فایل پاورپوینت کامل اخلاق حرفه ای در پرتو سیره عملی حضرت عباس بن علی، ابوالفضل العباس (ع)

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل اخلاق حرفه ای در پرتو سیره عملی حضرت عباس بن علی، ابوالفضل العباس (ع) – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل اخلاق حرفه ای در پرتو سیره عملی حضرت عباس بن علی، ابوالفضل العباس (ع) شامل 120 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل اخلاق حرفه ای در پرتو سیره عملی حضرت عباس بن علی، ابوالفضل العباس (ع) گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل اخلاق حرفه ای در پرتو سیره عملی حضرت عباس بن علی، ابوالفضل العباس (ع) با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل اخلاق حرفه ای در پرتو سیره عملی حضرت عباس بن علی، ابوالفضل العباس (ع) از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل اخلاق حرفه ای در پرتو سیره عملی حضرت عباس بن علی، ابوالفضل العباس (ع) با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل اخلاق حرفه ای در پرتو سیره عملی حضرت عباس بن علی، ابوالفضل العباس (ع) را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اخلاق حرفه ای در پرتو سیره عملی حضرت عباس بن علی، ابوالفضل العباس (ع) :

مقدمه

در همه جوامع بشری همواره آگاهی و بصیرت، مسئولیت پذیری و وظیفه شناسی و آموزه هایی مانند اینها همواره مهم ترین مسائلی هستند که انسانها در زندگی خود با آنها رو به رو بوده و خواهند بود و بطور حتم بدون ساری بودن آموزه ها و پودمانهای مهم اخلاقی تداوم و پیشرفت همه جانبه جوامع بشری محقق نخواهد شد و کاخ فرهنگی آدمیان رو به زوال خواهد گذاشت و هر کس در هر جایگاهی که باشد، چنانچه در اجرای وظایف و مسئولیت های خود کوتاهی کرده و یا از انجام آنها خودداری نماید، به همان اندازه از مقام والای انسانیت سقوط کرده و به سمت پستی و بی ارزشی حرکت می کند؛ چرا که با هر تخلف و گریز از مسئولیتی، ضربه ای مهلک بر پیکر جامعه و در اصل بر پیکر شخص مسئولیت گریز وارد می شود.

بر همین اساس است که خداوند متعال فساد جوامع بشری را ناشی از عملکرد بد خود افراد جامعه می داند(روم، آیه ۴۱). و سعادت انسان ها را هم ناشی از کسب کمال و احسن تغییر در حالات درونی و بینش و بصیرت آدمیان قلمداد میکند. گزینش فرستادگان خدا از میان انسانها از آن روست که بتوانند سرمشق برای امتها باشند، چرا که مهم ترین و مؤثرترین بخش تبلیغ و دعوت پیامبران، دعوتهای عملی آنهاست. آنها باید اسوه ناس و قدوه خلق باشند(مکارم شیرازی، ۱۳۷۸، ۲۶۳/۱۷). میزان اثرگذاری الگوهای عملی بر روحیه و کردار و رفتار انسانها، برای همگان آشکار است، چون با دیدن کارکرد و رفتار الگوها و دستاوردهای مثبت و عینی آن در زندگی فردی و اجتماعی الگو، انگیزه و تمایل برای پیروی از آنها در افراد به وجود می آید و فرد سعی خواهد کرد برای بهره مندی از آن دستاوردهای مثبت، خود را ملزم به پیروی از آن الگوها کند. از نظر روان شناختی، تأیید شده که چنانچه الگوها و اسوه ها دست یافتنی و ملموس وعینی باشند، افراد زودتر تحت تأثیر قرار میگیرند، کما اینکه در جهان امروز هم از این روش استفاده میکنند و حتی اسوه های کاذبی در عرصه های هنری، ورزشی و غیره میسازند و در قالب این الگوها و اسوه ها، افکار و سبک زندگی و در بعد اقتصادی، کالاهای خود را تبلیغ و ترویج میکنند. این راهکار جهانی، میزان تأثیرگذاری اسوه در افراد جامعه را میرساند و تأیید میکند که پرداختن به اسوه، سریع ترین و طبیعیترین و مؤثرترین راه تربیت عملی است. بنابراین، برای هدایت افراد به سمت تربیت اسلامی،بیان مطالب در قالب زندگی و رفتار اسوه ها، مؤثرتر است. خداونددر آیات مختلف، حضرت رسول اکرم (ص) و حضرت ابراهیم (ع) را اسوه حسنه معرفی و در آیه ۱۱ و ۱۲ سوره تحریم از حضرت مریم، به عنوان زن برتر و اسوه ایمانی، یاد میکند. در جایجای قرآن نیز از سبک زندگی و اندیشه های پیامبران و اولیای الهی و انسان های حکیم یاد شده است ؛ چنان که خداوند برای بیان کلمات حکیمانه خود به سخنان لقمان حکیم استناد میکند. در حالی که خودش، منشأ همه خیرها و فضایل و خوبیهاست و دیگران هرچه دارند از منبع فیض الهی گرفته اند.

