فایل پاورپوینت کامل پیشرفت های علمی و پزشکی

با فایل فایل پاورپوینت کامل پیشرفت های علمی و پزشکی یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل پیشرفت های علمی و پزشکی شامل 73 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل پیشرفت های علمی و پزشکی را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل پیشرفت های علمی و پزشکی با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل پیشرفت های علمی و پزشکی بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل پیشرفت های علمی و پزشکی با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل پیشرفت های علمی و پزشکی وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل پیشرفت های علمی و پزشکی با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل پیشرفت های علمی و پزشکی مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل پیشرفت های علمی و پزشکی :

از روزهایی که پای احمد شاه قاجار در سفر اروپایی ‌اش به فرانسه باز شد و در یکی از روزهای آن سیاحت – شاید به تدبیر «محمد حسن لقمان ادهم»(حکیم‌الدوله)، پزشک مخصوص دربار- گذرش به انستیتو پاستور افتاد، ۱۰۰ سال می‌ گذرد. در آن بازدید،‌ فعالیت آزمایشگاه ‌ها و بخش ‌های تهیه سرم و واکسن این موسسه، چشم شاه ناکام قاجار را گرفت و همان‌جا به دکتر حکیم ‌الدوله دستور داد مؤسسه مشابهی در ایران تأسیس شود. بعد از آن بود که یک هئیت از ایران در آبان ماه ۱۲۹۸ به فرانسه سفر کرد و در ملاقات با دکتر «امیل رو»، رئیس وقت انستیتو پاستور، مقدمات تأسیس انستیتو پاستور ایران را فراهم کرد. انتشار خبر راه ‌اندازی «موزه انستیتو پاستور» در آینده نزدیک و در آستانه ۱۰۰ سالگی این موسسه،‌ بهانه ‌ای شد برای مرور تاریخچه شکل‌ گیری این مرکز علمی و تحقیقاتی مهم کشور و بازخوانی ماجرای چهره ‌های برجسته مرتبط با آن.

موسسه علمی درمانی، دستاورد جانبی کنفرانس صلح

آن روزها یک سالی از جنگ جهانی اول می‌ گذشت اما جامعه ایران هنوز از زیر بار قحطی و بیماری و باقی سوغات ‌های شوم لشکرکشی نظامیان خارجی کمر راست نکرده ‌بود. بر همین اساس برقراری روابط علمی، پزشکی و تحقیقاتی با کشور فرانسه می‌ توانست مرهمی بر موج شیوع بیماری‌ های واگیردار در کشور بگذارد و به گسترش بهداشت و سلامت در جامعه کمک کند. این طور بود که دولت ایران از فرصت کنفرانس صلح پاریس در سال ۱۲۹۸ استفاده کرد و مأموریت مذاکره با مسئولان انستیتو پاستور را بر عهده هیئت نمایندگی سیاسی خود گذاشت که برای شرکت در این کنفرانس عازم پاریس بود. انستیتو پاستور فرانسه هم سفر هیئت نمایندگی ایران را بی‌پاسخ نگذاشت و مدتی بعد، پروفسور «رنه لگرو» را به ایران فرستاد.‌ او هم در دیدار با وزیر امور خارجه وقت ایران موافقت ‌نامه ‌ای امضا کرد که براساس آن مقرر شد یک موسسه علمی و بهداشتی به نام انستیتو پاستور ایران تأسیس شود.

