فایل پاورپوینت کامل فلسفه گریه های حضرت فاطمه سلام الله علیها

فایل پاورپوینت کامل فلسفه گریه های حضرت فاطمه سلام الله علیها؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل فلسفه گریه های حضرت فاطمه سلام الله علیها شامل 70 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل فلسفه گریه های حضرت فاطمه سلام الله علیها را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل فلسفه گریه های حضرت فاطمه سلام الله علیها با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل فلسفه گریه های حضرت فاطمه سلام الله علیها با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل فلسفه گریه های حضرت فاطمه سلام الله علیها تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل فلسفه گریه های حضرت فاطمه سلام الله علیها را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل فلسفه گریه های حضرت فاطمه سلام الله علیها :

مقدمه

در تاریخ بشریت افراد زیادی بوده اند که در غم از دست دادن عزیزی، فراق محبوبی، نرسیدن به مقصودی، انجام گناهی و… گریه کرده اند. امام صادق(ع) هشت شخصیت را در رأس این گریه کنندگان و جزء «بکّائین» قرار داده، فرمود: «رَأسَ البَکَّائِینَ ثَمَانِیهً: آدَمُ وَ نُوحُ وَ یعقُوبُ وَ یُوسفُ وَ شُعَیبُ وَ دَاوُدُ وَ فاطمهَ وَ زین العابدین(ع)؛[۱] در رأس گریه کنندگان (عالم) هشت نفر قرار دارند: (حضرت) آدم [برای فراق بهشت و توبه از ترک اولی] و (حضرت) نوح [به خاطر درخواست عذاب برای قومش] و (حضرت) یعقوب [برای فراق فرزندش یوسف] و (حضرت) یوسف [برای فراق پدر] و (حضرت) شعیب و (حضرت) داود و فاطمه و [امام] زین العابدین [در سوگ پدر](ع).»

شاید بتوان گفت: هیچ یک از گریه ها بسان گریه حضرت زهرا(ع) سوزناک، هدفمند، افشاگرانه و سیاسی نبوده است. تا آنجا که عده ای از گریه آن حضرت شکوه نمودند. در ادامه روایت قبلی می خوانیم: «أَمَّا فَاطِمَهُ بَکَت عَلی رَسُولِ الله حَتَّی تَأَذَّی بِها أَهلَ المدِینَهِ فَقَالُوا لَها لَقَد آذَیتِنا بِکَثرِه بُکَائِکِ اِمّا أن تَبکِی بِاللَّیلِ وَ اِمّا أَن تَبکی بِالنَّهارِ فَکَانَت تَخرُجُ اِلی مَقابِرِ الشُّهَداءِ فَتَبکِی؛[۲] اما فاطمه(ع) بر [مرگ] رسول خدا(ص) آنقدر گریه کرد که مردم مدینه اذیت شدند (و شکایت کردند)، سپس گفتند: با گری فراوانت، ما را آزار دادی؛ یا روز گریه کن (که ما شب را راحت باشیم) و یا شب گریه کن (که ما روز راحت باشیم). آنگاه حضرت از مدینه خارج شده، بر سر قبور شهدا(ی احد) رفتند و آنجا به گریه ادامه دادند.»

حضرت زهرا(ع) معصومه است و به خوبی می داند که اذیت و آزار دیگران شرعاً ممنوع است، پس چرا گریه آن حضرت آنقدر ادامه یافت که داد مردم مدینه بلند شد؟ چرا حضرت این قدر اصرار دارد که مردم متوجه شوند؟ چه شده است که این همه دختر رسول خدا(ص) گریه می کند؟ آنچه پیش رو دارید، بیان فلسفه این گریه ها از زبان خود آن حضرت است که در چند بخش ارائه می شود.

الف) حکمتهای گریه در رحلت پیامبر(ص)

پس از رحلت نبیّ مکرم اسلام(ص)، حضرت زهرا(ع) در موارد متعددی گریان و اندوهگین بودند! آن حضرت، حکمت این گریه ها را در چند مورد بیان می فرماید.

