فایل پاورپوینت کامل پرواز در ابرهای ندانستن

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل پرواز در ابرهای ندانستن؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل پرواز در ابرهای ندانستن انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 43 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل پرواز در ابرهای ندانستن:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل پرواز در ابرهای ندانستن آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل پرواز در ابرهای ندانستن با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل پرواز در ابرهای ندانستن از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل پرواز در ابرهای ندانستن، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل پرواز در ابرهای ندانستن :

چکیده:

آقای شبستری بر آن است که برای فهم ایمان باید به دو منبع متون دینی و تجربه های مسلمانان مراجعه کرد. ما به اصل وحی دسترسی نداریم و تنها حکایت مکتوب آن در دست ماست. ایمان پاسخی است که به خطاب خداوند می دهیم و این خطاب را از لابلای سنت اسلامی که مشتمل بر متون دینی و تجربه های مسلمانان است، کشف می کنیم.

برای آنکه بتوانیم تعریفی از ایمان به دست آوریم، باید به دو منبع متون دینی (کتاب، سنت و نظریه های متکلمان، عارفان و بعضی فیلسوفان متکلم) و تجربه های دینی مسلمانان مراجعه کنیم. مراجعه به منبع اول به این دلیل کافی نیست که آنچه ما در این مآخذ داریم، داده های تاریخی است و داده های تاریخی همواره به گونه ای سمبلیک از واقعیاتی که در گذشته اتفاق افتاده است، حکایت می کنند ولی هرگز خود آن واقعیات را نمی توانند به ما نشان بدهند.

وحی پدیده ای بود که در قالب داده های تاریخی – زبانی به مردم عرضه شد. به این ترتیب، هم پدیدار شدن وحی، هم مواجهه مردم با آن و هم شخصیت خود پیامبر اکرم، واقعیتهایی تاریخی هستند که ما راهی مستقیم برای شناخت آنها نداریم. آیات قرآن در بطن یک فرهنگ شفاهی نازل می شد و از اینکه در آن فرهنگ شفاهی میان پیامبر و مخاطبانش چه ارتباطاتی برقرار می شد، به درستی خبر نداریم; زیرا آن فرهنگ شفاهی، پس از پیامبر به یک فرهنگ مکتوب تبدیل شده است و قرآنی که امروزه در دست ماست صورت مکتوب قرآن شفاهی و «حکایت » کلام خداوند است. ابزارها و روشهای ما برای شناخت این کتاب و فهمیدن معنای آن، ابزارها و روشهای شناخت یک فرهنگ مکتوب است. فهم یک فرهنگ شفاهی ابزارها و روشهای کاملا متفاوتی می طلبد.

ایمان نیز حادثه ای است که در آن زمان رخ داده است. چه کسی می داند آن «قصه ایمان » که پیامبر آن را بازگو می کرد چه بود؟ ما که از مخاطبان آن مجلس قصه نبوده ایم; پس برای رسیدن به آن راهی جز نظریه پردازی تاریخی نداریم.

در مقام نظریه پردازی، به نظر بنده ایمان دینی در جایی پدید می آید که خطابی وجود داشته باشد; تا زمانی که انسان سخنی نشنود یا چیزی خود را بر انسان آشکار نکند و از این طریق توجه و التفات انسان را طلب نکند، ایمان ظهور نمی یابد. جوهره اصلی ایمان عبارت است از مجذوب شدن یا منعطف شدن یا تعلق خاطر پیدا کردن به یک مرکز خطاب کننده، به گونه ای که این تعلق، واپسین دلبستگی یا هم آدمی را تشکیل دهد. اقبال به خطاب الهی باید به گونه ای باشد که به صورت «هم نهایی » انسان درآید و ایمان یعنی همین اهتمام مجذوبانه.

متکلمان سعی کرده اند این اهتمام مجذوبانه به خطاب خداوند را با تحلیلهای عقلانی توضیح دهند. مثلا گفته اند: «ایمان تصدیق آن چیزی است که پیامبر آورده است.» آنها غالبا به بعد معرفت ایمان توجه کرده اند; ولی عارفان سعی کرده اند پیش از هر چیز به تجربه زیست شده انسان مؤمن توجه کنند و به همین جهت در تعریف ایمان از واژه هایی مانند «اقبال » و «اعراض » استفاده کرده اند و ایمان را اقبال به خداوند و کفر را اعراض از او دانسته اند. در مفهوم اقبال یا اعراض، وجود یا حضور کسی مفروض است.

