بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل عوامل به تأخیر افتادن مرگ :

زندگی شیرین است به طوری که کمتر کسی را می توانید بیابید که نخواهد عمر طولانی داشته باشد و مرگش را به تاخیر اندازد. شگفت اینکه آموزه های وحیانی قرآنی از امکان تاخیر مرگ سخن به میان آورده و حتی راهکارهایی را برای تاخیر آن بیان کرده است.نویسنده در مطلب حاضر راهکارهای قرآنی تاخیر مرگ را بیان کردند.

عشق به زندگی

هر انسانی دوست دارد حتی در بدترین شرایط از چنگال مرگ بگریزد و داس مرگ، زندگی اش را درو نکند.

هرچند علاقه به زندگی و استمرار آن برای کسانی که اعتقادی به آخرت و معاد ندارند، یک امر طبیعی است؛ ولی می بینیم که حتی مومنان به آخرت و معاد نیز می کوشند تا زندگی خود را در دنیا استمرار بخشند و تا می توانند مرگشان را به تاخیر اندازند.

بیشتر کسانی که از مرگ می ترسند، کسانی هستند که مرگ را پایان زندگی و مرگ را با فوت و نیستی یکسان می دانند.

چنانکه گفته شد بسیاری از مومنان نیز از مرگ می ترسند و از آن گریزان هستند. علت این ترس را می بایست در شک و تردیدهای علمی و عملی آنان جست؛ زیرا کوچک ترین احتمال از اینکه مرگ همان فوت است نه وفات، موجب می شود تا عشق به زندگی دنیوی در آنان نیز رشد کند.

البته هستند کسانی که از مرگ می هراسند؛ چرا که خود را دست خالی می بینند و بر این گمان هستند که ره توشه آخرت چنانکه باید و شاید فراهم نیاورده اند و دست خالی به جهانی دیگر می روند.

اینان اگر به زندگی چسبیده اند به سبب همین احسان تهی دستی است. در دعای روز سه شنبه آمده است: و اجعل الحیاه زیاده لی فی کل خیر و الوفاه راحه لی من کل شر؛ و عمر و حیاتم را مایه زیادتی هرکار خیر قرار ده و مرگم را موجب راحتی از هرگونه شرور گردان.[۱]

آنان افزایش عمر را برای کسب ره توشه بیشتر برای آخرت می خواهند و ترس از مرگ برای این است که دست خالی نباشند. پس ترس اینان از خود حقیقت مرگ نیست، بلکه بخاطر وضعیت و موقعیت خود در آخرت است؛ زیرا می دانند که پس از مرگ، آخرت و زندگی دیگری است و از همین رو دنبال اصلاح امور اخروی خود هستند و از خدا می خواهند: اللهم أصلح لی دینی فانه عصمه أمری و أصلح لی آخرتی فانها دار مقری و الیها من مجاوره اللئام مفری خدایا دین مرا اصلاح فرما که دین، مایه حفظ همه شئون من است و عالم آخرتم را اصلاح فرما که آنجا منزل ابدی من است و جایگاه قرار من از آزار مردم پست دنیا است.[۲]

قرآن گزارش می کند که برخی از اهل ایمان واقعا گرایشی به آخرت ندارند؛ زیرا چنان گرفتار محبت دنیا و مادیات دنیوی شده اند که دوست دارند هزاران سال زندگی کنند و مرگ سراغ آنان نرود.

این دسته از افراد مدعی آن هستند که بهشت و آخرت برای آنان است و دیگران بهره ای از آن نخواهند برد؛ از این رو خداوند آنان را مورد تمسخر قرار داده و می فرماید که اگر واقعا این گونه است چرا آرزوی مرگ نمی کنند تا به بهشت در آیند؟! خداوند می فرماید برخی از یهودیان از اهل کتاب این گونه هستند و اینان حتی از مشرکان گرایش بیشتری به دنیا و زندگی آن دارند؛ زیرا مشرکان آخرتی را قبول ندارند، اما این مدعیان اعتقاد به آخرت خود دوست دارند تا زندگی هزار ساله داشته باشند تا این گونه خود را از عذاب الهی برهانند؛ چرا که بر خلاف آموزه های وحیانی عمل می کنند.[۳]

به هر حال، عشق به زندگی در همه موجودات از جمله انسان ها وجود دارد و حتی مومنان نیز گرایش دارند تا به عللی زندگی دنیوی آنان طولانی باشد. پس تلاش برای رهایی از مرگ بویژه مرگ زودرس یک امر طبیعی است.

