فایل پاورپوینت کامل نگاهی به ادبیات و تبلیغ دینی

با فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به ادبیات و تبلیغ دینی یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به ادبیات و تبلیغ دینی شامل 37 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به ادبیات و تبلیغ دینی را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل نگاهی به ادبیات و تبلیغ دینی با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل نگاهی به ادبیات و تبلیغ دینی بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل نگاهی به ادبیات و تبلیغ دینی با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نگاهی به ادبیات و تبلیغ دینی وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل نگاهی به ادبیات و تبلیغ دینی با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل نگاهی به ادبیات و تبلیغ دینی مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نگاهی به ادبیات و تبلیغ دینی :

تبلیغ در ادیان الهی از دیرباز جایگاه ویژه‌ای داشته است و پیامبران به‌وسیله تبلیغ، دین و معارف دینی را گسترش می‌داده‌اند. به کسی که به روش خطابه، مخاطبان را با تعالیم و آموزه‌های اسلامی آشنا می‌سازد و آن‌ها را به اجرای احکام اخلاقی و عبادی دین ترغیب می‌کند منبری، واعظ، سخنران مذهبی یا مبلغ دینی می‌گویند.

واژه تبلیغ گرچه معانی متعددی دارد، ولی در این نوشته معنای مصطلح آن در گفتمان دینی، یعنی رساندن دین و شرع به مخاطبان ـ یعنی مردم ـ مد نظر است. این واژه در قرآن نیامده؛ ولی استفاده از مشتقات این کلمه در قرآن نشان می‌دهد که تبلیغ از وظایف اصلی پیامبران است؛ مثلاً آیات سوره مائده (وَأَطِیعُواْ اللّهَ وَأَطِیعُواْ الرَّسُولَ وَاحْذَرُواْ فَإِن تَوَلَّیْتُمْ فَاعْلَمُواْ أَنَّمَا عَلَى رَسُولِنَا الْبَلاَغُ الْمُبِینُ)، سوره رعد (وَإِن مَّا نُرِیَنَّکَ بَعْضَ الَّذِی نَعِدُهُمْ أَوْ نَتَوَفَّیَنَّکَ فَإِنَّمَا عَلَیْکَ الْبَلاَغُ وَعَلَیْنَا الْحِسَابُ) و سوره نحل(وَقَالَ الَّذِینَ أَشْرَکُواْ لَوْ شَاء اللّهُ مَا عَبَدْنَا مِن دُونِهِ مِن شَیْءٍ نَّحْنُ وَلا آبَاؤُنَا وَلاَ حَرَّمْنَا مِن دُونِهِ مِن شَیْءٍ کَذَلِکَ فَعَلَ الَّذِینَ مِن قَبْلِهِمْ فَهَلْ عَلَى الرُّسُلِ إِلاَّ الْبَلاغُ الْمُبِینُ). در دانش‌نامه جهان اسلام، تبلیغ این‌گونه تعریف شده است: « تبلیغ، رساندن مجموعه اطلاعاتی است به مخاطب به‌منظور اقناع و برانگیختن احساسات او به سود یا بر ضد یک موضوع» در جایی دیگر، سخنوری یا خطابه، یا همان تبلیغ دینی این‌طور معرفی می‌شود: «سخنوری یا خطابه فنی است که به وسیله آن، گوینده، شنونده را با سخن خود اقناع و بر منظور خویش ترغیب می کند».‏[۱] پس مشخص می‌شود که دو عنصر اقناع و برانگیختن احساسات از وظایف اصلی یک مبلغ دین به‌شمار می‌رود.

امروزه روش‌های گوناگون و متنوعی برای تبلیغ دین وجود دارد؛ کتابت و تألیف، روزنامه و مجله، نمایشنامه‌های رادیویی و تله‌تئاتر، فیلم‌های سینمایی، انیمیشن، نقاشی، بنر و بیلبورد، تیزرهای تلویزیونی، کنفرانس و سمینار، مصاحبه و مناظره، بدنه اتوبوس‌های شهری، ایستگاه‌های مترو، ابزار و فضاهای اینترنتی و… بااین‌حال هنوز خطابه و منبر پررنگ‌ترین شیوه تبلیغ دین است.

