فایل پاورپوینت کامل کالاهای عمومی و منابع مشترک

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل کالاهای عمومی و منابع مشترک؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل کالاهای عمومی و منابع مشترک انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 120 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل کالاهای عمومی و منابع مشترک:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل کالاهای عمومی و منابع مشترک آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل کالاهای عمومی و منابع مشترک با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل کالاهای عمومی و منابع مشترک از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل کالاهای عمومی و منابع مشترک، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل کالاهای عمومی و منابع مشترک :

در متن یک قدیمی این عبارت آمده است که «بهترین چیزها در زندگی چیزهای رایگان هستند!». با یک لحظه درنگ و تفکر درباره ی این جمله متوجه می شویم که در متون ادبی فهرستی بلند بالا از بهترین ها در ذهن خود داشته است. بسیاری از آن ها مانند رودخانه ها، کوهستان ها، سواحل دریا، دریاچه ها، و اقیانوس ها طبیعت را برای ما فراهم کرده است. دولت نیز بقیه چیزها مانند زمین های بازی، سالن های ورزشی، بوستان ها و امثال آن را برای مردم تهیه می کند. در تمامی موارد مردم برای استفاده و لذت بردن از این کالاها هیچ هزینه ای پرداخت نمی کنند. کالاهای رایگان چالش زیادی در تجزیه و تحلیل های اقتصادی ایجاد کرده اند. بیش تر کالاها در اقتصاد توسط بازارها تخصیص می یابند، به طوری که خریداران مبلغ کالاهای خریداری شده را پرداخت و فروشندگان نیز مبلغ آن ها را دریافت می کنند. قیمت های تمامی کالاها علائمی هستند که راهنمای تصمیم گیری خریداران و فروشندگان اند. وقتی کالاهای در دسترس بدون قیمت و هزینه، و به عبارت دیگر رایگان باشند، نیروهای بازار، که معمولاً تخصیص منابع را در اقتصاد انجام می دهند، دیگر حضور ندارند و غایب هستند. در این مقاله به بررسی مسائل ناشی از کالاهایی بدون قیمت بازاری می پردازیم. تجزیه و تحلیل ما بر اساس یکی از اصول اقتصادی انجام می شود: دولت ها می توانند «نتایج یا پیامدهای بازار را بهبود بخشند». وقتی کالاهایی بدون قیمت است، بازارهای خصوصی از تولید و مصرف آن کالا به مقدار واقعی اطمینان ندارند، در چنین حالتی دولت می تواند ناتوانی یا شکست بازار را رفع کند و موجب بهبود رفاه اقتصادی شود.

انواع مختلف کالا

بازارها در فراهم کردن کالاهای مورد نیاز مردم تا چه حد موفق هستند؟ پاسخ به این پرسش به کالای مورد بررسی بستگی دارد. می توانیم با توجه به بازار تعداد کارامد بستنی را تعیین کنیم: قیمت بستنی تعادل عرضه و تقاضای آن را در بازار ایجاد می کند و این تعادل، مجموع اضافه رفاه تولید کننده و مصرف کننده را به حداکثر می رساند. با وجود این، تنها با اتکا به نیروهای موجود در بازار نمی توانیم از آلودگی هوا توسط کارخانه های تولید آلومینیم جلوگیری کنیم: خریداران و فروشندگان نوعاً توجهی به آثار جانبی اقدامات خود ندارند. بنابراین وقتی کالای ما بستنی است، بازارها به خوبی کار می کنند ولی وقتی کالا هوای پاک است، این بازارها بسیار بد عمل می کنند. با توجه به انواع کالاهای اقتصادی، خالی از فایده نیست اگر آن ها را طبق دو ویژگی زیر گروه بندی کنیم: آیا کالا استثناپذیر یا محروم کردنی است؟ آیا می توانیم مردم را از مصرف کالایی منع و محروم کنیم؟ آیا کالا رقیب (یا مانعه الجمع ) است؟ وقتی شخصی کالایی را مصرف می کند، آیا لذت مصرف همان کالا برای شخص دیگر کاهش می یابد؟