۱- فراق رسول خدا(ص)

هنگام وفات رسول خدا(ص) تا سخنان پدر را شنید که فرمود: «أبکِی لِذُرِّیَّتِی؛ برای فرزندانم گریه می کنم.» حضرت زهرا(ع) به شدت گریه کرد. رسول خدا(ص) فرمود: دخترم! گریه نکن، آرام باش [هنوز زنده ام]! حضرت زهرا(ع) عرض کرد: «لَستُ أبکِی ممَّا یصنَع بی مِن بَعدِک وَ لکِنِّی أَبکِی لِفِرِاقِکَ یَا رَسُولَ الله؛[۳] برای آنچه بعد از تو بر ما روا می دارند، گریه نمی کنم؛ بلکه گریه من از فراق و دوری توست ای رسول خدا!»

در این روایت تصریح دارد که فقط برای فراق پیامبر(ص) گریه می کند.

۲- عظمت مصیبت رحلت رسول خدا(ص)

مرگ رسول خدا(ص) برای انسانهایی که متوجه عظمت او بودند، بسیار سخت و ناگوار بود. در زیارتنامه آن حضرت می خوانیم: «اُصِبنَا بِک یَا حَبیبَ قُلُوبِنا فَمَا اَعظَمَ المُصِیبَهَ بکَ حیثَ فقدنَاکَ فَاِنَّا لله وَ اِنَّا اِلَیهِ رَاجِعُون؛[۴] ای حبیب دلهای ما! با رحلت تو مصیبتی بر ما وارد شد، پس چقدر بزرگ است مصیبت [از دست دادن تو؛ زیرا (با رفتن تو) وحی از ما قطع شد و به فقدانت مبتلا شدیم]، پس ما از خداییم و به سوی او برمی گردیم.»

۳- طلب و آرزوی مرگ

وقتی رسول خدا(ص) را دفن کردند، حضرت زهرا(ع) بر سر قبر پدر آمد، مشتی از خاک قبر را برداشت و پس از گریه بسیار، آرزوی مرگ کرد و این شعر را فرمود:

«صُبَّتْ علَیَّ مصَائِبُ لَوْ أَنَّهَا

صُبَّتْ عَلَی الْأَیَّامِ صِرْنَ لَیَالِیَا؛[۵]

باران غم و اندوهی بر جانم ریخته است که اگر بر روزهای روشن می ریخت، آن روزها (مانند شب) تیره و تار می گردید».

در این مصیبت به جای من ار روزگار بودروز سپیده اش به شب تاریک می نمود

۴. غربت اسلام

یکی دیگر از مواردی که حضرت زهرا(ع) پس از رحلت پیامبر (ص) بر آن گریه و زاری کردند، غربت اسلام و مظلومیت آن بود؛ آن حضرت گاه در گوشه ای می نشست و خطاب به پدر با گریه می گفت:

قلَّ صبْرِی وَ بَانَ عَنِّی عَزَائِی

بَعْدَ فَقْدِی لِخاتَمِ الْأَنبِیَاءِ

عَینُ یا عَینُ اُسکُبی الدَّمعَ سحّاً

وَیکِ لا تَنجَلی بِفَیضِ الدِّماءِ

قَد بَکَتکَ الجِبالُ وَ الوَحشُ جَمعاً

وَ الطیرُ وَ الاَرض بَعدَ بُکیِ السَّماءِ

وَ بَکاکَ المحرابُ وَ الدَّرس لِلقر

آنِ فِی الصُّبحِ معلِناً وَ المساءِ

وَ بَکاکَ الاِسلامُ اِذ صارَ فی

النّاسِ غریباً مِن ساَئِرِ الغُرَباءِ

لَو تَرَی المِنبَرَ الَّذی کُنتَ تَعلُوهُ

عَلاهُ الظَّلامُ بَعدَ الضِّیاءِ

یا اِلهی عَجِّل وَفاتی الیک سریعاً

لَقَد تَنَغَّصَتِ الحَیاهُ یا مَولائی[۶]

