فایل پاورپوینت کامل نظریه کانت در باب تعریف

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل نظریه کانت در باب تعریف – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل نظریه کانت در باب تعریف شامل 87 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل نظریه کانت در باب تعریف گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نظریه کانت در باب تعریف با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نظریه کانت در باب تعریف از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل نظریه کانت در باب تعریف با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل نظریه کانت در باب تعریف را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نظریه کانت در باب تعریف :

بخش اول:

در بیشتر نوشته های معاصر در باب تمایز بین قضایای تحلیلی و ترکیبی، قضیه تحلیلی قضیه ای تعریف می شود که به حکم قواعد منطق صوری از تعریف تصریحی به دست می آید. اگر، آنگونه که معمول است، فرض شود که همه تعاریف اسمی یا تصریحی هستند و از این گذشته، همه قضایای پیشینی تحلیلی اند، بدست می آید که ضرورت قضیه پیشینی به لحاظ خاستگاه و گستره اش ضرورتی زبانشناختی است.

اما تمایز اصلی بین قضایای تحلیلی و ترکیبی را کانت وضع می کرد که به هیچیک از این سه فرض قائل نبود. اشتباه و التباس از رهگذر بحث درباره، به تعبیر کانت، تمایزی پیش می آید که کاربرد امروزی آن با کاربرد مورد نظر واضع این تمایز بسیار تفاوت می کند; ناهمخوانیها از نتهای کانت در میان هارمونیهایی که از هر جهت دیگر تجربه گرایانه اند، ناشی می شود گاه یک یا چندتا از این سه آموزه مذکور در بالا را به خود کانت نسبت می دهند، یا غالبا استدلال می کنند که آموزه های کانت فقط هنگامی مهم و قابل قبول است که آموزه ای تلقی شود که آموزه های جدیدتر را پیش بینی کرده و زمینه را برای آنها آماده ساخته باشد. هر کدام از این رویه ها با مبهم کردن آنچه در این آموزه ها فرید و اصیل است، ولی از زمان کانت بدین سو فراموش گشته یا مورد غفلت واقع شده است، ما را از آموختن مطلبی مهم و شاخص در آموزه های خود کانت باز می دارد.

هدف من در این مقاله سعی در نشان دادن رابطه بین دیدگاههای خود کانت درباره تعریف و حکم تحلیلی است. نشان خواهم داد که تعبیر و تفسیر احکام تحلیلی او به منزله احکامی که مبتنی بر تعاریف اند، سند تاریخی ندارد. این مطلب این مساله را پیش می آورد که آیا مشاجرات امروزی بر سر امکان قضایای ترکیبی پیشینی، که در آنها نظریه تعریف، نقش قاطعی در صورتبندی معیارهایی برای تحلیلی بودن دارد، واقعا مباحثی در باب مساله ای هستند که کانت نقد اول را به آنها اختصاص داد یا نه.

بخش دوم:

به عقیده کانت، تعریف کردن به معنای ارائه مفهوم کامل یک چیز در چارچوب حدود و ثغور آن و در زمینه ماهیت اولیه و اصلی آن است. مفهوم کامل، مفهومی است که آنقدر محمولهای روشن داشته باشد که کل آن مفهوم متمایز گردد; و این محمولهای بیان شده اولیه و اصلی اند، به این معنا که از سایر محمولهای مندرج در تعریف مشتق نمی شوند. به عبارت دیگر، محمولها باید اولیه و همپایه باشند; [ورود] هیچ محمول مشتق و فروپایه ای [یا: تبعی ای] در تعریف جایز نیست، چرا که، در غیر این صورت، تعریف نیازمند برهان است. اگر تعریفی، به گونه ای نادرست، به جای ذاتیات، حاوی محمولها-خاصیتهای مشتق باشد، آن تعریف فاقد دقت است. تعریف، «مفهومی به طور کافی متمایز و دقیق است (مفهومی کافی از یک چیز که حداقل کلمات لازم برای تعیین کامل آن چیز را به کار می گیرد)».

تعریف «تعریف » که کانت در اینجا ارائه می دهد، او را به انکار عنوان «تعریف » در مورد بسیاری از جملات که عموما تعریف نامیده می شوند، سوق می دهد. تعریف تا حدودی از راه تحلیل معنا و تا حدودی از روی حکمی که مفهوم را دقیقتر می سازد، به دست می آید: «بعضی از تعاریف مفاهیم که هم اکنون در اختیار داریم، درست نامگذاری نشده اند. در این موارد، اینگونه نیست که معنای کلمه ای تحلیل شود، بلکه مفهومی که داشته ایم، تحلیل شده است; و در این صورت، باید به صورت خاص نشان داد که چه نامی به نحو درست بیانگر آن است.»