تقسیم کالا

۱.کالاهای خصوصی، کالاهای استثناپذیر و مانعه الجمع هستند. به طور مثال بستنی را در نظر بگیرید. بستنی یک کالای استثناپذیر است، زیرا می توانیم یک فرد از خوردن آن محروم کنیم، چگونه؟ کافی است بستنی را در اختیار او نگذاریم؟ بستنی یک کالای مانعه الجمع (رقیب) هم هست. اگر فردی بستنی ای را بخورد، امکان ندارد شخص دوم بتواند همان بستنی را بخورد (مصرف فرد نخست بر مصرف فرد دوم اثر می گذارد). بیش تر کالاها در اقتصاد (مانند بستنی) کالاهای خصوصی هستند.

۲.کالاهای عمومی، کالاهای عمومی نه استثناپذیر (محروم کردنی) هستند و نه مانعه الجمع. زیرا هیچ کس را نمی توانیم از مصرف کالاهای عمومی محروم کنیم؛ به این معنا که مصرف یک شخص از یک کالای عمومی به هیچ وجه مصرف سایر افراد از آن کالا را کاهش نمی دهد. به طور مثال امنیت و دفاع ملی یک کالای عمومی است. از آن جا که هر کشوری باید خود را در برابر تهاجم خارجی تجهیز کند، غیر ممکن است بتوانیم شهروندی را از فواید این نیروی دفاعی محروم کنیم. علاوه بر این، وقتی شخصی از منافع امنیت و دفاع ملی بهره مند می شود، به هیچ وجه منافع سایرین کاهش نمی یابد.

۳.منابع مشترک، مانعه الجمع است؛ یعنی وقتی فردی از دریا ماهی می گیرد، ذخیره ماهی ها برای فرد بعدی کاهش می یابد. اما ماهی یک کالای استثناپذیر نیست زیرا نمی توانیم از ماهیگیرانی که به صید ماهی می پردازند پولی دریافت، و یا با قیمت گذاری آن ها را از صید محروم کنیم.

۴.وقتی یک کالا استثناپذیر ( محروم کردنی ) باشد ولی مانعه الجمع نباشد آن را انحصار طبیعی می نامیم. به طور مثال حفاظت شهر در برابر آتش سوزی را در نظر بگیرید. به راحتی می توانیم برخی از مردم را از این کالا ( حفاظت در برابر آتش سوزی ) محروم کنیم: اگر توجهی به آتش سوزی یک خانه نکنیم و آن خانه در آتش نابود شود! با وجود این حفاظت در برابر آتش سوزی یک کالای مانعه الجمع نیست، زیرا آتش نشان ها زمان زیادی در آماده باش به سر می برند تا آتش سوزی های احتمالی را خاموش کنند، همچنین حفاظت از یک خانه اضافی در برابر آتش سوزی احتمالی احتمالاً حفاظت از سایر خانه ها را کاهش می دهد. به عبارت دیگر، از آن جا که یک شهر هزینه های اداره آتش نشانی را پرداخت کرده است، هزینه اجتناب ناپذیر حفاظت از یک خانه جدید چندان زیاد نیست.

کالاهای رقیب

آیا کالا محروم کردنی است؟ یعنی می توانیم مردم را از مصرف آن ها منع و محروم کنیم؟ آیا کالا مانعه الجمع است؟ یعنی مصرف یک فرد از آن کالا می تواند باعث کاهش مصرف سایر مردم از آن کالا شود؟ در جدو فوق مثال هایی از کالاهای مختلف را در چهار طبقه ملاحظه می کنید. در این مقاله به بررسی کالاهایی می پردازیم که استثناپذیر یا محروم کردنی نیستند، و از این رو به طور رایگان در اختیار همه قرار دارند: کالاهای عمومی و منافع مشترک از این نوع هستند. همان طور که ملاحظه خواهید کرد این موضوع ارتباط نزدیک با بحث آثار جانبی فعالیت های اقتصادی دارد. هم در مورد کالاهای عمومی و هم در مورد منابع مشترک، آثار جانبی وجود دارند زیرا هیچ ارزشی برای این کالاها به صورت قیمت آن ها نمی توانیم تعیین کنیم. اگر برای یک شخص کالای عمومی فراهم شود (مانند امنیت و دفاع ملی ) وضع سایر افراد نیز بهبود می یابد (اثرات جانبی مثبت ). در حالی که این اشخاص هزینه ای بابت استفاده از این کالا (امنیت و دفاع ملی) نمی پردازند. به طور مشابه وقتی شخصی از منابع مشترک استفاده می کند (مانند ماهیگیری در اقیانوس) وضع سایر ماهیگیران بدتر می شود، اما در عین حال زیان آن ها جبران نمی شود (اثرات جانبی منفی). به علت وجود همین آثار جانبی، اقدامات بخش خصوصی در مولد تولید و مصرف ممکن است منجر به تخصیص ناکارامد منابع شود، و دخالت دولت باعث افزایش رفاه اقتصادی شود.

