فایل پاورپوینت کامل قاچاق زنان، در فقدان بایدها و نبایدها

با فایل فایل پاورپوینت کامل قاچاق زنان، در فقدان بایدها و نبایدها یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل قاچاق زنان، در فقدان بایدها و نبایدها شامل 120 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل قاچاق زنان، در فقدان بایدها و نبایدها را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل قاچاق زنان، در فقدان بایدها و نبایدها با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل قاچاق زنان، در فقدان بایدها و نبایدها بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل قاچاق زنان، در فقدان بایدها و نبایدها با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل قاچاق زنان، در فقدان بایدها و نبایدها وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل قاچاق زنان، در فقدان بایدها و نبایدها با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل قاچاق زنان، در فقدان بایدها و نبایدها مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل قاچاق زنان، در فقدان بایدها و نبایدها :

چکیده:

در این نوشتار، ضمن ارائه تعریفی از پدیده قاچاق زنان، تاریخچه وقوع آن در سطح جهان و کشور ایران و نیز وضعیت قربانیان قاچاق، از نظر متغیرهایی نظیر سن، طبقه اقتصادی- اجتماعی، تحصیلات، وضعیت خانوادگی و … مورد بررسی قرار می گیرد. در ادامه مبحث، عوامل مؤثر در وقوع این جرم و نیز پیامدهای فردی، خانوادگی و اجتماعی قاچاق زنان و دختران بحث می شود.

در بخش پایانی مقاله نیز پیشنهادات و راهکارهای اساسی درخصوص مواجهه و برخورد قانونی و فرهنگی با این جرم بین المللی ارائه شده است.

واژگان کلیدی:

قاچاق زنان، خرید و فروش زنان، بردگی زنان، قاچاق انسان، تجارت سفید، مافیای انسان، قاچاقچیان، مهاجران غیر قانونی، باندهای بین المللی فحشاء، قوّادی، بردگی مدرن، تجارت زنان، قربانیان قاچاق، فروش دختران.

از ابتدای دهه ۱۹۹۰ میلادی، به ویژه پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و بلوک شرق، مسئله قاچاق زنان در سطح جهانی ابعاد گسترده ای یافت؛ به طوری که امروزه تمام کشورهای اروپایی، امریکایی و ژاپن، در امر واردات زن به صورت کالا و کارگر جنسی فعالیت دارند. در آلمان ده هزار زن اهل کشورهای چک، لهستان و بلغارستان، برخلاف میل خود در کلوب ها و میخانه ها کار می کنند. در آسیای جنوب شرقی[۱] دست کم یک میلیون نفر کودک زیر پانزده سال از راه فحشاء ارتزاق می کنند.[۲] بر اساس برآوردهای کمیسیون اروپا، سالانه ۵۰۰ هزار زن و کودک به اروپای غربی قاچاق می شوند.[۳]

متأسفانه در سال های اخیر اخبار ناگواری از قاچاق دختران ایرانی به کشور پاکستان و کشورهای حاشیه خلیج گزارش می شود. به طور نمونه، روزنامه مشرق چاپ بلوچستان پاکستان[۴] نوشت: در هر ماه ۴۵ دختر کم سن ایرانی، به پاکستان قاچاق می شوند که از آنها برای فساد اخلاقی استفاده می شود. آنان در کراچی به فروش می رسند. در قاچاق این دختران، گروه بزرگی دست دارند که پس از اغفال دختران ایرانی، آنها را به فروش می رسانند. اکنون خرید و فروش دختران ایرانی در کراچی به اوج خود رسیده است.[۵] در کشورهای حاشیه خلیج فارس، هنگامی که خانواده ای به دنبال زن پیشخدمتی می گردد یا مردی، زن صیغه ای و غیر عرب می خواهد، به آدم هایی که در برآوردن این نیازها شناخته شده اند، رجوع می کند. آنها ابتدا مبلغی را به عنوان پیش پرداخت مطالبه می کنند و بعد از یک هفته، آنچه را سفارش شده، تحویل می دهند.در حال حاضر اگر قاچاق انسان رونق بیشتری از مواد مخدر و اسلحه نداشته باشد، کم رونق تر از آن نیست.[۶]

مفهوم قاچاق زنان

قاچاق (انسان)، پدیده بسیار گسترده جهانی است. اکنون این نوع قاچاق شامل مبادله افراد جهت کار در کارگاههای سخت، کار خانگی یا کشاورزی، ازدواج های اجباری یا فریب انگیز به صورت پستی و سفارشی و خرید و فروش زنان برای روسپی خانه ها و کلوب های رقص برهنه می باشد.[۷]

مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سال ۱۹۹۴ قاچاق زنان را چنین تعریف می کند: «انتقال غیر قانونی و مخفیانه اشخاص در عرض مرزهای ملی، عمدتاً از سوی کشورهای در حال توسعه و کشورهای دارای اقتصاد در حال گذار، با هدف نهایی واداشتن زنان و دختران به وضعیت های بهره کشانه و ستمگرانه از لحاظ جنسی و اقتصادی، به منظور سود بکارگیرندگان، قاچاقچیان و سندیکاهای جنایتکار و نیز دیگر فعالیت های مرتبط با قاچاق، نظیر کار خانگی و اجباری، ازدواج دروغین، استخدام مخفیانه و فرزندخواندگی دروغین».[۸]

سازمان غیر حکومتی ائتلاف جهانی علیه قاچاق زنان نیز این پدیده را چنین تعریف می کند: «همه اعمال متضمن بکارگیری و یا حمل و نقل یک زن در درون و در عرض مرزهای ملی برای کار یا خدمات به وسیله خشونت یا تهدید خشونت، سوءاستفاده از اقتدار یا موقعیت مسلط، اسارت، مفهوم قاچاق زنان، وام، فریب یا دیگر اشکال تحمیل».

