همین را تدبیر کرد، ربوبیت کرد، مربی شد، مدبّر شد، او را به مقصد برساند، هدف او را هم مشخص کرد: ثُمَّ هَدی؛ ولی درباره خصوص انسان فرمود من به او بینش خوبی دادم، گرایش خوبی دادم. انسان با همین دو عنصر زندگی کرده است؛ یعنی با علم، با اراده. باید بداند که چه بد است و چه خوب است. باید انتخاب بکند خوب را و بد را انتخاب نکند. فرمود من انسان را با این سرمایه خلق کردم. یک لوح نانوشته ای به انسان ندادم، نگفتم که تو بنویس. من لوح زرّین نوشته ای به او دادم. او در درونش در بخش بینش و دانش علوم فراوانی دارد. در درونش به عنوان گرایش و خواهش بخش های فراوانی دارد. چه می داند، چه می خواهد همه را به او گفتم؛ منتها او باید تلاش و کوشش بکند حریم دل را،

پاسبان حرم دل شده ام شب همه شب تا در این پرده جز اندیشه او نگذارم

که انسان به این فکر باشد که درون او را سارق سرقت نکند. انسان به فکر اثاث منزل هست؛ ولی به فکر اثاث الهی نیست که در درون او چه گوهری هست و خدا چه گوهرهایی به او داد. فرمود انسان دو عنصر دارد: یک عنصر اینکه بفهمد چه خوب است و چه بد است؛ یک عنصر دیگر این است که گرایش او مشخص بشود. فرمود ما هم در بینش علم او را تأمین کردیم، هم در بخش گرایش خواهش او، خواستن او، پذیرش او را تأمین کردیم. هم در بخش دانش فرمود: وَ نَفْسٍ وَ ما سَوَّاها فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَ تَقْواها؛این سه تا ضمیر «هاء» به شخص برمی گردد؛ یعنی فرمود هر کسی را خدا آفرید به او گفت چه بد است و چه خوب است. هیچ ممکن نیست به کسی نگفته باشد. این کودک وقتی گریه می کند، تمام گریه او صادقانه است یا جای