بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل ولایت، جامع مشترک بین نبوّت و امامت :

جامع مشترک بین نبوّت و امامت همان مقام ولایت است ولایت، باطن نبوّت است باطن امامت است این ذوات قدسی از آن جهت که ولی خدای سبحان اند سِمت هایی را دریافت می کنند و آن سِمت ها برای این است که هم ما را به مقصد آشنا کنند و هم به ما بفهمانند بعد از اینکه به مقصد رسیدیم مقصود ما چه کسی است با او چگونه رفتار کنیم. غالب مردم و برادران ایمانی تمام تلاش و کوشش شان این است که به مقصد برسند در دنیا هم همین طور است آنها که زائران کعبه اند می کوشند بروند مکه حج و عمره انجام بدهند کعبه را زیارت کنند آنها هم که زائران اعتاب مقدسه هستند تمام کوشش آنها این است که بروند آن مزارهای مقدس را زیارت کنند غالب ماها همین طوریم قرآن هم غالب افراد را تعلیم داده ولی برای خواص هم برنامه ای ذکر کرده فرمود: تَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَیرَ الزَّادِ التَّقْوَی[۱]توشه تهیه کنید.

بهترین توشه تقواست. زاد و توشه برای راه است که مسافر به مقصد برسد وقتی به مقصد رسید دیگر سخن از زاد و توشه نیست از آن به بعد باید بفهمد که در آن مقصد چه کسی را ببیند و با او چگونه گفتگو کند و از او چه چیزی طلب کند این در بین بسیاری از ماها کم است معمولاً ما فقط به این توجه داریم که آدم خوب باشیم و ـ ا ن شاءالله ـ جهنم نرویم ـ ا ن شاءالله ـ بهشت برویم همین! اما وقتی بهشت رفتیم چه کار بکنیم آن برای خیلی ها مطرح نیست بعضی از مشایخ ما مثل مرحوم آقای الهی قمشه ای (رضوان الله علیه) ایشان اصراری داشتند در دعاهایشان می گفتند آرزوی ما این است که ما ـ ا ن شاءالله ـ بهشت مشرّف بشویم و نهج البلاغه را خدمت علی بن ابی طالب استفاده کنیم اینکه فرمود: تَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَیرَ الزَّادِ التَّقْوَی توشه تهیه کنید این بیان یک هشدار هم است که شما که انسان هستید همه کارهایتان راه رفتن نیست همه کارهایتان هم توشه و زاد نیست این زاد و توشه برای این است که شما را به مقصد برساند حالا در مقصد چه خبر است از آن مقصودتان در این مقصد باید چه چیزی طلب بکنید این برای اوحدی از پیروان اهل بیت و اولیای آنهاست ولایت از آنجا شروع می شود که انسانی که به مقصد رسیده است در مقصد با مقصود چگونه برخورد کند و از او چه چیزی طلب بکند اینکه در بیان نورانی حضرت امیر(سلام الله علیه) آمده است که من برای هراس از جهنم یا برای شوق به بهشت عبادت نمی کنم[۲]یعنی من به مقصد رسیده ام من تمام تلاش و کوششم برای این نیست که این راه را طی کنم برای آن است که حالا که به مقصد رسیده ام از مقصودم چه چیزی بخواهم این «حبّاً له»[۳]یا «شُکراً»[۴]برای آن مرحله است. وجود مبارک نبی گرامی (علیه و علی آله آلاف التحیه و الثناء) وقتی وارد این جهان شدند سه کار را در طول هم انجام دادند این کارهای طولانی و طولی در حقیقت عرضی است یک سلسله کارهای طولانی واقعی هم انجام دادند وقتی مبعوث شدند جهان یک بخش ملّی و محلّی داشت یک بخش منطقه ای داشت یک بخش بین المللی آن بخش ملّی و محلّی همان هایی بودند که پیروان اسلام شدند و به وسیله خود حضرت مسلمان شدند بخش منطقه ای آنهایی که مسلمان نشدند ولی موحّد بودند مثل کلیمی ها مثل مسیحی ها و مانند آن، بخش سوم که بخش بین المللی بود آنها هم یا مشرک بودند یا ملحد آنها