فایل پاورپوینت کامل مسئله شناسی دکترین وحدت اسلامی

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل مسئله شناسی دکترین وحدت اسلامی – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل مسئله شناسی دکترین وحدت اسلامی شامل 92 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل مسئله شناسی دکترین وحدت اسلامی گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل مسئله شناسی دکترین وحدت اسلامی با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل مسئله شناسی دکترین وحدت اسلامی از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل مسئله شناسی دکترین وحدت اسلامی با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل مسئله شناسی دکترین وحدت اسلامی را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مسئله شناسی دکترین وحدت اسلامی :

مقدمه

دکترین تقریب بین المذاهب، مقوله ای است که در دهه های اخیر به خصوص پس از پیروزی انقلاب اسلامی بیشتر مورد توجه جوامع روشن فکری دینی کشورهای اسلامی قرار گرفته است.

اختلاف و تفرقه بین امت اسلامی و واگرایی مسلمانان و تشدید تنازعات مذهبی، پدیده ای است که دل هر انسان مسلمان را به درد می آورد.

خطر دشمنی و تنازع بین پیروان مذاهب اسلامی، و کشتار مخالفان مذهبی با انگیزه دینی، پدیده بسیار زشت و نفرت انگیزی است که چهره خشن خود را در بعضی از مناطق اسلامی مانند: عراق، پاکستان و افغانستان نشان داده است.

با تأمل در رفتار دشمنان اسلام و مسلمین، به خصوص آمریکا و صهیونیسم بین الملل درمی یابیم که راهبرد اصلی استکبار جهانی بر مبنای تفرقه و درگیری های مذهبی بین پیروان مذاهب اسلامی است.

مصلحان و اندیشمندان دنیای اسلام از دیرباز، تنها راه مقابله با این پدیده شوم را تز وحدت اسلامی و تقریب بین المذاهب می دانسته اند. تأسیس دارالتقریب در قاهره، حرکت و نهضت تقریبی توسط سید جمال الدین اسد آبادی، شیخ محمد عبده، آیت الله بروجردی و شیخ شلتوت و ندای وحدت طلبانه امام خمینی، شهید مطهری، مقام معظم رهبری و تأسیس مجمع جهانی تقریببین المذاهب، همه در راستای دعوت به توحید کلمه بین مسلمانان است.

از طرفی، جمع قابل توجهی از بزرگان و رهبران مذهبی به این پدیده با دیده شک و حیرت می نگرند و آن را حرکتی در تضعیف باورها و اعتقادات مذهبی مردم و با انگیزه صرفاً سیاسی و با اهدافی مغایر با تبلیغ معارف مذهبی تلقی می نمایند.

اگر نگاه واقع بینانه به مقوله تقریب در حوزه های دینی شیعه و سنی داشته باشیم درمی یابیم که غالباً نگاه ها به این مقوله، نگاه تردیدآمیز و نگران از تأثیر سوء آن بر باورهای مذهبی است. در حوزه های شیعی می گویند نگاه تقریبی باعث می شود بعضی از حقایق مذهبی به نسل های حاضر به صورت صحیح منتقل نشود و به مرور واقعیت های تاریخی شیعه و به خصوص اهل بیت(ع) به فراموشی سپرده شود.

از طرفی، در جوامع اهل سنت، تقریب را یک نوع تاکتیک برای تبلیغ شیعه بین اهل سنت ارزیابی می کنند.

با ارزیابی و تجزیه و تحلیل این مقوله درمی یابیم که مسئله شناسی وحدت اسلامی و تقریب بین المذاهب به صورت روشن بررسی نشده است.

سؤال اصلی این نوشتار مسئله شناسی دکترین تقریب بین المذاهب و وحدت اسلامی است و در این راستا به مسئله شناسی تقریب بین المذاهب و وحدت اسلامی از دیدگاه امام خمینی، شهید مطهری، مقام معظم رهبری و سایر رهبران و منادیان تقریب پرداخته می شود. با مسئله شناسی تقریب و وحدت اسلامی، دغدغه ها و نگرانی های متدینین مرتفع می شود و نظریه پردازان تقریب به مبانی نظری و مستندات شرعی آن می پردازند و این مقوله که از نظر جمعی از اندیشمندان تهدیدی برای اعتقادات مذهبی تلقی می شود، می تواند فرصتی برای نشر معارف مذهبی باشد.

