فایل پاورپوینت کامل کربلا سرزمین عشق و ایثار

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل کربلا سرزمین عشق و ایثار :

معاویه، حاکم ستمکار در سال ۶۰ هجری درگذشت؛پسر او یزید به خلافت رسید، در حالی که در آن زمان، امام حسین علیه السلام شایسته ترین فرد برای پیشوایی مردم بود و یزید فردی نالایق، هوسباز، شرابخوار و اهل گناه و ظلم بود. یزید در شام (دمشق) حکومت می کرد و امام حسین علیه السلام در مدینه بود. یزید به حاکم مدینه نوشت که امام را وادار کند تا با حکومت یزید بیعت کند و اگر نپذیرفت، گردن او را بزند.

امام حسین علیه السلام که هرگز حاضر نبود زیر بار حکومت کسی مثل یزید برود، بیعت نکرد و شبانه با تعدادی از بستگان و برادران و فرزندان خود از مدینه خارج شد و به مکه رفت که حرم خدا و شهری امن بود. شیعیان کوفه که دل خوشی از حاکمان نداشتند، به امام نامه های زیادی نوشتند که به کوفه بیاید و رهبری آنان را برعهده بگیرد تا با یزیدیان مبارزه کنند. این قضایا مربوط به بیش از هزار و سیصد سال قبل است. حتماً داستان کربلا را خوانده و شنیده ای. نمی خواهم آن قصه طولانی را بگویم.

به هر حال. .. امام حسین علیه السلام پس از چهار ماه و پنج روز اقامت در مکه، به سمت کوفه حرکت کرد. کسانی هم به او پیوستند. در این مدّت، اوضاع کوفه عوض شد. حاکم جدیدی که بسیار بی رحم و ظالم بود (به نام ابن زیاد) بر سر کار آمد و سختگیری های زیادی کرد و فرستاده امام حسین، یعنی مسلم بن عقیل را شهید کرد. مردم هم ترسیدند و بی وفایی کردند.

امام حسین علیه السلام پس از ۲۵ روز حرکت، پیش از آنکه به کوفه برسد، در سرزمینی به نام «کربلا» نزدیک رودخانه فرات و نهر علقمه در محاصره هزاران نفر از نیروهای دشمن قرار گرفت. چند روز گذشت، روز عاشورا رسید. لشکریان کوفه را تا ۳۰ هزار و بیشتر گفته اند. امّا همراهان امام ۷۲ نفر بودند. از چند روز جلوتر همراهان امام با کم آبی رو به رو شده بودند.

در آن سرزمین، نهر آبی لا به لای نخلستان ها وجود داشت به نام علقمه. علقمه یک نهر فرعی بود که از رودخانه فرات جدا می شد. امام و همراهانش نزدیکی های علقمه فرود آمده بودند، تا دسترسی به آب داشته باشند. ولی دشمن، چند هزار سرباز را در حاشیه علقمه گماشته بود تا امام و یارانش نتوانند از آب استفاده کنند. می خواستند با تشنه نگه داشتن آنان و فشار کم آبی، آنان را مجبور کنند تسلیم شوند و از ابن زیاد و یزید پیروی کنند.

از دوم محرّم که وارد این سرزمین شدند و اردو زدند، تا هفتم محرم گاهی نفرات امام، حلقه محاصره را می شکستند و مشک های خود را پر از آب می کردند و به خیمه ها برمی گشتند. امّا با مراقبت بیشتر سپاه دشمن، از روز هفتم به بعد، کار تهیه آب مشکل شد و در خیمه ها کمبود آب بود.

تا اوج عطش و تشنگی که روز عاشورا بود.

نهر علقمه را به یاد داشته باش، دوباره به آنجا سر خواهیم زد و از شهید علقمه یاد خواهیم کرد.وقتی امام در این سرزمین فرود آمد، دستور داد خیمه ها را بر پا کنند، امّا آن ها را به صورت نزدیک به هم و به حالت نیم دایره. خیمه امام در وسط این خیمه ها بود. بعضی از خیمه ها مخصوص امام و اهل بیت او و جوانان هاشمی بود، برخی برای یاران و همراهان و بعضی هم مخصوص سلاح و ادوات جنگ و مشک های آب و. ..

امروز وقتی به کربلا می روی، به دیدن محلّی می روی که به فاصله بیش از ۲۰۰ متر دورتر از حرم امام حسین علیه السلام قرار دارد و به صورت بنای یادبودی است که جایگاه خیمه های امام حسین علیه السلام را نشان می دهد که از محلّ درگیری و میدان جنگ فاصله داشت.

بگذریم. روز عاشورا فرا رسید. امام و فرزندان و یارانش از جلوی این خیمه ها به طرف میدان می رفتند و می جنگیدند. یک بار حمله عمومی طرف صبح انجام گرفت، از آن پس نبرد تن به تن. ابتدا یاران امام یکایک به میدان رفتند و جنگیدند و شهید شدند. سپس جوانان هاشمی و در آخر حضرت عباس و در پایان همه امام حسین علیه السلام بود که در نبرد دلاورانه با آنان شهید شد. هر کس به میدان می رفت، رَجَز و شعرها و شعارهای حماسی می خواند و درگیر می شد. این نبردها که از صبح عاشورا شروع شده بود، تا بعد از ظهر ادامه یافت.