«فرمانفرما» نبود، پاستور هم نبود

این تحولات، مقارن نخست‌وزیری «عبدالحسین میرزا فرمانفرما» رقم خورد و او اولین قدم عملی را برای راه ‌اندازی موسسه تحقیقاتی و آموزشی مورد نظر ایران و فرانسه برداشت. آقای نخست ‌وزیر قطعه زمینی به مساحت هکتار از اموال شخصی‌اش را برای این منظور وقف کرد و ساختمان مرکزی انستیتو پاستور در سال ۱۲۹۹ بر روی همان زمین بنا شد. نقش ‌آفرینی فرمانفرما در شکل ‌گیری انستیتو پاستور آنقدر پررنگ بوده که به اعتقاد برخی از جمله «نصرالله حدادی»، نویسنده و تهران‌شناس، اساساً این اتفاق مهم را فقط باید نتیجه تدبیر و تلاش او دانست: «احمدشاه قاجار،‌ نقشی در ایجاد انستیتو پاستور نداشت. اساساً پادشاهان قاجار توجهی به مسئله بهداشت جامعه نداشتند و دولت ‌هایی هم که سر کار می‌آمدند، آنقدر عمر نمی‌ کردند که بتوانند اقدام اثرگذاری در این زمینه انجام دهند. در ماجرای ساخت انستیتو پاستور هم این عبدالحسین میرزا فرمانفرما بود که نقش محوری را بر عهده داشت. او که ثروت فراوان و املاک متعددی داشت، با وقف زمینی از املاک شخصی ‌اش، بانی ساخت این موسسه شد. «ملک تاج خانم نجم‌السلطنه»،‌ خواهر فرمانفرما و مادر دکتر مصدق هم در زمینه گسترش بهداشت و درمان فعال بود و تا آخرین قران دارایی‌اش را صرف ساخت بیمارستان «نجمیه» کرد.»

حدادی با اشاره به وضعیت بغرنج تهرانِ آن روزها به ‌لحاظ بهداشتی، ادامه می‌دهد: «در آن مقطع بعد از جنگ جهانی اول، آب تهران به‌ طور وحشتناکی آلوده بود. پولدارها تابستان ‌ها می‌ توانستند از تهران فرار کنند و به مناطق خوش آب ‌و هوا بروند و از آب سالم بهره‌ مند شوند اما سهم اغلب مردم، آب آلوده و انواع بیماری‌ های ناشی از آن بود. این موج بیماری که تا زمان لوله‌کشی آب تهران ادامه ‌داشت، حتی دامن چهره ‌های سرشناس آن دوران ازجمله «پروین اعتصامی» را هم گرفت. پروین در اثر بیماری حصبه از دنیا رفت و منشأ بیماری حصبه هم فقط آب آلوده است. در چنین شرایطی بود که فرمانفرما برای جلوگیری از گسترش بیماری ‌های واگیردار مانند وبا و دیفتری و کمک به تأمین بهداشت و سلامت جامعه، همتش را برای ساخت انستیتو پاستور به‌کار گرفت.»

وقف خاص آقای نخست‌ وزیر برای سلامت جامعه

وقف‌ نامه زمین ‌هایی که پایه تأسیس انستیتو پاستور شد، یکی از سندهای جالب ‌توجه باقی ‌مانده از دوران قاجار محسوب می‌ شود. فرمانفرما درباره چرایی چاپ عمومی این وقف ‌نامه این طور نوشته: «نظر به اینکه وزارت جلیله مالیه نسخ متعدد در وقف ‌نامه مؤسسه پاستور خواسته ‌اند و برای وزارت اوقاف و اداره محترم صحیه نیز لازم بود، لذا وقف ‌نامه را بطبع رساندم.» در بخشی از این وقف ‌نامه می ‌خوانیم: «چون در این عصر اخیر که قرن چهاردهم هجری است، بعض امراض مسریه مزمنه در خطه ایران خاصه طهران شیوع یافته که غالباً علاج آن‌ها بوسیله تزریق و برای مواد تزریقیه محتاج بخارجه و شدت احتیاج بآن اهالی را دوچار مشکلات کرده و بسا باشد که در بعض اوقات دسترس بآن نباشد یا کمیاب و قلیل الوجود باشد که معالج بمضیقه و مریض بمخاطراتی افتد که ضعف العلاج و بالاخره منجر بتلفات و هلاکت نفوس شود، عبدالحسین میرزا فرمانفرما محض رفع احتیاج اهالی این آب و خاک و تسهیل امر آن‌ها در فراهم شدن وسائل علاجیه، نخستین کسی بود که تصمیم فرمود و همت گماشت که طبعاً لمرضات الله تا یک درجه اسباب آسایش عمومی و وسائل علاجیه آنان را در همین پای‌ تخت فراهم نماید که با قرب الوسائل معالجه شوند و این اثر خیر در صفحه روزگار از ایشان به یادگار بماند که ذخیره اخرویه ایشان گردد. و مقدمه با هیئت دولت در این موضوع مذاکره و مشاوره نمود، مورد تحسین و تصویب و نتیجه هم این شد که حضرت والای معظم له از اراضی ملکی خودشان یک محلی را برای مؤسسه پاستور تعیین نماید که ابنیه لازمه آن از محل و مسکن عملجات و اجزاء و مستخدمین بقدر مقدور و خانه دکتر و رئیس مؤسسه در آن بناء ساخته شود که مواد تزریقیه و اسباب و لوازم تلقیحیه ازقبیل آبله و طاعون و وباء و دیفتری و گزیده سگ‌ها و سفلیس و سوزاک و امثال آن‌ها در آن محل تهیه و تدارک شود و مبلغ ده هزار تومان هم شخص حضرت والا از مال خود بمصرف بنای آن برساند و…»