عناصر سنتی، زیرساخت گفتمان رایج در تبلیغ دینی

همان‌گونه که مشاهده شد، تبلیغ امری است ریشه‌دار و سنتی؛ از همین رو گفتمان رایج در تبلیغ دینی مبتنی بر عناصر سنتی است. در جامعه ما با وجود فناوری‌های جدید ارتباطی و روش‌های متنوع، خطیبان دینی ما یا همان روحانیون، عمدتاً هنوز از همان روش سنتی تبلیغ یعنی منبر استفاده می‌کنند. نه‌فقط در روش و قالب هنوز شیوه سنتی را به‌کار می‌برند، که نوع نگاهشان به مخاطب و محتوا نیز هنوز رنگ و بوی سنتی دارد. البته معدود روحانیونی هم هستند که تلاش می‌کنند با وبلاگ‌نویسی و فیس‌بوک و دیگر ابزارهای مدرن کار تبلیغ را انجام بدهند؛ ولی چون فقط ابزار به‌روز شده و نه گفتمان و ادبیات، تا به‌حال تأثیری را که از آن انتظار می‌رفته نداشته است.

با توجه به نتیجه‌ای که از خطابه‌های دینی انتظار می‌رود و در جامعه امروز به‌وضوح می‌بینیم که برآورده نمی‌شود، می‌توان به‌جرأت گفت کم‌تر روحانی و خطیبی است که با مواردی که در زیر به آن‌ها اشاره می­‌شود، آشنایی داشته باشد؛ مواردی که دانستن آن‌ها برای یک مبلغ ضرورت دارد؛ مانند:

مخاطب شناسی؛

آشنایی کافی با ادیان دیگر و کارکرد خطابه در ادیان دیگر؛

آگاهی از شیوه‌های خطابه و تبلیغ دینی؛

آشنایی با گفتمان‌های رایج در این حوزه؛

آشنایی با فضای روز جامعه؛

آگاهی نسبی از علوم زمانه؛

آشنایی با نحوه ارتباط با مخاطب.

آسیب‌های خطابه دینی

آسیب‌های خطابه دینی به دو بخش صورت و محتوا تقسیم می‌شود. در این یادداشت ما فقط به‌ صورت که شامل زبان و نحوه گفتار و بیان مبلغان دینی می‌شود، اشاره می‌کنیم.

در منبر و تبلیغ دینی، از زبان و ارتباط به‌صورت چهره‌به‌چهره استفاده می‌شود. یک مبلغ دینی علاوه بر علمی و مستند سخن گفتن و بیان ساده و تأثیرگذار، باید احساسات مخاطبان را نیز تحریک کند تا آن‌ها به اجرای احکام و معارف اسلامی ترغیب شوند. پیش‌از این‌ها نیز باید خودش به‌راستی به کلامی که می‌گوید معتقد باشد و آن را در رفتارش جاری کند تا عملش خود نیز تبلیغی باشد برای سخنانی که با زبان به آن‌ها تأکید می‌کند؛ که هر آن‌چه از دل برآید به دل می‌نشیند.

در این حوزه برجسته‌ترین آسیب متوجه زبان است. زبان و ادبیاتی که مبلغان دینی در این ارتباط چهره‌به‌چهره از آن استفاده می‌کنند چه ویژگی‌هایی دارد؟ آیا این زبان و ادبیات متناسب با مخاطب امروز است؟

درست است که روحانیون میان خودشان نوعی ادبیات و زبان تخصصی برای ارتباط برقرار کردن با هم دارند؛ ولی آیا وقتی میان مردم عادی می‌آیند با همان ادبیات سخن می‌گویند یا با ادبیات رایج میان مردم؟ روحانیون چقدر تلاش می‌کنند با ادبیات و زبان روز حرف بزنند و اگر تلاش می‌کنند، با توجه به نوع نگاه سنتی‌شان به تبلیغ و مخاطب و… چقدر در این زمینه موفق شده‌اند؟ چرا مردم روزبه‌روز از روحانیان و مبلغان دینی بیش‌تر فاصله می‌گیرند؟ آیا بخشی از این مسأله به زبان و ادبیات آن‌ها برنمی‌گردد؟ یک مثال خیلی جزئی و پیش‌پاافتاده در این مورد گفت‌وگوهای روزانه و عادی میان این قشر و مردم است. آیا به‌جای «صبحکم الله» نمی‌توان گفت صبح بخیر؟ یا به‌جای «فی امان‌ الله» نمی‌توان گفت خدانگهدار؟ یا… . رعایت‌نکردن این موارد جزئی و به‌ظاهر پیش‌پاافتاده باعث فاصله‌ی میان مردم عادی و مبلغان دین شده است.

در این‌جا به چند مورد از آسیب‌های زبانی در ادبیات رایج میان روحانیان یا همان مبلغان دینی و مردم در حین سخنرانی دینی اشاره می‌کنیم.

.مغلق‌گویی و پر