فایل پاورپوینت کامل نامه حضرت آیت الله خامنه ای به شهید آیت الله صدوقی پیرامون «اهمیت نقش روحانیت در هدایت جامعه»

فایل پاورپوینت کامل نامه حضرت آیت الله خامنه ای به شهید آیت الله صدوقی پیرامون «اهمیت نقش روحانیت در هدایت جامعه»؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل نامه حضرت آیت الله خامنه ای به شهید آیت الله صدوقی پیرامون «اهمیت نقش روحانیت در هدایت جامعه» شامل 82 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل نامه حضرت آیت الله خامنه ای به شهید آیت الله صدوقی پیرامون «اهمیت نقش روحانیت در هدایت جامعه» را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل نامه حضرت آیت الله خامنه ای به شهید آیت الله صدوقی پیرامون «اهمیت نقش روحانیت در هدایت جامعه» با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل نامه حضرت آیت الله خامنه ای به شهید آیت الله صدوقی پیرامون «اهمیت نقش روحانیت در هدایت جامعه» با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل نامه حضرت آیت الله خامنه ای به شهید آیت الله صدوقی پیرامون «اهمیت نقش روحانیت در هدایت جامعه» تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل نامه حضرت آیت الله خامنه ای به شهید آیت الله صدوقی پیرامون «اهمیت نقش روحانیت در هدایت جامعه» را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نامه حضرت آیت الله خامنه ای به شهید آیت الله صدوقی پیرامون «اهمیت نقش روحانیت در هدایت جامعه» :

سندی که پیش رو دارید، نامه ای است از رهبر معظم انقلاب اسلامی، حضرت آیت الله خامنه ای، که خردادماه سال ۱۳۵۷ از تبعیدگاه خود-ایرانشهر-به (شهید) آیت الله صدوقی نوشته اند. این نامه، در پیروزی انقلاب اسلامی به صورت اعلامیه تکثیر و در شهرهای ایران پخش شده است. شهربانی خراسان یک نسخه از آن را برای ساواک استان فرستاده و از آنجا نیز به ساواک مرکز ارسال شده است.

سند موصوف را به مناسبت سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی-دهه فجر-منتشر می کنیم تا حال و هوای اوج نهضت انقلاب اسلامی بار دیگر برای همگان تداعی شود.

این سند، از آن جهت اهمیت دارد که، نشان دهد چگونه رهبران انقلاب اسلامی با آگاهی تمام، برای حاکمیت اسلامی ناب محمّدی و جلوگیری از انحرافات فکری و بی اثر کردن توطئه های دشمن، دست به جهادی بی مانند زده اند.

سند، حاوی یک تحلیل واقع گرایانه از نهضت انقلاب اسلامی و راههای پیروزی آن می باشد که در ابتدا به جایگاه نقش روحانیت در طول تاریخ می پردازد و اشره ای به کاستی های آن می کند، آنگاه وظیف روحانیت را در آن مقطع مهم گوشزد می نماید و به فراگیری همه جانب انقلاب اسلامی که همه اقشار و اصناف را در زیر بیرق خود به حرکت درآورده، و اینکه حدود چهار منطقه ای را در نور دیده و به یک جنبش سرتاسری که تا اقصی نقاط ایران و روستاها نفوذ کرده است، پرداخته و به این سؤال پاسخ می دهد که: «چرا سرعت نهضت در همان آغازین حرکت خود، کند شد؟» و سپس به توطئه های رژیم شاه می پردازد که: چگونه رژیم می خواهد با ایجاد اختلاف، رعب و وحشت، دستگیری رهبران انقلاب، به تردید واداشتن آنان، و سرگرم کردن مردم به مسائل انحرافی، انقلاب را به شکست وادارد.

در نهایت، راه جلوگیری از عملی شدن این توطئه ها را، تخریب و سازماندهی مردم می داند که آنها را عمیقا به آنچه می خواهند و آنچه باید انجام دهند آموزش دهند.

در پایان تذکر دو نکته لازم است:

۱- نامه در اوج نهضت اسلامی صادر شده است که وحدت بین علما و مراجع از اهمیت حیاتی برخوردار بوده است، در عین حال که ایدئولوژی انقلاب باید از اندیشه های الحادی در امان بماند.