در ماده سوم پروتکل پیشگیری، سرکوب و مجازات قاچاق اشخاص به ویژه زنان و کودکان، مصوب سال ۲۰۰۰ ذکر شده است: «قاچاق، شامل استخدام، انتقال، حمل و نقل، پناه دادن یا دریافت اشخاص به وسیله تهدید یا بکارگیری زور یا دیگر اشکال تحمیل، آدم ربایی، تقلب، فریب، سوءاستفاده از قدرت یا موقعیت، آسیب پذیری یا دادن یا دریافت پرداخت ها یا منافع، جهت کسب رضایت فردی که بر شخص دیگری کنترل دارد، به منظور بهره کشی جنسی، کار یا خدمات اجباری، بردگی یا رویه های مشابه بردگی، بیگاری یا برداشتن اندام های بدن است». در این تعریف استدلال شده است که قاچاق نباید بر حسب تحمیل یا فقدان رضایت به ویژه در چارچوب صنعت سکس تعریف شود، زیرا کار جنسی ذاتاً بهره کشانه است. بنابراین، رضایت یا کنترل زن بر وضعیت خودش هیچ اهمیتی ندارد.[۹]

قاچاقچی زنان، به کسی اطلاق می شود که از طریق اعمال زور، باج خواهی، فریبکاری یا از طرق دیگر به بهره برداری جنسی یا سایر انواع استثمار زنان و دختران، همانند کار اجباری برداشن اندام و … اقدام می کند.

تاریخچه قاچاق زنان

خرید و فروش زنان برای فحشاء در دوران باستان نیز رواج داشت و بخشی از خرید و فروش بردگان محسوب می گردید، به این صورت که کنیزانی برای این منظور خریداری می شدند. قرآن هم در آیه ۳۳ سوره نور[۱۰] افراد را از این عمل نهی کرده که این امر، دال بر شیوع این عمل در آن زمان است.

در زمان نزدیک تر به عصر کنونی، یعنی قبل از جنگ جهانی دوم، تجارت انسان ها با عنوان «خرید و فروش زنان سفیدپوست» شناخته شده بود که در آن زنان سفیدپوست اروپایی به ویژه زنان فرانسوی به وسیله قوادان، به روسپی خانه های امریکای جنوبی هدایت می شدند.[۱۱]

در کشور ایران، نخستین گزارش قاچاق زنان، در سال ۱۳۴۰ ارائه شده است. در آن سال مأموران مرزی ایران، مرد عربی را که قصد خروج از ایران داشت، در نقطه ای ممنوعه دستگیر کردند. به همراه این مرد، یازده زن و دختر جوان ایرانی بودند که بعد از تحقیق معلوم شد وی این افراد را از نقاط مختلف کشور جمع آوری نموده و قصد داشته است تا با خروج از ایران، آنها را در برخی کشورهای عربی بفروشد.[۱۲] همچنین گزارش های دیگری از فروش دختران توسط پدر خانواده در سال های ۱۳۴۳ توسط آقای منصور راستین به ثبت رسیده است.[۱۳] این معضل بر اثر برخی عوامل تاکنون ادامه داشته و متأسفانه در سال های اخیر گسترش یافته است، به طور نمونه:

– یک شبکه گسترده قاچاق زنان و دختران توسط تعدادی از زنان قواد، دختران و زنان جوانی را که خانواده آنها مشکل مالی داشتند، شناسایی می کردند و بعد از فریب آنها با گذرنامه و روادید، در طول سه هفته آنها را به طور قانونی به دوبی می فرستادند تا در آنجا برای مقاصد شوم، از آن دختران استفاده شود.[۱۴]

– ۲۰ زن و مرد بلوچ که با شکار دختران جوان، آنان را با نقشه ماهرانه ای به خانه های فساد پاکستان قاچاق می کردند، در ردّیابی های فوق تخصصی پلیس خراسان دستگیر شدند.[۱۵]

– یک دختر فراری، از قاچاق دختران جوان به کشورهای عربی پرده برداشت.[۱۶]

وضعیت قاچاقچیان ایرانی

این گروه از افراد، معمولاً شامل یکی از سه دسته ذیل هستند:

– زنان قواد، بدنام و فاسدی که تلاش دارند تا با فریب دختران و زنان جوان، آنان را به دام انداخته،[۱۷] یا با شکار دختران فراری و سرگردان، آنها را به دلالان سایر کشورها بفروشند.[۱۸]

– جوانان اوباش و شرور که در قالب باندهای زیر زمینی، به ربودن دختران (عموماً دختران سرگردان و زنان خیابانی) اقدام می کنند.[۱۹]

– پیرمردهای متمولی که نقش واسطه را ایفا می کنند و دختران و زنان را برای سوءاستفاده به کشورهای قطر، کویت، دبی و … قاچاق می کنند.[۲۰]

البته لازم به یادآوری است که بیشتر اوقات این سه دسته (زنان قواد، جوانان شیاد و پیرمردهای تجار) در این کار با یکدیگر همکاری می کنند. به طور نمونه یک زوج تبهکار به همین ترتیب، در مدت ۹ سال توانسته بودند ۱۵۰ دختر و زن جوان را از کشور خارج کرده و به فروش برسانند.[۲۱]

وضعیت قربانیان قاچاق

وضعیت زنان قربانی قاچاق، بر حسب متغیرهایی نظیر سن، طبقه

اقتصادی-اجتماعی، سطح تحصیلات و وضعیت خانوادگی به اختصار بررسی می شود:

– سن

این افراد عموماً در سنین پایین تر از ۱۴ تا ۲۵ سال می باشند.[۲۲] این کوچکی سن، نشان دهنده میزان آسیب پذیری دختران در برابر سوء استفاده های جنسی است و اهمیت برخورد سریع و وسیع با این پدیده را یادآور می شود.