تقریب یک مسئله کلامی یا فقهی و حقوقی؟

آیا در دکترین تقریب، درصدد نزدیک کردن دیدگاه های مذاهب کلامی و فقهی شیعه و اهل سنت هستیم؟ آیا تقریب به معنای چشم پوشیدن از اعتقادات شیعه در مسئله امامت و رهبری امامان اهل بیت(ع) است؟ آیا تقریب به معنای چشم پوشی از واقعیت های تاریخی است؟ آیا تقریب به معنای کوتاه آمدن و کتمان حقانیت اهل بیت(ع) است یا این که به معنای هم زیستی مسالمت آمیز پیروان مذاهب اسلامی است و وحدت اسلامی، اتحاد، انسجام و تقریب بین المذاهب، به روابط پیروان مذاهب اسلامی و حقوق شهروندی ناظر است. در مسئله شناسی تقریب درصدد پاسخ گویی به این مهم هستیم.

مسئله شناسی تقریب از نگاه آیت الله بروجردی

با توجه به نبود مستند مکتوب و غیرمکتوب از فقیه عالیقدر حضرت آیت الله حاج سید حسین بروجردی (اعلی الله مقامه )، تنها راه شناخت دیدگاه های آن بزرگوار فرمایش های شاگردان ایشان می باشد؛ بنابراین در این مورد به نقل دیدگاه های ایشان از زبان شاگردان وی می پردازیم. آیت الله بروجردی(ره) نگاه کلامی به وحدت نداشت تا به وحدت مذهبی منجر بشود بلکه مراد ایشان نگاه فقهی و حقوقی است. استاد شهید مطهری دیدگاه آیت الله بروجردی را چنین بیان می کند: «طراحان فکر عالی اتحاد اسلامی که در عصر ما مرحوم آیت الله العظمی بروجردی در شیعه و علامه شیخ عبدالمجید سلیم و علامه شیخ محمد شلتوک در اهل سنت در رأس آن قرار داشتند، معتقد بودند که فرقه های اسلامی در عین اختلافاتی که در کلام و فقه و غیره با هم دارند، به واسطه مشترکات بیشتری که در میان آنها هست می توانند در مقابل دشمنان اسلام دست برادری بدهند و جبهه واحدی را تشکیل بدهند. این بزرگان هرگز در صدد طرح وحدت مذهبی تحت عنوان وحدت اسلامی که هیچ گاه عملی نیست نبودند.» (مطهری، امامت و رهبری، ص ۱۶-۱۸).

نگاه فقهی و حقوقی به وحدت، اقتضائاتی دارد، از جمله بیان آزادانه اعتقادات مذاهب، که استاد شهید مطهری از نگاه آیت الله بروجردی چنین توضیح می دهد: «به هر حال طرفداری از تز «اتحاد اسلامی» ایجاب نمی کند که در گفتن حقایق کوتاهی شود؛ آن چه نباید صورت گیرد کارهایی است که احساسات و تعصبات و کینه های مخالف را برمی انگیزد، اما بحث علمی سر و کارش با عقل و منطق است نه عواطف و احساسات.

خوشبختانه در عصر ما محققان بسیاری در شیعه پیدا شده اند که از همین روش پسندیده پیروی می کنند. در رأس همه آنها علامه جلیل آیت الله شرف الدین عاملی و علامه کبیر آیت الله شیخ محمد حسین کاشف و آیت الله شیخ عبدالحسین امینی مؤلف کتاب شریف الغدیر را می توان نام برد.» (پیشین، ص۱۸).

مسئله شناسی تقریب از نگاه علامه امینی(ره) صاحب «الغدیر»

علامه امینی در مقدمه جلد پنجم با عنوان «نظریه کریمه» به مناسبت تقدیر نامه ای که از مصر درباره «الغدیر» رسیده است نظر خود را در این موضوع کاملاً روشن بیان می کند. وی می گوید:

«عقاید و آرا درباره مذاهب آزاد است و هرگز رشته اخوت اسلامی را که قرآن کریم با جمله «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَهٌ» بدان تصریح کرده پاره نمی کند، هر چند کار مباحثه علمی و مجادله کلامی و مذهبی به اوج خود برسد. سیره سلف و در رأس آنها صحابه و تابعین همین بوده است.» (مطهری، مجموعه آثار، ج۲۵، ص ۲۸).

«ما مؤلفان و نویسندگان در اقطار و اکناف جهان اسلام، با همه اختلافی که در اصول و فروع با یک دیگر داریم یک جامع مشترک داریم و آن ایمان به خدا و پیامبر خدا است. در کالبد همه ما یک روح و یک عاطفه حکم فرماست و آن روح اسلام و کلمه اخلاص است. ما مؤلفان اسلامی همه در زیر پرچم حق زندگی می کنیم و تحت قیادت قرآن و رسالت نبی اکرم انجام وظیفه می نماییم. پیام همه ما این است که «إِنَّ الدِّینَ عِنْدَ اللَّهِ الْإِسْلامُ» و شعار ما هم «لا اله الاّ الله و محمد رسول الله» است. آری، ما حزب خدا و حامیان او هستیم.» (پیشین، ص ۲۸۲۹).