کالاهای عمومی

برای درک تفاوت کالاهای عمومی با سایر کالاها و این که به چه مشکلاتی برای جامعه به همراه دارند، به ذکر یک مثال می پردازیم: نمایش آتش بازی را در نظر بگیرید. این کالا استثناپذیر (محروم کردنی) نیست زیرا غیر ممکن است بتوانیم فردی را از دیدن نمایش آتش بازی محروم کنیم و در عین حال این کالا مانعه الجمع هم نیست، زیرا بهره مند شدن یک فرد از این نمایش بهره مندی سایر افراد را کاهش نمی دهد.

مسئله استفاده کننده ی مجانی

شهروندان یک شهر کوچک در امریکا دیدن نمایش آتش بازی را در چهارم جولای دوست دارند. به همین دلیل هر یک از ۵۰۰ خانوار این شهر کوچک ۱۰ دلار برای این نمایش پرداخت می کند. هزینه برگزاری نمایش ۱۰۰۰ دلار است. از آن جا که ۵۰۰۰ دلار منفعت بیش از ۱۰۰۰ دلار هزینه است، دیدن نمایش آتش بازی در چهارم جولای برای ساکنان شهر کارامد است. آیا بازار خصوصی به نتایج و راه حل های کارامد دست می یابد؟ احتمالاً خیر. فرض کنید یکی از اهالی شهر به نام اِلن تصمیم بگیرد یک نمایش آتش بازی برگزار کند. اِلن قطعاً در فروش بلیت های نمایش آتش بازی با مشکل روبه رو می شود زیرا مشتریان بالقوه ی او به سرعت کاهش می یابند؛ آن ها می توانند بدون خرید بلیت هم نمایش آتش بازی را ببینند. نمایش آتش بازی یک کالای استثناپذیر نیست، به همین دلیل مردم تمایل دارند که استفاده کننده مجانی آتش بازی باشند. استفاده کننده ی مجانی کسی است که از کالایی استفاده می کند بدون آن که مبلغی بابت آن بپردازد.

یک روش مشاهده ناتوانی بازار در این حالت، بررسی آثار جانبی به وجود آمده است. اگر اِلن اقدام به برگزاری نمایش آتش بازی کند، برای کسانی که بدون خریدن بلیت آتش بازی را خواهند دید، یک منفعت جانبی ایجاد می کند. اِلن هنگام تصمیم گیری برای برگزاری نمایش آتش بازی این منفعت جانبی ایجاد شده برای اشخاص را نادیده گرفته است. هر چند نمایش آتش بازی از نظر کل جامعه مطلوب و خواستنی است، ولی منافع فردی خاصی برای اشخاص ندارد. در نتیجه با توجه به ناکارامد بودن اجتماعی این اقدام، اِلن نمایش آتش بازی را برگزار نمی کند.

