فایل پاورپوینت کامل نقدی بر نخستین گفت و گوی هفت آسمان

با فایل فایل پاورپوینت کامل نقدی بر نخستین گفت و گوی هفت آسمان یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل نقدی بر نخستین گفت و گوی هفت آسمان شامل 85 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل نقدی بر نخستین گفت و گوی هفت آسمان را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل نقدی بر نخستین گفت و گوی هفت آسمان با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل نقدی بر نخستین گفت و گوی هفت آسمان بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل نقدی بر نخستین گفت و گوی هفت آسمان با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نقدی بر نخستین گفت و گوی هفت آسمان وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل نقدی بر نخستین گفت و گوی هفت آسمان با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل نقدی بر نخستین گفت و گوی هفت آسمان مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نقدی بر نخستین گفت و گوی هفت آسمان :

ضمن تقدیر از تلاش عالمانه راویان «هفت آسمان »، در آغاز راهی نو، توان و توفیق هر چه بیشتر آن سروران را در جهت تحقق بخشیدن به آرمانهای بلند خویش، از آسمان آفرین یکتا مسالت دارم. نخستین گفت و گوی «هفت آسمان » در باب «وحدت متعالی ادیان » در خور توجه است. پیشتر شایسته است به پیام این گفتمان نگاهی کوتاه بیفکنیم. می دانیم که دین پژوهان، راز تنوع ادیان و اختلافات دینی موجود را با رویکردهای گوناگونی تبیین نموده اند. آنچه امروزه تحت عنوان «پلورالیزم دینی » بر سر زبانهاست، در این راستا مطرح شده و به جست و جوی ماهیت تکثر ادیان در هیات بالفعل، نسبت آموزه های دینی هر یک از ادیان با دیگری، نحوه مواجهه صاحبان ادیان با هم و طرز تلقی آنان از هویت دینی و اجتماعی یکدیگر، می پردازد. هرچند این بحث دامنه های تازه ای داشته و به انگیزه ها و زمینه های متفاوتی رویکردهای جدیدی یافته است، اما اصل دغدغه آن که با مساله حقانیت و هدایت و نجات صاحبان ادیان مرتبط است، از دیرباز در تفکر دینی بشر سابقه داشته است. با صرف نظر از رویکردهای دیگر، آنچه در گفت و گوی حاضر تعقیب شده، آن است که همه آنچه که به عنوان ادیان آسمانی می شناسیم، راههای یکسانی برای تقرب به پروردگار و تجلیات معادل حقیقت الهی است که همگی از سوی خداوند و از روی حکمت پیش روی اقوام و ملتها نهاده شده که هر قوم و ملتی تحت شرایط مختلف زبانی، زمانی و قومی دریافت کنندگان آن حقیقتند و هیچ یک را بر دیگری کمالی نیست. این بیان، به مواجهه دوستانه و صادقانه پیروان ادیان و مذاهب با یکدیگر می انجامد و همگان را از شرکت کنندگان مسابقه ای مشترک در نیکیها می داند. در این میان، مهمترین مساله ای که در برابر این تبیین قرار می گیرد، تعارض و اختلاف عمیق میان دعاوی ادیان مختلف است که با حقانیت همگانی و تساوی آنها ناسازگار است. این مساله در رویکرد حاضر، نظیر غالب رویکردهای دیگر پلورالیزم دینی، با اختلاف سیستمی زبان هر یک از ادیان با یکدیگر توجیه شده و فی الواقع تفاوت اصولی سمبولیزم هر یک از ادیان با سمبولیزم دین دیگر، مانع حکم به ناسازگاری آموزه های آنها تلقی شده است. نقاط مثبت این گفت و گو، سبب بذل توجه بدان شد و رویکرد مؤمنانه و متدینانه به مساله مورد بحث، تاملاتی چند از منظر ایمان و دین برانگیخت. ضمن احترام و ادب به مقام فضل و دانش جناب استاد دکتر بینا، نکاتی تامل برانگیز را در باب بحثهای آن گفت و گو یادآور می شوم.

