فایل پاورپوینت کامل گرفتاری های انسان از چه چیزی سرچشمه می گیرد؟

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل گرفتاری های انسان از چه چیزی سرچشمه می گیرد؟ :

الْحَمْدُ لِلَّهِ مَالِک الْمُلْک مُجْرِی الْفُلْک مُسَخِّرِ الرِّیاحِ فَالِقِ الْإِصْبَاحِ دَیانِ الدِّینِ رَبِّ الْعَالَمِینَ الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلَی حِلْمِهِ بَعْدَ عِلْمِهِ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلَی عَفْوِهِ بَعْدَ قُدْرَتِهِ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلَی طُولِ أَنَاتِهِ فِی غَضَبِهِ

الْحَمْدُ لِلَّهِ

در این فراز از ستایش خدای متعال، شئون الوهیت او بیان شده است «لِلَّهِ» به عنوان معبود به حق که موردتوجه قرار بگیرد الوهیت حق تعالی ایجاب می کند که حاکمیت داشته باشد بر آن کسی که عابد اوست و این حاکمیت ایجاب می کند که در تحت تصرف استقلالی او باشد.

حاکمیت حق متعال و ظهورات مختلف آن

مَالِک الْمُلْک

حاکمیت حق تعالی ظهورات گوناگونی دارد مانند حاکمیت تکوینی و حاکمیت تشریعی، که مالکیت همه این حاکمیت ها استقلالا برای خدای متعال است و اگر کسی هم حاکمیتی داشته باشد آن حاکمیت هم به اقسامش در طول حاکمیت حق تعالی است چون به گونه ای حاکمیت؛ حقیقی و اعتباری می شود و به گونه ای تکوینی تشریعی می شود که البته حاکمیت تشریعی هم همان حاکمیت اعتباری است به تعبیری منتهی حاکمیت تشریعی حق تعالی تکیه بر حاکمیت تکوینی اش می کند که این ها بحث های است که در جای خودش لازم است موردتوجه و دقت قرار بگیرد؛ خصوصیت دعاها اطلاق گویی آن هاست و با الفاظ کوتاه حقایقی را به ما رهنمون می شوند؛ اگر برای غیر حق تعالی مالکیتی در حاکمیت باشد هم آن مالکیت در طول مالکیت خدای متعال است هم حاکمیتش به عنوان مثال انسان یک موجودی است که مالک قوا و اعضای و جوارحش است و این مالکیت هم مالکیت حقیقی است که مملوک تحت سلطه مالک است و مالکیت حقیقی یعنی همین اما در مالکیت اعتباری مملوک در تحت سلطه وجودی نیست و فقط تحت سلطه تصرفی است این مالک هرگونه که بخواهد در این مملوکش تصرف می کند مالکیت اعتباری که قابل تعویض است لکن مالکیت حقیقی قابل تعویض نیست منتهی مالکیت حقیقی انسان و موجودات نسبت به آنچه تحت شعاع وجودی ایشان هست استقلالی نیست اما مالکیت حق تعالی استقلالی است.

به هرحال در این جنبه ها ما باید آن جنبه های توحیدی اش را ملاحظه بکنیم و اگر جنبه های توحیدی اش محفوظ بود و موردتوجه قرار گرفت می توان همین خصوصیات را به غیراز خدای حق تعالی نسبت داد منتهی به لحاظ مرتبه وجودی موجودات لذا چنین حاکمیت های را هم خدای متعالی برای سایر موجودات گاهی بیان می کند بعد به صورت جزئی تر بیان می کند.

ظهور دهنده شبانه روز خدای متعال است

مُجْرِی الْفُلْک مُسَخِّرِ الرِّیاحِ فَالِقِ الْإِصْبَاحِ

«فَالِقِ الْإِصْبَاحِ» بیانگر حرکت کرات است که با حرکت خاصشان شبانه روز را ایجاد می کنند و در حقیقت ظهور دهنده شبانه روز خدای متعال است و نکته دیگری که از این لفظ استفاده می شود این است که «فلق» یعنی شکافنده روز از دل شب این طور می توان استفاده کرد که شاید وجود اولیه عالم ماده ظلمت بوده است و خدای متعال از دل این تاریکی روز را ایجاد کرد و اولین پدیده عالم ماده با ایجادشان روز است آن کتم عدم در مرتبه عالم ماده را کانّه شب و ظلمت تلقی کرده است و در تعبیرات قرآنی هم این تعبیر بکار رفته است «إِنَّ اللَّهَ فالِقُ الْحَبِّ وَ النَّوی»[۱] این درخت را از دل این هسته می رویاند و می شکافت لذا چه بسا ترجمه ها برای بیان این نکات گویا نیست.