«صبر و تحمل کم شده و عزا و مصیبت من آشکار گشته است، بعد از دست دادن خاتم پیامبران. ای دیده! اشک ببار! و ای بر تو اگر سیل اشک را جاری نسازی. ای رسول خدا! ای برگزید حضرت حق! ای پناه یتیمان و مستضعفان! کوه ها، حیوانات و پرندگان بر تو می گریند. زمین هم پس از گری آسمان گریست. آقای من! شهر مکه و رکن و مشعر و سرزمین بطحاء اشکها می بارند. آسمان و محراب و محل درس قرآن به هنگام صبح (و شام) از فراق تو گریه دارند و اسلامی که در میان امت تو غریب و تنها مانده است، بر تو می گرید.»

ایشان به نوعی اشاره دارد که اسلام، مکه، منبر و قرآن، همگی غریب و تنها شده اند.

۵- سلاح اشک

در دوران خفقان پس از رحلت پیامبر(ص) که حق و حقیقت به فراموشی سپرده شد و غاصبان بر مسند جانشینی رسول خدا(ص) تکیه زدند، تنها سلاح حضرت زهرا(ع) در مسیر بصیرت افزایی و روشنگری، گریه و اشک بود. آن حضرت در اشعاری می فرماید:

قُلْ لِلْمَغَیَّبِ تَحْتَ اَطْبَاقِ الثَّریَاِنْ

کُنْتَ تَسْمَعَ صَرْخَتِی وَ نِدَائِیا

قَدْ کُنْتُ ذَاتَ حِمیً بِظِلِّ مُحَمَّدٍ

لا اَخْشَی مِنْ ضَیْمٍ وَ کَانَ حمَالِیَا

فَالْیَوْمَ اَخشَعُ لِلذَّلِیلِ وَ اتَّقِی

ضَیْمِی وَ ادْفَعُ ظَالِمِی بِرِدَائِیَا

فَاِذَا بَکَتْ قُمْرِ یَهً فِی لَیْلِهَا

شَجْنا عَلَی غُصْنٍ بَکَیْتُ صَبَاحِیَا

فَلَأَجْعَلَنَّ الْحُزْنَ بَعْدَکَ مُونِسی

وَ لَأَجْعَلَنَّ الدَّمْعَ فِیکَ وَ شَاحِیَا

مَاذَا عَلَی من شمَّ تُربَهَ اَحمَدَ

أن لا یَشُمَّ مَدَی الزَّمانِ غوالِیّاً؛[۷]

بگو به آن که در زیر طبقات زمین پنهان است، آیا صدای ناله و فریاد مرا می شنوی؟ من در سای محمد(ص) در حمایت و حفاظت به سر می بردم و از هیچ دشمنی و کینه ای نمی ترسیدم و او جمال من بود. امروز در برابر فرومایگان خاضعم و باک دارم به من تعدّی شود که ظالم را با چادرم دفع می کنم. اگر قمری، شب هنگام بر شاخه ای بگرید، من صبحگاهان می گریم. بعد از تو حزن و اندوه را مونس خود خواهم ساخت و اشک را اسلحه خود قرار خواهم داد. چه باکی است بر کسی که خاک قبر احمد(ص) را بوییده، در تمام زندگی هیچ عطری را نبوید».

در این اشعار، علاوه بر اشاره بر مصیبت رحلت پیامبر(ص) تنها و بی یاور شدن و روبرویی با فرومایگان را جزء مصائب خویش می داند که برای آن گریه می کند و تنها اسلحه خویش را گریه و چادر خویش می داند.

اشک یاد کودکیهای من استغمگسار بی کسیهای من استدر جوانی رازدارم بوده استمونس شبهای تارم بوده استضربت در چون که پهلویم شکستمرهمی بر زخمهایم بوده است

ب) مکانهای گری حضرت زهرا(ع)

حضرت فاطمه(ع) که این گونه شب و روز گریه می کند، آیا فقط گریه ای عاطفی در غم از دست دادن پدر است؟ تکرار گریه و مضامین روایات و اشعاری که مستند به حضرت زهرا(ع) است، نشان می دهد که ایشان یکی از شیوه هایی که در برخورد با مخالفان و غاصبان در پیش گرفت، تا فریاد مظلومان خود را به دیگران برساند، گریه کردن بود. گریه در برانگیختن احساسات و عواطف دیگران نقش بسیار زیادی دارد و فرد نظاره گر، تحت تأثیر شدید قرار می گیرد و سعی می کند از ناراحتی گریه کننده بکاهد و یا به او کمک نموده، مشکل او را بفهمد و در حل آن بکوشد.