حضرت عباس ابن علی ابوالفضل العباس (ع) که محبوب ترین چهره درخشان کربلا و اسوه سجایای اخلاقی برای عموم انسانهای آزاده است می تواند بعنوان یکی از بهترین الگو های مناسب اخلاقی و تربیتی معرفی گردد؛ چرا که مجد و شرف از هر سو که بنگرید آقا ابوالفضل (ع) را در بر گرفته است، از جهت نسب، پدر بزرگوارشان سید الحکما و امام العرفا امیرالمومنین امام علی (ع)، فخر عالم امکان و شاه ولایت، وصی نبی مکرم اسلام حضرت محمد مصطفی (ص) هستند و مادر بزرگوارشان بانوی پاک و با عظمت، حضرت فاطمه ام البنین (س)، و برادران آن جناب، سیدین شباب اهل الجنه، امام حسن مجتبی (ع) و امام حسین (ع) می باشند(افروغ، محمد رضا،۱۳۹۰، ص ۱۳). ایشان در دامان عجوبه خلقت، صدای عدالت انسانی پیشوای آزادگان عالم امام علی (ع) و مادر گرامی اشان که از نوادر روزگار خویش بودند به گونه ای پرورش یافتند که به مظهر ادب، غیرت، ایثار و شجاعت، بدل گشتند. امام علی (ع) درباره دانش اندوزی فرزند گرامی شان آقا ابوالفضل (ع) می فرمایند: همانا فرزندم عباس، در کودکی علم آموخت و به سان فرزند کبوتر که از مادرش، آب و غذا می گیرد، معارف را از من فرا گرفت (مجلسی، محمد باقر،۱۳۶۲ش، ۱۳۸/۴۵).

طرح مسئله

ایمان و اعتقاد به اینکه همواره در محضر خداوندگاری عالم، عادل و قادر هستیم که روزی همه اعمال و افکارمان را مطابق با استعدادها و امکاناتی که به ما عنایت فرموده است، ارزیابی خواهد کرد و به ما پاداش یا کیفر عادلانه عنایت می فرماید، نقش بسیار مهمی در بازدارندگی ما از خطا ها به خصوص لغزش هایی که یک سوی آنها مردم هستند مانند خیانت در امانت، دروغگویی، رشوه خواری، کم فروشی، کم کاری، مسئولیت گریزی و…دارد. افراد یک جامعه بیشتر به واسطه ایجاد روابط سالم اجتماعی از قبیل ایثارگری، راست گویی، مهرورزی و مانند اینها با یکدیگر ارتباط برقرار می کنند تا بتوانند نیازهای گوناگون اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، فکری، هنری، بهداشتی و امنیتی خود و دیگران را بر طرف کنند. هر عمل نیک و هنجار پسندیده ای که گره ای از مشکلات بشری را باز کند در حقیقت یکی از ارکان ضروری شکل گیری جوامع و تمدن بشری خواهد بود.