– طبقه اقتصادی- اجتماعی

در اکثر موارد کشمکش های درون خانواده، اعتیاد والدین، طلاق، مسکن نامناسب، مناطق پرجمعیت و حاشیه شهرهای بزرگ موجب می شود تا تعدادی از دختران، محیط نامساعد خانه را ترک کرده و به درون جامعه بیایند.[۲۳] اما دسته ای از آنها به خاطر فقر اقتصادی خانواده، به این امر ننگین تن می دهند،[۲۴] گاهی نیز پدر خانواده، مجبور به فروش دختران خود می شود[۲۵]، البته مواردی از فرار دختران خانواده های مرفه نیز گزارش شده است. بنا بر تحقیقات نیروی انتظامی۸۰ درصد دختران فراری در سنین بالا، متعلق به خانواده های مرفه و متوسط رو به بالا هستند.[۲۶]

– سطح تحصیلات

از آنجا که اغلب قربانیان قاچاق، از اقشار بسیار فقیر یا دختران فراری می باشند، از نظر تحصیلی در سطح راهنمایی و دبیرستان و در رده سنی ۱۵ تا ۱۷ سال هستند.[۲۷] کارشناسان معتقدند دخترانی که طعمه این باندها می شوند، غالباً افرادی هستند که تحصیلات کمی دارند، با مشکلات مالی گریبانگیر هستند و از فقر فرهنگی و ضعف اعتقادات رنج می برند؛[۲۸] اما گزارشات اخیر نشان می دهد که بعضی از دختران دارای تحصیلات عالی نیز به این مسیر کشانده شده اند[۲۹] که حائز اهمیت است. البته این وضع منحصر به کشور ایران نیست و در سایر کشورهای جهان سوم نیز مشابه این پدیده مشاهده می شود، چنانچه سخنگوی مؤسسه بین المللی حمایت از حقوق کودکان بیان می کند که در سال ۱۹۹۵ اکثر دخترانی که از کشور آلبانی قاچاق شدند، تحصیل کرده بودند، ولی امروزه تعداد دختران تحصیل کرده ای که برای اشتغال به فحشاء قاچاق می شوند، کاهش یافته است.[۳۰]

– وضعیت خانواده

این قربانیان یا از خانواده های فقیر و کم بضاعت[۳۱] و یا از خانواده های طلاق می باشند. به اعتقاد سخنگوی مؤسسه بین المللی حمایت از حقوق کودکان ، امروزه فرزندان زوج های مطلقه بیشتر در معرض خطر گرفتاری در دام قاچاقچیان قرار دارند.[۳۲]

چگونگی قاچاق زنان

برای قاچاق زنان و دختران ایرانی در سال های اخیر راههای متفاوتی بکار گرفته شده است:

فریب

زنان و دختران ایرانی با شگردهای گوناگون فریب می خورند و در دام قاچاقچیان گرفتار می شوند. انواع موضوعات فریبکارانه به قرار ذیل است:

– وعده دستیابی به شغل پردرآمد و مناسب در کشورهای خارج

زنان و کودکان، در قبال خوش خیالی های دروغین و دستیابی به فرصت های شغلی در دیگر کشورها، بسیار آسیب پذیر می باشند.[۳۳] بسیاری از زنان و دختران با وعده داشتن شغل در کشورهای غربی، اغوا شده و به فساد کشیده می شوند. آنان به فراسوی مرزها قاچاق می شوند و مانند احشام خرید و فروش شده و به کارهای غیر اخلاقی وادار می گردند.[۳۴] این زنان وقتی به خود می آیند که می بینند در کشوری غریب، آه در بساط ندارند و حتی به قاچاقچیان بدهکار هستند، ولی آن زمان دیگر کار از کار گذشته است و تنها راه پیش روی آنان، خود فروشی است.[۳۵] یکی دیگر از اعمال این دلالان، ایستادن در کنار سفارتخانه ها و یا ادارات کاریابی و دادن پیشنهاد کار پُردرآمد به کسانی است که به دلیل فقدان اطلاعات لازم و احتیاج به یافتن شغل، سریعاً جذب چنین افرادی می شوند.[۳۶] قاچاقچیان انسان، زنان و دختران جویای کار را با وعده شغل مناسب و پردرآمد، فریب می دهند و آنان را مانند بردگان و اسیران قرون گذشته، در انبار کشتی ها پنهان می کنند و با وضع رقت باری به کشورهای دیگر می فرستند . اما بسیاری از این مهاجران غیر قانونی، به چنگ باندهای بین المللی فحشاء می افتند و به مراکز فساد منتقل می شوند.[۳۷]

– قول ازدواج

یکی از طرق فریب دختران جوان، دادن قول ازدواج به آنها می باشد. قاچاقچیان از این طریق، اعتماد آنها را به خود جلب کرده و نیات پلید خود را اجرا می کنند. به گزارش زیر توجه کنید:

سخنگوی مؤسسه بین المللی حمایت از حقوق کودکان معتقد است که امروزه ، دختران به زور به این کار وادار نمی شوند، بلکه آنها فریب می خورند و این موضوعی است که کار تشخیص قاچاق دخترانی را که مورد سوءاستفاده جنسی واقع می شوند، با مشکل مواجه کرده است ، زیرا قاچاقچیان ، در آغاز به این دختران قول ازدواج می دهند و پس از نامزدی ، آنان را به ایتالیا می برند واز آن به بعد است که در شبکه گسترده قاچاق دختران ، مورد سوءاستفاده جنسی قرار می گیرند.[۳۸]

– فرزند خواندگی

قاچاقچیان، گاهی برای جلب اعتماد قربانی (خصوصاً دخترانی که از خانه فرار کرده یا به هر علت بدون سرپرست می باشند) به آنها وعده می دهند که آنان را به فرزند خواندگی خواهند پذیرفت، اما پس از مدتی که مقصود پلید خود را عملی کردند، چهره واقعی خود را نشان می دهند. به طور نمونه:

«یکی از اعضای باند عنکبوت سیاه، به نام مونا که ۱۶ سال دارد در بازجویی گفت: … من پس از فرار از خانه ام در تبریز، به تهران آمدم و در یک آرایشگاه زنانه مشغول به کار شدم و شبها هم در همانجا می خوابیدم. یک روز در آرایشگاه با یک زن جوان آشنا شدم، او توانست با چرب زبانی مرا فریب دهد و من هم به او اعتماد کردم و همه داستان زندگیم را برای او بازگو کردم. او مرا با خود به خانه اش برد و گفت همیشه دوست داشته است که یک دختر مثل من داشته باشد، به همین خاطر یک شناسنامه جعلی برای من تهیه کرد و مرا دخترخوانده خود کرد. اوائل برای من لباس های رنگارنگ و طلا می خرید، ولی پس از مدتی رفتارش عوض شد و مرا مجبور کرد که روزها برایش تریاک جابجا کنم و شبها در خانه فسادش کار کنم.[۳۹]