برخی از نقاط مثبت این گفت وگو را که آن را در میان بحثهای مشابه ممتاز ساخته است، می توان چنین برشمرد: ۱. تاکید بر اصل تقرب الهی و سیر و سلوک معنوی در دینداری; ۲. تاکید بر اصالت شریعت و احکام عملی شرایع آسمانی در راستای سیر و سلوک معنوی و دینی; ۳. محکومیت انحرافات پدید آمده در ساحت ادیان و مذاهب و بیرون دانستن مکاتب انحرافی از حوزه بحث; ۴. نفی رویکرد رایج در مساله پلورالیزم دینی بر مبنای نسبیت معرفت دینی; ۵. داوری منصفانه در باب کاستیهای معنوی مسیحیت; ۶. تاکید بر صیانت حریم دین در برابر علوم بشری و اصالت و تقدم آموزه های دینی; ۷. تاکید بر صیانت حریم فهم دینی در برابر تفسیر به رای; ۸. تفکیک میان هویت اصیل دینی و تاریخ گرایشهای دینی دینداران; ۹. میزان شمردن آموزه های قرآنی در باب حقیقت ادیان گذشته;

با عنایت به نکات فوق، تاملاتی چند به نظر می رسد، که اصل رویکرد مورد توجه در این گفت و گو را با پرسش جدی مواجه می سازد. اساس این تاملات را این نکته تشکیل می دهد که رویکرد مزبور، با استنادات قرآنی آن، پس از نگاه جامع به آیات نورانی قرآن کریم و تبیینهای روشن آن در باب ادیان، اهل کتاب و کتب آسمانی پیشین، کاملا سست و ناموجه می نماید. پژوهش وافی و کافی در این باب، فراتر از حوصله این نوشتار است (هرچند این قلم در نوشتاری دیگر، در پرتو جست و جویی وسیع در آیات قرآنی مرتبط با بحث، آن ادعا را تبیین نموده است.) نقد حاضر، در برابر آن دسته از بحثها که نگاه خود را صرفا معرفت شناسانه و بیگانه از مفاد دینی تلقی نموده و هر دیدگاه دینی را در گرو تنقیح رای بیرون دینی و وابسته بدان می داند، محتاج مقدمه ای ویژه است تا اصل چنان نگرشی به معارف دینی را مورد تامل قرار دهد و از منظر دینی موضوع را توجیه کند. اما در برابر بحث حاضر، در باب وحدت متعالی ادیان، ظاهرا از پرداختن بدان مقدمه فارغ است; چرا که در این نظریه صراحتا صیانت حریم فهم دینی در برابر تفسیر به رای های بیرون دینی مورد تاکید قرار گرفته است و از جمله به بخشهایی از آیات و متون دینی استناد شده است. نظریه وحدت متعالی ادیان، آن گونه که در گفت و گوی حاضر بدان پرداخته شده، هرچند حریم معارف دینی را پاس می دارد و بخشهای عمده ای از آن، نظیر احکام شرعی را در پای اثبات و تبیین پلورالیزم دینی قربانی نمی کند، اما از دو جهت با تامل جدی مواجه است: الف) از آن جهت که به مبانی مورد عنایت خود، در مقام تبیین کثرت ادیان موجود، پایبندی نشان نمی دهد. ب) از آن جهت که در نگاه قرآنی نیز پاره هایی از آیات را بدون تامل کافی در صدر و سیاق آنها و با صرف نظر از پیامهای اصولی قرآن مورد توجه قرار می دهد.

اینک به اجمال، هر یک از دو جهت فوق را بررسی می نماییم. در جهت اول از تاملات، موارد زیر برجسته تر است: ۱. در بیانات استاد، تقرب به خداوند و امکان سیر و سلوک معنوی در پرتو دین و شریعت، اساس ادیان و شرایع شمرده شده، که با عنایت بدان، همه ادیان مساوی یکدیگر تلقی شده اند. از سوی دیگر، تصریح شده که در مسیحیت فعلی، تقریبا می توان گفت که راه عرفان بسته است و امکان سیر و سلوک در آن محدود و کم است. بنابراین، چگونه هر گونه ترجیحی میان مسیحیت و سایر ادیان و بالاخص اسلام را منتفی می دانند و همه ادیان را تام و تمام و قابل آن می دانند که پیرو خود را به بالاترین حد ممکن برسانند؟

۲. از یک سو، شریعت را به عنوان حداقل شرایطی می دانند که انسان باید داشته باشد تا خداوند او را قبول کند; به طوری که سیر در عمق دین پس از این مرحله است. از سوی دیگر، برخی مذاهب مسیحی و بعضی ادیان شرقی را اصالتا یا بالعرض، خالی از بعد شریعتی می شمارند. بدین ترتیب، چگونه ترجیح میان آن ادیان و مذاهب را منتفی می دانند؟ علاوه بر این، تفاوت کمی و کیفی ابعاد شریعتی ادیان با یکدیگر نیز مساله قابل توجهی است.