موحد نبودند نه تنها مسلمان نبودند بلکه مسیحی و یهودی و مانند اینها هم نبودند خدای سبحان که فرمود من کافَّهً لِّلنَّاسِ[۵]فرستادم یا رَحْمَهً لِلْعَالَمِینَ[۶] فرستادم حضرت برای هر سه منطقه برنامه داشت یعنی هم برای حوزه ملّی و محلّی هم برای منطقه ای هم برای بین المللی که مسلمان ها چطور زندگی کنند رابطه ما مسلمان ها با اقلیت های دینی و مؤمنان دیگر ادیان چگونه باشد رابطه ما مسلمان ها با ملحدان و مشرکان چگونه باشد اینکه فرمود این دین، جهان شمول است جهانی است وجود مبارک پیامبر کافَّهً لِّلنَّاسِ است رَحْمَهً لِلْعَالَمِینَ است تنها به این نیست که همه را به دین دعوت بکنند گرچه همه را به دین دعوت کرده است اما عدّه ای نپذیرفتند حالا که نپذیرفتند نباید از سِعه رحمت الهی دور باشند ما با آنها چگونه رفتار کنیم حضرت نه تنها رحمت بود برای این سه قسمت، برای اشیای عالَم هم رحمت بود اشیای عالم هم نسبت به او عرض ارادت می کردند این جریان را شیعه و سنّی نقل کردند از آن حضرت که فرمود من قبل از اینکه به مقام نبوّت برسم سنگی بود که هر وقت مرا می دید سلام می کرد «إنّی لأعرفه الآن»[۷]الآن هم من آن سنگ را می شناسم خب این وجود خاصّی است که رَحْمَهً لِلْعَالَمِینَ است قبل از اینکه پیامبر بشود آن سنگ به حضرت سلام می کرد همه سنگ ها یکسان نیستند چه اینکه همه انسان ها هم یکسان نیستند این آیه که دارد وَإِنَّ مِنْهَا لَمَا یهْبِطُ مِنْ خَشْیهِ اللّهِ[۸] این «مِن»، «مِن» تبعیضیه است برخی از سنگ ها این طورند نه همه سنگ ها گرچه آن تسبیح عام مشترک است چه اینکه برخی از انسان ها اهل خشیت اند برخی از انسان ها اهل خضوع اند برخی از سنگ ها هم اهل خشیت اند. وجود مبارک حضرت امیر در آن خطبه اول نهج البلاغه وضع جهان را ترسیم می کند فرمود وقتی که حضرت ظهور کرد بعضی ها مشرک بودند بعضی ها مُشبِّه بودند بعضی ها ملحد بودند در چنین فضای تیره و تاری رسول خدا ظهور کرده بعد از اینکه ظهور کرد دو کار رسمی انجام داد یکی اینکه جهل علمی را به علم تبدیل کرد یکی اینکه جهالت عملی را به عدل و عقل تبدیل کرد خدای سبحان «فَهَدَاهُمْ بِهِ مِنَ الضَّلالَهِ وَ أَنْقَذَهُمْ بِمَکانِهِ مِنْ الْجَهالَهِ» هم از جهل و نادانی اینها را نجات داد از جاهلیت بیرون آورد و هم از سرگردانی و سر درگُمی عملی اینها را نجات داد جاهل را عالِم کرد، ضالّ را مهتدی کرد این دو کار را در همان اوّلین خطبه نهج البلاغه وجود مبارک حضرت امیرالمؤمنین (سلام الله علیه) درباره برنامه آموزنده رسول گرامی (علیهما آلاف التحیه و الثناء) دارد همین دو برنامه را شما می بینید در زیارت اربعین برای سالار شهیدان داریم که وجود مبارک امام صادق (سلام الله علیه) به صفوان تعلیم می دهد که در زیارت اربعین در پیشگاه سالار شهیدان (سلام الله علیه) بگویید خدایا ما می دانیم که سالار شهیدان «بَذَلَ مُهْجَتَهُ فیک لِیسْتَنْقِذَ عِبادَک مِنَ الْجَهالَهِ وَحَیرَهِ الضَّلالَهِ»[۹]خدایا ما معتقدیم که حسین بن علی (سلام الله علیه) قیام کرد که مردم جاهل را عالِم بکند مردم گمراه را به راه بیاورد هم جهلِ علمی را برطرف کند هم جهالت عملی را برطرف کند علم و عقل و عدل را در جامعه مستحکم کند تا جامعه به مقصد برسد اگر به مقصد رسید آن گاه خواهیم گفت که در مقصد با مقصودِ خودت چگونه رفتار بکن این مناجات ها، این دعاها، این تقرّب ها انسان را برای اینکه بعد