فایل پاورپوینت کامل فرصت ها، آرزوها و دوستی ها

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل فرصت ها، آرزوها و دوستی ها :

دخترم! تو کیستی؟

از مردم کدام دیاری؟

خانواده ات چگونه اند؟

تحصیل کرده ای؟

سطوح عالی علوم تجربی را گذرانده ای؟

پایان نامه تحصیلت را نوشته ای؟

اوضاع اقتصادی زندگیت چطور؟

هر که باشی، و دارای هر ویژه گی و مسلکی هستی «آرزوهایت» عین شخصیت توست!

آیینه انعکاس قابلیت و کرامت توست.

تو در آیینه آرزوهایت بهتر دیده می شوی؛

بهتر شناخته خواهی شد.

باران زندگی انسان، تنها در پرتو امیدها و آرزوها می بارد، طراوت می بخشد و خزان را به بهاری سر سبز مبدل می نماید.

زندگی بدون آرزو، خزانی بیش نیست؛

چهره اش بوی مرگ می دهد؛

حیات بدون آرزو تاریک است.

خورشید آرزوها و امیدها، شب دیجور دنیا را به روزی روشن تبدیل می کند و زندگی را بر مرگ برتری می بخشد.

تا امید هست زندگی هست، و تا آرزو هست جایی برای بستن دفتر حرکت و رشد باقی نمی ماند.

مگر نه این است که انسان تا زنده است توشه بر می گیرد و بار می بندد؟

ریشه درخت وجودش محکم می شود و شاخه های حیاتش ثمرات جاویدی به بار می آورد؟[۱]

با زندگی حتی به اندازه گفتن یک «ذکر» یا اقامه یک «خیر» یا دستگیری از یک افتاده، چنان ارتقاء می گیرد که ملائکه و فرشتگان را به مباهات و تحسین وا می دارد.

اینها همه نشان برتری زندگی است، و زندگی محصول امیدها و آرزوهایی است که بر اساس آن ارزش یافته است.

این کلام به دور از واقعیتی نیست که انسان با آرزو پیش می رود، با آرزو می ماند، و با آرزو جاودان می شود.

مگر داستان مسیح علیه السلام را نشنیده اید؟

آن هنگامی که دید پیرمردی سالخورده با جدیت تمام مشغول کار است، با تعجب پرسید: خدایا! چه چیز این مرد را به تلاش واداشته است؟

خطاب رسید: آنچه این مرد سالخورده را به کوشش واداشته است امید و آرزوهای اوست که اگر نبود انگیزه ای برای تلاش نداشت.[۲]

سابقه آرزوها و امیدها

آرزو همگانی است؛

تمام انسانها با گوهر آرزو زینت گرفته اند و نیروی حرکت یافته اند.

بی خود به خود زحمت مده، در میان تمام انسانها از زنده و مرده، حتی یک مورد را هم نمی یابی که وجودش را خالی از آرزو بیابی.

انسان از وقتی که خود را می شناسد، تا وقتی می میرد، و از لحظه مرگ تا پایان برزخ، و از شروع قیامت تا لحظه مشخص شدن تکلیف همگان، آرزو می کند.

آرزو نه مرگ می شناسد نه حیات! نه کوچک می شناسد نه بزرگ، نه مرد می شناسد نه زن، نه جوان می شناسد نه پیر؛ همه و همه در بهره مندی از آن برابرند.

مهمترین دلیل برای اثبات این حقیقت، کلام خداست؛

قرآن می گوید:

مردگان آرزوی بازگشت دارند و مجرمان آرزوی خاک شدن.[۳]

جرم خود را به گردن دوستان خود می گذارند و آرزوی می کنند که ای کاش در دنیا چنین دوستانی را انتخاب نکرده بودند.[۴]

از محمد و آل محمد دم می زنند و با آنان بودن و ماندن را می خواهند و حسرت قطع پیوند با آن بزگوران را دارند.[۵]

پس امید و آرزو، گوهری است که تاریخ مصرف آن، نه در دنیا خلاصه می شود و نه در برزخ، نه در عالم فناء و نه در سرای باقی.

امید و آرزو در حصر زمان و مکانی نیست، و در بند شخصیت کسی خلاصه نمی شود.

از برترین انسانها، پیامبران، معصومان و حتی اهل بیت علیهم السلام، تا عقب افتاده ترین مردم همه و همه آرزو می کنند و از آن جدا نیستند.

داستان مریم که درود خدا بر او باد را شنیده اید؟

هنگامی که از دنیا رفت، فرزندش مسیح علیه السلام کنار قبر، با او گفتگو کرد و از او پرسید:

مادر جان! اینک که از این دنیا رفته ای و در سرای باقی آرمیده ای، آرزویی داری؟ و مریم این چنین فرمود:

فرزندم! آرزوی بازگشت به دنیا را دارم تا در روزهای گرم با روزه، و در شب های بلند با مناجات و تهجد، عبادت کنم.[۶]

و داستان «عبدالله» پدر جابر را نیز ببین و با تمام وجود ارزش آرزو و بودنش را تصدیق نما!

هنگامی که در «احد» عبدالله به شهادت رسید، رسول خدا به جابر فرمود:

وقتی پدرت را در قبر نهادم، خدای متعال بدون واسطه با او سخن گفت و پدرت آرزو کرد که ای کاش یک بار دیگر به زندگی دنیا باز می گشتم تا در یاری رسول خدا جانفشانی کنم.[۷]

این نمونه ها و از این قبیل حکایات نشانگر عظمت و جایگاه ویژه آرزوست که در حصر زمان و مکان و شخصیتی قرار نمی گیرد.

مهم این است که امید، با رنج ها و بلاها تهدید می شود و جای خود را با یأس می دهد.

کسی که طاقت رنج ها و استقامت در برابر بلا ندارد، امیدهایش تهدید می شود و آرزوهایش سر از شرک در می آورد.

نوع آرزوها و مقدار امیدها حساب شده اند؛ درست مانند هر نیاز دیگری زیادش مضر و کمش نیز باعث اختلال در زندگی است.

نه آرزوی حرام، کاری از پیش می برد و نه امیدی واهی انسان را نجات می دهد.

پس دخترم! تو باید آرزوهایت را نهادینه کنی و از امیدهای کاذب رؤیایی دست برداری.

یأس و خطراتش

در نگاه قرآن «یأس» گناه بزرگی است که بخشش ندارد؛[۸]

سم مهلکی است که جان روح، و ریشه روان را می کند.

شخص مأیوس نه برای دیگران، حتی برای خود نیز منفعت مثبتی ندارد.

به خاطر یأس، موجود خطرناکی خواهد شد که ضررهایش غیر قابل جبران است.

شاید یکی از دلائل مهمی که قرآن یأس هیچ گنه کاری را مجاز ندانسته است همین مطلب باشد که شخص مأیوس خطر آفرین است، هم خود را هلاک می کند و هم دیگران را!.

اما شخص امیدوار، دور ریز ندارد، تمامش نفع است و قابل استفاده؛ نفَسش نیز در راستای تحقق رسیدنهایش کار می کند.

ه