موسسه ‌ای که آرام‌آرام ایرانی شد

القصه، پروژه ساخت موسسه تحقیقاتی مشترک ایران و فرانسه که در سال ۱۲۹۸ کلید خورده و در سال بعد وارد فاز اجرایی شد، بعد از یک سال به اتمام رسید و انستیتو پاستور ایران در دوم شهریور ماه ۱۳۰۰ به ‌طور رسمی افتتاح شد. انستیتو پاستور فرانسه تا سال ‌ها نقش حمایتی پر رنگ خود را نسبت به موسسه هم ‌نامش در ایران حفظ کرد. دکتر «ژوزف مِنارد» که به پیشنهاد دکتر «امیل رو» به ‌عنوان اولین رئیس انستیتو پاستور انتخاب شده ‌بود، بعد از ۵ سال جای خود را به دکتر «جوزف کِراندِل» داد و او هم تا پایان عمرش (سال ۱۳۱۳) در ایران و در این سمت باقی ماند و حتی بعد از مرگ هم در گورستان کاتولیک‌ ها در تهران به خاک سپرده شد. دکتر کراندل که واسطه انتقال جدیدترین دستاوردهای متخصصان فرانسوی به ایران بود، با کمک همکاران ایرانی‌ اش ازجمله دکتر ابوالقاسم بهرامی، دکتر مهدی قدسی، دکتر حسن میردامادی، دکتر حسین مشعوف و… توانست دامنه فعالیت و خدمات انستیتو پاستور را در ایران گسترش دهد. بعد از درگذشت دکتر کراندل، دکتر «حسین مشعوف»، به‌ عنوان اولین متخصص ایرانی به سِمت کفالت انستیتو پاستور ایران انتخاب شد و بعد از او هم ریاست موسسه به دکتر «ابوالقاسم بهرامی» رسید. حالا نوبت بروز و ظهور شایستگی متخصصان ایرانی بود. از سال‌های ۱۳۱۸ تا ۱۳۲۴ که بر اثر جنگ جهانی دوم رابطه انستیتو پاستور ایران با انستیتو پاستورپاریس قطع شده بود، این مؤسسه با ریاست دکتر بهرامی و با تلاش متخصصان ایرانی به فعالیت‌ های خود ادامه داد و با وجود کمبود امکانات و تجهیزات، اغلب مسائل بهداشتی کشور را مدیریت کرد و در یکی از مهم‌ترین موارد، مبارزه با بیماری‌های واگیردار به‌خصوص وبا را به بهترین شکل انجام داد.

