فایل پاورپوینت کامل مقایسه فضای تبلیغی تلویزیون و مسجد

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل مقایسه فضای تبلیغی تلویزیون و مسجد – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل مقایسه فضای تبلیغی تلویزیون و مسجد شامل 81 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل مقایسه فضای تبلیغی تلویزیون و مسجد گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل مقایسه فضای تبلیغی تلویزیون و مسجد با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل مقایسه فضای تبلیغی تلویزیون و مسجد از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل مقایسه فضای تبلیغی تلویزیون و مسجد با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل مقایسه فضای تبلیغی تلویزیون و مسجد را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مقایسه فضای تبلیغی تلویزیون و مسجد :

چکیده

در این نوشتار با بهره گیری از چارچوب نظری «هویت، فضا»، فرایند تعامل ساحت های عقلانی و احساسی انسان در فضا و بازتولید آن، که حاکی از تبلور متفاوت ابعاد عقلانی و احساسی آدمی نسبت به گونه های متفاوت فضایی است، برخی از ابعاد دین داری در دو فضای «تقید به تماشای برنامه های مذهبی تلویزیون» و «تقید به رفتن به مسجد» با روش پیمایشی و فن پرسش نامه مورد بررسی قرار گرفته و تبیین گردیده که در شرایط تقید به مسجد زمینه مناسب تری برای تبلیغ دینی فراهم است؛ چراکه در فضای تماشای تلویزیون، ماهیت سرگرم کنندگی آن مجال کمتری برای تجلّی ابعاد دین مدارانه انسان فراهم می کند. هدف از این پژوهش این است که ظرفیت مکان ها و فضاهای سنّتی تبلیغ را با فضاهای مجازی نوین بررسی و میزان تأثیرگذاری، تفاوت و ظرفیت های هر یک را با هم مقایسه نماید.

کلیدواژه ها: تبلیغ رسانه ای، تبلیغ سنّتی، مسجد، هویت، فضا، دین مداری، تکلیف مداری، تسامح و تساهل، عرف گرایی، نسبی گرایی.

مقدّمه

امروزه تلویزیون، به عنوان پرقدرت ترین وسیله ارتباط جمعی، در تکوین، تحکیم و تضعیف، جهت دهی فرهنگی و ایجاد انسجام یا عدم انسجام جامعه نقش اساسی دارد. در جامعه ما، روزانه افراد تا ساعت وقت خود را به تماشای تلویزیون اختصاص می دهند و کودکان در خردسالی با این وسیله خو گرفته و هویت می پذیرند. دیگر عوامل، زمینه ها و ابزارهای فرهنگی و تبلیغی نیز تحت تأثیر تلویزیون قرار گرفته اند.

تلویزیون در جامعه ما بایستی از خاستگاه دینی تعریف شود که یکی از اساسی ترین نقش های آن ترویج و تبلیغ دینی است. این در حالی است که از یک سو، دین دارای ابعاد، لایه ها و سطوح متعددی است که آموزش و ابلاغ آن نیازمند تمهید مقدمات است؛ چنان که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله ابلاغ خویش را با دعوت از اقوام خویش برای پذیرش اسلام آغاز نمودند و به تناسب ظرفیت و قابلیت جامعه، ابلاغ معارف و احکام دینی را توسعه دادند. نگاهی به تفاوت سوره های مکی و مدنی به خوبی توجه به تبلیغ دین متناسب با قابلیت جامعه را آشکار می سازد. رویه سایر رسولان و مبلّغان دینی نیز بر همین امر استوار بوده است؛ حضرت ابراهیم علیه السلام پس از جلب اعتماد جامعه و فراهم نمودن شرایط ابلاغ، مردم را به توحید دعوت کرد. روند صدور برخی احکام دینی نیز بر این پایه بوده است. احکام زیادی از شریعت و اخلاق و اعتقادات نیز بر توجه به قابلیت و ظرفیت و استعداد جوامع و آحاد افراد در پذیرش دین حکایت دارد. از سوی دیگر، هر وسیله اقتضائات خاص خود را داشته و دارای ظرفیت و قابلیت محدود و مشخص برای ارسال پیام است. پرسش ما در این مقال این است: اقتضا و ظرفیت و قابلیت تلویزیون در مقایسه با مسجد چگونه است؟ بنابراین،

هدف تحقیق عبارت است از: شناخت قابلیت و ظرفیت سیمای جمهوری اسلامی برای تبلیغ دین و تأثیرگذاری آن بر دین داری، که بر اساس چارچوب نظری «هویت، فضا» (فرایند تعامل ساحت های عقلانی و احساسی انسان در فضا و بازتولید هویت) پیگیری می شود.

