فایل پاورپوینت کامل یگانگی مواضع دینی در تشیع علوی

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل یگانگی مواضع دینی در تشیع علوی :

فایل پاورپوینت کامل یگانگی مواضع دینی در تشیع علوی

از آنچه گذشت روشن می شود که مذهب زید و همچنین مذهب بنی حسن بامذهب امام باقر و امام صادق مخالفتی ندارد، هر چند در برخی از مواضع سیاسی بایکدیگر اختلاف داشته باشند. اصولا چگونه می توان تصور کرد که زید با برادر بزرگترخویش مخالفت ورزد، با آن که هر دو فرزندان زین العابدین اند و همه بر فضل و بلندی جایگاه و برتری آنان در فقه و شریعت گواهی می دهند؟ از زید روایت شده است که می گوید: هر کس آهنگ جهاد دارد نزد من آید و هر کس علم را خواهد نزد برادرزاده ام برود. امام صادق نیز فرمود: آن که قیام کرده پیشوای شمشیر است و آن که نشسته پیشوای دانش است ((۱)). این دو روایت روشن می کند که اهل بیت در دو عرصه علم و سیاست با حکمرانان رویارویی می کردند و در این میان، تفاوت شیوه و برنامه گروههای منسوب به اهل بیت، هیچ بدان معنا نبود که در عقیده یا در احکام با یکدیگر اختلاف دارند. اهل بیت بر این نظر بودند که می بایست در هر دو عرصه سیاسی و دینی به این رویارویی استمراربخشید. درست است که قیام کردن و قیام نکردن دو خط موازی همدیگرند، اما هر دو به سمت یک هدف مشترک یعنی استمرار سنت نبوی پیش می رود. از همین روی ما درتاریخ شیعه همواره دو جریان می یابیم: جریان انقلابی عصیانگر و جریان منتظرمحافظه کار. از برخورد این دو جریان مثبت و منفی است که، به گفته فیزیک دانان، نورپدید می آید. حرکت نیز چنین است و از پیش نهادن یک گام و همزمان پس ماندن گام دیگر شکل می گیرد و این هر دو از ضرورتهای گام برداشتن است. بر این پایه، رسیدن برخی از روایتها از امام صادق درباره زید به معنای تردید آوردن در قیام اونیست، بلکه به گمان برتر، این روایتها می تواند از موضعی تاکتیکی نشان داشته باشد که شرای ط سیاسی آن روزگار می طلبیده است. هم، بر این قیاس است که پیامبر خدا(ص ) درباره امام حسن وامام حسین فرمود: هر دو امامند، برخیزند یا بنشینند. به هر روی، میان بنی حسن، زیدیه و جعفریه وحدتی فکری، مذهبی و سیاسی وجود داشته است، چه، اگر جز این بود یحی بن عبداللّه بن حسن، جعفربن محمد رادوست خویش نمی خواند. در مقاتل الطالبیین آمده است: یحیی او را دوست خویش می خواند و چون از او حدیثی می آورد می گفت: حدثنی حبیبی جعفربن محمد ((۲)). از دیگر سوی، امام صادق نیز به او وصیت کرد، همچنان که درباره پاره ای امور به فرزند خود موسی و کنیزی که نزد او بود وصیت کرده بود ((۳)).

آیا چنین روایتهایی بر چیزی جز وحدت هدف و نزدیکی اندیشه و استدلال دلالت می کند؟ اگر این خاندانها وحدت نداشتند چگونه ابوسرای، ابراهیم بن موسی بن جعفر را به ولایت یمن و زید بن موسی بن جعفر را به ولایت اهواز می گمارد ((۴))؟ یا چگونه علی بن جعفر بن محمد بن علی بن حسین (ع ) در برابر جعفری فرمانروای بصره در روزگار منصور می ایستد ((۵))؟ اگر این خاندانها همسو و همگرا نبودند چگونه می توان این روایت را تفسیر کرد که می گوید: ابراهیم بن اسح