فایل پاورپوینت کامل مهیا شدن برای ضیافت نور (رهنمودهای امام خمینی درباره ماههای رجب، شعبان)

با فایل فایل پاورپوینت کامل مهیا شدن برای ضیافت نور (رهنمودهای امام خمینی درباره ماههای رجب، شعبان) یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل مهیا شدن برای ضیافت نور (رهنمودهای امام خمینی درباره ماههای رجب، شعبان) شامل 87 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل مهیا شدن برای ضیافت نور (رهنمودهای امام خمینی درباره ماههای رجب، شعبان) را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل مهیا شدن برای ضیافت نور (رهنمودهای امام خمینی درباره ماههای رجب، شعبان) با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل مهیا شدن برای ضیافت نور (رهنمودهای امام خمینی درباره ماههای رجب، شعبان) بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل مهیا شدن برای ضیافت نور (رهنمودهای امام خمینی درباره ماههای رجب، شعبان) با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل مهیا شدن برای ضیافت نور (رهنمودهای امام خمینی درباره ماههای رجب، شعبان) وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل مهیا شدن برای ضیافت نور (رهنمودهای امام خمینی درباره ماههای رجب، شعبان) با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل مهیا شدن برای ضیافت نور (رهنمودهای امام خمینی درباره ماههای رجب، شعبان) مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مهیا شدن برای ضیافت نور (رهنمودهای امام خمینی درباره ماههای رجب، شعبان) :

مقدمه

شرافت زمانی ماه های مبارک رجب و شعبان، آنها را درهاله ای از نور و زیبایی قرار داده است. از همین رو مناجاتیان درگاه ملکوتی حضرت اللَّه روزها را می شمارند و نگاه به آسمان دارند تا هلال ماه خدا، ماه رجب پس از فرو شدن خورشید آخرین روز ماه جمادی الثانی بر آید و جشن عبادت آنان آغاز گردد. اینان کمر همت را می بندند و با تغییراتی در برنامه روزانه خود، شبهای ماه رجب را بیشتر بیدار مانده، دل ها را به تلاوت قرآن کریم و جملات دل افروز مناجات الهی زنده می کنند و روزها را در عین زندگی در بین مردم، دل را به ذکر خداوند و تذکر نعمت های او مشغول می دارند. دائماً ذکر استغفار بر لب دارند و از تصدّق آنچه در وسع دارند، دریغ نمی ورزند. همچنین به قدر توانایی جسمی و روحی خود، در جرگه صائمان وارد می شوند.

ماه مبارک شعبان نیز در ادامه ماه رجب و جشن بزرگِ بعثتِ پیامبر اکرم(ص) چهره می گشاید و با بشارت میلاد ائمه (ع) و از جمله مولود نیمه شعبان، موجی از شادی و شعف را برای جهانیان و مسلمانان، به ویژه شیعیان و محبان خاندان رسالت به هدیه می آورد. شعبان، ماه آماده شدن برای حضور در مهمانی بزرگ خدا در ماه مبارک رمضان، به گوش رسیدن زمزمه های مناجات شعبانیه و ترنم «الهی هب لی کمال الانقطاع الیک» از هر معبد و مسجد و مزار، و از هر خانه ای است که «اَذِن الله اَن تُرَفَع و یذْکرَ فیها اسْمُه» (نور: ۳۶) مناجاتی که همه ائمه علیهم السلام آن را در ماه شعبان می خواندند و با آن، با حضرت دوست نجواها داشتند.

محور نوشتار حاضر، سخنان عارف متاله، حضرت امام خمینی(ره) درباره این دو ماه نورانی سال است. امام(ره) خود برای این ایام و شهرها برنامه ویژه ای داشتند و به دیگران نیز مؤکداً سفارش می کردند که از آنات این روزها و شبهای آسمانی بهره بگیرند. بررسی همه سخنان و رهنمودها، و شیوه سیر و سلوک امام در این دو ماه، و نیز ماه مبارک رمضان خود کتابی مستقل می طلبد و جای کتابی با عنوان «سیره عبادی امام خمینی(ره)» هنوز خالی است. در اینجا، با توجه به ظرفیت نوشتار، به گزیده ای از آنها اشاره می کنیم. بدان امید که بهره ای از آن نصیب همگان گردد. برای حُسن ابتدا نیز، برگی از کتاب «المراقبات» را تقدیم شما خواننده محترم می نماییم.