هرچند بازار خصوصی در عرضه ی نمایش آتش بازیِ مورد تقاضای ساکنان شهر با شکست مواجه می شود، حل مشکل ساکنان شهر روشن است: دولت محلی می تواند از نمایش آتش بازی حمایت مالی کند. شورای شهر می تواند با وضع ۲ دلار مالیات برای هر شهروند، اعتبار مالی برگزاری نمایش آتش بازیِ اِلن را فراهم کند. وضعیت هر یک از ساکنان شهر به اندازه ۸ دلار بهتر شده است. (۱۰ دلار هزینه ی سرانه برگزاری نمایش آتش بازی منهای ۲ دلار مالیات ). اگر اِلن در جایگاه یک شرکت خصوصی هرگز نمی تواند به این راه حل دست یابد، در مقام یک کارمند بخش عمومی می تواند به مردم کمک کند تا به نتیجه ای کارامد برسند. هر چند داستان نمایش آتش بازی در یک شهر کوچک بیش از حد خلاصه است، ولی کاملاً واقعی است. در واقع بسیاری از دولت های محلی در امریکا مبالغی را برای برگزاری نمایش آتش بازی چهارم جولای پرداخت می کنند. علاوه بر این داستان فوق یک درس کلی در مورد کالاهای عمومی به ما می آموزد: از آن جا که کالاهای عمومی استثناپذیر نیستند، مسئله استفاده کننده ی مجانی بازار خصوصی را در عرضه ی این کالا ناتوان می کند. به هر حال دولت به طور بالقوه می تواند این مشکل را حل کند. اگر دولت تصمیم بگیرد که منافع در کل از هزینه ها بیش تر باشند، می تواند با فراهم کردن کالای عمومی و تأمین هزینه ها از محل درامد مالیاتی، وضعیت همه مردم را بهبود بخشد.

برخی کالاهای عمومی با اهمیت

در مورد کالاهای عمومی مثال های مختلفی می توانیم ارائه کنیم. در این جا سه نوع از مهم ترین کالاهای عمومی را مورد بررسی قرار می دهیم.

دفاع ملی.

دفاع از کشور در برابر تهاجم خارجی یک مثال کلاسیک از کالای عمومی است. این کالا یکی از گران ترین کالاهای عمومی است. در سال ۱۹۹۹ دولت امریکا ۲۷۷ میلیارد دلار صرف دفاع ملی کرده است. به عبارت دیگر برای هر نفر در حدود ۱۰۱۸ دلار. مردم در این مورد که بودجه دفاعی کم است یا زیاد، توافق ندارند ولی تقریباً شکی نیست که مخارج برخی دولت ها برای دفاع ملی کاملاً ضروری اند. حتی اقتصاددانانی که از دولت های کوچک جانب داری می کنند با این مسئله، که دفاع ملی کالایی عمومی است که دولت ها باید آن را تأمین کنند، موافق اند.

پژوهش های بنیادی.

تولید دانش، یک کالای عمومی است. اگر ریاضی دانی یک قضیه جدید را ثابت کند، این قضیه وارد فضای دانش عمومی می شود و هر کس می تواند بدون صرف هزینه از آن استفاده کند. از آن جا که دانش یک کالای عمومی است، بنگاه های سودجو تمایل به استفاده رایگان از دانش خلق شده توسط دیگران دارند؛ در نتیجه منابع بسیار کمی برای خلق دانش صرف می شوند. در ارزیابی سیاست مناسب برای تولید دانش، تفکیک دانش عمومی از علوم خاص یا دانش مربوط به فناوری حائز اهمیت است. دانش مربوط به فناوری، نظیر اختراع باتری های بهتر، می تواند موجب حق امتیاز برای مخترع شود. مخترع از این ابداع جدید خود منافع بسیار زیادی به دست می آورد، هر چند تمامی منافع حاصله را شخصاً دریافت نمی کند. برعکس یک ریاضی دان نمی تواند حق امتیاز و بهره برداری از یک قضیه اثبات شده را به خود اختصاص دهد، زیرا اثبات قضیه در حوزه دانش عمومی است و به طور رایگان در اختیار هر کس قرار می گیرد. به عبارت دیگر، نظام ثبت حق امتیاز، از دانش خاص و مربوط به فناوری یک کالای استثناپذیر می سازد، در حالی که دانش عمومی یک کالای استثناپذیر نیست. دولت می کوشد کالایی عمومی به نام دانش عمومی را به روش های مختلف برای مردم فراهم کند. سازمان های دولتی نظیر مؤسسه بهداشت ملی و نهاد علوم ملی به پژوهش های بنیادی در زمینه ی علوم پزشکی، ریاضیات، فیزیک، شیمی، بیولوژی، و حتی اقتصاد یارانه پرداخت می کنند. برخی از مردم موافق صرف بودجه برای برنامه های قضایی هستند؛ به ویژه در زمینه هایی که باعث رشد دانش جامعه می شوند. قطعاً در بسیاری از کالاهای خصوصی شامل مخزن های آب و لباس های فضانوری لوازمی به کار رفته که ابتدا توسط دانشمندان و مهندسان طراحی شده و به فرود انسان در کره ماه کمک کرده اند. تعیین سطح مطلوب حمایت های دولتی برای این ابداعات بسیار مشکل است زیرا به سختی می توانیم منافع ناشی از آن ها را محاسبه کنیم. علاوه بر این، اعضای مجلس که برای این گونه پژوهش ها بودجه تصویب می کنند، معمولاً درباره ی علوم از اطلاعاتی اندک برخوردارند، و نمی توانند قضاوت خوبی درباره ی حوزه های پژوهشی، که بیش ترین منافع را به همراه دارند، داشته باشند.