شهید مطهری دیدگاه علامه امینی در مسئله شناسی تقریب را چنین توضیح می دهد:

«اکنون نوبت آن است که ببینیم علامه بزرگوار آیت الله امینی مؤلف جلیل القدر الغدیر از کدام دسته است و چگونه می اندیشیده است؛ آیا ایشان وحدت و اتحاد مسلمین را تنها در دایره تشیع قابل قبول می دانسته اند یا دایره اخوت اسلامی را وسیع تر می دانسته و معتقد بودند اسلام که با اقرار و اذعان به شهادتین محقق می شود، خواه و ناخواه حقوقی را به عنوان حق مسلمان بر مسلمان ایجاد می کند. وصله اخوت و برادری که در قرآن به آن تصریح شده، میان همه مسلمین محفوظ است. علامه امینی طرفدار وحدت اسلامی هستند و با نظری وسیع و روشن بینانه بدان می نگرند. معظم له در فرصت های مختلف در مجلدات الغدیر این مسئله را طرح کرده اند.» (پیشین).

مسئله شناسی تقریب از دیدگاه شهید مطهری(ره)

شهید مطهری مسئله تقریب را یک مسئله فقهی و حقوقی و عبارت از حسن همکاری و هم زیستی مسالمت آمیز پیروان مذاهب اسلامی، عدم تکفیر دیگران به خاطر داشتن عقاید کلامی مخالف هم و تسامح با اهل مذاهب دیگر می داند. وی می گوید:

وسعت نظر و سعه مشرب، چه در آن چه مربوط به غیر مسلمان است که یکی از علل تشکیل تمدن اسلامی تسامح با اهل مذاهب دیگر است و چه از نظر خود مسلمانان و اختلاف عقاید و سلایق که امروز به عکس نوعی تنگ نظری عجیب حکم فرماست که همه، همه را تخطئه و تکفیر و تفسیق می کنند رحمت خدا را محدود می کنند، هی قید و شرط بر اسلام می افزاید. اسلام می گوید: «لا تَقُولُوا لِمَنْ أَلْقی إِلَیکم السلامَ لَسْتَ مُؤْمِناً».

تفکرهای محدود که منجر به تخطئه ها و تکفیرها و تسفیق ها می شود بزرگ ترین اثرش تفرق و تشتت نیروهاست. خوارج که در کتاب جاذبه و دافعه علی(ع) درباره شان بحث کرده ایم مظهر و نمونه کامل این محدودیت فکری هستند.» (مطهری، یادداشت ها، ج۱، ص۱۵۵).

شهید مطهری به مسئله شناسی وحدت اسلامی توجه و اهتمام خاص داشت و به طور مکرر در نوشته های خویش آن را توضیح می داد تا از تز وحدت اسلامی سوء برداشت نشود. ایشان می گوید:

«مقصود از وحدت اسلامی چیست؟ آیا مقصود این است: از میان مذاهب اسلامی یکی انتخاب شود و سایر مذاهب کنار گذاشته شوند؟ یا مقصود این است که مشترکات همه مذاهب گرفته شود که عین هیچ یک از مذاهب موجود نباشد؟ یا این که وحدت اسلامی به هیچ وجه ربطی به وحدت مذاهب ندارد و مقصود از اتحاد مسلمین اتحاد پیروان مذاهب مختلف در عین اختلافات مذهبی در برابر بیگانگان است؟

مخالفین اتحاد مسلمین برای این که از وحدت اسلامی مفهومی غیرمنطقی و غیرعملی بسازند، آن را به نام وحدت مذهبی توجیه می کنند تا در قدم اول با شکست مواجه گردد.

بدیهی است که منظور علمای روشن فکر اسلامی از وحدت اسلامی، حصر مذاهب به یک مذهب و یا اخذ مشترکات مذاهب و طرد مفترقات آنها که نه معقول و نه منطقی است و نه مطلوب و عملی نیست. منظور این دانشمندان متشکل شدن مسلمین است در یک صف در برابر دشمنان مشترکشان.

این دانشمندان می گویند: مسلمین مایه وفاق های بسیاری دارند که می توان مبنای یک اتحاد محکم گردد. مسلمین همه خدای یگانه را می پرستند و همه به نبوت رسول اکرم(ص) ایمان و اذعان دارند، کتاب همه قرآن و قبله همه کعبه است، با هم و مانند هم حج می کنند و مانند هم نماز می خوانند و مانند هم روزه می گیرند، مانند هم تشکیل خانواده می دهند و داد و ستد می نمایند، کودکان خود را تربیت می کنند و جز در اموری جزئی، در این کارها با هم تفاوتی ندارند. مسلمین همه از یک نوع جهان بینی برخوردارند و یک فرهنگ مشترک دارند و در یک تمدن عظیم و باشکوه و سابقه دار شرکت دارند. وحدت در جهان بینی، در فرهنگ، در سابقه تمدن، در بینش و منش، در معتقدات مذهبی، در پرستش ها و نیایش ها، در آداب و سنن اجتماعی خوب، می تواند از آنها ملت واحد بسازد و قدرتی عظیم و هایل به وجود آورد که قدرت های عظیم جهان ناچار در برابر آنها خضوع نمایند، خصوصاً این که در متن اسلام بر این اصل تأکید شده است. مسلمانان به نص صریح قرآن برادر یک دیگرند و حقوق و تکالیف خاصی آنها را به هم مربوط می کند. با این وضع چرا مسلمین از این همه امکانات وسیع که از برکت اسلام نصیبشان گشته استفاده نکنند؟