۱. ماه مبارک رجب

هرگاه ماه رجب فرا رسد، فرشته «داعی» از آسمان هفتم، هر شب تا بامداد چنین ندا می دهد:

«ای ذاکران، ای مطیعان، ای مستغفران، ای توبه جویان! مژده! مژده! بشارت! بشارت: خداوند می فرماید: من همنشین آنم که از من بخشش خواهد! ماه ماه من است و بنده، بنده من. رحمت رحمت من است. هر که مرا در این ماه بخواند پاسخش می دهم و هر که از من چیزی بخواهد، خواسته اش برآورده سازم و هر که از من راه بخواهد هدایتش کنم.

این ماه را رشته پیوند میان خود و بندگانم ساخته ام. هر که بدان دست یازد، به من رسد!»

عارف واصل، بنده مخلص خدا، میرزا جواد ملکی تبریزی، پس از نقل این حدیث شریف چنین فریاد برمی آورد:

«آه! آه! دریغ! دریغ از این همه ناسپاسی و بدبندگی در برابر آن همه مهر ورزی و بنده نوازی! کجایند سپاسگزاران و حق شناسان؟ کجایند کوشندگان و تلاشگران؟! کجا، چگونه و که می تواند قدر و قیمت ندای فرشته داعی را سنجیده و ارزش آن را دریابد؟. .. کجایند آنان که به قصر و کوتاهی خویش معترفند تا در پاسخ ندای فرشته داعی زبان بگشایند و بگویند: لبیک و سعدیک!» (المراقبات، اعمال ماه رجب)

نزد اولیای الهی، خودسازی و تهذیب نفس از ماه رجب آغاز می شود تا لیاقت حضور در ضیافت الهی در ماه مبارک رمضان به دست آید. بدون آمادگی روحی نمی توان در کناره سفره رحمت الهی نشست و آن گونه که شایسته میهمانی خداست، از آن بهره برد.

بسیاری از بزرگان اهل معرفت و از جمله حضرت امام خمینی(ره)، ماه رجب را آغاز تلاش و کوشش معنوی برای این منظور دانسته اند. شاید یکی از اسرار آن، وقوع بعثت پیامبر اسلام و آغاز دعوت مردم به اسلام و هدایت آنان در این ماه باشد؛ روز ظهور رحمت خداوند سبحان و اشرفِ ایام سال.

میلاد پر برکت امیر مؤمنان امام علی(ع) نیز بر شرافت این ماه افزوده است. سفارش به عبادت، دعا، ذکر، شب زنده داری، روزه و حضور قلب و اعمال مخصوص ایام البیض، از جمله اعتکاف، همگی برای آمادگی روحی به منظور ورود به ماه رمضان و بهره برداری از برکات این ماه است.

حضرت امام خمینی درباره این ماه و دو ماه بعد از آن چنین می فرمایند:

این سه ماه رجب و شعبان و ماه مبارک رمضان، برکات بسیار نصیب انسان، انسانهایی که می توانند استفاده کنند از این برکات، شده است. البته مبدأ همه مبعث است و دنبال او تمام جهاتی که هست. در ماه رجب، مبعث بزرگ و ولادت مولا علی بن ابیطالب – سلام الله علیه – و بعض ائمه دیگر، و در ماه شعبان ولادت حضرت سید الشهدا – سلام الله علیه – و ولادت حضرت صاحب – ارواحناله الفداء – و در ماه مبارک، نزول قرآن بر قلب مبارک پیغمبر اکرم بوده است. و شرافت این سه ماه در زبانها و در بیانها و در عقلها و در فکرها نمی گنجد. و از برکات این ماهها ادعیه ای است که وارد شده است در این ماهها. (صحیفه امام، ج ۱۷، ص ۴۵۵)

از جمله برکات ماه مبارک رجب، ادعیه فصیح، بلیغ و عمیق از نظر معنی، به ویژه جملاتی است که درباره اوصاف جلال و جمال خداوند در آنها آمده است، دعاهایی که دل را از رذایل پاک و به فضایل و نور آراسته می گرداند:

این ادعیه در ماه مبارک رجب و خصوصاً در ماه مبارک شعبان، اینها مقدمه و آرایش است که انسان به حسب قلب خودش می کند برای این که مهیا بشود برود مهمانی؛ مهمانی خدا، مهمانی ای که در آنجا سفره ای که پهن کرده است، قرآن مجید است.[۱] (۱ / ۱۳/ ۳۳)

۱ – ۱. دعا درماه مبارک رجب

از مهم ترین راه های رسیدن به اطمینان و آرامش خاطر، که سعادت در دنیا و آخرت چیزی جز آن نیست، همانا ذکر و یاد خدا است:

آن که انسان را از تزلزل بیرون می آورد، ذکر خداست. با یاد خداست که تزلزلها ریخته می شوند، اطمینان حاصل می شود. وقتی اطمینان پیدا شد و ذکر خدا و یاد خدا شد، وقتی است که مخاطب می شود به این خطاب: «یا ایتُها النَّفسُ المطمُئنّه…» آن وقت است که به شما می گویند فَادُخلی فی عِبادی… «فی عبادی» یک عنایت خصوصی است: مالِ خودم؛ این بشر مال خودش است. (۳۴ /۴)

