فایل پاورپوینت کامل عصاره نبوّت و ولایت

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل عصاره نبوّت و ولایت :

فایل پاورپوینت کامل عصاره نبوّت و ولایت و رسالت؛ یعنی جمع بین قرآن و عترت، آموزه اساسی دارد که ما را به چند اصل آشنا می کند این قرآن کریم که وزنه مهمّ دین ماست و عترت اطهار هم همتای این قرآن هستند، چند کار از قرآن ساخته است؛ البته خواندن قرآن، فراگیری مفاهیم قرآن و عمل به قرآن جزء وظایف همه ماست و سعادت آور است؛ اما کارهای اصیل و عنصر محوری قرآن چندتاست: یکی اینکه خدا را از نظر علمی به ما معرفی می کند؛ اوصاف خدا، اسمای خدا، افعال خدا، اقوال خدا، آثار خدا را به ما معرفی می کند. دوم اینکه آنچه در جهان هست از آسمان و زمین، از مُلک و ملکوت آنها را آینه این اوصاف می شمرد؛ یعنی در قدم اوّل خدا را با مفاهیم اسما و صفات معرفی می کند که خدا این اسما را دارد که نشانه آن همان دعای پربرکت «جوشن کبیر» است. در قدم دوم آینه ای را ترسیم می کند که ما در این آینه آن هزار اسم را می بینیم؛ یعنی زمین را طوری معرفی می کند، دریا، صحرا، جماد، نبات، حیوان، انسان، فرشته، عرش و لوح و قلم را طرزی قرآن کریم معرفی می کند که یک تابلوی خوبی است، یک آینه خوبی است اوصاف خدا و اسمای خدا را ما در این آینه ها می بینیم؛ یعنی هیچ چیزی در جهان خلقت نیست مگر اینکه آینه دار جمال و جلال اوست و هیچ جهتی ندارد که خود را نشان بدهد. ما معمولاً وقتی می گوییم آینه؛ یعنی این شیشه شفاف را که مقداری جیوه پشت اوست و قابی دارد آن را می گوییم آینه، می گوییم مرآت که به وسیله آن، صورت خود را یا صورت چیزی را در این شیشه می بینیم؛ ولی آنها که اهل قرآن هستند به این شیشه ای که پشت آن جیوه است و قابی دارد نمی گویند مرآت، اینها وسیله دیدن صورت خود آدم است، صورت شجر و حَجر را نشان می دهد. مرآت؛ یعنی ابزار دیدن، یعنی وسیله دیدن، خود آن صورت است که به وسیله آن صورت، ما اسمای الهی را می بینیم، اوصاف الهی را می نگریم، اگر کسی عرفی باشد وقتی گفت آینه؛ یعنی همین شیشه ای که پشت آن جیوه است و اگر عرفی نباشد از این قدم بالاتر برود اهل معرفت باشد وقتی می گوید آینه، خود آن صورت را می گوید، آینه؛ یعنی آن صورت، مرآت است ابزار است برای آن نام که ما به وسیله این صورت، آن صورتگر را می بینیم، اگر به وسیله این صورت ما آن صورتگر را دیدیم این اسم آلت برای آن صورت است نه برای این شیشه و جیوه. قرآن کریم طرزی جهان را معرفی می کند که آسمان می شود آینه و منظور از آینه آن شیشه و جیوه نیست. آینه و مرآت که اسم ابزار است، منظور از مرآت آن صورت است که صورتگر را نشان می دهد.