از نظر این گروه از علمای اسلامی، هیچ ضرورتی ایجاب نمی کند که مسلمین به خاطر اتحاد اسلامی، صلح و مصالحه و گذشتی در مورد اصول یا فروع مذهبی بنمایند. هم چنان که ایجاب نمی کند که مسلمین درباره اصول و فروع اختلافی فیمابین بحث و استدلال نکنند و کتاب ننویسند. تنها چیزی که وحدت اسلامی از این نظر ایجاب می کند، این است که مسلمین برای این که احساسات کینه توزی در میانشان پیدا نشود و یا شعله ور نگردد متانت را حفظ کنند، یک دیگر را سب و شتم ننمایند، به یک دیگر تهمت نزنند و دروغ نبندند، منطق یک دیگر را مسخره نکنند و بالاخره عواطف یک دیگر را مجروح نسازند و از حدود منطق و استدلال خارج نشوند و در حقیقت لا اقل حدودی را که اسلام در دعوت غیرمسلمان به اسلام لازم دانسته است، درباره خودشان رعایت کنند:

«ادْعُ إِلی سَبِیلِ رَبِّک بِالْحِکمَهِ وَ الْمَوْعِظَهِ الْحَسَنَهِ وَ جادِلْهُمْ بالَّتِی هِی أَحْسَنُ»

برای برخی این تصور پیش آمده که مذاهبی که تنها در فروع با یک دیگر اختلاف دارند، مانند شافعی و حنفی، می توانند با هم برادر باشند و با یک دیگر در یک صف قرار گیرند. اما مذاهبی که در اصول با یک دیگر اختلاف نظر دارند به هیچ وجه نمی توانند با یک دیگر برادر باشند. از نظر این دسته، اصول مذهبی مجموعه ای به هم پیوسته است و به اصطلاح اصولیون از نوع «اقل و اکثر ارتباطی» است، آسیب دیدن یکی عین آسیب دیدن همه است. علی هذا آن جا که مثلاً امامت آسیب می پذیرد و قربانی می شود، از نظر معتقدین به این اصول، موضوع وحدت و اخوت منتفی است و به همین دلیل شیعه و سنی به هیچ وجه نمی توانند دست یک دیگر را به عنوان دو برادر مسلمان بفشارند و در یک جبهه قرار گیرند. دشمن هر که باشد». (مطهری، مجموعه آثار، ج۲۵، ص ۲۵-۲۶).

نظریه وحدت اسلامی و تقریب بین پیروان مذاهب اسلامی به مقام تعامل و تعایش سلمی و هم زیستی پیروان مذاهب اسلامی ناظر بوده و بحثی فقهی و حقوقی است و مقام بحث، حقوق پیروان مذاهب اسلامی در جامعه اسلامی و نحوه تعامل آنها با یک دیگر است نه این که بحثی کلامی و به دنبال پاسخ گویی به این باشد که چه کسی مأجور و مصاب است.

شهید مطهری به کسانی که به تقریب نگاه کلامی داشته و لوازم آن را مطرح می نمایند و معتقدند نظریه وحدت اسلامی ملازم با دست کشیدن از پاره ای اعتقادات است چنین پاسخ می دهد:

«مفهوم اتحاد اسلامی که در صد سال اخیر میان علما و فضلای مؤمن و روشن فکر اسلامی مطرح است این نیست که فرقه های اسلامی به خاطر اتحاد اسلامی از اصول اعتقادی و غیراعتقادی خود صرف نظر کنند و به اصطلاح مشترکات همه فرق را بگیرند و مختصات همه را کنار بگذارند، چون این کار نه منطقی است و نه عملی.

چگونه ممکن است از پیرو یک مذهب تقاضا کرد که به خاطر مصلحت حفظ وحدت اسلامی و مسلمین از فلان اصل اعتقادی یا عملی خود که به هر حال به نظر خود آن را جزء متن اسلام می داند صرف نظر کند؟ در حکم این است که از او بخواهیم به نام اسلام از جزئی از اسلام چشم بپوشد». (مطهری، امامت و رهبری، ص۱۵-۱۶