تپه ماهورهایی میان خیمه ها و میدان فاصله انداخته بود. اگر کسی می خواست میدان را ببیند، باید روی آن بلندی می آمد تا میدان و سپاه دشمن در چشم اندازش قرار گیرد. اینکه اکنون در کربلا نزدیک حرم سیدالشهدا به فاصله ۳۰ متر آن طرف خیابان، جایگاهی وجود دارد به نام «تلّ زینبیه» که با چند پلّه بلندتر از سطح خیابان ساخته شده و شبیه یک حسینیه کوچک است و زائرین کربلا آنجا را هم زیارت می کنند، یکی از همان بلندی هایی بود که روز عاشورا حضرت زینب برای کسب خبر از وضع میدان و سرنوشت برادرش، چند بار از جلوی خیمه ها به آن بلندی آمد و به صحنه نبرد نگاه کرد. فاصله چندانی بین تلّ زینبیه و حرم نیست. این ساختمان به یاد آن حادثه و برای زنده نگه داشتن آن خاطره ساخته شده است.

روز عاشورا وقتی همه یاران و نزدیکان و فرزندان امام به شهادت رسیدند، خود آن حضرت به میدان رفت. بارها حمله کرد و با آن گروه جنگید و عدّه ای را کشت. ولی خودش هم خیلی تشنه و خسته و زخمی بود. تنهای تنها آن قدر جنگید و زخم بر پیکر او وارد شد که سرانجام بر زمین افتاد.

امّا هنوز زنده بود و جان در بدن داشت. شمر که یکی از جلّادان و نیروهای بی رحم دشمن بود، با قساوت تمام، سر امام حسین علیه السلام را از پیکرش جدا کرد.

کربلا، مدفن امام حسین علیه السلام

محلّی که امام حسین علیه السلام بر زمین افتاده بود و همانجا شهیدش کردند، کمی گودتر از جاهای دیگر میدان بود. به آن قسمت، «گودال قتلگاه» می گویند. وقتی وارد حرم امام حسین می شوی، به فاصله کمی از جایی که ضریح مطهّر قرار دارد، راهرو باریکی است که به اتاقکی ختم می شود و آنجا هم ضریح کوچکی بر قسمتی از دیوار است و داخل آن چراغ سرخی روشن است. آنجا را هم زیارت می کنند و گریه می کنند. آنجا همان محلّی است که امام در روز عاشورا بر زمین افتاد و شهید شد. وقتی دو روز بعد از عاشورا، امام سجاد علیه السلام برای دفن شهدا از کوفه به کربلا آمد، پیکر امام حسین علیه السلام را در حصیری پیچید و در جایی دفن کرد که امروز ضریح مقدّس بر روی آن است.

اگر دقت کنی، ضریح امام حسین علیه السلام، دو گوشه اضافه تر از ضریح های دیگر دارد. یعنی «شش گوشه» است و آن دو گوشه اضافه تر به خاطر آن است که امام سجاد، پیکر برادرش حضرت علی اکبر را طرف پایین پای امام حسین به خاک سپرد. ضریح راشش گوشه ساخته اند، تا جای دفن حضرت علی اکبر مشخص باشد. در اطراف ضریح امام حسین علیه السلام، محلّ دیگری است که پنجره فولادی مثل ضریح دارد و نام شهدای دیگر کربلا بالای آن نوشته است. این همان جایی است که امام سجاد پیکرهای پاک دیگران را (چه از فرزندان و خویشاوندان امام و چه از یاران و همراهان شهیدش) همه را در یک جا گرد آورد و به خاک سپرد.

حرم ابا الفضل علیه السلام

به فاصله ۳۰۰ متر از حرم امام حسین علیه السلام به طرف شرق، حرم حضرت اباالفضل علیه السلام قرار دارد، فرزند گرامی امیرالمؤمنین و علمدار رشید امام حسین علیه السلام که در ۳۴ سالگی در کربلا شهید شد. فاصله این دو زیارتگاه را «بین الحرمین» گویند. قدیم ها در این فاصله، خانه و مغازه و کوچه و مسافرخانه بوده، ولی الآن فضای باز و یکدستی دیده می شود که با دو ردیف نخل های تزیینی و سایه بانی در امتداد آنها، مکان مناسبی برای تجمّع مردم و مراسم عزاداری یا استراحت زائران است و ساختمان دیگری بین این دو حرم نیست. شاید روزی هم ا ین دو حرم به یک حرم بزرگ تبدیل شود.

امّا چرا دو حرم؟. .. شنیده ای که روز عاشورا حضرت عباس، برای آوردن آب از نهر علقمه، مشک بر دوش به آب فرات رسیدو مشک را پر از آب کرد و در بازگشت از لا به لای نخلستان به طرف خیمه گاه، با سپاه دشمن که او را محاصره کرده بودند درگیر شد. آنان کمین کردند و در یک نوبت با ضربتی دست راست او را از کار انداختند و در نوبت دیگر دست چپ او قطع شد و او که می خواست سوار بر اسب با همان حالت آب را به خیمه ها برساند، دشمنی از پشت یک نخل ناگهان بیرون آمد و با گرز آهنین بر سر آن حضرت زد و وی از اسب بر زمین افتاد و همانجا شهید شد. وقتی امام سجاد علیه السلام برای دفن شهدا آمده بود، پیکر قطعه قطعه عباس را همانجا که افتاده بود به خاک سپرد و آن را نزدیک پیکر سیدالشّهدا نیاورد. نزدیک حرم حضرت اباالفضل، دو جایگاه دیگر هم به عنوان نماد و یادبود ساخته اند که شبیه سقّاخانه هاست که یکی محلّ قطع شدن دست راست عبا