پروفسور «بالتازار» وارد می‌ شود…

آتش جنگ جهانی دوم که خاموش شد، دور تازه ‌ای از همکاری ‌های پاستورهای ایرانی و فرانسوی شروع شد. در سال ۱۳۲۵ و به بهانه جشن بیست و پنج سالگی انستیتو پاستور ایران، هیئتی از انستیتو پاستور فرانسه به دعوت طرف ایرانی برای همکاری در توسعه انستیتو پاستور ایران و تأسیس بخش ‌های جدید به ایران آمد. در نتیجه امضای موافقت‌ نامه همکاری علمی و فنی بین دو موسسه، یکی از متخصصان فرانسوی به نام دکتر «مارسل بالتازار» که در انستیتو پاستور مراکش فعالیت می‌ کرد، به ریاست انستیتو پاستور ایران انتخاب شد. حالا قرار بود انستیتو پاستور ایران فعالیت ‌های جدیدی در زمینه خدمات بهداشتی، پزشکی و تحقیقاتی آغاز کند که یکی از آن‌ها مطالعات «طاعون» بود. نام پروفسور «بالتازار» برای کودکان دهه ۶۰ یادآور انیمیشن تلویزیونی جذابی با محوریت یک مخترع خلاق و گره‌گشاست که با کمک دستگاه جادویی ‌اش می­ توانست برای هر مشکل و نیازی، یک اختراع کارگشا ارائه کند. گرچه نشانه و سندی برای اثبات تطابق این دو شخصیت وجود ندارد اما پروفسور بالتازار داستان ما هم با نقش ‌آفرینی در کنترل بیماری طاعون در برخی نقاط ایران، کارنامه ‌ای درخشان و میراثی فراموش ‌نشدنی از خود در کشورمان برجا گذاشت.

پروفسور بالتازار به همراه گروه تحقیقات صحرایی

در سال ۱۳۲۵ و همزمان با ریاست پروفسور بالتازار، بخش «اپیدمیولوژی» انستیتو پاستور ایران اولین مأموریت خود به خارج از تهران را با اعزام یک گروه تحقیقاتی به مناطق شمال غربی کشور شروع کرد. مأموریت این تیم تحقیقات صحرایی در همان سال با اپیدمی طاعون در منطقه کردستان شکل عملیاتی‌ تری به خود گرفت. تیم‌ های تخصصی انستیتو پاستور ایران با قرنطینه کانون بیماری و انجام اقدامات اپیدمیولوژیک مناسب بر روی انسان ‌ها و جوندگان توانستند برای اولین بار در منطقه ‌ای که بارها گرفتار طاعون شده‌بود، همه‌ گیری این بیماری را کنترل و مهار کنند. در نتیجه تحقیقات مستمر دکتر بالتازار و همکاران ایرانی‌اش، در ۹ اپیدمی طاعون طی سال‌های ۱۳۲۵ تا ۱۳۴۴ در کردستان و آذربایجان، تعداد زیادی از افراد مبتلا به طاعون توسط تیم‌های اعزامی انستیتو پاستور ایران از مرگ نجات پیدا کردند.

وقتی یک روستای ایرانی، مرجع جهانی طاعون می‌ شود

در سال ۱۳۳۱، وقتی منوچهر قراگزلو، دوست ایرانی دکتر بالتازار، قطعه زمینی در روستای «اکنلو» در استان همدان برای فعالیت ‌های تحقیقاتی به انستیتو پاستور اهدا کرد، یک آزمایشگاه در مجاورت قلب کانون طاعون ایران در کردستان تأسیس شد که تا همین امروز زیر نظر بخش اپیدمیولوژی انستیتو پاستور ایران فعالیت می‌ کند. در این پایگاه تحقیقاتی، که امروزه به نام پایگاه تحقیقاتی بیماری ‌های نوپدید و بازپدید شناخته می‌ شود، دکتر بالتازاز و همکاران پرتلاشش تحقیقات وسیعی را در زمینه بیماری طاعون انجام دادند و پایگاه تحقیقاتی اکنلو را به عنوان یکی از مراکز رفرنس جهانی طاعون مطرح کردند. موفقیت ‌های انستیتو پاستور ایران درباره تحقیقات طاعون تا آنجا پیش رفت که توجه مقامات سازمان جهانی بهداشت را به خود جلب کرد و باعث شد بسیاری از ت