فایل پاورپوینت کامل مسیح شناسی در قرآن و عهد جدید

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل مسیح شناسی در قرآن و عهد جدید – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل مسیح شناسی در قرآن و عهد جدید شامل 105 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل مسیح شناسی در قرآن و عهد جدید گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل مسیح شناسی در قرآن و عهد جدید با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل مسیح شناسی در قرآن و عهد جدید از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل مسیح شناسی در قرآن و عهد جدید با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل مسیح شناسی در قرآن و عهد جدید را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مسیح شناسی در قرآن و عهد جدید :

پیش گفتار

هر دینی دارای یک نظام عقیدتی است که این نظام عقیدتی باید با آموزه های کتاب مقدس آن دین هماهنگ باشد. از میان سئوالات مختلفی چون سرشت حضرت عیسی مسیح(ع) چیست، ذات عیسی مسیح(ع) خدایی است یا انسانی و… ، مقاله مسیح شناسی در پی پاسخ به این سئوال می باشد که عیسی به عنوان مسیح در قرآن و عهد جدید چگونه مطرح شده است؟ این بحث از مهم ترین مباحث در دین مسیحیت است. نکات بسیار ظریفی در سوره های مریم و آل عمران درباره حضرت عیسی(ع) وجود دارد که دست مایه آفرینش های فکری زیادی در جهان اسلام شده است.

واژه شناسی «مسیح»

قبل از هر چیز باید به معنای واژه مسیح بپردازیم.

عیسی اسم عبرانی یا سریانی است که در ناحیه بیت المقدس بوده است. (طریحی، /)

«لفظ عیسی اصل آن «یسوع» است، به معنی نجات دهنده و شاید عیسی تحریف عیسو باشد. آن به معنی نجات دهنده و مقصود مسیح است که لقب حضرت عیسی(ع) است. لفظ عیسی به مسیح ملقب گشته، زیرا که از برای خدمت به خدا معین گشته، ولی چون قرآن مجید این لقب را قبول کرد، مفهوم خدا در آن ملحوظ نیست.» (قرشی، /)

مسیح شناسی در عهد جدید

عهد جدید دو نظام الهیاتی در نوع نگاه به مسیح ارائه می دهد:

الف) نظام اعتقادی که در رساله های پولس و انجیل یوحنا وجود دارد و بر اساس الوهیت مسیح است.

ب) نظام اعتقادی که در اناجیل همنوا، اعمال رسولان، رساله های یعقوب، پطرس، یهودا و مکاشفه یوحنا وجود دارد و بر اساس بندگی مسیح است.

. مسیح در اناجیل همنوا

در این بخش مسیح صرفاً یک بنده از جنس انسان است و هیچ اثری از الوهیت در او وجود ندارد؛ به گونه ای که با مطالعه این قسمت از اناجیل، هرگز الوهیت مسیح به ذهن خطور نمی کند. در این بخش او پسر خدا خوانده شده است.

شمعون پطرس در جواب گفت: «تویی مسیح پسر خدای زنده» (متی، /)، اما تنها با عنوانی تشریفاتی؛ چرا که در هنگام تولد او خبر داده می شود که او بعدها چنین عنوانی خواهد یافت (لوقا/). از این جهت که حضرت عیسی بدون پدر و به قدرت خداوند به وجود آمده است، مردم او را پسر خدا می نامند. (دوم پطرس، / -)

عنوان دیگری که در این بخش بسیار درباره مسیح به کار رفته، عنوان پسر انسان است؛

«پسر انسان نیامد تا مخدوم شود، بلکه تا خدمت کند و جان خود را در راه بسیاری فدا سازد.» (متی، /)

«فرشته در جواب وی گفت: روح القدس بر تو خواهد آمد و قوت حضرت اعلا بر تو سایه خواهد افکند، از آن جهت آن مولود مقدس پسر خدا خوانده خواهد شد.» (لوقا، /)

«پس رفته، همه امت ها را شاگرد سازید و ایشان را به اسم اب و ابن و روح القدس تعمید دهید.» (متی، /)

اما در اینجا این سه صرفاً در کنار هم به کار رفته اند و این دلالت بر الوهیت نمی کند.