قرآن کریم طرزی جهان را معرفی می کند که ممکن نیست کسی بصیر باشد، چشم داشته باشد و جهان را ببیند و خدا را با جانش مشاهده نکند و با عقل خدا را نفهمد، این کار اصلی قرآن کریم است که گذشته از آن کارهای پربرکت، به ما از نظر معرفت، فنون فراوانی یاد می دهد که ما به وسیله بررسی این آیات آن آفریدگار را بشناسیم این یک کار اساسی است که شناسنامه جهان است؛ یعنی سماوات سبع و ارضین را ترسیم می کند، فرشته و ملائکه و جنّ و امثال اینها را معرفی می کند این قرآن، شناسنامه نظام خلقت است، یکی از کارهای آن شناسنامه بودن است. کار دیگری قرآن کریم این است که اوصاف ما، عقاید ما، اخلاق ما را به ما یاد می دهد که یعَلِّمُهُمُ الْکتابَ وَ الْحِکمَهَ[۱] حق و باطل، صدق و کذب، زشت و زیبا، حَسن و قبیح، خیر و شرّ ما را به ما بیان می کند بعد آثار زشت و زیبا را هم می گوید که اگر کار نیک کردیم، عقیده نیک داشتیم چه خواهد شد و اگر عقیده بد داشتیم، کار بد کردیم به تعبیر مرحوم حکیم فردوسی:

اگر بار خار است خود کشته ای وگر پرنیان است خود رشته ای[۲]

