فایل پاورپوینت کامل کوتاهی آروز، بالاترین سرمایه انسان

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل کوتاهی آروز، بالاترین سرمایه انسان :

قرآن کریم در صدد این است که جامعه بشری را زنده کند، این حیاتی که برای همه ما هست که مشترک بین حیات انسانی و حیات حیوانی است؛ اما یک سلسله مشترکاتی بین انسان و فرشته هاست که اصرار قرآن کریم بر این است که ما را به آن حیات مشترک بین انسان و فرشته برساند که ما هم در حدّ فرشته بشویم؛ حالا ائمه ما (علیهم السلام) اینها معلمان فرشته اند، از ما آن توقّع نیست؛ اما در حدّ فرشته شدن برای ماها مقدور است؛ لذا فرمود: یا أَیهَا الَّذینَ آمَنُوا اسْتَجیبُوا لِلَّهِ وَ لِلرَّسُولِ إِذا دَعاکمْ لِما یحْییکمْ،گرچه نام ذات اقدس الهی و همچنین وجود مبارک پیامبر(علیه و علی آله آلاف التحیه و الثناء) به عنوان تثنیه و دو نفر ذکر شد؛ اما چون دعوت یک دعوت است، از این جهت فعل و ضمیر را مفرد می آورد. دعوت خدا به وسیله پیامبر است، دعوت پیامبر همان دعوت خداست، «اسْتَجیبُوا لِلَّهِ وَ لِلرَّسُولِ إِذا دَعَواکمْ» نیست إِذا دَعاکمْ هست. اینها می خواهند ما را زنده کنند خطاب به زنده هاست. فرمود ای زنده ها! دعوت خدا و پیامبر را اجابت کنید که اینها شما را زنده می کنند ما با چه چیزی زنده ایم؟

یک حیات است که وجود مبارک امام سجاد(سلام الله علیه) در همان بخش اوّل دعای صحیفه سجادیه مرز انسان و حیوان را مشخص کرد؛ فرمود: انسان را دیگران حیوان ناطق می دانند؛ اما برابر فرهنگی که قرآن کریم به ما آموخت انسان را «حی حمید» می دانیم نه حیوان ناطق. در همان دعای نورانی صحیفه سجادیه دارد که خدایا! اگر راه حمد را به ما نیاموخته بودی ما نعمت های تو را صرف می کردیم و همین جامعه ای که نعمت الهی را بدون حمد صرف کند «لَخَرَجُوا مِنْ حُدُودِ الْإِنْسَانِیهِ إِلَی حَدِّ الْبَهِیمِیهِ فَکانُوا کمَا وَصَفَ فِی مُحْکمِ کتَابِهِ: إِنْ هُمْ إِلَّا کالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ»،تو حمد و شکر را به ما آموختی که ما حیات انسانی پیدا کنیم.

پس یک وقت است از عده ای سؤال می کنند انسان چیست؟ می گویند حیوان ناطق، زنده‎ای است که حرف می زند. وجود مبارک امام سجاد می‎فرماید که انسان، حیوان ناطق نیست؛ «الإنسان حی حمید»، فصل مقوّم انسان، حمد اوست. مستحضرید که حمد گذشته از اینکه حمد زبانی است که انسان باید در برابر نعمت خدا شاکر باشد، عمده آن است که این نعمت را به جای خود صرف کند. صرف نعمت به جای خود بدون آشنا بودن به تعیین کننده آن نعمت که منعِم کیست و جایش چیست این ممکن نیست. الآن تمام تفاوت بین ما موحّدان و جهان غرب این است که ما می گوییم عدل، آنها هم می گویند عدل، می گوییم ظلم بد است آنها می گویند ظلم بد است، می گوییم حقوق انسان ها، آنها هم می گویند حقوق انسان ها، تا اینجا مرز مشترک بین ما و دیگران است. این «عدل» که یک کلمه سه حرفی است یک مفهوم روشنی دارد. عدل؛ یعنی هر چیزی را سر جایش قرار بدهیم و خیلی محبوب هم هست عدل مورد علاقه همه مردم است؛ این هم مشترک بین ما و آنهاست. اما عدل که معنایش این است که «وضع کلّ شیء فی موضعه»؛ هر چیزی را در جای خود قرار بدهید جای اشیا کجاست؟ جای اشخاص کجاست؟ ما می گوییم جای اشیا و اشخاص را اشیاآفرین و اشخاص آفرین معین می کند، آنها می گویند ما معین می کنیم؛ ما می گوییم درخت انگور که میوه شیرینی دارد چه قسمتش حلال است چه قسمتش حرام، آن را انگورآفرین باید بگوید، آنها می گویند ما می گوییم چه شراب باشد چه سرکه باشد چه شربت باشد، همه اش حلال است. تمام تفاوت حقوق بشر، عدل و ظلم، اخلاق همین است. ما می گوییم عدل چیز خوبی است، عدل هم معنایش این است که هر چیزی در جای خودش باشد؛ اما جای اشیا کجاست؟ جای اشخاص کجاست؟ جای نعمت کجاست؟ آنها می گویند ما معین می کنیم، ما می گوییم آنکه نعمت آفرید باید معین کند؛ این فرق مسلمان و غیر مسلمان است؛ منتها آنها بالصراحه ادعا نمی کنند که ما فرعون هستیم ما عَلِمْتُ لَکمْ مِنْ إِلهٍ غَیری،اما حرف همین است، آنها نمی گویند عدل بد است، آنها می گویند همان طور که شما می گویید عدل خوب است، ما هم می گوییم خوب است می گوییم اگر عدل خوب است عدل این است که انسان هر چیزی در جای خودش قرار بدهد. جای اشیا کجاست؟ وجود مبارک امام سجاد در همان دعای اوّل صحیفه سجادیه دارد که «الانسان حی حمید»؛ چون بیان نورانی حضرت این است که اگر کسی حمد نکند «لَخَرَجُوا مِنْ حُدُودِ الْإِنْسَانِیهِ إِلَی حَدِّ الْبَهِیمِیهِ». پس ما در برابر نعمت های الهی چند کار باید بکنیم: یکی اینکه نعمت را خدا به ما داد: «بر هر خوان که بنشتم خدا رزّاق بود» یکی اینکه جایش هم مشخص است که کجا صرف بکنیم چطور صرف کنیم؛ این مطلب اوّل.