– وعده نگهداری و حمایت از دختران فراری

ایادی و اعضای باندهای قاچاق، در اماکن عمومی مثل پارک ها پرسه می زنند و با شناسایی دخترانی که از منازل خود فرار کرده اند، آنها را با وعده اقامت در محل نگهداری دختران فراری، به دام می اندازند. حکایت زیر نمونه ای از این گونه حوادث می باشد:

«روز گذشته دختر جوانی که موفق شده بود از اسارتگاه «عنکبوت سیاه» فرار کند در گفتگو با خبرنگار ما در اداره آگاهی گفت: در آبانماه امسال پس از فرار از خانه، روزی در پارک ملت نشسته بودم که در آنجا با پسر جوانی به نام شاهرخ آشنا شدم. او به من گفت که خواهری به نام مهین دارد که خانه ای برای دختران فراری ساخته و در آنجا از آنها نگهداری می کند. او مرا با خودش به پیش عنکبوت سیاه برد و او اتاقی در آن خانه به من داد، مهین اوائل اجازه نمی داد که من از اتاق خارج شوم، ولی پس از مدتی مرا وادار به کارکردن در خانه فسادش کرد. یک شب مرا به دست یک مرد عرب داد و گفت که باید چند روزی با او به جایی بروم. در بندرعباس متوجه شدم که مهین مرا به شیخ نشینان امارات فروخته است، شبانه توانستم از دست آنها فرار کنم و به تهران بیایم».[۴۰]

– طرح دوستی و آشنایی

قاچاقچیان، دلال هایی را در مناطقی مانند پارک ها، مقابل مدارس راهنمایی و دبیرستان ها می گمارند تا با دختران ساده دل، طرح دوستی و آشنایی ریخته و سپس آنها را به مکان های خاصی برده و با وعده های مختلف اعم از خروج آسان از کشور، درآمد خوب و زندگی بهتر فریب دهند و از کشور خارج کنند.[۴۱]

ازدواج دروغین

اخیراً گزارش شده است قاچاقچیانی که بیشتر افغانی و پاکستانی هستند، پس از شناسایی خانواده های فقیر و کم درآمد، از دختران جوان و نوجوان این خانواده ها خواستگاری کرده و پس از پرداخت پول به خانواده دختر، با آنها ازدواج می کنند و بعد از مدتی به بهانه دیدار خانواده شوهر در افغانستان و پاکستان، این دختران را به شهرهای کویته و کراچی پاکستان می برند و به باندهای فساد می فروشند.[۴۲] به گزارش زیر توجه شود:

«چندی پیش، مادر دختر جوانی به نام فریبا با مراجعه به پلیس ادعا کرد که دخترش را به عقد یک جوان بلوچ درآورده است، اما از وقتی که آنها به ماه عسل رفته اند، دیگر خبری از فریبا نداشته، تا اینکه دخترش از خاک پاکستان تماس تلفنی گرفته و گفته است که داماد ناخلف، او را به خانه فساد در پاکستان فروخته است و در وضعیت بغرنجی به سر می برد…. کارآگاهان با به دست آوردن موارد مشابهی از این گونه ازدواج های فریبکارانه، دریافتند که با یک شبکه سازمان یافته روبرو هستند».[۴۳]

«… مژگان، قربانی دیگر این باند گفت: این باند ابتدا از دخترانی چون من خواستگاری می کردند و در آن زمان با دادن پول به یک صاحبخانه در مشهد، آدرس آن خانه را به خانواده ها می دادند تا از آنجا تحقیق کنند، سپس به بهانه ماه عسل، نه تنها عروس، بلکه خواهر و مادر وی را به زاهدان و سپس به پاکستان قاچاق می کردند».[۴۴]

توسل به زور

– آدم ربایی

یکی از طرق بسیار شایع قاچاق زنان در کشور، ربودن دختران کم سن و سال می باشد. به گزارش معاون مبارزه با جرائم جنایی پلیس آگاهی تهران، در هر ماه شاید ۴۰۰ پرونده آدم ربایی دختر در دایره ۱۱ اداره آگاهی تشکیل می شود.[۴۵] به طور نمونه:

«هفته گذشته وقتی سه نفر از دانشجویان دختر دانشگاه صنعتی اصفهان در ساعت نه شب سوار بر یک خودروی شخصی به طرف دانشگاه که در خارج از شهر قرار دارد، می رفتند، یک خودروی سی یلو بعد از کورس گذاشتن با آنها، به راننده علامت می دهد که نگه دارد. راننده سی یلو پیاده می شود و یک کلت را کنار گوش راننده خودرو شخصی می گذارد و می گوید: گواهینامه ات را بده، بی شرم! خجالت نمی کشی این خانمها را سوار کرده ای!؟… فردای آن روز در وزارت اطلاعات مشخص می شود این شخص مربوط به یک باند قاچاق دختران بوده است که در یکی دو مورد دیگر هم با همین شگرد عمل کرده است».[۴۶]

– تهدید به آبروریزی

در برخی موارد اعضای باند قاچاق، با برقراری ارتباط و جلب اعتماد دختران و با تصویر برداری از آنها مدارک لازم را جمع آوری کرده و با توسل به آن و تهدید به آبروریزی، پخش عکس و افشای ارتباط با آنان و… این قربانیان را وادار به انجام خواسته های خود می نمایند.[۴۷]

– تجاوز، اجبار و تحمیل

معمولاً بیشتر دختران فراری که از بقیه آسیب پذیرترند، گرفتار این مصیبت می شوند. قاچاقچیان، دختران جوانی را که به هر انگیزه ای از خانه خود گریخته اند، طعمه و وسیله درآمد خود قرار می دهند و آنها را به برقراری ارتباط جنسی و انجام کارهای خلاف مجبور می کنند.[۴۸]

