فایل پاورپوینت کامل مدیریت بحران در حکومت امام علی (ع)

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مدیریت بحران در حکومت امام علی (ع) :

مدیریت بحران

جوامع بشری در انواع حکومتها دارای دو حالت تعریف شده و عمومی است:

۱) حالت سلامت و عادی؛

۲) حالت بحرانی و آفت زدگی

اگر مردم به دنبال تولید، کار، تلاش، سازندگی و پیمودن راه تکامل باشند، از حقوق فردی و اجتماعی پاسداری کنند، با دولت و انواع مدیریتها و مدیران جامعه هماهنگ باشند و در یک همکاری، هماهنگی و عزم ملی با نظارت عمومی آفتها و کجیها را از سر راه بردارند، دولت، حقوق مردم را بپردازد و مردم به حقوق اجتماعی و دولت احترام بگذارند، جامعه درحال سلامت و سازندگی است که مدیریت صحیح بر چنین جامعه ای تعریف خاص خودش را دارد، و انواع مدیریتها در چنین جامعه سالمی چهارچوبهای خاص خودش را می طلبد. «فلیست تصلح الرعیه الاّ بصلاح الولاه، و لا تصلح الولاه الاّ باستقامه الرّعیّه. فاذا أدّت الرّعیّه إلی الوالی حقَّه و أدّی الوالی إلیها حقَّها، عزّ الحقّ بینهم و قامت مناهجُ الدّین و اعتدلت معالمُ العدل و جرت علی أذلالها السّنن. فصلح بذلک الزّمان و طمع فی بقاء الدّوله و یئست مطامع الاعداء: پس رعیت اصلاح نمی شود جز آن که زمامداران اصلاح گردند، و زمامداران اصلاح نمی شوند جز با درستکاری رعیت و آنگاه که مردم حق رهبری را اداء کنند و زمامدار حق مردم را بپردازد، حق در آن جامعه عزت یابد، راههای دین پدیدار و نشانه های عدالت برقرار و سنت پیامبر (ص) پایدار گردد. پس روزگار اصلاح شود و مردم در تداوم حکومت امیدوار و دشمن در آرزوهایش مأیوس می شود». [۱]

اما اگر دستهای آشکار و پنهان، مردم را به نفاق و تفرقه بخوانند، با انواع شایعات و دروغ پراکنی مردم را منحرف ساخته بر ضد حکومت، دولت و مدیریت های موجود بشورانند و هر روز در یکی از مدیریتها نظم عمومی را بر هم زنند و سلامت جامعه را تهدید کنند، انواع شورشگری و تظاهرات ویرانگر غیر قانونی پدید آورند هر روز یکی از قسمتها و پیکره جامعه را آفت زده ساخته و فلج نمایند و جنگ داخلی یا جنگ تمام عیار خارجی بر جامعه ای تحمیل کنند یا احزاب سیاسی وابسته به استعمارگران با گرفتن امکانات اقتصادی و نظامی فعال شوند و سلامت جامعه و انواع مدیریتها را نابود سازند، جامعه آفت زده شده و دچار بحران اقتصادی یا نظامی یا جنگ زده گشته و حالت سلامت نداشته و هر روز مورد تهدید است. چنین جامعه ای را جامعه بحران زده و مدیریت در دوران انواع بحرانها را مدیریت بحران می نامند؛ مانند:

۱) مدیریت بحران در کشور سیل زده، طوفان زده، زلزله زده (مدیریت در بحران اقتصادی)؛

۲) مدیریت بحران در حالت جنگ (مدیریت در بحران نظامی)؛

۳) مدیریت بحران در شورش های داخلی (مدیریت در بحران سیاسی )؛

۴) مدیریت بحران در جنگهای داخلی (مدیریت در بحران سیاسی نظامی)؛

۵) مدیریت بحران در کشور آفت زده، رواج طاعون، وبا، سل (مدیریت در بحران بهداشتی) .