از اینکه به مقصد رسید با مقصود چگونه برخورد کند راهنمایی می کند بخش وسیعی از این دعاها برای همان رسیدن به مقصد است که طلب مغفرت است، گشایش کار است و مانند آن اما بخش کوتاهی از ادعیه برای آن است که اگر کسی به مقصد رسید با مقصود خودش چگونه رفتار کند. وجود مبارک رسول گرامی که آمدند فرمودند دنیا یک سلسله زیبایی هایی هم دارد لکن ابزار کار است اگر کسی به این زیبایی دل بسپارد باید برابر آن تلخی اش هم صبر کند تمام این سِمت ها، پُست ها، فراز و فرودهایی که به تعبیر جناب شیخ عطار[۱۰]در دنیا هست اینها مشمول این بیان نورانی رسول گرامی (علیه و علی آله آلاف التحیه و الثناء) است بالأخره ما یک دوران جوانی داریم یک دوران پیری هم در پیش است آن پیری، غرامت دوران غنیمت جوانی است اینها که مسئولیتی دارند دورانی منسوب اند دورانی معزول، دورانی روی کارند دورانی از کار برکنار، آن بیان نورانی حضرت این است که «فنعمت الـمُرضعه و بِئست الفاطمه»[۱۱]این از بیانات بلند وجود مبارک رسول گرامی (علیه و علی آله آلاف التحیه و الثناء) است فرمود دنیا دو چهره دارد دو روز است یک روز، روز رضاع است یک روز، روز فِطام، فرمود این کودک که متولد شد بهترین و لذیذترین غذایی که کودک می نوشد و مصرف می کند همان شیر مادر است او از لباس خوب لذت نمی برد، از آهنگ خوب لذت نمی برد، از گل و ریاحین و مناظر خوب لذت نمی برد، بهترین لذتی که یک نوزاد می برد همان شیر مادر است در این حال که مادر پستان را در دهن او می گذارد از همه لذایذ برای این کودک گواراتر است در این حال مادر برای او مُرضعه است شیردهنده است حضرت فرمود: «فَنعمت الـ مُرضعه» بعد وقتی دوران شیرخوارگی اش سپری شد به فِطام رسید ـ اینکه می گویند رضاع، نشر حرمت می کند قبل از فِطام یعنی قبل از دو سالگی ـ فطام یعنی آن حالتی که کودک را از شیر باز می گیرند در هنگام فِطام به این کودک خیلی سخت می گذرد او همیشه شیر مادر طلب می کرد سابق با حِیلی این مجرای شیر را یک مقدار تلخ می کردند که این کودک احساس تلخی کند دیگر به سراغ پستان مادر نرود و مانند آن; دوران فطام یعنی باز داشتن این کودک از شیر برای این کودک بسیار ناگوار بود حضرت فرمود آن لحظه ای که این کودک پستان را به دهن می گیرد برای او گواراترین لحظه است وقتی که پستان را از کام او می گیرند این حالت، حالت فِطام است همان مادری که دو سال قبل مرضعه بود هم اکنون فاطمه است فاطمه یعنی زنی که فِطام دارد کودک را از شیر می گیرد اینکه در روایات رضاع دارد «لا رضاع بعد الفِطام»[۱۲] یعنی اگر کودک به دو سالگی رسید اگر کسی به او شیر بدهد این شیر دیگر نشر حرمت نمی کند این بچه شیری آن زن نمی شود ناظر به همین است فطام یعنی از شیر باز داشتن، آن مادر در حال فطام می شود فاطمه، حضرت فرمود: «فنعمت الـمُرضعه و بِئست الفاطمه» که این حدیث در تحف العقول هست یعنی دنیا دو روز بیش نیست یک روز پستان پُست و مقام و جاه و ریاست و مال و جوانی و قدرت را در کام انسان می گذارد انسان خیلی خوشحال است یک روز این پستان را از دهن انسان می گیرد انسان معزول می شود از کار برکنار می شود یا پیر می شود یا از کار افتاده می شود این حالت فطام است فرمود دو حال بیش نیست دو روز بیش نیست «فنعمت الـمُرضعه و بئست الفاطمه» اکنون که دنیا و پُست و مقام این دو حالت را دارد در آن حالت رضاع و شیر دادن که حالت نشاط انسان است انسان باید ت