فایل پاورپوینت کامل مبارزه با دشمن بیرون و دشمن درون

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل مبارزه با دشمن بیرون و دشمن درون – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل مبارزه با دشمن بیرون و دشمن درون شامل 39 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل مبارزه با دشمن بیرون و دشمن درون:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل مبارزه با دشمن بیرون و دشمن درون به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل مبارزه با دشمن بیرون و دشمن درون به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل مبارزه با دشمن بیرون و دشمن درون با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل مبارزه با دشمن بیرون و دشمن درون با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل مبارزه با دشمن بیرون و دشمن درون با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل مبارزه با دشمن بیرون و دشمن درون را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مبارزه با دشمن بیرون و دشمن درون :

ائمه (علیهم السلام) به ما فرمودند: همان طوری که با دشمن بیرون می جنگید با دشمن درون هم مبارزه کنید. این روایت در کتاب جهاد نفس به وسیله مرحوم صاحب وسائل و سایر مجامع روایت نویس نقل شده است که فرمودند: «جاهدوا أهواءکم کما تجاهدون أعداءکم»؛همان طوری که با دشمن بیرون می جنگید، با دشمن درون مبارزه کنید.

درباره دشمن بیرون بالأخره انسان باید خودش را حفظ کند. وسایل صیانت از دشمن بیرون گفتند زره است که از آن به جوشن یاد می شود، کلاه­خود و سپر است که اینها وسایل حفظ است. آنچه بیگانه نسبت به انسان رها می کند تیر است. مسئله سَهم یعنی تیر، مسئله مِغفر یعنی کلاه­خود، مسئله جوشن یعنی زره، مسئله سپر، همه اینها در جنگ های بیرون مطرح است. همه اینها را دین درباره جنگ درون هم مطرح کرده است که اگر کسی بخواهد با هوای خود مبارزه کند او احتیاج به سپر دارد، او به مِغفر و کلاه­ خود محتاج است، او به زره محتاج است و دشمن، تیراندازی می کند همه این عناوین در روایات ما هست. این بیان در بسیاری از تعبیرات دینی ما آمده که «النَظْرهُ سَهمٌ مِن سِهام ابلیس» گناه و نگاه به نامحرم، تیر سمّی از طرف ابلیس نسبت به آدم است، بالأخره انسان چقدر می تواند تیر را تحمل کند و اینها تمثیل است و نه تعیین؛ این چنین نیست که در بین گناهان فقط نگاه به نامحرم تیر باشد هر گناهی تیر است «النَظْرهُ سَهمٌ مِن سِهام ابلیس». ما برای اینکه از این سَهم و از این تیر نجات پیدا کنیم بالأخره باید سپری داشته باشیم به ما گفتند سپهر تهیه کنید «وِقایه» به معنای سپر است، «جُنّه» به معنای سپر است. تقوا که مستحضرید «تاء» جزء کلمه نیست اصل آن «وَقوا» بود از «وقایه» است بعد «واو» تبدیل به «تاء» شده، تقوا ریشه اصلی آن «وقایه» است «سپر» را می گویند «وقایه»، انسانِ باتقوا، سپر به دست است هرگز نمی گذارد تیر دشمن و تیر شیطان به او اصابت کند و اگر گفتند فلان کار، فلان ذکر، فلان عبادت باعث مغفرت است، مغفرت در حقیقت مِغفر است، کلاه خود است این «مِغفر» را از آن جهت مغفر گفتند که سرِ انسان را از آسیب حفظ می کند، اگر گفتند فلان دعا باعث مغفرت است؛ یعنی مثل مِغفَر، مثل کلاه خود که سرِ شما را حفظ می کند. بسیاری از شما این روایت را یا خواندید یا نوشتید که فرمودند: «الصوم جُنّهٌ مِن النار» «جُنّه»؛ یعنی سپر، «مِجَن و جُنّه» یعنی سپر که در نصاب خوانده اید جُنّه یعنی سپر، فرمودند روزه، سپری است از آتش. اینها تمثیل است نه تعیین؛ یعنی در بین عبادات این طور نیست که فقط روزه سپر باشد نماز که ستون دین است آن هم سپر است، حج و عمره هم سپر است. «الصوم جُنّهٌ مِن النار»، صلات هم «جُنّه من النار»، حج و عمره هم «جنّه من النار» اینها می شود سپر. برای زره گفتند این دعای «جوشن کبیر» و «جوشن صغیر» اینها زره است. اسمای الهی را مترنّم شدن، اینها را بر لب داشتن، یک؛ معنا را در ذهن داشتن، دو؛ از خدا خواستن که مظهر این اسامی بشوند، سه؛ با آن مظاهر اصلی در ارتباط باشند، چهار؛ همه اینها جوشن است، زره است، انسان را از خطر حفظ می کند.