در چنین اوضاع بحرانی و آشفته، اگر مدیران کشور و مجتمعهای انسانی با طرح و برنامه، پیش بینیهای لازم، عقل و درایت، با هدفداری صحیح و با انواع تجربیات حساب شده و روشها و شیوه های کاربردی بتوانند بحران ها را از میان بردارند و کشتی بحران زده جامعه را به درستی هدایت کنند، پیروز خواهند شد، دوام خواهند آورد و راه رشد و سعادت را به درستی خواهند پیمود. اگر نتوانند در اوضاع و شرایط بحرانی بر اعصاب خود مسلط باشند و به جای طرح و برنامه های حساب شده دست به واکنشهای غیر منطقی بزنند، یا مردم با دولت و مدیران همکاری نکنند، یا دولت حق و حقوق مردم را رعایت نکنند و نتوانند سیستم رهبری را در راه هدایت و رشد جامعه قرار دهد، سقوط و نابودی آن جامعه قطعی است و بحرانها می تواند آن دولت و حکومت را ساقط کند.

«و اذا غلبت الرّعیّه والیها، أو أجحف الوالی برعیتّته، اختلفت هنالک الکلمه، و ظهرت معالم الجور، و کثر الادغالُ فی الدّین، و ترکت محاجُّ السنن، فعُمِلَ بالهوی، و عُطّلَتِ الأحکامُ، و کَثُرَت عِلل النّفوس، فلا یستوحش لعظیم حقّ عطّل، و لا لعظیم باطلٍ فُعِلَ! فهنالک تذلّ الأبرارُ، و تعزّ الأشرارُ، و تعظم تبعاتُ اللّه سبحانه عند العباد: اگر مردم بر حکومت چیره شوند یا زمامدار بر رعیت ستم کند، وحدت کلمه از بین می رود، نشانه های ستم آشکار و نیرنگ بازی در دین فراوان می گردد و راه گسترده سنت پیامبر (ص) متروک، هواپرستی فراوان، احکام دین تعطیل و بیماریهای دل فراوان گردد. مردم از اینکه حق بزرگی فراموش می شود یا باطل خطرناکی در جامعه رواج می یابد، احساس نگرانی نمی کنند. پس در آن زمان نیکان خوار، و بدان قدرتمند می شوند و کیفر الهی بر بندگان بزرگ و دردناک خواهد بود». [۲]

پس مدیریت بحران، یکی از انواع مدیریتهای صحیح و کاربردی است که چهارچوب و معیارهای انواع مدیریت ها در شرایط عادی را ندارد.

بحرانها در حکومت امام علی (ع)

پس از رسول گرامی اسلام (ص)، ارزشها تغییر و روح ملی گرایی عربی رواج یافت، و بسیاری از معیارها و ملاکهای مدیریت توحیدی متزلزل شد و افکار عمومی به انحراف کشیده شده، و کارآیی دین زیر سؤال رفت. آنگاه که پس از ۵۲ سال انزوای حق و عدالت، مردم با امام علی (ع) بیعت کردند، طرفداران باطل، قدرت طلبها، منافقان شکت خورده، دنیاطلبان بی پروا، خانواده های اعدامی و حدخورده و همه آنانکه نمی خواستند اسلام ناب، حاکم شود، جامعه اسلامی را در زمان حکومت امام علی (ع) دچار بحران کردند و هر روز حادثه های تلخ تری می آفریدند، که مهمترین آن عبارتنداز:

۱) برهم زدن نظم شهرها و ایجاد آشوب در آن (بحران اجتماعی)؛

۲) ایجاد جنگ جمل، صفین و نهروان (بحران نظامی)؛

۳) فرار استانداران امام (همچون زیاد و مصقله) به سوی معاویه، فرار طرفداران بنی امیه به سوی شام، فرار مردم فریب خورده از مدینه (بحران سیاسی-نظامی)؛

۴) شورش مردم بصره (بحران سیاسی)؛

۵) شورش شهرهای مرزی (بحران سیاسی)؛

۶) شورش شهر مکه برای هماهنگ شدن همه مخالفان (بحران سیاسی)؛

۷) هجوم به مرزها (بحران نظامی)؛

۸) مخالفت های عایشه (بحران سیاسی-اجتماعی)؛

۹) اقدامات ابو موسی أشعری در کوفه (بحران سیاسی – اجتماعی)؛

۱۰) ماجرای حکمیت (بحران سیاسی-اجتماعی)؛

۱۱) به دست گرفتن آب فرات در صفین (بحران سیاسی-اجتماعی)؛

۱۲) قرآنها را بر سر نیزه گذاشتن (بحران سیاسی-اجتماعی)؛

۱۳) ناامن کردن راهها توسط فرماندهان معاویه (بحران سیاسی-اجتماعی)؛

۱۴) هجوم به مصر و تصرف آن (بحران سیاسی-اجتماعی)؛

۱۵) ترور شخصیتها و یاران امام (ع) مانند شهادت مالک اشتر در قلزم (بحران سیاسی-اجتماعی )؛