فرمانده نیروی انتظامی ناحیه خراسان معتقد است که این قاچاقچیان معمولاً طعمه های خود را از بین دختران سرگردان و زنان خیابانی انتخاب می کنند. آنها پس از ربودن دختران، به اذیت و آزار دسته جمعی آنان پرداخته، سپس این گروگان ها را که دیگر روی بازگشت به خانه را ندارند، در اختیار خانه های فساد قرار می دهند.[۴۹]

اینترنت

در سال های اخیر، نوع جدیدی از فریب و قاچاق دختران و زنان از طریق اینترنت مشاهده می شود که حاصل مدرنیزه شدن جوامع می باشد. اطاق گفتگو (

Chat room

) یکی از راههایی است که دلالان برای اغفال دختران و زنان استفاده می کنند. آنها از طریق گفتگوی تایپی یا شنیداری و دادن تصویر خود، با دختران طرح دوستی ریخته و سپس با وعده ازدواج، شغل خوب، درآمد بالا و حتی با فرستادن بلیط و ویزای ورود به کشور مورد نظر، آنها را تحویل قاچاقچیان می دهند.

علل قاچاق زنان

علل رواج پدیده قاچاق، در سه بخش فرهنگی، اقتصادی و حقوقی قابل بررسی است:

علل فرهنگی

– تغییر ارزش ها

برخی از صاحبنظران، فقر و بیکاری را عامل گرایش قاچاقچیان به این شغل کثیف می دانند.[۵۰] ولی ذکر این نکته ضروری است که هر فقیری دست به عمل دزدی نمی زند، هرچند که بسیار مستأصل شده باشد و هر فرد بیکاری نیز رو به شغل حرام نمی آورد، هر چند که محتاج و درمانده باشد.

فقر، به تنهایی عامل انحرافات اجتماعی نیست و نمی تواند مسئله ای برای نظام اجتماعی ایجاد کند، بلکه مطابق نظر دورکهایم[۵۱] و مرتون[۵۲]، فقر حتی می تواند بر تحکیم و ثبات اجتماعی نیز تأثیر گذارد،[۵۳] اما نابرابری و به تبع آن تغییر ارزش ها، یک جریان تهدید آمیز است، به عبارت دیگر براساس نظر این جامعه شناسان، فقر زمانی تأثیرگذار است که در مقابل آن تصویر یا گفتار یا آرزوهای بلندپروازانه ارائه شود، در آن صورت، فقر غیر قابل تحمل می گردد[۵۴] و ثروتمندی، ارزش محسوب می شود؛ بدون آنکه مشخص گردد که این ثروت از چه راهی (دزدی، قاچاق مواد مخدر، خرید و فروش زنان و دختران، فروش اعضای بدن) بدست آمده است. در اغلب جوامع مادی، ثروتمندان از حقوق اجتماعی نظیر اعتبار در ادارات، احترام و تعظیم برخوردارند، که این اعتبار، برای نظام اجتماعی سالم خطرناک است.[۵۵]

– گسترش خرده فرهنگ های منحرف

معمولاً قاچاقچیان و بعضاً قربانیان قاچاق، جزء خرده فرهنگ های منحرف می باشند. به این معنا که آنها در درون فرهنگی زندگی می کنند که با ارزش ها و هنجارهای مسلط جامعه، متفاوت و حتی مغایر می باشد. این فرهنگ انحرافی، محصول دسترسی به وسایل ارتباط جمعی جهانی، چون اینترنت، ماهواره و استفاده مداوم از فیلم های غیرمجاز و… است که شخصیت اجتماعی فرد، ارزش ها و هنجارهای او را تغییر می دهد، به طوری که فرد را در گروههای دوستی به سوی تشکیل خرده فرهنگی سوق می دهد که با ارزش ها و هنجارهای اصلی جامعه، مخالف و حتی گاهی در تضاد است. افزایش شاخص هایی نظیر سنت گریزی، احساس تنهایی، بیگانگی اجتماعی، کاهش گرایش های مذهبی و اخلاقی و گرایش به تجملات، نشانه جذب فرد در خرده فرهنگ های منحرف می باشد.

– ضعف اعتقادات دینی

از آنجایی که قاچاق زنان، فعلی حرام است و مستلزم ارتکاب محرمات بی شماری می باشد؛ لذا مومن واقعی، هرگز اقدام به این عمل نخواهد کرد و این پدیده، معلول ضعف اعتقادات دینی است، زیرا یکی از عوامل بازدارنده انواع وسوسه های شیطانی، اعتقادات و باورهای دینی است و فردی که در باورها و اعتقادات دینی خود سست و بی پایه می باشد، احتمال فرو غلتیدن فرد به انواع بزهکاری ها وجود دارد.

– نارسایی بین فرهنگ و ساخت اجتماعی

هر چقدر که جامعه دارای اهداف معینی باشد و ابزارها و راههای قانونی دستیابی به آن اهداف نیز تعیین شده باشد، وقوع انحرافات نیز کاهش می یابد؛ اما اگر در یک جامعه، اهداف زندگی، به سوی اهدافی مادی تغییر کند و ارزش های اجتماعی از ارزش های معنوی به مادی تحول یابد و از سوی دیگر راههای مشروع رسیدن به این اهداف، مشکل و غیر قابل دسترس باشد(مثلاً فرصت های شغلی برای کسب درآمد متناسب با جمعیت نباشند) افراد می کوشند از طرق غیر مشروع به آن اهداف مادی دست یابند. به عبارت دیگر گاهی افراد، اهداف جامعه (پول دار شدن) را می پذیرند، اما راههای مشروع (کار کردن در مشاغل مشروع) دستیابی به آن اهداف را قبول ندارند.[۵۶] لذا برای کسب پول، به قاچاق مواد مخدر، فحشاء و قاچاق زنان کشیده می شوند.

– متناسب نبودن نقش ها و پاداش ها

یکی از علل گرایش افراد به شغل قاچاق زنان، عدم تناسب نقش های افراد با پاداش هایی است که دریافت می کنند. به طور مثال در شرایطی که یک قاچاقچی انسان، دارای درآمد و موقعیت اقتصادی بالایی است و قانون هم متعرض او نمی شود، به طور مسلم به سوی مشاغل کاذب و غیر قانونی همچون قاچاق زنان متمایل خواهد شد.