. مسیح در انجیل یوحنّا و نامه های پولس

در این بخش الوهیت عیسی کاملاً آشکار است و از ایشان به عنوان موجود ازلی یاد می شود؛

«در ابتدا کلمه بود و کلمه خدا بود. کلمه نزد خدا بود.» (یوحنا، /)

«من و پدر، یکی هستیم.» (همان، /)

«پس همین فکر در شما باشد که در مسیح عیسی نیز بود که چون در صورت خدا بود، با خدا برابر بودن را غنیمت نشمرد، لیکن خود را خالی کرده، صورت بنده را پذیرفت و در شباهت مردان شد.» (فیلیپیان، /)

«از نزد پدر بیرون آمدم و در جهان وارد شدم و باز جهان را گذارده نزد پدر می روم.» (یوحنا، /)

«و او صورت خدای نادیده است. نخست زاده تمامی آفریدگان، زیرا که در او همه چیز آفریده شد، آنچه در آسمان و آنچه بر زمین است، از چیزهای دیدنی و نادیدنی و تخت ها و سلطنت ها و ریاسات و قوات؛ همه به وسیله او و برای او آفریده شد، و او قبل از همه است و در وی همه چیز قیام دارد.» (کولسیان، /-)

«زیرا به کدام یک از فرشتگان هرگز گفت که تو پسر من هستی، من امروز تو را تولید نمودم و ایضاً من او را پدر خواهم بود و او پسر من خواهد بود.» (عبرانیان، /)

بنابراین پسر خدا بودن مسیح در عهد جدید به دو معناست: در نوشته های پولس و یوحنا به معنای همذات بودن با خداست، در حالی که در نوشته های دیگر معنایی تشریفاتی دارد و به معنای انسان مقرب خدا و مانند آن است. اما مسیحیان اغلب دومی را طبق اولی تفسیر می کنند؛ «ما مسیحیان انکار نمی کنیم که در کتاب مقدس برخی از آیات درباره پسر بودن مسیح وارد شده که به ذهن جاهل می آورد که او پایین تر از پدر است، ولیکن هرگاه توجه کنیم، همان طور که در تورات و کتاب انبیا وارد شده که مسیح دو طبیعت الهی و بشری دارد، این ما را نسبت به جمع بین پسر بودن ازلی و این آیات از کتاب قادر می سازد.» (لبنانی، /)

دو هدف برای آفرینش و ارسال عیسی وجود دارد: الف) هدف اول نشان دادن و تعریف خود است: «که خدا اراده نمود تا بشناساند که چیست؟ این پسر در میان امت ها دولت جلال است و آن مسیح در درون شما و امید جلال است.» (کولسیان، /)

«من هستم آن نان زنده که از آسمان نازل شد، اگر کسی از این نان بخورد، تا ابد زنده خواهد ماند و نانی که من عطا می کنم، جسم من است که آن را به جهت حیات جهان می بخشم.» (یوحنا، /)

ب) هدف دوم کفاره معاصی مسیحیان است: «او ما را محبت نمود و پسر خود را فرستاد تا کفاره گناهان ما شود.» (همان، /)

«لیکن اگر در نور سلوک نماییم، چنان که او در نور است، با یکدیگر شراکت داریم و خون پسر او عیسی مسیح ما را از گناه پاک می سازد.» (همان،/)

«هر گاه خدا با ماست، کیست به ضد ما، او که پسر خود را دریغ نداشت، بلکه او را در راه جمیع ما تسلیم نمود. چگونه با وی همه چیز را به ما نخواهد بخشید؟» (رومیان، /-)

پس نتیجه درباره مسیح شناسی در عهد جدید در چند مطلب زیر خلاصه می شود: عیسی مسیح کلمه خداست. همیشه با خدا بلکه عین ذات اوست. ذات اقدس الهی در او تجلی یافته و او را به عنوان فرزند یگانه برگزیده و در جسد جسمانی به سوی انسان ها فرستاده است. پس او به زمین آمد تا اولاً خود را نشان دهد، ثانیاً خود را قربانی کند تا خونش کفاره گناهان مسیحیان گردد.