شاهد اینکه این گریه ها یک شیوه مبارزاتی بوده، این است که آن گریه فقط جنبه عاطفی داشت. حضرت فاطمه (ع) می توانست در یک نقطه، آن هم در خانه خود، مخفیانه گریه کند و این گونه گریه ای در نظر خود او نیز بهتر بود؛ زیرا او همان کسی است که وقتی پیامبر(ص) می پرسد: بهترین چیز برای زنان چیست؟ در جواب عرض می کند: بهترین چیز برای آنان این است که مردان را نبیند و آنها نیز او را نبینند.[۸]

اکنون چه پیش آمده است که او آشکارا گریه می کند، به گونه ای که گریه و ناله های او باعث اذیت دیگران شده است؟ باید خیلی از قضایای ناگوار پیش آمده باشد که حضرت مجبور شده است به گریه پناه ببرد. حتی گریه کردن آن حضرت در مکانهای مختلف که هر کدام ویژگی و پیام خاصی به دنبال دارد، انسان را به تأمّل وامی دارد. در اینجا به برخی مکانهایی که حضرت زهرا(ع) در آنها به گریه کردن می پرداخت، اشاره می شود.

۱- کنار قبر پیامبر(ص)

راوی می گوید: هفت روز پس از وفات رسول خدا(ص) حضرت فاطمه(ع) برای زیارت قبر پدرش بیرون آمد و رو به قبر حرکت می کرد، در حالی که ناله و گریه می کرد و لرزان گام برمی داشت و از کثرت اشک و گریه گویا چیزی را نمی دید، تا اینکه نزدیک قبر رسید و از هوش رفت. زنان به سوی او دویدند و آب بر صورت او پاشیدند تا به هوش آید. وقتی به هوش آمد، فرمود: «رُفِعَتْ قُوَّتِی وَ خَانَنِی جِلْدِی وَ شَمَتَ بِی عَدُوِّی وَ الْکَمَدُ قَاتِلِی؛ توان و قدرتم از بین رفته، توانم کم شده و دشمن مرا شماتت می کند و غصه و اندوه مرا می کشد.»

… ای پدر! «فَوَا اَسَفَاهْ علَیْکَ اِلَی اَن اُقْدِمَ عَاجِلاً عَلَیْکَ؛[۹] پس تأسف بر تو دارم تا اینکه نزد تو آیم.» آنگاه ناله ای زد که نزدیک بود روح از بدنش مفارقت نماید».

بابا ز غم هجرت خون شد جگر زهرا

از داغ فراق تو خم شد کمر زهرا

تا بودی تو در عالم ما پرده نشین بودیم

بعد از تو زدند آتش از کین به در زهرا

۲- در خانه

چنانکه در روایتی ذکر شد، حضرت زهرا(ع) آنقدر در خان علی بر مصائب بعد از رحلت پیامبر(ص) گریه کرد که مورد اعتراض مردم و شیوخ مدینه قرار گرفت و زمانی که حضرت علی پیام مردم را به ایشان داد، فرمود:

«یَا أَبَا الْحَسَنِ مَا أَقَلَّ مَکثِی بَیْنَهُمْ وَ مَا أَقْرَبَ مَغِیبِی مِنْ بیْنِ أَظهُرِهِمْ فَوَ اللَّهِ لَا أَسْکتُ لَیْلًا وَ لَا نَهَاراً أَوْ أَلْحَقَ بِأَبِی رَسُولِ اللَّهِ(ص)؛[۱۰] ای ابالحسن! چقدر ماندنم در میان آنان ان