۲- بعضی از کلمات نسخ موجود در پرونده های ساواک ناخوانا بوده است که برای حفظ امانت، از اجتهاد خودداری شده

«بسم الله الرحمن الرحیم»

محضر مبارک حضرت مستطاب آیت الله آقای حاج شیخ محمد صدوقی مدظله العالی

بعد از اسلام و التحیه خبرهای بشارت آمیزی که از آن حضرت در موضع مغز متفکر و قلب تپنده و زبان گوینده شهر یزد پی درپی می رسد موجب سپاس و مسرتی عمیق و عقلانی نه زودگذر و عاطفی است. حق هم همین است اگر جامع علمی مذهبی شیعه که هزار سال است کباد استقلال از قدرتهای سیاسی را کشیده و همواره به معارضه با قدرتها و سلطه های ناحق افتخار می کرده و به جانب داری از مستضعفین و محرومین مباهی بوده، در وضع و حال بحرانی و حساسی مانند امروز، به داد مردم نرسد و با طواغیت این زمان نستیزد، پس کی و کجا وظیف خود را انجام خواهد داد. غاصبین ولایت الهی از مهمترین ابزارها و وسائل قدرتمندیشان در طول تاریخ، جلب حمایت رجال دینی بوده است و برای تأمین این منظور از هیچ فریب و ریا و یا زور و تحمیلی فروگذار نکرده اند زیرا مردم دیندار اگر آن قلدران و زورگویان را تحمل نمی کرده اند از قبول رجال مذهب ناگزیر بوده و تخلف نمی دانسته اند. اگرچه رنگ غالب در روحانیت شیعی معارضه و مخالفت با ستمگران است و نه رکورد و موافقت، با این حال شرمسارانه اعتراف باید کرد که در مواردی نه چندان اندک و در گذشته ای نه چندان دور، کسانی از علما خواه به سبب ناآگاهی از اوضاع و احوال سیاسی و اجتماعی، و خواه بر اثر ضعف و فقدان شهامت و قدرت و تصمیم و خواه به تصور وجود مصلحت و منفعتی موهوم، وظیفه الهی و مردمی خویش را به دست فراموشی سپرده و عملا در موضع روحانیتی وابسته و مزدور قرار گرفته اند. و در همان حال که می پنداشته اند در راه خدا گام می نهند، آب به آسیاب شیطان می ریخته اند، و هم یحسبون انهم یحسبون صنعا.

و چنین شده است که حتی دانش و زهد غیر قابل انکار برخی از این حضرات مانند جهالت و شقاوت برخی دیگر در خدمت مطامع و اغراض طواغیت درآمده و همه باهم در راه ناکامی ملتها و تیره روزی و بی نصیبی آنان از دنیا و آخرت به کار افتاده است.

امروز روزی است که مردان خدا کفاره بی توجهی ها یا نادرستی های اسلاف خود را بپردازند و دین خود را به خدا و خلق با غرامت دیر کرد سالها تأدیه کنند.

آنچه امروز حکام گستاخ و حق ناپذیر ایران را به حیرت و وحشت انداخته، هوشیاری و موقع شناسی جامع علمی و مذهبی روحانیت است و معرفتش بر لحظه حساس کنونی جهان و کشورهای مسلمان. زیرا آگاهی روحانیت آگاهی ملت است و تصمیم و عزم قاطعش، در پی دارند عمل و اقدام ملت. مبارز یک صنف چندان خطری برای رژیمهای ضد مردمی دربر ندارد. دانشجو، روشنفکر، طلاب، و حتی کارگران و اصناف به تنهایی هیچکدام خطری برای این رژیمها محسوب نمی شوند. می توان با شیوه های رایج همه جائی و همیشگی، گروه مبارز را از سایر قشرهای ملت بریده و منفصل کرد و با سلاح تهمت و هر سلاح دیگر-که البته برای یک دستگاه مقتدر دور از دسترس نیست-حتی به دست برادرانش یعنی دیگر قشرها و گروه ها نابود، یا ساکتش ساخت. آنچه خطر جدی و بزرگ را تشکیل می دهد مبارز ملت است. وقتی همه قشرها از دانشجو و طلبه تا کارگر و کشاورز و تا علمای بزرگ و مراجع و اصناف و پیشه وران و تا کارمندان و مأموران دولتی… یک دل و یک جهت زبان به اعتراض گشودند و دل به مقاومت نهادند، وقتی هم چشمها باز شد و همه دانستند که چه می گذرد و چه فلاکتی بر آنان سایه افکنده و چه ستمی بر آنان می رود، وقتی هم گوشها و دلها غریو فرمان قرآن و اسلام را در زمینه و جوب تغیر بر بدی و ستمگری و نابرابری و ناحق گرایی شنید و[][۱] وقتی که همه دانستند و همه خواستند و همه تصمیم گرفتند و همه دست به اقدام زدند، آن وقت است که خطر برای غاصبان منصب ولایت خدا جدی و علاج ناپذیر است.