اصول رویکردی

در این الگو تلاش شده از نظریات جامعه شناختی، روان شناختی اجتماعی، ارتباطات، دیدگاه های دین پژوهشی و رویکردهای پارادایمی آنها، ترکیبی ایجاد گردد که هم بتواند تبیین کننده روند جریانات در مسیر تاریخی باشد و هم آینده را ترسیم نماید. بر این اساس، اصول رویکردی ذیل حایز اهمیت است:

.هویت

انسان آغازین تعین دارد؛ ویژگی ها و اوصافی دارد که میان تمام افراد این نوع مشترک است. انسان در ابتدا چیزی هست نه آنکه هیچ نباشد؛ گرایش هایی دارد، کمال هایی دارد، میل و خواست هایی دارد، همچنین بینش و شناخت هایی دارد. اما ویژگی خاص انسان آن است که فعلیتی که پیش رو دارد یک فعلیت از پیش تعیین شده نیست، بلکه بسیار گوناگون است. انسان تمام آنچه را که می تواند داشته باشد، از آغاز ندارد و همه آنچه می تواند باشد از آغاز نیست، بلکه چونان ماده ای است که صورت های بسیار متفاوتی را می تواند واجد شود و فعلیت های بسیار مختلفی را می تواند در خود بپذیرد. صدرالمتألّهین می گوید:

بدان که در هیچ نوعی از انواع موجودات، اختلافی که در افراد بشر یافت می شود وجود ندارد و این بدان سبب است که ماده انسانی به گونه ای آفریده شده است که در آن استعداد انتقال به هر صورتی از صور و اتصاف به هر صفتی از صفات تحقق دارد.

آدمی همزمان دارای هویت های طولی و عرضی، فردی و جمعی متعددی است که گاه در وضعیت متعارض قرار می گیرند. هویت فردی انسان، برخاسته از فضای خصوصی درونی او، دارای اقتضائات و تمنّیات و خواسته هایی است که به تناسب به فعلیت رسیدن استعدادهای درونی و موقعیت آن استعدادها نسبت به یکدیگر، تجلّی می یابد. هویت جمعی انسان برخاسته از قرار گرفتن او در فضای عمومی و به عنوان عضوی از گروه، مذهب، قبیله، ملت و… بوده و دارای خواسته های جمعی متناسب با آن فضا و نحوه قرار گرفتن او در فضا و میزان تجلّی یافتن خواسته های آن فضا در اوست.

.فضا

در نگاه کلی، دو فضای خصوصی و عمومی برای انسان قابل تفکیک است. فضای خصوصی ناظر به تمایلات و خواسته هایی است که از فرد بدون لحاظ عضوی از گروه یا نحله مذهبی و مانند آن بودن، سر می زند و فضای عمومی ناظر بر آن بخش از خواسته ها و تمایلاتی است که از فرد به عنوان عضو گروه یا نحله صادر می شود. هویت فردی و هویت جهانی در فضای خصوصی قابلیت بیشتری برای تجلّی می یابند. مواجهه فرد با فضای رسانه ای (تلویزیون) موجب برخورد و مواجهه ابعاد سه گانه هویتی فرد با فضای خصوصی و عمومی وی شده و حاصل آن غلبه احساسات و عواطف در مواجهه فضای خصوصی با هویتی فردی و غلبه عقلانیت در مواجهه فضای خصوصی با هویت جهانی و تبلور تعهدات و تعلّقات جمعی (ملّی مذهبی ـ قومی) در مواجهه فضای عمومی با هویت جمعی (مذهبی ـ قومی ـ ملی) است.

ناهماهنگی این مواجهات موجب ناهمسانی شخصیتی و بحران هویتی می گردد. هرچه هویت جمعی فرد با صلابت تر باشد زمینه کمتری برای دو هویت دیگر فراهم می آید.