۱۶ ) فراری دادن و جذب کارگزاران امام (بحران سیاسی-اجتماعی)؛

۱۷) نفوذ جاسوسان برای انجام تبلیغات مسموم (بحران سیاسی-اجتماعی)؛

۱۸) تحمیل سه جنگ ناخواسته بر امام علیه السلام (بحران اقتصادی )؛

۱۹ ) پخش شایعات و دروغپردازی ها (بحران سیاسی)؛

۲۰ ) مخالفت و بیعت نکردن با امام علیه السلام (بحران سیاسی)؛

۲۱) غارت بیت المال توسط برخی از کارگزاران امام علیه السلام (بحران اقتصادی)؛

تاریخ اسلام سراسر گویای مظلومیت امیر المؤمنین (ع) و پیدایش انواع بحرانهای سیاسی، نظامی، اجتماعی و اقتصادی بر ضد حکومت عدل و حق است که توطئه گران داخلی و خارجی به آن دامن می زدند و دستهای شیطانی پنهان و آشکار آن را تقویت می کردند؛ می گفتند: با هرکس و هر حکومتی کنار می آییم، اما با حکومت بر حق امام علی (ع) هرگز، هر شیوه و روش حکومتی را می پذیریم، اما عدالت علوی را هرگز. آنان از اولین روز بیعت در تقسیم عادلانه موجودی بیت المال، برآشفتند که چرا باید همه طبقات مردم حقوق مساوی بگیرند و غلام تازه آزاد شده در کنار ارباب دیروز خود بایستد و دم از تساوی و عدالت بزند و به گونه ای مساوی حقوق خود را دریافت دارد.

سران بحرانها و قدرت طلبان بی تقوا، ابتدا از حضرت امیر المؤمنین (ع) تقاضای پست و مقام کردند و پیشنهاد تقسیم بیت المال را براساس امتیازات نژادی و قبیله ای دادند. چون سخنان حکیمانه و نورانی امام علی (ع) را در رد هرگونه تبعیض و امتیاز شنیدند، آن حضرت را تهدید کردند که شورش خواهند کرد و دست به آشوب و فتنه انگیزی خواهند زد.

آنان امام پرهیزکاران را نتوانستند با خود هماهنگ کنند و چون می دیدند که اجرای عدالت در تمام جوانب آن، منافع مادی و دنیایی آنها را تهدید می کند، انواع بحرانها را تدارک دیدند و هر روز در گوشه ای از کشور اسلامی، شورشی یا فتنه ای را سامان می دادند. آنانکه تا دیروز ادعا می کردند مسلمانند و در پی ارزشها تلاش می کنند، برای طرد و سقوط حکومت حق، با هر باطلی کنار آمدند و دست به هر جنایت و خیانتی آلودند. با سرمایه داران طماع قریش هم دست شدند و با ستمگران سیه پیشینه هم داستان گردیدند و انواع شورشگری و قتل و خون ریزی را طراحی کردند و تا آنجا برای رسیدن به قدرت و منافع مادی سقوط کردند که با یهودان نفوذی و یهودی زادگان منتظر فرصت به وحدت رسیدند.