کانت بین دو تقسیم عمده و مستقل از تعاریف، یعنی تقسیم تعاریف به تحلیلی و ترکیبی و به اسمی و حقیقی تمییز می گذارد.

تعریفی تحلیلی است که تعریف مفهوم داده شده ای باشد; و تعریفی ترکیبی است که تعریف مفهومی باشد که از راه خود تعریف، ساخته یا ترکیب شده باشد. اولی مفهوم را متمایز می سازد و دومی مفهومی متمایز می سازد. زیر هر یک از این تقسیم بندیهای عمده، تقسیم کوچکتری وجود دارد: مفهوم تعریف شده ممکن است به نحو پیشینی یا پسینی داده شده یا ساخته شده باشد.

تعریف تحلیلی، محمولهای اصلی تحلیلی شی ء تعریف شده [ معرف] را بیان می کند. محمول تحلیلی، مفهوم جزئی شیئی است که بالفعل در مفهوم معرف ملحوظ است. از این رو، تعریف تحلیلی، حکمی تحلیلی است که حاوی هیچ محمول فروپایه [یا تبعی] نیست. اما تعریف ترکیبی حاوی محمولهای ترکیبی است، محمولهایی که اتحادشان ابتدا مفهوم متمایزی از معرف پدید می آورد.

تفکیک عمده دیگر تفکیک بین تعریف اسمی و حقیقی است. کانت به این تمایز به عنوان تمایز بین تعریف یک کلمه و تعریف یک شی ء قائل نیست; از آنجا که او به جای شی ء یا کلمه، مفهوم را معرف می دانست، نمی توانست این ضابطه را برای تمایزگذاری به کار گیرد. بلکه، تفاوت در محتوای معرف و در کارکرد روشمندانه این دو نوع تعریف نهفته است. تعریف اسمی، ذات منطقی مفهوم شی ء را تعیین می کند، یا فقط به کار تمیز بین این شی ء و اشیاء دیگر می آید. اگر فقط کار اخیر را به انجام رساند، در مقایسه با تعریفی که محمولهای ذاتی اولیه را بیان می کند، تعریف تشخیصی نامیده می شود.ذات منطقی ای که در تعریف اسمی بیان شده است، مفهوم اصلی و اولیه همه ذاتیات است. تعریف تشخیصی ممکن است فقط آن حداقل تقلیل ناپذیر برخی از صفات یا خواصی را که به سهولت قابل تشخیص اند، بیان کند، که به عنوان معیاری در یک طبقه بندی دو ارزشی که با یک آزمون مقبول-مردود انجام می گیرد، کافی هستند.

تعریف واقعی نه تنها یک کلمه را به جای کلمه دیگر می نشاند، بلکه [در این تعریف] معرف حاوی نشان مشخصی است که از طریق آن می توان شی ء را شناخت و به برکت آن نشان داده می شود که مفهوم تعریف شده، «واقعیت عینی » دارد -یعنی به وسیله آن نشان داده می شود که شی ء تعریف شده ای وجود دارد. (تعریف تشخیصی همین کار را انجام می دهد، اما نه با تعیین علامت تشخیصی به عنوان ذات آن شی ء). بنابراین، تعریف واقعی، جزئی از شناخت است و نه صرفا ابزار شناخت. تعریف واقعی، ذات واقعی ای را تعیین می کند که از محمولهای واقعی ساخته شده و نه صرفا از محمولهای منطقی مندرج در [یعنی «قبلا تصور شده در»] مفهوم موضوع.

محمول ترکیبی یک تعین [یا: خصیصه] است که مندرج در مفهوم – موضوع نیست، اما شارح آن است و از راه تحلیل یافت نمی شود. شی ء را معین می کند، نه صرفا مفهوم آن را. «هر چیزی را که بخواهیم می توانیم جعل کنیم تا کار محمول منطقی را انجام دهد; حتی موضوع را می توان محمول خودش قرار داد; زیرا منطق از هر محتوایی قدرت انتزاع دارد. اما محمول تعین بخش [ مخصص] محمولی است که به مفهوم موضوع افزوده می گردد و شارح آن است; در نتیجه نباید قبلا در مفهوم مندرج باشد.» بنابراین، تعریف واقعی همواره یک حکم ترکیبی است. تعریف واقعی، به عنوان تعریف، ممکن است تحلیلی باشد، و تحلیلی است اگر مفهوم آن داده شود.

