فایل پاورپوینت کامل موضع امام صادق (ع) در مقابل انقلاب سیاه جامگان

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل موضع امام صادق (ع) در مقابل انقلاب سیاه جامگان :

نهضتها و قیام های مکرر در دوره سـلطنت بـنی امـیه،سرانجام به صورت انقلاب و رسـتاخیز عـظیم سـیاه جامگان به اوج کمال رسید، قیام سیاه جامگان را قیام سراسری جامعه ستمدیده اسلامی آن روز باید شمرد و آن یک جنبش و حرکت عمومی بود که از بـطن جـامعه بـرخاسته بود هدف از آن از بین بردن آثار و نشانه های نظام فـاسد امـویها که سالها بر جامعه اسلامی حکمفرما بود، تقریبا همه مسلمانان آن روز اتفاق نظر داشتند که باید رژیم بنی امـیه کـه مـالامال از تبعیض و ستم است،برچیده شود و شخص پرهیزکاری از خاندان پیامبر بـر سر کار آید خلافتی نظیر خلافت بی تبعیض علی(علیه السلام )زمام امور را در دست بگیرد.

آری این نهضت پیش از قـیام ابـو مـسلم و ظهور بنی عباس شکل گرفته و چهره اش را مشخص ساخته بود،از بزرگ بـانوی اسـلام صدیقه کبری آغاز شده و همچنان در تاریخ ادامه داشت است،سادات حسنی و حسینی و موسوی و به طور کلی «آل عـلی » هـمیشه در رأس مـخالفان حکومت جابرانه بنی امیه قرار داشتند و به قول نویسنده معروف مصری «عـباس مـحمود عـقاد» کان اسم علی بن ابیطالب(علیه السلام) عَلَمٌ یلتفت حوله کل مغصوب ». نام عـلی(عـلیه السـلام)پرچمی بود که هر غصب شده حقی،گرد آن می آمد.

و به تعبیر نویسنده مسیحی«جـرج جـرداق»:«و کان اسم علی بن ابیطالب هو العلم الذین التفّ حوله الثأئرون».

نام عـلی(عـلیه السـلام)درفشی بود که انقلابیون همواره گرد آن جمع می شدند. در مبارزات پی گیر مسلمانان بر ضد خـاندان امـوی،اهل بیت بیش از همه نقش داشتند ازاین رو امویها بیش همه «اهل بیت» را دشـمن اصلی خـود مـی دانستند و لب تیز حملات خود را متوجه آنان ساخته بودند و همواره می کوشیدند تا هرگونه اثری از آنان را از بـین بـبرند و لذا خاندان پیامبر در مبارزه با امویها بیش از همه متحمل ضایعات و تلفات شده بـودند ازایـن رو طـبیعی بود که عواطف مردم نسبت به اهل بیت روزبه روز بیشتر برانگیخته شود،مردم دیگر بـه خـوبی دریـافته بودند که اهل بیت تنها پایگاه استوار و قابل اطمینانی به شمار مـی رود کـه جز با روی بردن بدان، راه نجات دیگری وجود ندارد، اهل بیت آرمان زنده امت اسلامی بود کـه در کـالبد همگان روح می دمید و آنان را بر آینده امیدوار می ساخت. به قول سید امـیر عـلی اهل بیت واژه جادوئی بود که دلهای طـبقات مـختلف مـردم را به هم می پیوست و همه را در زیر یک پرچـم سـیاه گرد هم می آورد.

بنی عباس در میان انقلابیون قدرتی به حساب نمی آمدند سران آن طـایفه در گـوشه و کنار به خواری و ضعف مـخفی بـودند و جز حـفظ جـان خـود هدفی را تعقیب نمی کردند و در پیروزی انقلاب هـیچ نـقشی نداشتند، مردم برای آنان،برخلاف علویان،حق دعوت و حکومت قائل نبودند،ازایـن رو بـا وجود علویان،دعوت عباسیات بی فائده بـود.

عباسیان موقعیت خود را کـاملا مـی شناختند و لذا در آغاز کار دعوت خود را پنـهان مـی داشتند و می کوشیدند که انقلاب و دعوت خویش را در رابطه با اهل بیت انجام دهند و خود را چـنین مـعرفی می کردند که تنها برای نـجات مـردم از شـر بنی امیه تـلاش مـی کنند و می خواهند انتقام خون عـلویان را از آنـان بگیرند، بدین جهت عباسیان ابتداء خود را طرفدار علویان وانمود می‏کردند و چهره خود را پیوسته زیـر نـقاب علویان پنهان می داشتند.