غرض آن است که اگر در روایتی که صاحب وسائل و دیگران نقل کردند به ما فرمودند: «جاهدوا أهواءکم کما تجاهدون أعداءکم» راه مبارزه را هم به ما نشان دادند آنچه در دست دشمن است به عنوان تیر معین کردند که «النَظْرهُ سَهمٌ مِن سِهام ابلیس»، آنچه وظیفه ماست داشتن جهات دفاعی است که از گزند تیر محفوظ بمانیم، اینها وسیله است و راه خوبی هم است.

مطلب دیگر آن است که ذات اقدس الهی به وجود مبارک پیغمبر(علیه و علی آله آلاف التحیه والثناء) فرمود: این قرآن برای شما نازل شده است و به دست شما به مردم می رسد، من با شما به وسیله فرشته حرف می زنم، گاهی هم بلاواسطه حرف می زنم؛ ولی با مردم به وسیله شما حرف می زنم تو فرستاده من هستی، ما مرسل الیه هستیم، مخاطب خداییم، خدا با ما حرف زد؛ منتها به وسیله پیکش به نام پیامبر، با پیامبر حرف زد یا بلاواسطه یا به وسیله فرشته وحی که نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمینُ عَلی قَلْبِک این یک امر جدّی است ما مخاطب هستیم، خدا با ما حرف زد، برای ما پیام فرستاد، پیغمبر فرستاد، گماشته فرستاد، ما را به حساب آورد با ما حرف زد. خدای سبحان فرمود: من با هیچ کسی حرف نمی زنم مگر اینکه یا بلاواسطه باشد ما کانَ لِبَشَرٍ أَنْ یکلِّمَهُ اللَّهُ إِلاَّ وَحْیاً أَوْ مِنْ وَراءِ حِجابٍ أَوْ یرْسِلَ رَسُولاً این سه راه دارد که جمع اینها شاید، اینها مانعهالخلو هستند نه جمع. فرمود من یا با فرستاده، با موجود امکانی حرف می زنم، فرستاده گاهی فرشته است گاهی انسان. خدا با ما سخن گفت، با ما حرف زد، پیامبرش را برای ما فرستاد و ما مخاطب او هستیم و مسئولیم و باید پاسخ بدهیم. بعد به پیامبر فرمود: این حرف هایی را که من گفتم به مردم برسان اینها چند بخش است یک بخش را با محاورات و بنای عقلا و فرهنگ عرفی و لغت و امثال ذلک می فهمند، یک بخش هم به وسیله روایات اهل بیت(علیهم السلام) روشن می شود، یک بخش هم تو برای اینها بیان کن وَ أَنْزَلْنا إِلَیک الذِّکرَ لِتُبَینَ لِلنَّاسِ ما نُزِّلَ إِلَیهِمْ تو تبیین کن، تو تفسیر کن، تو آشناتر از همه هستی به قرآن، به حرف من، برای اینها بیان کن. بعضی از چیزهاست که ما به هر جا مراجعه کنیم معنایش را نمی فهمیم همان معنای عرفی را می فهمیم. در قرآن کریم ذات اقدس الهی احسان را ستود إِنَّ اللَّهَ یأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَ الْإِحْسانِ فرمود، به محسنین جزای نیک داد کذلِک نَجْزِی الْمُحْسِنینَ و مانند آن، از همه علما سؤال کنید که احسان یعنی چه؟ می فرمایند احسان دو قسم است: یکی «أحسَنَ»؛ یعنی کارِ خوب کرد، یکی «أحسَنَ»؛ یعنی نسبت به دیگری محبت کرد، لطف کرد، مشکل مردم را انجام داد برای احسان که دیگر غیر از این دو معنا که نیست. یک وقت می گوییم «أحسَنَ»؛ یعنی «فعل فعلاً حسنا». یک وقت می گوییم «أحسن» یعنی «أعطی غیره کذا و کذا» نسبت به دیگران محبت کرد. معنای سومی که ما برای «احسان» یاد نداریم؛ اما وقتی از ذات مقدس حض