محمولهای واقعی هرگزخودسرانه در فرآورده ای منطقی به نام ذات ترکیب نمی شوند; در هر صورت، تعینات صرفا مفهومی نیستند، بلکه تصورات شهودی اند. منطق عمومی فقط با ذات یا محمولهای منطقی سر و کار دارد; یا به عبارت دقیق تر، در مقام انتزاع از همه محتویات چنان به تعینات می پردازد که گویی محمولهای منطقی اند. اما شناخت اشیاء مستلزم شناخت تعینات و شناخت از راه تعینات است، نه صرفا نام آنها را بر زبان آوردن، و این شناخت، شناخت امکان واقعی شی ء از طریق یک تعین خاص هم به عنوان وجود عقلی و هم به عنوان معرفت عقلی آن است. با تامل در باب محمولهایی که تعریف اسمی را تشکیل می دهند، یا برای این کار ساخته شده اند، به ذات منطقی پی می بریم. برای [نیل به] ذات واقعی به دنبال یافته های تجربی یا شهودی می گردیم تا تعیین کنیم که آیا شی ء واقعا ممکن است یا نه، و اگر بلی، در چه اوضاع و احوالی ممکن است.

این موضوع دشوار و پیچیده در تمایز بین منطق عمومی و استعلایی مورد بحث است و نمی توان آن را در چارچوب حدود و ثغوری که معمولا بر مباحث راجع به تعریف در منطق صوری تحمیل می شود، قابل فهم ساخت. کانت می گوید که در تعریف واقعی، صرفا کلمه ای را با فرآورده منطقی محمولات منطقی ای که خودسرانه برگزیده شده اند، معادل نمی کنیم، بلکه دست کم یک حکم ظنی از سنخ هلیه بسیطه می کنیم و اوضاع و احوالی را که در آن درباره صحت این حکم می توان تحقیق کرد، تعیین می کنیم، به گونه ای که آشکار خواهد شد معرف دارای «مصداق عینی » است. یک تعین یا ترکیبی از تعینات باید در معرف ( معرف) وجود داشته باشد که بتوان آن را در تجارب حسی (شهودی ممکنی «صورت عینی » بخشید. فقدان چنین تعین یا تعیناتی سبب می شود که همه تعاریف در مابعد الطبیعه نظری فقط اسمی باشند. ماهیت معرفت شناختی خاص آن نیز سبب می شود که منطق عمومی به تعاریف واقعی نپردازد (یا دست کم بین آنها تفاوتی نگذارد)، چرا که منطق عمومی تفاوت فراتجربی بین محمول و تعین را نادیده می گیرد; و بالاخره غفلت از این تفاوت سبب می شود که منطق، هنگامی که در مابعدالطبیعه به عنوان ابزار به کار برده می شود، به جدل تبدل یابد.

نه تنها کانت مفهوم تعریف واقعی را از منطق عمومی بیرون می گذارد (گو اینکه در درسهای خود بدان می پرداخت، که این کار به مراتب از حدود و ثغوری که خود او برای حوزه منطق عمومی وضع کرده بود، فراتر می رفت)، بلکه بیشتر نویسندگان جدید نیز که تمایز هستی شناختی بین ذات و خاصه را رد می کنند، به حکم ادله ای دیگر به معارضه با این مفهوم برخاسته اند. آنان، در هر مورد خاصی -ولو به حکم ادله عملی و نه هستی شناختی- به فرق بین تعریف به ذات و تعریف به عرض- اذعان دارند. کانت، هماهنگ با سنتی که لااقل به منطق پور رویال باز می گشت، از تمایز بین تعریف اسمی و حقیقی برای تعیین این تمایز کاملا متفاوت دیگر استفاده می کند: تعریف واقعی، تعریفی است که خواص دیگر را می توان از آن مشتق کرد، در حالی که تعریف اسمی فقط برای انجام «مقایسه ها» کفایت می کند، و نه برای «اشتقاقها». مثلا، کانت این تعریف را که «دایره خطی منحنی است که همه اجزای آن را می توان بر هم منطبق ساخت »، علی رغم این واقعیت که تعریف مذکور، آزمایشی عملی را جایز می داند، تعریفی اسمی قلمداد می کند; مرادش این است که این تعریف، تعریفی است که نه حاوی ذات، بلکه حاوی محمولی است که قبلا مشتق شده است، اما به جای ذکر این مطلب، آن را تعریف اسمی می خواند.