با ذکر حقیقی، حجابهای بین عبد و حق خرق شود و موانع حضور مرتفع گردد و قسوت و غفلت قلب برداشته شود و درهای ملکوت اعلی به روی سالک باز شود و ابواب لطف و رحمت حق به روی او گشوده گردد. (شرح حدیث جنود عقل و جهل، ص ۱۲۴)

و از بهترین راه های یاد خدا، خواندن ادعیه و مناجاتهایی است که بندگان خاص خدا یعنی ائمه(ع) به ما ارزانی داشته اند. اگر در سخنان عارفان اسلامی سخنان دل نشین، موثر و زیبا دیده می شود، بدان دلیل است که «عرفای اسلام از همین ادعیه که در اسلام وارد شده، از اینها استفاده کرده اند.» و «این دعاها،. .. قرآن صاعد است. (۳۰/۱۳)

معنویات موجود در این دعاها، دست انسان را می گیرد و تا اوج نور و پاکی و زیبایی بالا می برد:

این دعاهایی که در ماهها هست، در روزها هست، خصوصاً در ماه رجب و شعبان و ماه مبارک رمضان، اینها انسان را همچو تقویت روحی می کند… و همچو راه را برای انسان باز می کند و نور افکن است برای این که این بشر را از این ظلمتها بیرون بیاورد و وارد نور کند که معجزه آساست!» (۱۳ / ۳۲ – ۳۳)

حضرت امام(ره)، «حبّ دنیا» را منشأ همه خطاها، زشتی ها و گناهها می دانستند و تاریکی دل و سیاهی قلب را هم نتیجه آن. سپس راه هایی از آن را نیز از جمله خواندن ادعیه معرفی می کردند:

«آن دنیایی که تکذیب شده است، این عالم طبیعت [نیست.] این عالم طبیعت نور است، دلبستگی های به این عالم، انسان را بیچاره می کند! ظلمتها از این وابستگی هایی است که ما داریم به این دنیا، به این مقام، به این مسند، به این اوهام، به این خرافات!

همه انبیاء آمدند برای این که دست شما را بگیرند. .. و از این علایق نجاتتان بدهند و واردتان کنند به عالم نور. این ادعیه مهیا می کند این نفوس را برای این که این علایقی که انسان دارد و بیچاره کرده است انسان را این علایق، . .. متحیر کرده است، نجاتش بدهند و آن راههایی که راه انسان است ببرند.» (۱۳ / ۳۴)

از جمله اعمال مشترک هر روزه ماه رجب، طلب آمرزش از خداوند است، پس بسیار باید «استغفر الله ربی و اسألُهُ التَّوبه» گفت. امام کاظم (ع) که شهادتش در بیست و پنجم همین ماه اتفاق افتاده، فرمود: «رجب نام نهری در بهشت است که از شیر سفیدتر و از عسل شیرین تر است. هرکس یک روز ماه رجب را روزه بدارد، از آن نهر می آشامد.» (تهذیب الاحکام: ۴ / ۳۰۶)

امّا بعد از روزه و ذکر استغفار، آنچه در این ماه – و دو ماه بعد – سفارش شده، دعا و مناجات با خداوند است. ادعیه بسیاری در این ماه وارد شده که بعضی از مشهورترین آنها در کتاب شریف «مفاتیح الجنان» آمده است. آدمی در برخوردهای روزانه و اشتغالات روزمره خود، بسیار دچار غفلت از خداوند متعال و عالم معنویت می شود. از این رو لازم است در همه ایام سال، به ویژه در ماه ها و روزهایی که شرافت زمانی دارند، کارهای دنیایی را سبک کند و وقت بیشتری را برای حضور در مکانهای شریف و مقدس و یا کنج خلوتی در خانه اختصاص داده، به ذکر خداوند و به ویژه مناجات با خدا و زیارات اولیاء الله مشغول شود، باشد که از سنگینی بار غفلت ها – که شیطان و نفس هر دم آدمی را بدان می خوانند – بکاهد:

«آن که سبکبار می کند انسان را و از این ظلمتکده می کشد او را بیرون، و نفس را از آن گرفتاریها و سرگشتگی هایی که دارد خارج می کند، این ادعیه ای است که از ائمه ما وارد شده اند» (۱۳ / ۳۳)