. لقب های عیسی مسیح

در عهد جدید لقب هایی به عیسی مسیح داده شده که هر کدام جنبه ای از رسالت او را بیان می کند. فهرستی از القاب ایشان را با الهام از کتاب کلام مسیحی بیان می نماییم:

الف) پسر خدا

مسیحیان عیسی را «پسر خدا» می نامند. هدف از این لقب آن است که ایمان خود به ارتباط صمیمانه و استوار عیسی با خدا را بیان کنند و این را اعلام دارند که پیام ازلی و غیر مخلوق خدا در عیسی ساکن شده است. لقب «پسر خدا» یعنی معرفت متقابل و صمیمانه (عیسی خدا را می شناسد) و وحدت اراده (عیسی چیزی جز اراده خدا را تحقق نمی بخشد). (میشل، /)

ب) پسر انسان

این لقب رایج ترین لقبی است که عیسی در اناجیل برای خود به کار می برد؛ «پسر انسان نیامد تا مخدوم شود، بلکه تا خدمت کند و جان خود را در راه بسیاری فدا سازد.» (متی، /)

ج) خداوند

عیسی «خداوند» خوانده شده است. لقب مذکور به این اعتقاد مسیحی اشاره دارد که عیسی تنها میانجی بین خدا و بشر است. علاوه بر این، لقب «خداوند» بر اعتقاد مسیحیان مبنی بر آوردن عیسی در واپسین روز و نشستن وی بر طرف راست خدا برای داوری انسان ها دلالت می کند.

د) مسیح

یکی از پرکاربردترین القاب حضرت عیسی(ع) «مسیح» می باشد. «مسیح» یعنی کسی که با روغن مسح شده باشد و اصطلاحاً به آن منجی دلالت می کند که برای نجات قوم یهود می آید.

و) بنده خدا

این بنده متواضع خدا در راه خشونت و پیروزی های نظامی گام نمی گذارد، بلکه زندگی همراه با اطاعت و امانت را بر می گزیند و با وجود بی گناهی، بار گناهان قوم را بر دوش می گیرد و آنان را با تحمل رنج ها نجات می دهد. در تقبیح گناهان، زبان تند و تیزی دارد، ولی در برابر دشنام دهندگان و بدخواهان، از خود مقاومتی نشان نمی دهد.

. تجسد

تجسد واقعیت بسیار عظیم انسان شدن خدا به واسطه اتحاد سرشت الهی و انسانی در شخص مسیح سرّی است که اساس هر اعتقاد کاتولیکی است. لحظه تجسد، یعنی وقتی که «کلمه جسم گردید و میان ما ساکن شد»، برای کاتولیک ها لحظه بی نظیر و نقطه عطفی است که به کل تاریخ انسان از آدم تا آخرین انسان معنا می بخشد. برانتل در کتاب خود می گوید:

«تجسد مسیح و تعالیم او اسرار برتر طبیعت و حیات خدا، یعنی تثلیث مقدس را آشکار می سازد. عیسی مسیح شخص دوم، پسر، متجسد، مولود نه مخلوق، همذات با پدر و بی آغاز است. روح القدس سومین شخص تثلیث و روح محبت است که از پدر و پسر نشأت می گیرد. یک خدای واحد با سه شخص، سرّی است که مطلقاً ذهن انسان نمی تواند آن را درک کند و شرطی است که بدون آن درباره تجسد خدا نمی توان اندیشید. سنت کاتولیک اختصاصاً پسر، کلمه، را به عنوان رابطه نامتناهی معرفت الهی در حیات باطنی خدا، و روح القدس را به عنوان حلقه اتصال محبت الهی و متحد کننده پدر و پسر تلقی می کند. البته این سخنان بر اساس الگوهای زبان انسانی است، زیرا ذات خدا کاملاً در هر شخص از اشخاص تثلیث حضور دارد و در عین حال هر کدام از دیگری متمایز است.» (برانتل، /)

. تثلیث

در میان ادیان ابراهیمی، یهودیت و اسلام معتقد به خدای واحد (بسیط واحد) هستند که شائبه هیچ ترکیبی، حتی ترکیب ذهنی در وی نیست. مسیحیت نیز خود را از ادیان توحیدی و یکتا پرست می داند و شبهه شرک را از خود می زداید. با وجود اینکه هر سه فرقه مهم مسیحی تثلیث را در کنار توحید از اعتقادات اساسی و شاخصه هر مسیحی می دانند، آموزه تثلیث که از سال میلادی در شورای نیقیه رسمیت یافت، به ظاهر با آموزه توحید ناسازگار است. متألهان مسیحی می کوشند تا این دو آموزه را به گونه ای توضیح دهند که تنافی ظاهری آن از میان برداشته شود؛ «مسیحیان خدا را دارای یک ذات و سه اقنوم یا شخص می دانند. به دلیل اعتقاد به یکتایی ذات، خود را یکتا پرست و به دلیل اعتقاد به سه اقنوم، خود را پیرو تثلیث می شمرند. بنا به نظر مسیحیان، پدر، پسر و روح القدس هر یک شخص، اقنوم یا شیء (معنا) هستند.» (زیبایی نژاد، /)