علل اقتصادی

– سود آور بودن قاچاق

دیوید کامپانیا،[۵۷] براساس اطلاعات و تحقیقات ۵۹۶ اداره پلیس و ۱۲۵ مؤسسه خدمات اجتماعی در کشور انگلیس بیان می کند: میزان درآمد حاصله از فحشای کودکان، بالغ بر دومیلیارد دلار می باشد.[۵۸]

کارشناسان شورای اروپا در گزارشی آماری درباره تجارت زنان اروپای شرقی به عنوان بردگان هزاره سوم نشان می دهند که میزان درآمد ناشی از این تجارت سفید، سالانه تا ۱۳ میلیارد دلار می باشد. زنان همچنین گاهی تا ۱۸ مرتبه خرید و فروش می شوند.[۵۹] آلمانی ها سالیانه ۷۰ میلیارد مارک ، خرج روسپی ها می کنند، درآمد این تجارت بیش از تجارت هروئین است.[۶۰] مواد اولیه این تجارت پرسود شیطانی، از کشورهای جهان سوم از جمله ایران تأمین می شود و قاچاق زنان و دختران پس از مواد مخدر از سودآورترین انواع قاچاق است.[۶۱] چنانچه یونیسف یکی از دلایل عمده قاچاق زنان را سود سرشار آن دانسته است.

– فقدان فرصت های شغلی

نبود فرصت های شغلی مناسب، موجب ایجاد مشاغل کاذب و نامشروعی همچون قاچاق می گردد که این امر، هم در مورد قاچاقچیان و هم درباره قربانیان قاچاق صادق است. در سال های اخیر قاچاقچیان انسان به علت فقدان یا کمبود فرصت های شغلی مناسب، به ویژه در استان های مرزی و با توجه به اینکه یکی از مشاغل بسیار پردرآمد، قاچاق اعم از قاچاق کالا، مواد مخدر و قاچاق انسان، به ویژه قاچاق زنان و دختران ایرانی به کشورهای همسایه می باشد، به سوی این شغل کاذب گرایش پیدا کرده اند. قربانیان قاچاق که عمدتاً زنان و دختران جوان می باشند، به دلیل عدم امکان کسب درآمد مشروع و داشتن شغل مناسب، خطرات احتمالی مهاجرت به کشورهای همسایه را پذیرا می شوند. به این ترتیب مشاهده می شود که عده ای از مرزنشینان به دلیل فقدان مشاغل مولد به سوی کارهای واسطه ای و قاچاق گرایش پیدا می کنند که با سیاستگذاری های مطلوب به منظور ایجاد اشتغال مولد در مناطق مرزی کشور، می توان با این پدیده شوم مبارزه کرد.

علل حقوقی

– عاری بودن از خطر

قاچاقچیان انسان نسبت به قاچاقچیان مواد مخدر و دیگر انواع قاچاق، کمتر احساس خطر می کنند، زیرا در صورت شناسایی و دستگیری باندهای قاچاق انسان و متقاعد کردن قربانیان به ارائه شهادت علیه این باندها، بسیار دشوار است. آنها اغلب به سبب ترس از انتقام گیری قاچاقچیان و باند آنها، از اعضای خانواده خود و فقدان حمایت های لازم از شاهدان، حاضر به شهادت در دادگاه نیستند.[۶۲] این برده های مدرن در محل های اقامت خود هیچ وسیله دفاعی ندارند و هیچ نهاد رسمی از آنها پشتیبانی نمی کند، در نتیجه همه سرنوشت آنها در دست باندهای مافیای انسان است، که در صورت هر نوع مقاومتی، به بدترین سرنوشت مبتلا خواهند شد. حتی در اکثر کشورهای اروپایی، اگر این زنان بخواهند از اسارت دلالان رهایی یابند، در بازداشتگاههایی گرفتار خواهند شد که برای بازپس گرفتن مهاجران غیر قانونی در نظر گرفته شده است.[۶۳] مسئله دیگر، همکاری بعضی از عناصر پلیس با قاچاقچیان می باشد. آریانا مصطفی از مشاوران حقوقی سازمان امنیت و همکاری اروپا در کوزوو گزارش می کند که قاچاقچیان بزرگ انسان با قضّات تبانی می کنند و آنها را می خرند.[۶۴]

در بسیاری از مواقع، مجریان قانون و اعضای سازمان های انتظامی که وظیفه مقابله با قاچاق انسان را بر عهده دارند، درگیر تجارت وسوسه انگیز ورود و خروج غیرقانونی انسان ها می شوند. به طور نمونه کاترین بالکواک[۶۵] که از بازرسان سازمان ملل می باشد، یک افسر پلیس آمریکا در بوسنی را به جرم خرید یک زن قاچاق، به قیمت ۱۰۰۰ دلار مورد بازجویی قرار داد. مورد دیگر مربوط به یک سرباز ناتو، مظنون به قاچاق چهار زن مولداوی تبار به بوسنی بود.[۶۶] سخنگوی مؤسسه بین المللی حمایت از حقوق کودکان نیز عنوان کرد که۱۰درصد دخترانی که از کشورهای مشترک المنافع به آلبانی قاچاق می شوند با همکاری مستقیم و غیر مستقیم پلیس آلبانی به این کشور آمده اند و در شهر «اشکودرا» مستقر شده اند.[۶۷]

به طور معمول قربانیان قاچاق به جای عاملان، تحت پیگرد و مجازات قرار می گیرند. آنان به جرم ورود غیر قانونی، نداشتن مدارک شناسایی، (که معمولاً توسط قاچاقچیان از آنها گرفته می شود) و روسپیگری مورد تعقیب و مجازات قرار می گیرند. همچنین در مواردی، زنان قربانی قاچاق، پیش از رسیدن به مرحله اخراج از کشور مقصد، مورد آزار و اذیت و سوء رفتار عوامل مجری قانون قرار می گیرند.[۶۸]

