فایل پاورپوینت کامل مُهر زیارت

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مُهر زیارت :

اگر دهه ی محرم تجلی گاه عزا و رثای حسینی ست، اربعین حماسه ای است که معرفت عاشورایی را در اوج پختگی آن متجلی می کند. فرهنگ عاشورایی در اربعین به وضوح نمایان است و ادبیات عاشورا در ایستگاه اربعین به مستی معرفتی می رسد که چهل روز مانند خون در جان عاشقان جوشیده است تا در جام حقیقت نمای شعر متجلی شود.

شعرهایی که در ادامه می

‎

خوانید، از بهترین سروده ها با موضوع اربعین امام حسین (ع) هستند که بعضا در شب شعر بزرگ اربعین در موسسه شهرستان ادب خوانده شده اند. از این میان شعر مرتضی امیری اسفندقه برای اربعین پیش از این در سایت شهرستان ادب منتشر شده بود.

غلامرضا سازگار:

دل به عشق یوسف زهرا نهاده می رویم

از نجف تا کربلا پای پیاده می رویم

یابن زهرا السلام یابن زهرا السلام

مرغ روحم پر زند در قتلگاه و علقمه

تا گذارم چهره بر خاک عزیز فاطمه

یابن زهرا السلام یابن زهرا السلام

یابن زهرا سربه کف در سرزمینت آمدم

تا شوم زوار روز اربعینت آمدم

یابن زهرا السلام یابن زهرا السلام

زائر قبر شریف یوسف زهرا شدم

همسفر با کاروان زینب کبری شدم

یابن زهرا السلام یابن زهرا السلام

کربلا یا کربلا یاکربلا یاکربلا

زینب خونین جگر برگشته از شام بلا

یابن زهرا السلام یابن زهرا السلام

ای خدا پروان قبر علی اکبر شدم

زائر هفتاد و دو آلال پرپر شدم

یابن زهرا السلام یابن زهرا السلام

مصطفی محدثی خراسانی:

رفتند یاران و به کوی جان رسیدند

تا محضر خورشیدی باران رسیدند

وادی به وادی با ستون ها، با علم ها

شور نجف تا کربلا، شوق حرم ها

رفتند با نام حسین و مهر حیدر

تا اربعین عشق و عاشورای دیگر

با یاد زینب(س) درد را بیدار کردند

موکب به موکب عشق را دیدار کردند

رفتند تا اندوه زینب(س) را بفهمند

اسطوره ی نستوه زینب(س) را بفهمند

رفتند تا سرداری سر را ببینند

رفتند عاشورای دیگر را ببینند

رفتند تا بین حرم ها ره بپویند

عطری، نشانی از گل نرگس بجویند

با حسرت آن جاده تنها ماندم این جا

رفتند و من از کاروان جا ماندم این جا

هرچند مشتی سوز و اشک و آه شد دل

شادم که با آن کاروان همراه شد دل

سید محمدمهدی شفیعی:

همه از هر کجا باشند از این راه می آیند

به سویت ای امین الله خلق الله می آیند

صف جن و ملک با زائرانت هم قدم هستند

به عشقت از عوالم، خیل خاطرخواه می آیند

زمین سرمست راه افتاد و بر ما راه آسان شد

زمین و آسمان با زائرانت راه می آیند

ببین شانه به شانه هم سفید و هم سیاه اینجا

به شوق دیدن تو پابه پا، همراه می آیند

گروهی غرق توصیفند و مست مدح چشمانت

گروهی روضه خوان، با سیل اشک و آه می آیند

به شهرت می رسند و حال و روز شهر بارانی است

پر از بغضند و نم نم تا دم درگاه می آیند

مدار عاشقی سقاست، آغاز طواف از اوست

به سوی آفتاب آنجا به اذن ماه می آیند

قیامت کرده ای، انگار تصویری است از محشر

که دوشادوش هم نزدت گدا و شاه می آیند

نکیر و منکر از من گرچه زهر چشم می گیرند

به لطف گوشه چشمت آخرش کوتاه می آیند

محمود ژولیده:

کربلای عمر هرکس بی گمان خواهد رسید

روز عاشورای ما هم یک زمان خواهد رسید

عاقبت باید حسینی رفت از دارِ جهان

ورنه در بستر به سَر عمرِ گران خواهد رسید

دست و پنجه نرم کردن با شهادت ساده نیست

هرکسی کرب وبلایی شد، به آن خواهد رسید

نوکرِ ارباب، پیوسته دلش باشد جوان

پیر هم گردد به آقایش جوان خواهد رسید

غم مخور پای پیاده، کربلا روزی نشد

عاقبت یک روز، جا مانده دَوان خواهد رسید

دستِ بی مهری نباید داد با ارباب، چون

دستِ پر مِهرش به دست دوستان خواهد رسید

آزمایش های تو در تو، به دل صیقل دهد

وانگهی روزی جواب امتحان خواهد رسید

اشک عاشق، تازه روز اربعین گل می کند

آشنا باشیم زنگ کاروان خواهد رسید

ناله زینب کند کاری که بر «هل من معین»

پاسخ لبیک از کلِّ جهان خواهد رسید

گر بماند نزد حق یک روز از عمر جهان

طالب خون خدا، صاحب زمان خواهد رسید

محمدجواد آسمان:

سخنی ز کرب وبلا بگو، نفسی از آن چه که دیده ای

دو سه بیت تازه و تر بخوان، که چه دیده ای، چه شنیده ای

چه خوش آن که موسم اربعین، برسد به موکب واپسین

به زیارت شه ملک دین، تو رسیده ای که رسیده ای

چه خبر ز خیل پیاده ها، ز دعای هر شب جاده ها

که خدا کند شب عمر ما، برسد به وصل سپیده ای

به دعای «کنت معک» خوشی؟ دل من اگر به محک خوشی

نروی اگر سوی نینوا، ز سبوی حق نچشیده ای

دو قدم به تاول پا برو، دو قدم به قد دوتا برو

که از آن به سجده تو سربلند و سبک پری، که خمیده ای

همه خواهشم بود از خدا، که شوم شهید ره ولا

ولی آه از این دل مبتلا، دل از قفس نرهیده ای

به لبان تشنه ی سیدالشهدا قسم، که نمی رسم

به چنان مقام رفیعی و به چنین صفات حمیده ای

پرش بلند هما کجا و دل شکسته ی ما کجا

به همین خوشم که ادا کنم غزلی به مدح قصیده ای

هادی جان فدا:

گریه کردن برای امشب یا، گریه کردن برای فرداها

هرچه دیدیم گریه بود، گذشت، مثل یک خواب، روز عاشورا

می کشندم کجا، نمی دانم، بی تو با مرگ، با تو یا تنها

تو بگو اشک هرچه که باشد، دشت را می کند کفن آیا؟

تو فراموش می شوی؟ هرگز! مثل یک جای زخم بر تن ما

مانده ای یادگار روزی که، گریه می کرد قاسمان خدا

چوب محمل شکستنی تر بود، یا سر من؟ فدای چشم شما

می روم با غروب، وعده ی ما، اربعین وقت ظهر کرب وبلا

محمدمهدی خان محمدی:

و اربعین پس از این ابتدای عاشوراست

نگاه کن که خروج امام بعد مناست

نگاه کن که چگونه به صحنه می آییم

اگرچه باز به پای برهنه می آییم

برهنه پایی ما انقلاب ساد ماست

که زخم همسفر پابه پای جاد ماست

مسافرانِ سحرخیزِ جاده ایم هنوز

به رغم حادثه ها ایستاده ایم هنوز

بگو به شیخ کمی بیشتر نظاره کند

بگو که خیر ندارد که استخاره کند

بگو که خواب نماند، بگو شتاب کند

بگو که وقت ندارد که انتخاب کند

چه سود از اینکه ملقب به بوسعید شود

و با حسین نباشد که بایزید شود

چه سود از اینکه برای دو کیسه، جان بدهد

هزار مرتبه ایمان برای نان بدهد

به هر طریق، بزرگ طریقتی باشد

مجازِ روشنِ هر بی حقیقتی باشد

بگو به شیخ دو خط هم بیاورد برهان

که خسته ایم از این فقه های استحسان

چقدر دیدن و فهمیدن و دوباره سکوت

صدا شوید دمی، زنده های در تابوت!

صدا شوید و بغرید تا به کی لالی؟!

چقدر صورتک خنده های پوشالی

سلاح