حاکمیت الهی و مراتب آن

دَیانِ الدِّینِ

او حاکم روز جزاست و اشاره به حاکمیت خاص خدای متعال بر انسان ها دارد که این حاکمیت خاص در پرتوی حاکمیت های دیگر خدای متعال خواهد بود، اینکه جزایی مطرح می شود این جزا متفرع بر شریعت است پس حاکمیت در تشریع برای خدای متعال است «إِنِ الْحُکمُ إِلاَّ لِلَّه»[۲] تعبیر حکم هم مشترک است یعنی اگر درست تبیین نشود ممکن است استفاده خوارجی از آن بشود معنی اولیه حکم؛ حاکمیت در تشریع است که قانون گذار جز خدا نیست آن وقت حاکمیت در اجرا متفرع بر حاکمیت در تشریع است و اگر کسی که مجری و زمام دار جامعه انسانی می خواهد باشد بر چه اساسی باید باشد تا بر آن اساس حاکمیت را به دست بگیرد به هر صورت یک قانونی لازم دارد و مرتبه وجودی قانون قبل از حاکمیت است و اگر هم به معنای حاکمیت در اجرا باشد «إِنِ الْحُکمُ إِلاَّ لِلَّه» خدای متعال مستقیماً در نظام وجودی انسان ها حاکمیت در اجرا ندارد و باید یک حاکمی در جامعه «وَ إِنَّهُ لَا بُدَّ لِلنَّاسِ مِنْ أَمِیرٍ بَرٍّ أَوْ فَاجِر»[۳] امام علی علیه السلام می فرماید: مردم در نظام اجتماعی شان حاکمی می خواهند حالا آدم نیکوکار یا بدکار اما نظام اجتماعی بخواهد اداره بشود نیازمند حاکم است منتهی به اعتقاد ما و براهین محکم عقلی حاکم جز خدای متعال نمی تواند باشد و تعیین کننده حاکم و زمام دار جامعه انسانی را در مقام اجرا هم جز خدای متعال نمی تواند کسی تعیین کند که نماینده خدای متعال است و از او تعبیر به خلیفه می شود.

به هرحال این نکات خیلی مهم است که در مسائل سیاسی و حقوق سیاسی خوب دقت شود و احکام مخلوط نشود و در ادیان الهی مشخص که نظام؛ نظام الهی است همان طور که نظام تکوین و تشریع الهی است و نظام اداره جامعه انسانی هم الهی است و نظام رسیدن به نتیجه هم الهی است و باید مشخص شود که بر چه اساسی افراد به نتیجه می رسند لذا او «دَیانِ الدِّینِ» و حکم فرمای بر جزا و قیامت است و همه این ها به هم مرتبط است اگر انسان در نظام فکرش و در مسیری که قرار دارد درست حرکت کند و بداند که اگرچه مرتبه ای از وجود را داراست دارد از تحلیل لوازمش به علت خاص می رسند؛ اگر نظام فکری انسان به طور صحیح چیده بشود و انسان به دنبال حق باشد به حق می رسد.

واسطه به جزا رساندن هر شخصی در هر ملتی نبی آن ملت است

آن وقت این صفت الهی هم در عالم قیامت بدون واسطه ظهور نمی کند وسایط به جزا رساندن هر شخصی در هر ملتی نبی آن ملت است لذا مسئله شفاعت هم به همین لحاظ ظهوری از حاکمیت آن نبی است نسبت به افراد تحت حکومتش منتهی در آنجا هم نظام طولی برقرار است؛ از مظاهر حاکمیت حق تعالی حاکمیت کلی و سعی است که برای نبی اکرم و اهل بیتش هست لذا تا وجود نازنین حضرت پا به عرصه قیامت نگذارد بقیه پا به عرصه قیامت نمی گذارند «وَ أ