بنابراین بهترین راه که فرمود دعوت خدا و پیغمبر این است که شما را زنده کند؛ یعنی بشوید «حی حمید»؛ حالا که «حی حمید» شدیم، به ما گفتند این راه را بگیرید و ادامه بدهید، بسیاری از فرشته ها نازل تر از مقام انسان، مقام دارند. این همه فرشته ها که در بهشت خدمتگزار مؤمنین اند، مقامشان پایین تر از مؤمنین است این همه فرشته هایی که در حالت احتضار به مؤمنین سلام عرض می کنند: الَّذینَ تَتَوَفَّاهُمُ الْمَلائِکهُ طَیبینَ یقُولُونَ سَلامٌ عَلَیکمْ ادْخُلُوا الْجَنَّهَ بِما کنْتُمْ تَعْمَلُونَ این همه فرشته هایی که قرآن معرفی می کند، اینها به مؤمنین سلام عرض می کنند و در خدمتشان هستند؛ پس ما می توانیم هم به حدّ فرشته ها برسیم، هم از فرشته ها بالاتر برویم؛ البته فرشته ها هم درجاتی دارند؛ این هم یک مطلب.

مطلب دیگر این است که یکی از بیانات نورانی حضرت امیر(سلام الله علیه) این است که ما دست و پای خود را نبندیم، این آرزوها و خواسته های ناروا، دست و پاگیر است. فرمود: «أَشْرَفُ الْغِنَی تَرْک الْمُنَی»؛بالاترین سرمایه این است که انسان گرفتار آرزوها نباشد من به این برسم به آن برسم، به این مال برسم به آن منال برسم! ما اگر خود را بسپاریم به کسی که ما را آفرید، فرمود شما کارتان را انجام بدهید من تأمین می کنم، همین آیه شش سوره مبارکه «هود» این است که فرمود تمام مار وعقرب های عالم عائله من هستند، شما حق ندارید بگویید فلان خرس قطبی نجس العین است یا حرام گوشت است، بلکه عائله من است، من آن را آفریدم و خود را هم موظف می دانم که آن را تأمین کنم. فرمود تمام این حیوانات حرام گوشت و حلال گوشت عائله من هستند، با «عَلَی» تعبیر کرده، فرمود دنبال چه چیزی می گردید؟ خدایی که به هیچ وجه مار و عقرب ها و حرام گوشت ها و خرس های قطبی را از نظر دور نمی دارد، ما را رها می کند؟! مشکل ما این است که ما او را رها کردیم به دنبال دیگری می گردیم. فرمود: «أَشْرَفُ الْغِنَی تَرْک الْمُنَی».

در بعضی از روایاتی که حضرت امیر(علیه السلام) فرمود: «إِیاکمْ وَ الْإِیکالَ بِالْمُنَی»؛ این قدر گرفتار آرزو نباشید به این فکر باشید که تا انسان زنده است باید تلاش وکوشش کند، کار، تولید، اشتغال، اینها از بهترین برنامه های دینی ماست. وقتی افرادی به حضور پیغمبر(علیه و علی آله آلاف التحیه و الثّناء) شرفیاب می شدند، خود را معرفی می کردند که فلان شخص این کار را دارد، فلان شخص این سِمت را دارد، فلان شخص این برنامه را دارد، بعد به کسی می رسیدند که کاری نداشت، می گفتند فلان شخص بیکار است «سقط من عینه أو عینیه»؛ از چشمان حضرت می افتاد، می گفت مگر می شود آدم بیکار باشد.

اینکه در دعاهای ما، در نماز، در تعقیبات نماز به ما گ