در فضای سنّتی، وجود اماکن مذهبی همچون مساجد و حسینیه ها در هر کوی و برزن روستاها و شهرها، وجود زمان هایی همچون ماه مبارک رمضان و ماه محرم به عنوان زمان های مقدس عبادی که مردم را به مساجد و حسینیه ها و هیئات مذهبی و پای منابر می کشانند، از سرمایه های فرهنگی ـ اجتماعی هویت ساز به شمار می روند.

در تبلیغ سنّتی همه چیز دارای قداست است؛ از منبر و محراب تا واعظ و خطیب و محتوای کلام. از این رو، دارای آداب و تشریفات خاصی است. نشستن پای منبر و حضور در مسجد عبادت است. مسجد، هم می تواند شافع باشد و هم شاکی. با جماعت بودن عبادت است و ثواب یک گروه ده نفره در نماز جماعت دارای ثوابی است که جز خدا، کسی دیگر نمی تواند به اندازه و مقدار آن واقف گردد. این دورنما و شمایی از سرمایه فرهنگی ـ اجتماعی در مذهب و تبلیغ مذهبی است. در این تبلیغ، هم از قوای ادراکی بهره می گیرند و آگاهی عقلی ایجاد می نمایند و هم از انرژی احساسات و عواطف استفاده می کنند و تعصب تولید می کنند. تعصب و غیرت دینی سرمایه ای است که محصول این فضای دینی به شمار می رود. در این فضا، نظارت عمومی و در نتیجه، فشارهای اجتماعی، دارای قوت فراوانی است.

در فضای سنّتی رابطه بین عالم و عامی وجود دارد و کارگزار اصلی روحانیت است. در مقابل، در فضای تلویزیونی، فضای هنرمند و مخاطب مطرح است. موقعیت منزلتی روحانیت در تبلیغ سنّتی بر موقعیت هم عرضی در کنار متخصصان تنزل می یابد. در این فضا، سخن از تقلید از لحاظ روحی ـ روانی جایگاهی ندارد.

در فضای سنّتی، امر و نهی حاکم است، اما در فضای تلویزیونی برای جذب و حفظ مخاطب ملاحظات فراوانی صورت می گیرد.

فضای رسانه ای خود زمینه ساز مواجهه با امور غیردینی و غیرشرعی است و به لحاظ روانی، آدمی در اثر تکرار مشاهده و مواجهه با امور، نسبت به آنها بی تفاوت می گردد. تکرار مشاهده تصویر زنان غیرمحجبه موجب کاهش قبح آن می گردد و ناخواسته جامعه را به سراب عرفی شدن سوق می دهد. این در حالی است که در فضای تبلیغ سنّتی امور دارای مرز مشخص حرام و حلال است و زمینه برای رعایت آداب و دستورات اسلامی فراهم است. از این نظر، فضای رسانه ای فضایی التقاطی است؛ پالایش کردن و سره را از ناسره تشخیص دادن، به ویژه برای کودکان و نوجوانان، کار آسانی نیست.

فضای تبلیغ رسانه ای، فضای تنوع طلبی و توجه به نوآمدی پدیده برای جلب توجه مخاطبان است. این موضوع موجب شده که به مرور زمان محافل دینی که توسط دست اندرکاران دینی رسانه برپا می گردد از نمادها و ایماژها و تزیینات سنّتی فاصله بگیرد و زمینه دور شدن از وضعیت سنّتی را فراهم نماید. برای مثال، برپایی محافل دینی در فضای باز، در کنار حوض و گل و بوته، با چیدمان متنوع و تجمع خانوادگی در کنار یک میز به صورت مختلط، با اجرای موسیقی، تأثیر هویتی خاص خود را به همراه دارد.