ایمان، گونه ای تجربه دینی است که در گزاره های اعتقادی نمود پیدا می کند. هنگامی که شخص مؤمن درصدد بیان تجربه خویش برمی آید، گزاره های اعتقادی به وجود می آیند. اعتقاد، در مرتبه دوم است و به همین دلیل است که در متون دینی وحیانی، هیچ تاکیدی روی کلمه اعتقاد نمی بینید. در قرآن حتی یک بار هم این واژه به کار نرفته است; در حالی که تعبیر ایمان صدها بار به کار رفته است. اساسا تنظیم گزاره های اعتقادی برای سر و سامان بخشیدن به دینی است که تحقق تاریخی پیدا کرده است; نه برای سر و سامان بخشیدن به ایمان. در باب نسبت ایمان و عمل دینی نیز باید بگوییم که عمل دینی در واقع تراوش آن تجربه است. کسی که این تجربه را از سر می گذراند، خواه ناخواه به گونه خاصی زندگی می کند.

شخص مؤمن هیچ گاه به آنچه دارد بسنده نمی کند; بنابراین یک نقاد است. وی دائما می خواهد دیوار زندان را سوراخ کند یا به تعبیر مولانا می خواهد از طریق نردبان به آسمان رود و در هیچ جا متوقف نمی شود و به هر مقامی برسد، می گوید این اصل نیست و باید از این فراتر روم. البته سنخ این نقد با نقد فلسفی متفاوت است. اینجا یک حرکت وجودی به دنبال یک خطاب است، نه استدلال و نقد فلسفی. نمی خواهند برهان بیاورند تا به خدا برسند; بلکه خطابی شنیده اند و به آن اعتماد کرده اند و با امید به دنبال آن به راه افتاده اند. من همیشه تحت تاثیر این آیه دل انگیز قرآن بوده ام که:

«ربنا اننا سمعنا منادیا ینادی للایمان ان آمنوا بربکم فآمنا ربنا فاغفر لنا ذنوبنا وکفر عنا سیآتنا وتوفنا مع الابرار»(آل عمران: ۱۹۳).

تجربه گر ایمان غالبا در میان ابرهای ندانستن راه می سپرد. گرچه وضعیتش به گونه ای است که نمی تواند راه نرود; ولی در عین حال وی به آن خطاب اعتماد می کند. در اینجاست که اعتماد نقش بنیادین خود را در ایمان نشان می دهد; زیرا تا اعتماد وجود نداشته باشد، ایمان پدید نمی آید. حال در میانه راه ممکن است شک عارض فرد مؤمن شود. البته این شک از سنخ شک فلسفی نیست; بلکه از سنخ یاس است; نوعی از دست دادن امید و اعتماد است. علل و عوامل پیدایش این حالت یاس متفاوت است; گاهی حوادث تلخ زندگی، گاهی مشکلات ذهنی و فلسفی، گاهی نیافتن تحولی عمیق در وجود خود و یا چیزهای دیگر; اما وظیفه انسان مؤمن این است که دائما سعی کند بر این یاس غلبه کند و آن را درنوردد.

شرط احیای ایمان آن است که شرایط مناسب را برای شنیدن آن خبر و خطاب الهی در زندگی انسانها فراهم سازیم. انسانها در هر شرایطی خبر و خطاب را نمی شنوند. عارفان ما در گذشته می گفتند یکی از شرایط مهم این امر، فراغت بال و فراموش کردن محیط است. این خطاب هنگامی به گوش جان شنیده می شود که بتواند خلائی را در زندگی معنوی آدمی پر کند و جان آدمی را فربه تر سازد.

برای ایمان، شنیدن خطاب لازم است و برای شنیدن خطاب باید به متن مراجعه کرد. متن کامل، آن چیزی است که اکنون سنت مسلمانان را تشکیل می دهد. بنیان گذار این سنت، شخص پیامبر است; اما این سنت در جریان تاریخی اش کسانی همچون مولانا، حافظ، صدرالمتالهین و… را دیده است. مراجعه به سنت به این معنا نیست که تنها و تنها به تجربه نبی گوش فرا دهیم; بلکه به این معناست که به تمامی سنت گوش فرا دهیم. سنت دینی و فرهنگی مانند رودخانه ای است که از جایی سرچشمه گرفته و بعد از هر زمینی که گذشته، چیزی به آن افزوده شده و بعد از چهارده قرن به ما رسیده است. البته ممکن است کسی ادعا کند که من همان خبری که مؤمنا