– خلاء قانونی

از آنجا که معضل قاچاق زنان در گذشته با این شدت وجود نداشت، قانونی نیز به طور مستقل در این خصوص وضع نشده است. لذا زمانی که خبر دستگیری و محاکمه اعضای ۶۰ نفره باند قاچاق زنان و دختران ایرانی به پاکستان در جرائد درج شد، قاضی پرونده برای صدور حکم در زمینه قاچاق انسان به خاطر فقدان قانون مدون، در بین متون کتب قانون معطل ماند. در حالی که در قوانین بین الملل در رابطه با قاچاق انسان قوانین مستقلی وجود دارد، اما در کشور ایران این گونه قوانین تدوین نشده است. به طوری که بعضی از حقوقدانان پیشنهاد می کنند که دادگاه با تفسیر قضایی از قانونِ جرائمی نظیر کلاهبرداری، قوادی و آدم ربایی، مفسد فی الارض بودن را برای این مجرمان مصداق دهد.[۶۹] اما اگر انتقال دختران به خارج از کشور از مجاری قانونی و با رضایت خود آنان صورت گیرد،[۷۰] دادگاه در رسیدگی قضایی به پرونده قاچاقچیان با مشکل مواجه می شود، زیرا آنان در داخل کشور هیچ جرمی مرتکب نشده اند و اگر خلافی انجام داده اند، در یک کشور دیگر بوده است. بنابراین، در چنین شرایطی، اعضای این باندها را تنها می توان به اتهام قوادی محاکمه کرد و نمی توان فعل آدم ربایی و خارج کردن غیرقانونی دختران از کشور را به آنان نسبت داد.[۷۱]

پیامدهای قاچاق زنان

این پدیده شوم، تبعات منفی و ناگواری در پی دارد که در سطوح فردی، خانوادگی و اجتماعی بررسی می شود:

پیامدهای فردی

– مخدوش شدن کرامت انسانی

کرامت انسانی که قرآن[۷۲] از آن نام می برد، اختصاص به مردان ندارد، بلکه جامعه انسانی را شامل می شود، حال اگر زنان به مثابه کالا خرید و فروش شوند، در حقیقت شأن و کرامت انسانی آنها مخدوش شده است.

– تنزل منزلت و شخصیت زن

زنانی که در دام قاچاقچیان گرفتار می شوند، اولین چیزی که از دست می دهند، شخصیت انسانی است. آنان همچون کالایی در دست اربابان دست به دست شده و از خود اختیار و استقلالی ندارند. قاچاقچیان انسان، آنها را همانند ماشین و اسلحه و اجناس دیگر در آژانس های معاملاتی خرید و فروش می کنند. اندام آنها را برای جلب مشتری به نمایش می گذارند و حتی در بعضی از این آژانس ها، حراج ماهانه برگزار می کنند. طبق آمار پلیس بانکوک، ۱۶۰۰۰ زن و دختر از کشور تایلند به کشورهای دیگر صادر شده اند، سهم آلمان غربی ۳۰۰۰ نفر بوده است. آژانس های فوق، ماهانه حدود سه هزار معامله (زن فروشی) انجام می دهند.[۷۳]

یکی از مسئولان وزارت دادگستری سوئد اظهار می دارد که شگفت آور است که در مدارس، درباره اشکال بردگی در قرن ها پیش، به کودکان درس می دهیم، اما این نسخه مدرن هنوز باید با ما باشد.[۷۴] توماس بروستروم،[۷۵] وزیر دادگستری سوئد، در اجلاس استکهلم بیان داشت که قاچاق زنان، چیزی غیر از تجارت برده نیست. وی اعلام داشت که در طی یک مأموریت اخیر به بوسنی، با یک قربانی قاچاق انسان دیدار کرده بود که حداقل ۱۸ بار در محافل روسپیگری فروخته شده است.[۷۶]

نینا کاراپاچوا،[۷۷] نایب رئیس کمیسیون حقوق بشر پارلمان اوکراین ابراز داشت که دهها هزار زن اوکراینی در بسیاری از کشورها به ویژه در یونان، ترکیه، اسرائیل، آلمان، بلژیک و هلند به «برده های سفید» تبدیل شده اند.[۷۸]

– بهره کشی های مختلف جسمی و جنسی

این زنان و کودکان در مقابل انواع استثمار و بهره کشی های مختلف جنسی همانند همجنس بازی، روابط غیر طبیعی، سوء استفاده جهت تبلیغات، عکس و تصویر و … آسیب پذیر هستند، با این حال قاچاق انسان به استثمار جنسی محدود نمی شود، بلکه ازدواج های اجباری، کار اجباری در بازار، مزارع کشاورزی و کارخانجات بافندگی، تکدی گری در خیابان ها و دیگر خدمات را هم شامل می شود.[۷۹] در محیط هایی که زنان قربانی قاچاق به کار واداشته می شوند، کارفرمایان، گذرنامه ها و مدارک شناسایی یا اجازه تردد آنان را ضبط می کنند تا مانع از فرار آنها شوند، خصوصاً که در بسیاری از کشورها نداشتن اوراق شناسایی و گذرنامه برای اتباع خارجی مجازات سنگینی دارد.[۸۰] مدیر آریادنه[۸۱] می گوید: شاید بسیاری از زنان چیزهایی درباره خطرات قاچاقچیانی که صنعت سکس اروپا را تغذیه می کنند، شنیده باشند، اما احتمالاً نمی دانند که به چه آسانی در کشوری خارجی و دور از وطن، ممکن است در دام مافیای انسان گرفتار شوند. در واقع، قصور در رعایت ظرافت های متعدد قانونی، پیشنهاد شغل در یک شرکت و یا کار به عنوان پرستار بچه، می تواند آنها را به بردگی کامل بکشاند.[۸۲]

این زنان در محل های اقامت خود بی دفاع بوده و هیچ نهاد رسمی از آنان حمایت نمی کند. در نتیجه در صورت هر مقاومتی، به بدترین سرنوشت ها گرفتار خواهند آمد. حتی اگر بخواهند از اسارت رهایی یابند، از زندان های مهاجران غیرقانونی سر در می آورند. از همین روی در زندان های اروپا همواره تعداد قربانیان، بیش از تبهکاران واقعی است.[۸۳]