بحران سازها در حکومت امیر المؤمنین (ع)

برای درک اهمیت مدیریت بحران در حکومت پنج ساله امام علی (ع)، باید عوامل بحران و افراد دست اندرکار شورشها، فتنه ها و بحرانها را شناخت و باید دانست که عوامل بحرانها از چه قوم و قبیله ای بودند، به کدام طبقه اجتماعی تعلق داشتند، گرایشهای فکری آنان چه بود و از کدام ویژگی نژادی یا فکری یا سیاسی برخوردار بودند که در برابر امام علی (ع) ایستادند و حکومت اسلامی را دچار بحران کردند. جالب این است که در خط شورشگری ها و بحران سازی ها، افراد بیگانه دیده نمی شد، از طرفداران دیگر ادیان خبری نبود. همه مسلمان و ادعای مصاحبت با رسول خدا را داشتند. در جنگ ها شرکت داشتند و نام مجاهد را یدک می کشیدند و با پنهان کاری و نیرنگ، توده مردم را فریب داده بر ضد امیر المؤمنین (ع) می شوراندند، که در این قسمت به برخی از سران بحران ساز اشاره می شود:

۱) اصحاب جمل مانند طلحه و زبیر و عایشه؛

۲) بنی امیه و سران تشنه قدرت آن که همواره در فکر به دست گرفتن قدرت بودند؛

۳) معاویه که ادعای حکومت بر جهان اسلام را داشت؛

۴) خویشاوندان امتیازطلب مانند زبیر؛

۵) استاندارانی که به شام گریختند، مانند زیاد بن ابیه و مصقله؛

۶) خویشاوندانی که بیت المال را غارت کردند، مانند عبید الله بن عباس. (بر مبنای آنچه که در نامه ۱۴ نهج البلاغه به آن اشاره دارد )؛

۷) دوستان خوب و مؤمنی که ابتکار نظامی و قدرت جنگاوری نداشتند و ضعیف برخورد کردند، مانند کمیل بن زیاد؛

۸) ناآگاهانی که آلت دست سیاستمداران مکار قرار می گرفتند، مانند کسانی که از قرآن ها بر بالای نیزه فریب خوردند؛

۹) کارگزارانی که به امام (ع) خیانت کردند، مانند ابو موسی اشعری که در آستانه جنگ جمل، مردم کوفه را از یاری کردن اما باز می داشت؛

۱۰) حافظان قرآنی که درک مسائل مهم سیاسی را نداشتند و در عمل، نیروهای آن حضرت را تضعیف کردند؛

۱۱) قاضیان و داورانی که عدالت اجتماعی آن حضرت را زیر سؤال بردند، مانند ابو موسی اشعری و شریح قاضی در کوفه؛

۱۲) قدرت طلبانی چون اشعث بن قیس که همواره با خودمحوری و غرور فرامین امام (ع) را نادیده می انگاشته و آتش فتنه ها را شعله ور می ساختند؛

۱۳) یهودیان نفوذی که منتظر فرصت بودند تا ضربه نهایی را وارد سازند؛ مانند مروان بن حکم یهودی تا آنجا نفوذ کرد که داماد عثمان و سپس منشی و همه کاره او شد؛

۱۴) بی تفاوتهایی که امام علی (ع) را تنها گذاشتند، مانند عبد الله بن عمر و سعد وقاص؛

۱۵) خانواده های اعدامی یا حد خورده هایی که کینه آن حضرت را در دل می پروراندند، مانند ولید، فرماندار سابق کوفه؛

۱۶) سرمایه دارانی که امام علی (ع) زمین و اموال تاراج کرده آنان از بیت المال را مصادره کرده و به محرومان برگردانده بود؛

۱۷) دنیاطلبانی که برای رسیدن به منافع شخصی، همه ارزشها را فراموش کرده و ادعا نمودند که حدیث غدیر از یادشان رفته است؛ … با اینکه در روز غدیر شاهد بیعت کردن مردم و رسول خدا (ص) با امام علی (ع) بود و خود نیز با آن حضرت بیعت کرده بود، اما در آستانه جنگ جمل وقتی امیر المؤمنین (ع) از او درخواست کرد تا مردم را هدایت کند و حدیث غدیر به یادشان آورد در پاسخ امام گفت: پیرمرد شده و حدیث از یادم رفته است؛

۱۸) جنایتکاران و آلوده دامنهایی که فکر می کردند اگر حکومت علوی استحکام یابد، آنها را مجازات خواهد کرد، و این ماجراها برای اولین بار در جبهه داخلی به وسعت همه تاریخ شکل می گرفت که بحرانی را پس از بحرانهای گذشته سامان می دادند و تا مجسمه عدالت را در محراب عبادت در خون خود رنگین نکردند، آرام نگرفتند.

روشهای مدیر