«در فضای تبلیغ سنّتی، حضور در زمان و مکان مقدس، آدمی را از دنیای روزمره و غیرمقدس فراتر می برد؛ موضوعی که الیاده آن را لازمه یک مراسم مذهبی می داند. آنچه او در کتاب مقدس و نامقدس و تاریخ ادیان ()، چشم اندازهای اسطوره () و اسطوره بازگشت جاودانه () بر آن تأکید دارد این است که در جهت کمال بخشی به مراسم نمی توان به کشف نیت ها و دلایل آن بی توجهی نمود؛ چراکه در همه ادیان زمان و مکان مقدس قابل اهمیت اند. در ذهن و ضمیر فرد دیندار، حضور در زمان و مکان مقدس او را از دنیای روزمره و غیرمقدس فراتر می برد.» فضای تبلیغ رسانه ای تلویزیونی برای ارائه مراسم مذهبی اگرچه مکان و زمان را به طور مجازی در خود می پروراند، اما مقید به این دو مقوله نمی تواند باشد. در عوض، فضای مشحون و سرشار از ابژه ها، رنگ ها، تصاویر، تقدس ها، نگاه ها و ژست ها را تقویت می نماید تا تأثیر همانندی را بر آگاهی و احساس عاطفی و دینی بر جای گذارد.

فضای تبلیغ رسانه ای فضای ذهنی و مجازی است. در این فضا روابط چهره به چهره و عاطفی به صورت مجازی تجربه می گردد. از این رو، مخاطب گاهی پا به پای مراسم می گرید، سینه می زند و لذت همنشینی با هم کیشان خود را درک می کند و در نهایت، از دیدن یک مراسم در تلویزیون احساس سبکی و حتی ثواب می نماید. این اشباع و ارضا جایگزین حضور مستقیم واقعی در محافل مذهبی و نیز زمینه ساز فردگرایی و کاهش مراودات و مشارکت اجتماعی می گردد. این وضعیت از نظر شخصیتی همواره آسیب زاست.

فضای تبلیغ رسانه ای اقتضای آن را دارد که دین را از منظر کارکردهای آن ارائه نماید. فضای تبلیغ رسانه ای با توجه به کاستی شرایط، مقتضی ارائه برنامه های کلامی و اعتقادی است. از سوی دیگر، نگاه سرگرمی و غیرجدّی مخاطبان به تلویزیون و ضرورت جذب مخاطب بیشتر، و خصلت برنامه ای شدن نگاه کارکردی و ارائه روان تر آن تا ذات انگاری، مقتضی رویکرد کارکردگرایی به دین می باشد. این رویکرد به رغم آثار اقناعی آن، همواره خطر اشتباه در مصداق و تشخیص کارکرد و ابطال را در پی دارد و منزلگاه مطمئنی برای عرضه دین نمی باشد. به طور خلاصه، در این فضا بحث این است که دین چه فایده ای دارد نه اینکه دین چیست. این منظر فضای تبلیغ تلویزیونی، در مرز «دین داری و غیردین داری» و «دین و سکولاریسم» قرار دارد و همواره خطر عرفی سازی معارف دینی را با خود حمل می کند.

فضای تبلیغ رسانه ای با برداشتن مرز کودکی و بزرگ سالی در واقعیت خارجی ـ نه برنامه ای ـ شرایط تعلیمی و تربیتی لازم را ندارد. این در حالی است که فضای تربیتی دینی مقتضی توجه به همه شرایط، از جمله شرایط سنی است. از این روست که در نظرسنجی از نمایش داستان ذبح اسماعیل توسط ابراهیم علیه السلام، تعدادی از کودکان آن را بی رحمانه تلقّی کردند!

فضای تبلیغ سنّتی، فضای «برای او، خشنودی او، بخشش او» است. آدمی به مسجد می رود تا ادای تکلیف کند و دلواپس هستی خویش است. فضای تلویزیون به طور کلی، فضای «برای من، خشنودی من» است. از این رو، در این فضا، نظریه «چشمداشت ارزش» مطرحمی گردد. ایجاد رضایت و خشنودی در این فضا حایز اهمیت است. افرادْ رسانه ای را گزینش می کنند که خشنودی بیشتری را در پی داشته باشد. یافته های نظریه «برجسته سازی» نیز بر توجه به خواست مخاطبان تأکید دارد. اگر به این مطلب «مخاطب همگانی» را بیفزاییم فاصله دو فضا عمیق تر نیز می گردد. مخاطب همگانی بر کوچه و بازاری و عامیانه شدن رسانه تأکید دارد. داشتن روحیه جهان گرایانه ایرانیان» نیز این فضا را تقویت می نماید.

فضای تبلیغ رسانه ای همواره با موسیقی آمیخته است. موسیقی بر احساسات و غرایز انسان تأثیر می گذارد نه بر عق