– برداشتن اندام

امروزه تجارت اعضای بدن انسان در جهان، رونق بسیاری یافته و تجارت انسان (آدمخواری مدرن) به سایر خصوصیات رذیله استعمار سرمایه داری افزوده شده است. امروزه تجار امریکایی، آلمانی، فرانسوی، هلندی، انگلیسی، روسی و بسیاری از کشورها، در تجارت اعضای بدن انسان فعالیت دارند. در قاره آسیا، کشور هند، از مراکز عمده تجارت اعضای بدن به شمار می رود. پاکستان و بنگلادش نیز در این بازار فعالیت دارند. در شهرهای کلکته، بمبئی و مَدرس هندوستان چشم انسان، به بهای هشت هزار مارک و کلیه انسان به بهای سه هزار مارک به دست دلالان و سازمان های معاملاتی اعضای بدن عرضه می شود.[۸۴]

– سردرگمی و فلاکت در کشور دیگر و آینده مبهم

زنان قربانی قاچاق، به علت ناآشنایی به محیط و ندانستن زبان کشور میزبان و مهاجرت غیر قانونی، در مقابل قاچاقچیان بسیار آسیب پذیر و ناتوان می باشند. این امر در مورد زنانی که به روسپیگری وادار می شوند، مضاعف است، زیرا این زنان علاوه بر مجازات ورود غیر قانونی به کشور میزبان، به دلیل روسپیگری هم مورد تعقیب و مجازات قرار می گیرند.[۸۵] رئیس سازمان غیر دولتی مادر، در کشور تاجیکستان معتقد است زنان قربانی قاچاق وقتی به خود می آیند که می بینند در کشوری غریب، آه در بساط ندارند و حتی به قاچاقچیان بدهکار هستند. ولی آن زمان دیگر کار از کار گذشته است و تنها راه باقی مانده پیش روی آنان، خودفروشی است.[۸۶]

توماس بروستروم وزیر دادگستری سوئد در کنفرانسی مطبوعاتی اعلام داشت شواهد حاکی از آن است که در حال حاضر، دختران بر خلاف میل خود به ورطه نابودی کشیده شده و بسیاری از آنان پس از مدتی بسیار کوتاه، دچار مشکلات روحی و روانی می شوند.[۸۷]

– ابتلا به بیماری های مختلف جنسی

زنانی که از طریق قاچاق، وارد روسپیگری می شوند، تأثیر بسیاری بر انتقال ویروس

H.I.V

دارند. مطالعات نشان داده است زنانی که در مراکز فساد فعالیت می کنند به احتمال بسیار در ۶ ماه اول فعالیت خود، به ویروس ایدز مبتلا می شوند.[۸۸] این امر در مورد زنان قربانی قاچاق، به مراتب شدیدتر است، زیرا اکثر این زنان، به اجبار به روسپیگری کشیده می شوند و در مورد تماس با افراد، از خود اختیاری ندارند. بنابراین، احتمال آلوده شدن آنان به ویروس ایدز به مراتب بیشتر از زنان هرزه ای است که به اختیار خود به روسپیگری روی می آورند و از آنجا که این ویروس در بسیاری از افراد، تا چندین سال اثرات خود را نمایان نمی سازد، در صورت بازگشت این زنان، ویروس ایدز به خانواه آنان نیز منتقل خواهد شد.

بنابراین، قاچاق زنان علاوه بر اینکه یک موضوع حقوق بشری محسوب می شود، به دلیل ابتلای گسترده به ویروس

H.I.V

و دیگر بیماری های مقاربتی، تبدیل به یک نگرانی عمومی برای سلامت جامعه شده است.[۸۹]

پیامدهای خانوادگی

کلید اصلی تعالی و توسعه هر کشور و دوام و قوام هر جامعه، منوط به سرمایه های انسانی آن جامعه می باشد و ارزش و حرمتی که دین اسلام برای خانواده قائل است، از همین امر نشأت می گیرد. بنابراین، زنان به عنوان مربیان اصلی و اولیه خانواده، از اهمیت ویژه ای برخوردارند. حال اگر زن، که یکی از ارکان اصلی خانواده است، از وظیفه خود تخطی کند، اولین ضایعه آن متوجه نسل بعدی است، زیرا هر نسل در سایه تعالیم خانواده، جامعه پذیر شده و ارزش ها و فرهنگ آن جامعه را درونی می کند.

پیامد ناگوار دیگر قاچاق زنان، فروپاشی نهاد خانواده است. زیرا در صورت بازگشت متحیرانه قربانی قاچاق به خانه، او با مشکلات عدیده ای مواجه خواهد شد؛ هرچند که زنان قربانی قاچاق، روی بازگشت به کشور خود را ندارند. براساس گزارش یونیسف بسیاری از زنانی که به خانه بازمی گردند، دوباره به دام قاچاقچیان انسان می افتند. همه آنان با احساس شرم و عدم اطمینان به آینده، دست و پنجه نرم می کنند.[۹۰]

پیامدهای اجتماعی

قاچاق زنان از کشور اسلامی ایران، می تواند حیثیت ملی و اسلامی نظام را مخدوش کند، چرا که معمولاً کشورهای مبدأ قاچاق زنان، کشورهای فقیری هستند که دچار انواع نابسامانی های اجتماعی می باشند، نظیر کشورهای بالکان و جمهوری های شوروی سابق که از شدت فقر، حاضر به هرکاری]ولوخودفروشی[ هستند[۹۱]. از این روی پایگاههای ضد انقلاب در خارج از کشور با بزرگ نمایی مسأله قاچاق زنان در ایران تلاش دارند تا چهره جمهوری اسلامی ایران را در نزد جهانیان مخدوش کرده و چنین وانمود کنند که وضع اجتماعی در ایران بسیار نابسامان است، به حدی که مردم از شدت فقر و مشکلات معیشتی، دختران خود را می فروشند.[۹۲]

این در حالی است که این امر در ایران بسیار نادر بوده و تنها یک مورد گزارش شده است که به شرح زیر می باشد:

«یک دختر ۱۳ ساله به دلیل اعتیاد پدر، به مرد ۳۵ ساله ای که فروشنده مواد مخدر بود، در مقابل ۱۰۰ هزار تومان فروخته شد.»[۹۳]