«احمد شبلی»مـی گوید: عـباسیان چنین نـزد عـلویان وانـمود می کردند که دارند بـه نفع آنان کار می کنند،ولی در باطن برای خود فعالیت می نمودند.

آری عباسیان از هر انقلاب و نهضتی و از خون هـر شـهیدی از اهل بیت، برای مقصود خود اسـتفاده مـی کردند و از خـون دو شـهید مـظلوم زید و یحیی،حـد اکـثر استفاده را نمودند و به پیروان خود وعده می دادند که انتقام خون زید و یحیی را از قاتلانشان بازخواهند گرفت،بـدین تـرتیب رنـج‏هائی که علویان در راه مبارزه با بنی امیه کـشیده بـودند،بـه حـساب خـود مـی گذاشتند از اینجاست که بعضیها، شهادت زید را مبدأ نهضت عباسیان شمرده اند و پس از شهادت او کم کم بنی عباس از علویان جلو افتادند،ولی برحسب ظاهر دعوت آنان به اسم بنی هاشم و برضد بنی امـیه که هدف مشترک بود، به عمل می آمد و حتی پس از موفقیت و رسیدن به حکومت نیز نهضت خویش را به اهل بیت مربوط می ساختند.

گرچه نهضت عباسیان ابتدا از کوفه شروع شد و در آن امکان سازمان یـافت ولی نـسبت به کوفیان،به خاطر هواداریشان از علی(علیه السلام) زیاد مطمئن نبودند، دستور ابراهیم امام به دعاه آن بود که بیشتر به ایرانیان اطمینان کنند و از عرب نیز به طوایف یـمانی قـحطانی اعتماد نمایند،روش تبلیغ آن بود که شرحی از اسلام و محسنات آن بیان می کردند، سپس به ذکر مظالم بنی امیه و انحراف آنان از اسلام می پرداختند، آنـگاه از فـضائل آل محمد صلی اللّه علیه و آله و سلّم و اهـل بـیت و مظلومیت آنان و این که اسلام حقیقی در نزد ایشان است، سخن می گفتند،و مردم را به «الرضا من آل محمد» می خواندند و می گفتند ما باید به خلافت یکی از اولاد پیامبر راضـی شـویم.

ابو مسلم خراسانی طـراح اصـلی نهضت، گرچه از طرف ابراهیم رئیس خاندان عباسی منصوب شده بود، لیکن ادعا می کرد که از جانب امام اهل بیت که هنوز انتخاب نشده و منصوب نگردیده است،عمل می کند، مردم هم طـرفدار اهـل بیت و علوی‏ها بودند، گمان می کردند که مقصود از دعوت ایشان یکی از آل علی است، بدین ترتیب او پشتیبانی عده زیادی از مردم را به دست آورد که اگر می دانستند که امام از خاندان عباس است، هرگز آمـاده حـمایت و جانبداری از او نـبودند، پشتیبانی پیروان مختار این نظریه را قوت می بخشد.

ابراهیم را به دستور خلیفه مروان بن محمد دستگیر کردند و در حـرّان زندانی نمودند و در آنجا با مرض طاعون و یا طبق اظهار عباسیان بـه فـرمان خـلیفه به مرگ محکوم شد.

پس از مرگ ابراهیم امام«ابو سلمه خلال»که یکی از سران بزرگ نهضت بود کـه بـعدها به عنوان وزیر آل محمد معروف شد،به ماهیت بنی عباس پی برد و بـا مـشورت بـعضی از شیعیان کوفه به این فکر افتادند،تا امامت علویان را استقرار بخشند و از اینرو نامه هائی به امـام جعفر صادق (علیه السلام)و«عبد اللّه محض »و«عمر بن علی زین العابدین»نوشت و از هـریک از آنان درخواست کرد تـا بـه نوبه خود،شخصا به کوفه آمده و او از امامت آنان پشتیبانی خواهد کرد.

مسعودی جریان را با تعبیر دیگری بیان می دارد و می گوید:«وقتی که رهبر عباسیان ابراهیم امام به وسیله مروان دوم به قتل رسـید ابو مسلم به وحشت افتاد که این قتل به مفهوم شکست تعهد آنها باشد از این جهت دو تا نامه به یک مضمون به امام صادق(علیه السلام) و عبد اللّه محض نوشت و از آنها درخـواست کـرد که تا شخصا به سوی او آیند و او امامت آنه