۳. از یک طرف، انحرافات پدید آمده در ساحت ادیان و مذاهب را محکوم می نمایند و مکاتب انحرافی را از حوزه حث خارج می شمارند و از طرف دیگر، به رغم اذعان به وجود انحرافاتی در برخی مذاهب رایج مسیحی و دور شدن آنها از هیات اصیل خود، نظیر پروتستانتیزم، به توجیه آن پرداخته و نهایتا با این سخن که این مذهب در کادری قرار دارد که هسته اصلی آن قابل پذیرش است، به مشروعیت آن رای می دهند. به راستی مگر سایر انحرافاتی که بر اساس تفسیر به رای در حاشیه ادیان صورت گرفته و در بیان جناب استاد خارج از بحث عنوان شده اند، با این توجیهات مشروع تلقی نخواهد شد؟ به نظر می رسد که این توجیهات، نظیر توجیه خداباوری در بودیسم و انطباق نبوت بر بودا، بدان جهت که او خود را تجلی خلا می دانست، یا توجیه اختلاف قرآن و انجیل در باب فرزند داشتن خدا با حمل اختلافات بر صورت ظاهری و ضرورت لحاظ اصل و باطن بیانات آنها، باب تفسیر به رای در اعتقادات پیروان ادیان را می گشاید، حال آنکه پیشوایان ادیان به این توجیهات تن نمی دهند.

۴. ایشان، بر وجود مناقشات گسترده پیرامون حقیقت تاریخی ادیان گذشته صح می گذارند و سلامت تاریخی قرآن را مورد تاکید قرار می دهند و آن را مدرکی معتبر در باب حقایق تاریخی ادیان دیگر می شمارند و به رغم آن، حاضر به ترجیح قرآن و اسلام بر هیات موجود سایر کتب و ادیان نیستند. آیا سلامت تاریخی قرآن از گزند آنچه بر سایر کتب و معارف ادیان دیگر رفته است، دلیلی بر ترجیح آن نیست؟

۵. ایشان با وجود اذعان به میزان بودن آموزه های قرآنی در باب حقایق دینی گذشته و تاکید بر صیانت حریم فهم دینی در برابر تفسیر به رای، در کشف راز تجدید نبوتها و تکثر ادیان در تاریخ، از آیات قرآن سراغ گرفته و صرفا تنوع قومی و زبانی و زمانی و تناسبهای دینی با حال و هوای اقوام و ملتها را به عنوان سر تنوع عنوان می کنند و از آن، اعتبار بالفعل همه ادیان را در کنار یکدیگر نتیجه می گیرند. به راستی آیا این نتیجه و نظریه، خود نوعی تفسیر به رای و تحمیل آرای بیرون دینی بر حقایق دینی نیست؟

۶. از یک سو، بر هویت اصیل ادیان تاکید نموده و تاریخ دینداری و گرایشهای دینی پیروان ادیان را جزء هویت دین نمی شمارند و انحراف بسیاری از دینداران را از صورت اصیل دین خود می پذیرند و از سوی دیگر، با صرف نظر از تاریخ پر پیچ و تاب ادیان و کتب گذشته در بستر حیات انسانی، هیات موجود آنها را در عرض اسلام و قرآن، یکسان تلقی می کنند. آیا این نتیجه بدان معنا نیست که ایشان نیز ادیان را در صورت بسط یافته در دامن اندیشه ها و گرایشهای بشری معنا می کنند و تاریخ دینداری پیروان ادیان را بخشی از ماهیت خود ادیان می دانند؟ بنابر آنچه در جهت اول از تاملات این بحث گذشت، ناسازگاری نظریه ارائه شده پیرامون یکسانی ادیان موجود با مبانی مورد پذیرش خود استاد، تبیین شد. اما در جهت دوم از تاملات، نگاه قرآنی ایشان به مساله، مورد نقد و پرسش قرار می گیرد. مدعای اساسی ایشان که بیانات دیگر از آن مایه می گیرد، تعلق و وابستگی قومی و فرهنگی ادیان و محدود بودن حوزه آنهاست، به گونه ای که هر دین در حوزه خود، سیستمی خاص را تشکیل می دهد که با سیستم ادیان دیگر رابطه ای نداشته و نمی توان یکی را بر دیگری ترجیح داد. این مدعا در ضمن دعاوی گوناگونی تبیین شده و بعضا از آیاتی قرآنی مدد گرفته شده است که اینک به تامل در این موارد می پردازیم.

