فایل پاورپوینت کامل ویژگی عالمان از منظر امام حسین(ع)

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل ویژگی عالمان از منظر امام حسین(ع) – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل ویژگی عالمان از منظر امام حسین(ع) شامل 40 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل ویژگی عالمان از منظر امام حسین(ع) گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل ویژگی عالمان از منظر امام حسین(ع) با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل ویژگی عالمان از منظر امام حسین(ع) از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل ویژگی عالمان از منظر امام حسین(ع) با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل ویژگی عالمان از منظر امام حسین(ع) را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل ویژگی عالمان از منظر امام حسین(ع) :

علم در آموزه های قرآنی از جایگاه بس ارزشی برخوردار است.[۱] شاید هیچ فضیلتی برتر از آن برای شخص آدمی نباشد که او انسانی عالم باشد به ویژه آن که این علم از نوع علم الوراثه و علوم لدنی و شهودی و حضوری باشد نه از علم الدارسه و علوم اکتسابی، زیرا انسان با علم است که به جایگاه خلافت الهی دست یافته است و چنان که از آیه ۳۱ سوره بقره بر می آید مهمترین ویژگی انسانی که خداوند از روح خود در او دمیده[۲] همان علم اوست، زیرا خداوند به او کرامت و شرافت بخشیده و همه اسمای خود را به او آموخته تا نسبت به همه ما سوی الله عالم شود.

این علم از علوم عادی همانند علم حصولی و اکتسابی نیست که انسان تنها تصویر ذهنی و مفاهیم را در اختیار دارد، بلکه علم حضوری است که آن چیز در نزد او حاضر بوده و او دارای چنین چیزی است، به این معنا که حقیقت هر چیزی در ذات او وجود دارد و حتی همه حقایق هستی به شکلی در نهاد انسان است وهمه ما سوی الله دارایی او را تشکیل می دهد.

از همین آیه ۳۱ بقره همچنین به دست می آید که علم به اسماء، علم به حقیقت امور است. از همین رو به جای آن که با ضمیر (هاء) که برای غیر ذوی العقول به کار می رود، از ضمیر (هم) که برای صاحبان عقل و خرد است، استفاده شده است. (ثم عرضهم)

علم در هر شکلی بخشش الهی به انسان هاست و در این میان علوم خاصی چون علم لدنی که خداوند به انسان های نیکوکاری چون آصف بن برخیا[۳] و خضر[۴] می دهد به دلیل همان ویژگی هایش است که به عنوان یک نعمت بزرگ در آیه ۱۴ سوره قصص و نیز ۲۲ سوره یوسف مطرح می شود.

از آیات قرآنی به دست می آید که خلافت انسانی به سبب علم حضرت آدم(ع) به علم لدنی و شهودی برای او ثابت شده است.[۵] همچنین پیامبران الهی به سبب داشتن همین علوم لدنی و شهودی است که از مقام خلافت الهی برخوردار شدند و بر مردمان واجب شد تا از ایشان اطاعت کنند.[۶]

انتخاب علی(ع) از سوی خداوند به عنوان خلیفه الله و حجت الله پس از پیامبر(ص) نیز به سبب علم لدنی کاملی است که در اختیار ایشان بوده است. از این رو درباره علم کامل آن حضرت(ع) به علم الکتاب تعبیر می شود[۷] درحالی که آنچه آصف بن برخیا داشته تنها گوشه ای از این علم با تعبیر (علم من الکتاب) بوده است.[۸]

علم موجب می شود تا انسان به جایگاه خلافت برسد هر چند که شامل علوم اکتسابی و تجربی و حصولی باشد؛ اما اصالت از آن علم لدنی و شهودی است؛ چرا که خلیفه می بایست حق هر صاحب حقی را ادا کرده و عدالت به معنای قرار دادن هر چیزی در جایگاه مناسبش را به جا آورد. بی گمان انجام چنین عملی نیازمند آگاهی کامل به ذات و ماهیت و حقیقت هر چیزی است و لازم است تا خلیفه از علم غیب و اسرار آگاه باشد تا بتواند هر چیزی را در جایش قرار دهد و حقش را ادا کند. بنابراین اقتضای خلافت، عدالت ورزی است و لازمه عدالت ورزی آن است که انسان به حقایق هر چیزی چنانکه هست آگاه باشد تا حق او را ادا کرده و عدالت ورزد و او را در جایگاه واقعی و حقیقی اش قرار دهد.