چه موقع و چگونه همه ملت بسیج می شود؟ و چه کسی و یا چه گروهی می تواند از عهده این مهم برآید؟

در وضع کنونی و اصولا بنابر چگونگی بافت و[سیره][۲] ملت مسلمان ایران، تنها گروهی که می تواند همه ملت را بسیج کند جامعه علمی مذهبی روحانیت است، و نه هیچ گروه دیگر…

و بدین صورت است که همواره روحانیت در بطن خود بالقوه حامل خطری بزرگ علیه قدرتمندان بوده است و هم بدین جهت است که در سی و چند سال گذشته حکومت ایران همیشه خواسته است خود را طرفدار علمای دینی قلمداد کند و حتی در همان حال که کسانی از آنان و گاه بهترین و شریفترین عناصر آن را مورد وحشیانه ترین خشونتها قرار می داده، از کوشش برای جلب نظر دیگران خودداری نمی کرده و بی شرمانه باز هم سنگ طرفداری از رجال دین را به سینه می زده است. در همین حوادث اخیر مشاهده شد که چگونه با فاجعه خونینی که در قم مرکز روحانیت شیعه-و حتی در حریم منازل مراجع معظم تقلید آفریدند-از تکرار فضاحت آمیز آن حرفها فراموش نکردند.

و نیز بدین جهت است که علیرعم این تظاهر به جانبداری از دین و رجال دینی، سنگین ترین ضربه ها از سوی قدرتمندان بر جامعه علمی -مذهبی و البته بر قشر مترقی و بالفعل مبارز آن وارد گردیده است.

باری، امروز مبارزه رنگ تازه و بی سابقه ای یافته است و آن همگانی و مردمی شدن آن است حتی روزنامه های مزدور و ننگ آفرین ایران به نقل از مقامات مسئول خبرهایی در این زمینه داشتند، البته به ظاهر برای نمایش دموکراسی و آزادی مطبوعات و در معنا برای نوعی ارعاب و اعلام خطر و اظهار شوک. اما در نتیجه -نتیجه ای که به هیچ وجه قصد آن را نداشتند -که حامل یک واقعیت، واقعیتی که رساترین و واضح ترین پیام این خبرها بود و آن عبارت بود از گسترش دامن قهر و خشم عمومی تا شهرهای کوچک و تا روستاهای دور افتاده. از جمله این خبرها آن بود که کسانی در روستاهای آذربایجان یا خراسان و یا… که نوار سخنرانیهای گویندگان و علمای مذهبی یا اعلامی مراجع تقلید را با خود داشته و یا دست اندرکار پخش و یا تکثیر آن بوده اند بوسیله مأموران دستگیر شده اند. این یک پدیده بی سابقه است که همه قشرهای ملت زبان به اعتراض بگشایند و به شکلی فعال وارد جریانات عمومی و سیاسی شوند و این پدیده را شرکت و دخالت و اقدام فعال علمای بزرگ در مبارزه بوجود آورده است. در نیم قرن اخیر بیش از یک بار دیگر هم چنین چیزی پیش آمد. و آخرین بار پانزده خرداد سال ۴۲ بود. در آن ماجرا نیز سلسله جنبانی علما بانی اصلی این پدیده محسوب می شد. در آن هنگام حکومت وسیله ای که برای درهم شکستن نهضت عمومی مورد استفاده قرار داد، از طرفی ایجاد رعب و وحشت بود هم در دل عامه مردم از طریق خون ریزی و قتل و عام و هم در دل عناصر زبده از طریق فشارها و شکنجه های داخل زندان و سختگیریهای بی سابقه و ارجاع به دادگاههای نظامی دربسته با قضاوت وابسته و گوش به فرمان صدور احکام ظالمانه به بهانه های کوچک که موارد فراوان آن را می دانید و می دانیم. از طرف دیگر ایجاد تردید و خلل در عزم راسخ علمای بزرگ و نفوذ در جو فکری ای که آنان را احاطه کرده بود از راه ترویج افکار انحرافی و اثبات این مطلب که حکومت از نظر و راه خود برنمی گردد و هر اقدامی جز این که خونهای بیشتری ریخته شود و عناصر شریف تری از بین بروند اثر دیگری ندارد (که در بیانات مرحوم آیت الله میلانی به صراحت شنیده می شد) یا اینکه این اقدامات، حکومت را گستاخ تر می کند و اجرای تصمیم های ضد دینی آن را جلو می اندازد (که یکی از اساتید معروف و معتبر قم اظهار می کرد) یا اینکه کار از این حرفها گذشته و خطاهای گذشته ای را که روحانیت با عدم دخالت خود موجب گشته دیگر به هیچ وجه نمی شود جبران کرد و باید به همه تچیز تن در داد (که مضمون اظهارات یکی دیگر از اساتید بزرگ قم بود). پیداست که چنین طرز فکرهایی اولا چه بروز یک نهضت می آورد و ثانیا در اصل کجا می شود و با چه وسایلی در ذهن آقایان علما نفوذ می کند و از طرف دیگر فلج کردن مراکز روحانیت بود از طریق: محدود و زندانی ساختن مغزهای متفکر و دستهای فعال در طول سالهای میانه ۴۲، ۴۳ تا ۵۰ عناصر برگزیده روحانیت و فضلای بزرگ که در حقیقت روح و محتوای اصلی حوزه های علمیه را تشکیل می داده اند غالبا در زندانها و سلولها و تبعیدگاهها به سر برده اند. نمونه های متعدد آن را خود جناب عالی کاملا شناخته و دانسته اید.

