فایل پاورپوینت کامل فیض کاشانی و تصوف

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل فیض کاشانی و تصوف؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل فیض کاشانی و تصوف انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 26 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل فیض کاشانی و تصوف:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل فیض کاشانی و تصوف آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل فیض کاشانی و تصوف با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل فیض کاشانی و تصوف از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل فیض کاشانی و تصوف، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل فیض کاشانی و تصوف :

درباره تصوف فیض نظرات متفاوتی وجود دارد. گروهی او را دارای مشرب تصوف و طریق او را طریق ملا صدرا و عبدالرزاق لاهیجی می دانند که تا حدی متأثر از غزالی و ابن عربی بوده است و آرا و افکار آنها را در آثار خود بروز داد و به دلیل داشتن مشی اخباری گری به ایشان حمله و انتقاد شده است.

تندترین اتهام ها را شیخ یوسف بحرانی درباره تصوف فیض به ایشان زده و گفته است:

«فیض نوشته هایی دارد که بر اساس مبانی صوفیان و فیلسوفان نوشته شده و نزدیک به کفر است مثل آنچه درباره «وحدت وجود» گفته است من رساله ای از وی دیدم که به صراحت این مطلب را بیان کرده، در آنجا او بر پایه عقاید ابن عربی سخن گفته و نقل قول های زیادی از وی دارد، گرچه از وی با عنوان برخی از عرفا یاد کرده است».[۱]

گروهی او را نه متصوف بلکه عارف می د انند و ایشان را دارای راه و روش زاهدانه و عرفانی که مبتنی بر اصیل دانستن سیره رسول الله صلی الله علیه و آله و اهل بیت(ع) است، می شناسند و کسانی مانند شیخ عباس قمی در تتمه المنتهی و محمدباقر خوانساری در روضات الجنات، نسبت تصرف را به ایشان نادرست دانسته اند.

مؤلف روضات الجنات از کتاب کلمات طریقه فیض شاهد می آورد که مرحوم فیض بر فرقه های صوفیه سخت تاخته و مردم را از مراسم ناشایست آنها برحذر داشته است. از جمله در آن کتاب می نویسد: «بعضی از مردم می پندارند در تصوف به جایی رسیده اند که هر کاری خواستند می توانند انجام دهند. دعاهای آنها در ملکوت شنیده می شود و پاسخ آن را در جبروت می دهند. اینان را «شیخ» و «درویش» می خوانند (و امروز قطب و سالک) و از این راه مردم را در تشویق قرار می دهند.

اینان چندان در این خصوص راه افراط و تفریط می پیمایند که خود را از مرز بشر بودن بالاتر می برند و دعوی غیب دانی می کنند. یکی می گوید: دیشب قیصر روم را کشتم و دیگری می سراید که سپاه عراق را یاری نمودم و سومی نغمه سر می دهد که پادشاه هند را شکست دادم و فلان شیخ صوفی مخالف خود را دیوانه کردم و به همان رقیب خویش را نابود ساختم.

گاهی می بینی فلان شیخ صوفی چهل روز در خانه تاریکی به سر می برد و مدعی است در آن مدت روزه می گیرد و گوشت حیوانی نمی خورد و اصلاً نمی خوابد و زمانی مدعی است که به تسخیر گروهی از جن نائل آمده و خود و دیگران را به وسیله آنها از خطرات حفظ می کند. آیا اینها دروغ بستن به خدا یا دیوانگی نیست.

دسته دیگر از اینان خود را «اهل ذکر» و «تصوف» می نامند ودعوی دارند که از تصنع و تکلف بیزارند، خرقه می پوشند و حلقه وار جلسه می گیرند و اذکار اختراع می کنند و با اشعار غنایی تغنی می نمایند، عربده می کشند و فریاد سر می دهند و رقص و تصنیف به راه می اندازند و در فتنه و فساد فرو می روند و برخلاف دستور شرع بدعت ها می نهند. داد و فریادشان بلند است. کسی نیست از آنها سؤال کند، شما را کتک زده اند یا از کسی با خدا تکلم می کنید؟ پس کمتر فریاد کنید آیا کسی را از دور صدا می زنید یا خواب رفته ای را بیدار می کنید؟ به خدا که هیچ کدام اینها نیست، بیایید همچون ماهیان رودخانه، خدا را بخوانید، آهسته و با التماس و پنهان نه با داد و فریاد چون او از شما دور نیست، بلکه از بند گوشتان به شما نزدیک تر است.

برخی دیگر مدعی «علم معرفت» و مشاهده معبود و نزدیکی با مقام محمود و ملازمت عین شهود هستند، ولی چیزی جز اسامی آنها نمی دانند. با این وصف ادعاها دارند و برای خود کرامت ها بر می شمارند، فلان عارف مدعی است که به او وحی می شود و از آسمان خبر می دهد. مریدان نادان هم باور می کنند و گاهی در برابر آنها به سجده می افتند، گویی آنها را معبود خود می دانند، دست آنها را می بوسند و خود را به پای آنان می اندازند از آنها اجازه می گیرند که در انجام هر کاری آزاد باشند (چون به حق واصل شده اند) و از حلال و حرامی ملاحظه نکنند و آنها نیز برای پیشرفت کار خود و مریدان احمق به آنها این اجازه را می دهند…».[۲]

مرحوم فیض، تصوف را حکمتی می داند که در اختیار انبیا و اهل بیت(ع) است و این گونه می نویسد: «علم تصوف عبارت از این بدایع حکمت و غرایب علوم بلند مرتبت است که السنه سنت محمدیه و شرایع ختمیه بدان