مبارزه با فقر:

بسیاری از برنامه های دولتی با هدف فقرزدایی طراحی شده اند. سیستم رفاه اجتماعی مبالغی اندک به خانوارهای فقیر می پردازد. برنامه تأمین غذا، برای خرید مواد خوراکی به خانواده های کم درامد یارانه پرداخت می کند و برنامه های خانه سازی دولت نیز به تأمین مسکن نیازمندان می پردازند اعتبار این طرح های فقرزدایی از محل درامدهای مالیاتی اقشار پردرامد تأمین می شود. اقتصاددانان در مورد این که دولت چه نقشی در مبارزه با فقر دارد با یکدیگر اختلاف نظر دارند، به یک نکته مهم کلیدی اشاره می کنیم: جانب داری از برنامه های فقرزدایی به وضوح نشان می دهد که مبارزه با فقر یک کالای عمومی است. فرض کنید همگان زندگی در جامعه ی مدرن فقر را ترجیح می دهند. حتی اگر این رجحان بسیار قوی و گسترده باشد، باز هم مبارزه با فقر کالایی نیست که بازار بتواند آن را تأمین کند. هیچ فردی به تنهایی نمی تواند فقر را از بین ببرد زیرا مشکل فقر بیش از حد بزرگ است. علاوه بر این، مؤسسات خیریه ی خصوصی برای حل این مشکل تحت فشار هستند: مردمی که در امور خیریه مشارکت نمی کنند نیز می توانند یک استفاده کننده مجانی از بخشندگی و انفاق دیگران باشند. در این حالت وضع مالیات بر ثروت موجب بهبود سطح استاندارد و رفاه زندگی فقرا و بهتر شدن وضع همگان خواهد شد. در این صورت از آن جا که سطح رفاه زندگی آن ها بهبود یافته است، نه تنها وضع فقرا بهتر می شود بلکه وضعیت کسانی که مالیات پرداخته اند نیز بهتر خواهد شد زیرا آن ها از زندگی در جامعه بدون فقر بیش تر لذت می برند.

چراغ های دریایی کالای عمومی؟

تحت شرایط متفاوت برخی کالاها می توانند کالای عمومی و یا کالای خصوصی باشند. مثلاً نمایش آتش بازی اگر در یک شهر با جمعیت بسیار برگزار شود، یک کالای عمومی است. در عین حال اگر نمایش آتش بازی در یک پارک ( مثلاً پارک والت دیسنی ) برای سرگرمی مردم برگزار شود و هر کس با خرید بلیت به تماشای آن برود، می تواند یک کالای خصوصی محسوب شود. چراغ های دریایی مثالی دیگر از این نوع کالاها با ویژگی دوگانه هستند. اقتصاددانان همیشه از چراغ های دریایی به عنوان یک کالای عمومی نام می برند. چراغ های دریایی علائم راهنمایی هستند که مکان های مختلف را به کشتی های در حال عبور نشان می دهند. منافعی که این کالا ( چراغ دریایی ) برای فرمانده کشتی فراهم می کند نشان می دهند که این کالا نه استثناپذیر است و نه مانعه الجمع، زیرا تمامی فرماندهان کشتی تمایل دارند بدون پرداخت هزینه استفاده کننده برای این چراغ های دریایی باشند. به علت مشکل استفاده کننده آزاد، بازارهای بخش خصوصی معمولاً در ساختن چراغ های دریایی مورد نیاز فرماندهان کشتی با شکست روبه رو می شوند. در نتیجه بیش تر چراغ های دریایی توسط دولت ساخته می شوند. با وجود این ممکن است در برخی موارد چراغ های دریایی کالای خصوصی محسوب شوند. در قرن نوزدهم در انگلستان برخی چراغ های دریایی مالک و مدیر خصوصی داشتند. مالک چراغ دریاییِ محلی برای ارائه خدمات، پولی از فرماندهان کشتی دریافت نمی کرد، ولی هزینه های خود را از مالک بندرگاه نزدیک چراغ دریایی می گرفت. اگر مالک بندرگاه پولی بابت استفاده از چراغ دریایی پرداخت نمی کرد، صاحب چراغ دریایی آن را خاموش می کرد و کشتی ها نمی توانستند در آن بندر لنگر بیندازند.