براین اساس تشخیص ارزش ها و ضدارزش ها و بایدها و نبایدها حتی در حوزه اخلاقی نیازمند علم به حقیقت اشیاء و تأثیر مثبت و منفی آن در زندگی و اهداف آفرینش هستی و انسان است. این جاست که در آیات قرآنی بارها وقتی حکمی از احکام اسلامی و فضیلتی از فضایل بیان می شود یا به نقد برخی از رذایل و منهیات پرداخته می شود، در پایان آیه از علم و عدم علم سخن به میان می آید و مثلا گفته می شود که اگر علم داشتید می دانستید که روزه برای شما خیر است لذا واجب شده است. به این معنا که حکم واجب و بایدی که از سوی خداوند درباره روزه وارد شده براساس علم است و اگر انسان از این علم برخوردار بود می فهمید که مثلا روزه برای او خیر و مفید است.[۹]

برهمین اساس اگر کسی از چنین علمی برخوردار نباشد نمی تواند قوانین اخلاقی بلکه قوانین حقوقی وضع کند و مردم را به بایدها و نبایدهایی فرمان دهد؛ چرا که در این صورت قوانین او ممکن است که در نهایت به انسان و یا جامعه یا جهان ضرر برساند؛ بویژه که اگر مبنای قانونگذاری، عقل جمعی و اکثریت و مانند آن باشد که در این صورت حقوق اقلیت ها همواره تضییع می شود و مستکبران و قدرتمندان و اکثریت جامعه گروهی را به استضعاف می کشند و حقوق آنان را تباه می کنند. بنابراین، قانونگذار در همه عرصه ها و حوزه ها از اخلاقی و حقوقی می بایست، عالم به علوم شهودی باشد تا جایگاه هر چیزی را بدرستی بشناسد و حق هر کسی را بداند و با قانون گذاری تثبیت نماید. اینجاست که باید گفت حتی عقل با تمام برتری هایش نمی تواند چنین چیزی را به ارمغان آورد و تنها منبع تشریع و قانونگذاری در جهان و جان می بایست خداوند خالقی باشد که عالم به همه حقایق وجودی هر چیزی و هر کسی است و در مرتبه دوم کسانی که با ارتباط با این علم الهی از علم غیب به اذن او بهره مند شده اند که همان پیامبران و اولیاء و اوصیای آنان هستند. بر این اساس می فهمیم که چرا در آموزه های اسلامی علم و عالم به این معنا تا چه اندازه در ایجاد و تثبیت خلافت و امامت و ولایت انسانی نقش اساسی و بنیادینی دارد.

امام حسین(ع) و نشانه های عالم

امام حسین(ع) در بیان نشانه های عالم واقعی به دو خصلت و منش افراد اشاره می کند که با آن می توان فهمید که شخص عالم یا مدعی علم است؟

امام حسین(ع) درباره برخی از نشانه های علم و عالم می فرماید: من دلایل العالم انتقاده لحدیثه و علمه بحقایق فنون النظر؛ ازنشانه های عالم، انتقادش نسبت به سخنان خودش و آگاهی اش به حقایق فنون و هنرهای نظرپردازی است.[۱۰]

۱- نقدگرایی و انتقادپذیری:

یکی از دو نشانه اصلی که امام حسین(ع) برای عالم بیان می کند نقدگرایی و انتقادپذیری عالم است. عالم نسبت به آنچه می گوید و یاانجام می دهد به دیده نقد می نگرد و بر این باور است که شاید در سخن و رفتارش نقصی وجود داشته باشد؛ چراکه همواره خود را پیش از دیگری متهم می کند؛ زیرا می داند که علم او به حقایق؛ آنچنان تمام و کامل نیست، بلکه حتی اگر از برترین علوم برخوردار

باشد نسبت به علم الهی بسیار اندک است.[۱۱] بنابراین، همواره احتمال می دهد که آنچه می گوید و انجام می دهد می تواند خلاف واقع و یا حقیقت باشد. همین خصیصه به او این امکان را می دهد که همواره درخواست افزایش علم را داشته باشد تا به حقا