مرگ و زندگی، آفریده های الهی

بر اساس آموزه های قرآنی، مرگ و زندگی از آفریده های الهی هستند. این بدان معنا خواهد بود که مرگ به معنای فقدان زندگی نیست، چنانچه تاریکی به معنای فقدان نور است، بلکه باید مرگ و زندگی را همانند سایه و نور دانست که هر دو از مصادیق وجود هستند نه آنکه یکی از مصادیق وجود و دیگری از مصادیق عدم باشد.

خداوند در آیه ۲ سوره ملک می فرماید: الذی خلق الموت و الحیاه، کسی که مرگ و زندگی را آفرید. پس مرگ نیز موجود از موجودات و آفریده ای از آفریده های الهی است. از همین رو در برخی از روایات از پایان ماموریت این مخلوق الهی در قیامت سخن به میان آمده است.[۴]

مسئولیت مرگ انتقال است. پیامبر(ص) می فرماید: ما خلقتم للفناء بل خلقتم للبقاء و انما تنتقلون من دار الی دار؛ شما برای معدوم شدن و نابود گشتن آفریده نشده اید بلکه برای بقاء و ابدیت بوجود آمدید؛ و جز این نیست که به واسطه مردن از خانه ای به خانه دیگری کوچ می کنید.[۵]

پس مرگ مسئولیت جابجایی انسان از خانه دنیا به خانه آخرت را برعهده دارد و می توان مرگ را نقاله انتقال از جهانی به جهانی دیگر دانست. این مسئولیت پس از انتقال به آخرت در روز قیامت برداشته می شود؛ زیرا برای اهل ایمان، بقای ابدی در بهشت ابدی است و برای کافران نوعی زندگی است که میانه مرگ و زندگی است؛ یعنی نه می میرند و نه زنده کامل هستند.[۶]

اجل مسمی (حتمی) و اجل معلق

در آموزه های قرآنی برای مرگ و انتقال از یک جهان به جهانی دیگر، دو زمان مطرح شده است. اجل به معنای زمان، وقت معین و محدود، نهایت زمان عمر، هنگام مرگ، مدت تعیین شده برای امور، مثل نهایت مدت برای ادای قرض (فرهنگ دهخدا، لاورس، معین) و پایان عمر انسان ها امت ها و موجودات است.[۷]

این اصطلاح در قرآن برای امور تکوینی و اعتباری به کار رفته است. بر اساس آموزه های قرآنی همه موجودات دارای اجل و زمان معین و محدودی جهت زندگی در دنیا هستند. بنابراین، حتی خود دنیا دارای اجل است و در ساعتی، از هم پاشیده و دگرگون شده و به زمان و زمین و آسمانی دیگر تبدیل خواهد شد.[۸] از همین روست که پرسش از زمان قیامت بی معنا خواهد بود؛ چرا که وقتی این زمان و زمین و آسمان دگرگون می شود، دیگر پرسش از زمان قیامت معنایی نخواهد داشت؛ زیرا اگر زمانی باشد در چارچوب نظام دیگر است که نمی توان با معیارهای زمانی این دنیا سنجید. بر همین اساس خداوند همواره در پاسخ از زمان قیامت می گوید که علم آن در نزد خداست؛ زیرا نمی توان پاسخی منطقی و درست به این پرسش داد؛ چرا که منطق و معیارها دگرگون می شود و برپایی قیامت در منطق و معیار دیگر انجام می گیرد.[۹]

خداوند در آیاتی از جمله آیات ۲ سوره انعام، ۳ و ۴ سوره نوح و ۱۰ سوره ابراهیم از اجل معلق و اجل مسمی(حتمی) سخن به میان آورده است. البته تعبیر اجل مسمی تعبیر قرآنی است اما تعبیر از اجل معلق یک تعبیری است که مفسران با