برخی عبارات عهد جدید در بیان توحید الهی چنین است:

«عیسی او را جواب داد که اول همه احکام این است که بشنو ای اسرائیل، خداوندِ خدای ما واحد است.» (مرقس، /؛ یعقوب، /)

«زیرا که خدا واحد است و سوای او دیگری نیست.» (مرقس، /)

در کنار این عبارت ها، آیاتی از عهد جدید برای اشاره به تثلیث مورد استناد قرار گرفته است. برخی از این عبارت ها عیسی(ع) را پسر خدا معرفی می کنند:

«آن گاه خطابی از آسمان رسید که این است پسر حبیب من که از او خشنودم.» (متی، /)

در برخی عبارت ها از خداوند به عنوان پدر یاد شده است:

«ای پدر! می خواهم آنانی که به من داده ای با من باشند. زیرا که مرا پیش از بنای جهان محبت نمودی.» (یوحنا، /)

«کسی که مرا دید، پدر را دیده است.» (همان، /)

برخی آیات هم به الوهیت مسیح عیسی(ع) تصریح و یا اشاره کرده اند:

«در ابتدا کلمه بود و کلمه نزد خدا بود و کلمه خدا بود. همان در ابتدا نزد خدا بود. همه چیز به واسطه او آفریده شد و به غیر از او چیزی از موجودات وجود نیافت.» (همان، /)

«پس به او (عیسی(ع)) معتقد هستیم. اوست خدای حق حیات جاودانی.» (همان، /)

«اگر به زبان خود عیسای خداوند را اعتراف کنی، نجات خواهی یافت.» (رومیان، /)

«متبارک باد خدا و پدر خداوند ما عیسای خداوند و محبت شما را به همه مقدسین شنیدم.» (افسسیان، /)

بعضی از آیات هم به الوهیت روح القدس اشاره کرده اند:

«و او (روح القدس) همه چیز را به شما تعلیم خواهد داد.» (یوحنا، /)

«اما خداوند روح است و جایی که روح خداوند است، آنجا آزادی است.» (دوم قرنتیان، /)

در یک مورد هم به اقانیم ثلاثه اشاره شده است:

«پس رفته همه امت ها را شاگرد سازید و ایشان را به اسم اب و ابن و روح القدس تعمید دهید.» (متی، /)

– اطلاق لفظ خدا و یا پسر خدا به معنای اعتقاد به الوهیت نیست؛ «بلکه برای کسانی که به وسیله پیام و شهادت آنان به من ایمان خواهند آورد تا همه آنان یکی باشند، آن چنان که تو ای پدر در من هستی و من در تو و آنان نیز در ما یکی باشند، تا جهان ایمان بیاورد که تو مرا فرستاده ای. آن جلالی را که تو مرا فرستاده ای، آن جلالی را که تو به من داده ای، من به آنان داده ام تا آنها یکی باشند، آن چنان که ما یکی هستیم، من در آنان و تو در من، تا آنها به طور کامل یکی باشند.» (یوحنا، /)

این جملات هم بیانگر آن است که اتحاد عیسی(ع) با خداوند از نوع اتحاد عیسی(ع) با شاگردان و اتحاد شاگردان با یکدیگر است. چنین اتحادی زمانی حاصل می شود که تمام آنها یک مقصود واحد و مقدس را با تمام توان و همراه با خلوص کامل دنبال کنند؛ «پس عیسی(ع) با صدای بلند گفت: هر که به من ایمان بیاورد، نه فقط به من، بلکه به فرستنده من نیز ایمان آورده است. هر که مرا می بیند، فرستنده مرا دیده است.» (همان، /)

– شخصیت روح القدس در عهد جدید به خوبی مشخص نشده است. عبارت های ذکر شده در اثبات الوهیت وی نیز دلالت صریحی بر این مطلب ندارد و ظاهراً به دلیل روشن نبودن شخصیت اقنوم ثالث است که پس از اثبات الوهیت اقنوم ثانی در مجمع نیقیه، نظرها به طرف تبیین کردن شخصیت و الوهیت روح القدس جلب می شود.