این نمونه ای بود از اقداماتی که حکومت ایران پس از پانزده خرداد ۴۲ برای خنثی کردن نهضت رو به توسعه ملت انجام داد البته تدابیر و شیوه های دیگری نیز بکار رفته است که فعلا نیازی به ذکر آن نیست ولی این نکته به عنوان جملمه معترضه شنیدنی است که حکومت ایران پس از خرداد ۴۲ هر راه ممکن را برای خاموش کردن نهضت پیمود جز یک راه. راه تأمین خواسته های مردمی که بر ضد آن قیام کرده بودند. برای نمونه یک اقدام را نمی توان نشان داد که دستگاه حاکم به عنوان پاسخ مثبت خود به خواست مردم انجام داده. یک گام به سوی مردم پیش آمده باشد. آنها که معتقدند رژیم ایران طبیعتا و ذاتا ضد مردمی و رژیمی خودکامه است از جمله چنین دلیل ها تمسک می جویند.

البته به همان اندازه که کوشش دستگاه حاکم ایران برای خاموش کردن ملت قابل پیش بینی بوده و هست، به نتیجه نرسیدن این کوشش و خنثی شدن نقشه ها و بیهوده درآمدن زحمات آن نیز بنابر جهان بینی اسلام قابل پیش بینی و مورد انتظار است. زیرا این دستگاه به موجب باطل بودن و ناحق بودنش محکوم به شکست و زوال است و در صورتی که نیروی پایدار مقاومی در برابر آن موضعگیری کند به موجب حق بودنش مبشر به فیروزی و نیک سرانجامی است. لذا سنت الهی در بقا و تداوم جریان مبارزه عمومی، عمل کرد: عنصر به شدت مقاوم و خستگی ناپذیری چون حضرت آیت الله العظمی خمینی موضع آشتی ناپذیر خود را همچنان حفظ کرد. تبعید ایشان به ترکیه و سپس عراق عرصه را بیش از پیش بر دستگاه حکومت تنگ کرد. پیامهای ایشان، سردی ها و خموشی ها را جبران نمود. فضلای حوزه ها از هر زندان و بازداشتی دستاورد و غنیمت معنوی تازه ای با خود آوردند. عناصر جدید و چهره های جالبی در چشم انداز صحنه مبارزه نمودار شدند. شعله مبارزه که در برابر طوفان زوال پذیر خشم دستگاه فروکش کرده بود، آتشهای دیرنده [دیرینه][۳] و با دوام بسیاری را پخته و ساخته کرد. رگه های تازه ای که فصول تازه ای را در مبارزات مردم مسلمان ایران باز می کرد پدید آمد. و خلاصه مکر و کید دستگاه بی نتیجه و خنثی شد و مبارزه به راه طبیعی خود ادامه داد.

با این همه، تردید نمی توان داشت