این حرف از لطایف بلند مرحوم حکیم فردوسی است که از بزرگان شیعه است و این برکت را به وسیله آن شعرها حفظ کرده است. قرآن اوصاف ما، عقاید ما را تبیین می کند و نتایج آن را هم می گوید. کار دیگری که قرآن کریم می کند نقشه کشی می کند و به ما یاد می دهد، می گوید بددهنی می دانید یعنی چه؟ نیش زدن به این و آن و آبروریزی و فضا را مسموم کردن می دانید یعنی چه؟ این مار و عقرب نشانه آن درون شماست. این طور نیست که فقط مار و عقرب در بیرون باشد یا این شعله در بیرون باشد یا آن بوستان و گلستان در بیرون باشد فرمود این گل ها را می بینید، این بوستان را می بینید، این پرنیان نرم را می بینید، اینها علایم و نشانه های آن اوصاف خوب شماست. این مار و عقرب را می بینید، اینها نشانه های آن اوصاف زشت شماست، اگر آن اوصاف زشت که انسان به این نیش می زند، به او نیش می زند، آبروی این را می برد آبروی آن را می برد اگر آن بخواهد ظهور کند می شود مار و عقرب. به ما دو چیز یاد می دهد: یکی اینکه بردن آبروی مردم حرام است؛ دوم اینکه این آبروریزی به صورت مار و عقرب درمی آید. غالب شما به لطف الهی با قرآن و روایات آشنا هستید از جهنم سخن به میان آمده و زیاد هم به میان آمده، چه در قرآن، چه در روایات؛ اما می بینید جایی که مثلاً آیه ای، روایتی باشد که از جنگل هیزم بیاورند و در جهنم شعله برافروزند و آتش را روشن کنند آیا هیزم جهنم را از جنگل می آورند یا برابر این آیه قرآن که فرمود: وَ أَمَّا الْقاسِطُونَ فَکانُوا لِجَهَنَّمَ حَطَبا؛[۳] «قاسِط»؛ یعنی اهل قَسط، قَسط؛ یعنی جور و ظلم در قبال قِسط است که در کنار عدل است. در زمان حکومت نورانی امیر بیان (سلام الله علیه)، مارقین و قاسطین و ناکثین پیدا شدند، قاسطین همان هایی هستند که اهل قَسط و جور وظلم هستند، فرمود: وَ أَمَّا الْقاسِطُونَ فَکانُوا لِجَهَنَّمَ حَطَباً؛ هیزم جهنم افراد ظالم هستند؛ یعنی خود ظالم گُر می گیرد یک هیزم نسوز هم می شود نه هیزم بسوز، هیزم دنیا می سوزد و خاکستر می شود و دیگر خبری نیست؛ اما اینها هیزم نسوزند، مرتّب در حال سوختن اند. قرآن به ما می گوید ظلم کردن حرام است این از نظر اخلاق و حکم تکلیفی و فقهی و حقیقت ظلم هم همین آتش است حقیقت آن آبروریزی همین مار و عقرب است؛ یعنی آیا در قرآن، در آیات چیزی هست که در جهنم باغ وحش است مار را از باغ وحش می آورند، عقرب را از باغ وحش می آورند یا همین اخلاق بد ما به صورت مار و عقرب در می آید، ماری است خارجی، عقربی است خارجی و فقط صاحب خودش را نیش می زند و مسموم می کند. این کار عجیب قرآن است که مستندسازی می کند حقیقت را بازگو می کند، مفهوم را مشهود می کند، ذهن را عین می کند «از علم به عین آمد وز گوش به آغوش»[۴] این طور نیست که فقط یک سلسله مفاهیم ذهنی به ما یاد بدهد، آنچه در خارج هست، فرمود اینها دوتا کارند، دو آینه اند: از یک طرف قدرت الهی را نشان می دهند، از طرف دیگر اوصاف درونی آدم را نشان می دهند. ما آنجا مثلاً کرم ابریشمی داریم و اطلس بافی داریم یا نه، همین اخلاق نرم، گفتار نرم، روش نرم، با مردم خوب رفتار کردن، به کسی آسیب نرساندن، به جامعه خدمت کردن می شود پرنیان. البته در آیات و همچنین در روایات این مطالب هست که یک سلسله اموری در آخرت هست که هیچ کسی درک نمی کند این هست و چون فوق اندیشه ماست ما آرزو هم نداریم این دو مطلب را خوب عنایت کنید. فرمود ما یک سلسله چیزهایی در بهشت آفریده ایم که آنها فوق ادراک شماست ما در دعاها از خدا خیلی چیز می خواهیم، خیلی برکت می خواهیم اما وقتی ندانیم در بهشت چه چیزی هست آنها را که نمی خواهیم، می گوییم خدایا هر چه خیر است به ما بدهد همین! اما آن جا چه چیزی هست، آن جا این چها نهر را معرفی کردند: فیها أَنْهارٌ مِنْ ماءٍ غَیرِ آسِنٍ وَ أَنْهارٌ مِنْ لَبَنٍ لَمْ یتَغَیرْ طَعْمُهُ وَ أَنْهارٌ مِنْ خَمْرٍ لَذَّهٍ لِلشَّارِبینَ وَ أَنْهارٌ مِنْ عَسَلٍ مُصَفًّی[۵]این چیزها را فرمود ما یاد می گیریم؛ اما چیزهایی در بهشت هست که با چه لفظی قرآن کریم آنها را به ما معرفی می کند لفظ را بشر وضع کرد، هر نحوی از انحای چهارگانه وضع چه وضع عام موضوع له عام، چه هر دو خاص، چه این خاص و آن عام أو بالعکس؛ اقسام چهارگانه وضع هر چه باشد در قلمرو فهم بشر است، بشر الفاظ را برای یک سلسله مفاهیم وضع کرده چیزی که اصلاً ندیده و نشنیده و نمی داند برای آن لفظ وضع نکرده، آن وقت قرآن درباره آنها با ما چه بگوید، فقط اجمالاً می گوید: فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما أُخْفِی لَهُمْ مِنْ قُرَّهِ أَعْین[۶]خیلی از چیزهاست که خیلی ها نمی دانند، این نکره در سیاق نفی است؛ یعنی هیچ کسی نمی داند آن جا چه خبر است! وقتی ما ندانیم آن جا چه خبر است آرزو هم نمی کنیم، دعا هم نمی توانیم بکنیم وقتی ما چیزی را نمی دانیم و نمی فهمیم بگوییم خدایا هر چه خیر است به ما بده همین! اما آن جا چه چیزی هست؟ فرشته چیست؟ باغ و بوستان آن جا چیست؟ مقام قُرب چیست؟ اینها که در دسترس ما نیست؛ لذا در بخش های دیگر فرمود: لَهُمْ ما یشاؤُنَ فیها؛ وقتی وارد بهشت شدند هر چه بخواهند هست. بعد می فرماید چیزهایی است که فوق مشیئت آن هاست، چون خواستن هر کسی محدود به معرفت اوست؛ هر ا