امام خمینی (ره)، حکومت را تدبیر می کردند، گزارشهای روزانه و هفتگی را از اوضاع مملکت، به ویژه دفاع مقدس می گرفتند، امر و نهی می کردند، با مردم عادی دیدار داشتند، روزنامه ها را مطالعه می کردند و به امور خانواده نیز می رسیدند، امّا در همه ایام و لیالی سال، به ویژه با طلوع ماه رجب، زمان خاصی را برای انجام اعمال مشترک و خاص این ماه، به ویژه مناجاتها و دعاها تخصص می دادند: یکی از نزدیکان امام(ره) می گوید:

روزی به اتاق امام وارد شدم و دیدم اوقاتش تلخ است. آقا به من گفتند: «آن مفاتیح را به من بده» و سپس در پی یافتن مطلبی در مفاتیح شروع به ورق زدن مفاتیح کردند و در همین حال به من گفتند: «من تا حالا خیال می کردم که امروز آخر رجب است و تا حالا اعمال روز آخر ماه رجب را انجام می دادم. حالا فهمیده ام که اول شعبان شده!» سپس فرمودند: «این مناجات شعبانیه را بخوانید. خیلی چیزهای عالی در ان هست.» (برداشتهایی از سیره امام: ۳ / ۱۰۵)

۲. ماه مبارک شعبان

این ماه بسیار شریف و منسوب به حضرت پیامبر اکرم(ص) است. آن حضرت این ماه را روزه می داشت و به ماه مبارک رمضان متصل می کرد و می فرمود: «شعبان ماه من است» (بحارالانوار، ۹۷ / ۷۶) و امیرالمؤمنین حضرت علی(ع) می فرمود: هرکس یک روز از ماه شعبان را برای محبت خدا و تقرب به سوی او روزه بگیرد، خداوند او را دوست دارد و او را در روز قیامت، به کرامت خود نزدیک گرداند و بهشت را بروی واجب گرداند. (بحارالانوار: ۹۷ / ۸۲)

روزه در این ماه بسیار سفارش شده و «استغفار»، «صدقه دادن»، «صلوات فرستادن» و «دعا» و مناجات از اعمال این ماه شریف است.

از جمله دعای بسیار عزیز در این ماه، «مناجات شعبانیه» است. امام امت بارها به فضیلت و اهمیت این مناجات اشاره کرده و همگان را به خواندن و دقت در مفاهیم آن توجه داده اند:

درباره این دعا وارد شده که این مناجات حضرت امیر(ع) و فرزندان آن حضرت است. همه ائمه طاهرین علیهم السلام با آن خدا را می خوانده اند.. .. این مناجات در حقیقت مقدمه ای جهت تنّبه و آمادگی انسان برای پذیرش وظایف ماه مبارک رمضان می باشد و شاید برای این باشد که به انسان آگاهِ مُلتفِت، انگیزه روزه و ثمره پر ارج آن را تذکر دهد.

ائمه طاهرین علیهم السلام بسیاری از مسائل را با لسانِ ادعیه بیان فرموده اند. لسان ادعیه با لسانهای دیگری که آن بزرگواران داشتند و احکام را بیان می فرمودند خیلی فرق دارد. اکثر مسائل روحانی، مسائل ماوراء طبیعت، مسائل دقیق الهی و آنچه را مربوط به معرفه الله است، بالسان ادعیه بیان فرموده اند، ولی ما ادعیه را تا آخر می خوانیم و به این معانی توجه نداریم….(جهاد اکبر / ۳۷)

حضرت امام(ره) مناجات شعبانیه را از بزرگ ترین مناجات ها و از عظیم ترین معارف الهی می دانستند. (۱۷ / ۴۵۶) و معتقد بودند «تمام این مسائلی که عرفا در طول کتابهای طولانی خودشان [آورده] یا خودشان می گویند، در چند کلمه مناجات شعبانیه هست» (۱۳ / ۳۲). آن عارف آگاه بر این باور بودند که با خواندن این دعاها از جمله دعای کمیل، هیچ کس به دلیل رسیدن به مقامات بلند دنیایی و حتی معنوی احساس غرور نخواهد کرد و بیشتر پی به عجز خود خواهد برد. (۱۷ / ۵۲۷) و از همین رو با تأکید، سفارش به خواندن این مناجات می کردند: «مناجات شعبانیه را خواندید؟ بخوانید آقا! مناجات شعبانیه از مناجات هایی است که اگر انسان دنبالش برود و فکر در او بکند، انسان را به یک جایی می رساند. آن کسی که این مناجات را گفته و همه ائمه هم به حسب روایت می خواندند. اینها، آنهایی بودند که وارسته از همه چیز بودند. مع ذالک آن طور مناجات می کردند.» (۱۹ / ۲۵۳)

و «مناجات شعبانیه از مناجاتهایی است که اگر یک ن