– با مراجعه و دقت در عبارت های عهد جدید معلوم می شود که عقیده پولس کاملاً بر گفته های کتاب مقدس قابل انطباق نیست. انجیل یوحنا و رساله های پولس، عیسی(ع) را خداوند و شخصیتی در کنار پدر می دانند که با سه نظریه ذکر شده کاملاً قابل تطبیق نیست. اما نکته جالب توجه این است که در مشاجرات و مباحثات الهیاتی قرن چهارم، در مقابل مخالفان تثلیث، به کلمات صریح کتاب مقدس در اثبات الوهیت عیسی(ع) و یا اثبات تثلیث سه شخص حقیقی تمسک نشده است، بلکه به عبارت هایی قابل تأویل تمسک شده و طرف مقابل هم اقدام به تفسیر آیات بر طبق نظریه خود کرده است.» ( بهشتی، /)

جان بیدل (متولد م) پدر یکتاپرستی در انگلستان در کتابی با نام «دوازده دلیل در رد الوهیت روح القدس» گفت:

«من معتقدم که خدای یگانه بزرگ ترین خدا و خالق آسمان ها و زمین و علت نخستین اشیاء و هدف نهایی پرستش و ایمان ماست. در مورد حضرت عیسی(ع) معتقدم که او همنوع ما و همدردی است که می تواند ناتوانی های ما را احساس کند و بیشتر به ما کمک نماید. او فقط دارای طبیعت بشری است. روح القدس نیز فرشته ای است که به مقام الوهیت وابسته است. او با خدا ارتباط دارد و برای ابلاغ پیام های خداوند به پیامبران برگزیده شده است.» (همان، /)

– برخی محققان مسیحی در اثبات الوهیت مسیح(ع) به آیاتی از کتاب انجیل استناد کرده اند که صفاتی چون علم به وقایع آینده و تعلیم دادن ایمان داران را برای مسیح(ع) ذکر کرده اند. چنین استنتاجی از این کلمات در مقابل کسانی که مسیح(ع) را انسانی ممتاز و مورد عنایت الهی و دارای علم الهی و عنوان رسالت دانسته و روح القدس را تقویت کننده وی می دانند، فاقد ارزش است.

– در کنار عبارت هایی که بر ویژگی الوهی مسیح(ع) تأکید می کنند، عباراتی در عهد جدید یافت می شود که ظاهراً با الوهیت مسیح(ع)و روح القدس سازگار نیست:

«و در حال الاغی با کره اش بسته خواهید یافت. آنها را بار کرده نزد من آورید و هرگاه کسی به شما سخنی گفت، بگویید خداوند بدین ها احتیاج دارد.» (متا، /)

«ولی از آن روز و از آن ساعت (زمان رجعت) غیر از پدر، هیچ کس اطلاع ندارد؛ نه فرشتگان در آسمان و نه پسر هم.» (مرقس، /)

«پسر از خود هیچ نمی تواند کرد، مگر آنچه ببیند که پدر به عمل آرد.» (یوحنا، /)

مسیحیت کلیسایی این اشکال را بدون پاسخ نگذاشته و معتقد است هر آیه ای در کتاب مقدس که حاکی از جهت نقصانی در مسیح(ع)باشد، این نقص مربوط به ذات انسانی اوست و به کمالات الهی که از ذات الهی اش نشأت گرفته است، ضرری نمی رساند.

مسیح در قرآن

قرآن در آیات متعددی به شخصیت حضرت مسیح می پردازد. از این آیات دو مطلب به دست می آید: یکی رد مسیح شناسی رایج، و دیگری مسیح شناسی خاص قرآن.

قرآن درباره رد مسیح شناسی رایج بیان می کند که مسیح خدا نیست؛ (لَقَدْ کَفَرَ الَّذِینَ قَالُوا إِن اللَّهَ هُوَ الْمَسِیحُ ابْنُ مَرْیَمَ قُلْ فَمَنْ یَمْلِکُ مِنَ اللَّهِ شَیْئًا إِنْ أَرَادَ أَنْ یُهْلِکَ الْمَسِیحَ ابْنَ مَرْیَمَ وَأُمهُ وَمنْ فی الأرْضِ جَمِیعًا) (مائده/)

«به راستی