اینک که این تقسیمات عمده را ذکر کردیم، به انواع خاصی از تعاریف باز می گردیم که از این دو تقسیم بندی مستقل نشات می گیرند.

۱. تعریف اسمی تحلیلی. کانت در باب این تعریف مختصر مطلبی می گوید و حتی همین مختصر گیج کننده است. چون این تعریف، در هر صورت، اهمیت چندانی در پژوهش ما ندارد، به بررسی اظهارات سردرگم کننده گوناگون او نمی پردازم، بلکه صرفا سیاهه ای از اقوال و عبارات او را در اختیار خواننده علاقه مند قرار می دهم.

۲. تعریف اسمی ترکیبی. چنین تعریفی، تصریح یا «اخبار» معنای موردنظر است که مفهومش را تعریف ایجاب کرده است. از آنجا که این تعاریف از راه تجربه یا از طریق تحلیل یک مفهوم داده شده تعیین نمی شوند، کانت می گوید که چنین تعاریفی، ترکیبی پیشینی اند و چه بسا نامناسب بودن این صفت را برای آن چیزی که به معنای واقعی کلمه قضیه یا حکم نیست، درک نمی کند.

۳. تعریف واقعی تحلیلی. تعریفی از این دست، محمولهای معرف یک مفهوم داده شده را، که حائز اعتبار عینی شناخته می شود، بیان می کند و حاوی محمول ترکیبی (تعین)ای است که به مفهوم تعریف شده، این مصداق عینی را می بخشد. با این همه، پس از تحقیق معلوم می شود که هر تلاشی برای بیان چنین تعریفی، هم از نظر جامعیت و هم از نظر دقت، فاقد شرایط صوری تعریف است.

اگر مفهوم به نحو پیشینی داده شده باشد، نمی توان خاطر جمع بود که تحلیل کاملی از آن مفهوم به محمولهای همپایه اش در اختیار داریم. مفهومی که به نحو پیشینی داده شده باشد، ممکن است حاوی «بسیاری از تصورات مبهمی باشد که ما در تحلیل خود از آنها صرف نظر می کنیم، گو اینکه در استعمال آن مفهوم مدام از آنها بهره می جوییم.» بنابراین، جامعیت یک تعریف پیشنهادی هرگز چیزی به جز امری محتمل نیست و کانت به جای این که از چنین تحلیل نامعینی تحت عنوان «تعریف » نام ببرد، آن را «ایضاح » می خواند.

اگر مفهوم به نحو پسینی داده شود، تحلیل آن دچار همان نقطه ضعف است که در بحث از تعریف مفهوم پیشینی ذکر کردیم. چنین مفهومی هیچ تحلیل دقیق و کاملی ندارد، زیرا خود مفهوم، اتحاد ثابت و لایتغیری از محمولها نیست; بلکه بسته به حوزه تجاربی که تحت آن طبقه بندیشان می کنیم، متغیر است. کانت در یک جا می گوید که چنین مفهومی را حتی تعریف اسمی نمی توان کرد. بیان اوصاف و خواصی از یک شی ء که از یک مفهوم تجربی مراد است، در نهایت یک توصیف است که ملتزم به قواعد مربوطبه دقت وجامعیت نیست;توصیف،حقایق بسیاری را در اختیار می نهد که به عنوان «ماده تعریف » به کار می آیند،درحالی که خودتعریف فقطیک آرمان است.

۴. تعریف واقعی ترکیبی. از خود همین عنوان پیداست که در این تعریف چه رخ می دهد. چنین تعریفی نه تنها باید مفهومی بسازد، بلکه باید امکان واقعی اش را با اندراج تعین که وجود و معرفت عقلی آن است، نشان دهد.

اگر ترکیب، ترکیب مفاهیم محض باشد، تعین واقعی باید ماهیت شهود محض باشد; و اگر ترکیب مفاهیم تجربی باشد، تعین واقعی ناچار شهود تجربی است. ترکیب مفاهیم محض، رسم است. رسم ارائه مفهومی است از طریق ایجاد خود بخودی شهود متناظر و اثب