برای تعیین نوع کالا و عمومی بودن یا خصوصی بودن آن، یک روش محاسبه ی تعداد افرادی است که از آن کالا استفاده می کنند و این نکته که منافع آن کالا استثناپذیر است یا خیر؟ مسئله استفاده آزاد زمانی به وجود می آید که تعداد استفاده کنندگان یک کالا بسیار زیاد و منع یا محرومیت مصرف هر یک از آن ها غیر ممکن باشد. اگر فرماندهان بیش تر کشتی ها از منافع یک چراغ دریایی استفاده می کنند، چراغ دریایی یک کالای عمومی است. با وجود این اگر منافع نصیب یک مالک بندرگاه می شود، بیش تر یک کالای خصوصی خواهد بود.

مشکل تجزیه و تحلیل هزینه- فایده

تاکنون ملاحظه کردید که دولت فراهم کننده کالاهای عمومی است زیرا بازار بخش خصوصی نمی تواند به تولید مقدار کارامد این کالاها دست یابد. با وجود این تصمیم درباره ی نقش دولت در تولید و ارائه کالاهای عمومی گام نخست است. دولت در گام بعدی باید انواع کالاهای عمومی و مقدار تولید هر یک از آن ها را مشخص کند.

فرض کنید دولت پروژه احداث یک بزرگراه جدید را در دست بررسی دارد. برای تصمیم گیری و احداث بزرگراه باید منافع کل استفاده کنندگان بزرگراه را با هزینه های ساخت و نگهداری آن بسنجیم. دولت برای تصمیم گیری نهایی گروهی از اقتصاددانان و مهندسان را استخدام می کند تا بتوانند با انجام یک کار پژوهشی به نام تجزیه و تحلیل هزینه- فایده ( که هزینه ها و منافع حاصل از پروژه را در کل برای جامعه برآورد می کند ) تصمیم گیری کنند.

تحلیل گران هزینه- فایده کار سختی پیش رو دارند. از آن جا که پس از احداث بزرگراه هر کس می تواند بدون پرداخت هزینه و به عنوان یک استفاده کننده رایگان از آن بهره مند شود، تعیین قیمت برای محاسبه ی ارزش بزرگراه ناممکن است. پرسش از مردم درباره ی ارزش بزرگراه در نظر آنان چندان قابل اعتماد نیست. نخست این که استفاده از نتایج پرسش نامه ( که استفاده کنندگان بزرگراه در آن به پرسش های مختلف مورد نظر تحلیل گران پاسخ داده اند ) برای کمّی کردن منافع بزرگراه بسیار مشکل است؛ دوم این که پاسخ دهندگان برای بیان حقایق و راستگویی انگیزه ای اندک دارند. کسانی که از بزرگراه استفاده می کنند تمایل دارند تا منافع خود از بزرگراه را بیش از حد بزرگ کنند تا بزرگراه ساخته شود. کسانی هم که از احداث بزرگراه آسیب می بینند تمایل دارند این زیان ها را بیش از حد بزرگ کنند تا از احداث بزرگراه جلوگیری شود. بنابراین نظارت کارامد بر تولید کالاهای عمومی بسیار مشکل تر از نظارت کارامد بر تولید کالاهای خصوصی است. کالاهای خصوصی در بازار تهیه و ارا