۱. محدودیت رسالت پیامبران و پیامهای دینی به شرایط قومی و زمانی و زبانی و…

جناب استاد بارها از کلی و عام نبودن پیامهای دینی و اعتبار مستقل هر یک از ادیان در کنار یکدیگر سخن گفته اند و دعوت دینی پیروان یک دین نسبت به پیروان دین دیگر را غیر لازم شمرده و معنای گزاره های هر یک از ادیان را نیز خاص سیستم همان دین دانسته و هرگونه تعارض واقعی میان آنها را نفی می کنند و اختلاف میان زبانهای دینی را مانند اختلاف میان سه واژه انگور، عنب و اوزوم تلقی می نمایند. به نظر می رسد آیات و شواهد گوناگونی، به فراقومی بودن برخی ادیان عمده، به ویژه دین اسلام و پیامهای آسمانی پیامبر خاتم (ص) دلالت می کند و ادیان و کتب مقدس گذشته را تحت الشعاع پیام دین جدید می داند. ۱-۱: آیاتی که پیام حضرت عیسی (ع) را برای یهودیان و در راستای اصلاح سنت یهودی و بیان اختلافات ایشان می شمارد. ۲-۱: آیاتی که پیام حضرت محمد (ص) را برای عموم اهل کتاب گذشته دانسته و ایشان را به ایمان عملی به پیام اسلام دعوت می کند و قرآن را اصلاح گر انحرافات دینی گذشته می داند. ۳-۱: آیاتی که شامل خطابات عام نسبت به عموم مردم، بنی آدم، بشریت، انسان و جنیان است و فراتر از نژاد و قوم و جنس و فرهنگ خاص را در نظر دارد. ۴-۱: آیاتی که صراحتا رسالت دین اسلام را فراتر از ملیتها و نژادها می شمارد. ۵-۱: آیاتی که بر غلبه و اشراف و هیمنه اسلام و قرآن نسبت به کتب و ادیان دیگر دلالت دارد. ۶-۱: آیاتی که بر تعارض عمیق عقیدتی میان تعالیم اسلامی و تعالیم سایر ادیان دلالت داشته و صراحتا برخی دعاوی ادیان دیگر در هیات غیر اصیل آنها را مردود می شمارد و با شدیدترین لحن، معتقدان به آنها را محکوم می کند; به گونه ای که بیگانه بودن گزاره های قرآنی نسبت به گزاره های سایر کتب و اختصاص آن به مفاد سیستم درونی اسلام، سخنی گزاف می نماید; چرا که به بهای لغو و بی معنا شدن این آیات تمام می شود.

۲. راز تجدید و تنوع ادیان

راز تجدید و تنوع ادیان در بیانات ایشان، مناسبات قومی و ملی و تطابق بهتر میان اقوام و ملل با ادیان مختلف شمرده شده است. و بر همین اساس، ادیان گذشته با دین جدید سازگار بوده و هر دینی، در حوزه خاصی معتبر است. ملاحظه آیات قرآن کریم، نشان می دهد که تجدید نبوتها در پی کم فروغ شدن چراغ هدایت گری ادیان و کتب دینی در راهیابی تحریف و کتمان حقایق و تفاسیر هوس مدارانه در معارف آنها بوده است. چنان که رسالت حضرت عیسی (ع) در پی اختلافات دینی بنی اسراییل و ضرورت تبیین شبهات و انحرافات، صورت گرفته است. رسالت پیامبر اسلام (ص) نیز در راستای روشن ساختن حقایق کتمان شده گذشته و اتمام حجت الهی بر عموم مردم، پس از فاصله زمانی طولانی از پیامبران گذشته و حل اختلافات و شبهات فکری بنی اسرائیل، عنوان شده است. بنابراین، دین جدید الهی، ضمن اشتمال بر حقایق و کمالات ادیان گذشته، هدایت گر مردم است، به گونه ای که