بنابر این آحاد جامعه بشری باید مبنای همه روابط خود را بر پایه صدق و راستی، مسئولیت پذیری، امانتداری، مهرورزی و عشق به همنوع قرار دهند تا تمدن و جامعه ای رشید و بالنده داشته باشند و همواره روابط بین آنها رو به رشد و تعالی باشد.

شاید این پرسش مطرح شود که علت پرداختن به بحث اخلاق حرفه ای و تاثیر پذیری آن از سیره بزرگان و معصومین (ع) چیست؟ در پاسخ به این سئوال باید خاطر نشان ساخت که اولا: اگر ما ارتباط بین خود و خلق را اصلاح کنیم بطور قطع رابطه بین ما و حضرت خالق اصلاح خواهد شد و ثانیا: در عاقبت کار خوشبختی از آن کسی خواهد شد که در پی خوشبختی دیگران باشد. بنابر این با توجه به آنچه بیان شد چند پرسش اساسی و بنیادین در ارتباط با اخلاق حرفه ای مطرح می گردد:

۱. آیا بصیرت و آگاهی نقش مهمی در عملکرد ما در خلال زندگی دارد؟

۲. آیا مفاهیمی چون امانتداری و مسئولیت پذیری از سوی عقل و دین توصیه و تبیین شده اند؟

۳. میزان عبرت آموزی ما از اوصاف و سیره صلحا و بزرگان نقشی در سعادت و شقاوت ما دارد؟

مفهوم شناسی اخلاق حرفه ای

اخلاق حرفه ای یکی از مسائل اساسی همه جوامع بشری است. در ابتدا مفهوم اخلاق حرفه ای به معنای اخلاق کار و اخلاق مشاغل به کار میرفت. امروزه نیز عده ای از نویسندگان اخلاق حرفه ای، از معنای نخستین این مفهوم برای تعریف آن استفاده میکنند. اصطلاحاتی مثل (work ethics) یا (professional ethics) معادل اخلاق کاری یا اخلاق حرفه ای در زبان فارسی است.

اخلاق حرفه ایی عبارت است ازمجموعه ای از قوانین که در وهله اول از ماهیت حرفه و شغل به دست می آید؛ به عبارت دیگراخلاق حرفه ای، یک فرایند تفکر عقلانی است که مجموعه ای از کنش ها و واکنشهای اخلاقی پذیرفته شده است که از سوی سازمانها و مجامع حرفه ای مقرر می شود تا مطلوب ترین روابط اجتماعی ممکن را برای اعضای خود در اجرای وظایف حرفه ای فراهم آورد. همچنین گفته شده رفتاری متداول در میان اهل یک حرفه است و یا مدیریت رفتار وکردار آدمی هنگام انجام دادن کارهای حرفه ای است. بنابر این با توجه به آنچه بیان شد، مبانی اخلاق حرفه ای و انتظارات اجتماعی عبارتند از: ۱. ادب و نوع دوستی ۲. وفاداری ۳. احساس مسئولیت پذیری ۴. صداقت و راستگویی ۵. انصاف و برابری ۶. امانتداری ۷. پرهیز از خود محوری ۸. آگاهی و دانش مرتبط ۹. شجاعت کاری ۱۰. کاردانی و مدیریت (قراملکی، احد فرامرز، ۱۳۹۵، ص ۵۴).

۱. پرورش در دامان مکتب علوی

حضرت ابوالفضل العباس (ع) از روزی که چشم به جهان گشودند، امیرالمومنین امام علی (ع)، امام حسن مجتبی کریم اهل البیت (ع) و حضرت ابی عبدالله الحسین سید الشهدا (ع) را در کنار خود دیدند و از سایه مهر و عطوفت آنان و از چشمه سار دانش و فضلیتشان بهره ها بردند (محمودی، عباسعلی،۱۳۸۹،ص ۵۷). آقا ابوالفضل (ع) پرورش یافته خاندان عصمت و طهارت و جامع فضائل و خصال نیکوی انسانی اند، چرا که مجد و شرف از هر سو مقام و مناقب شخصیتی ایشان را احاطه کرده است ؛ پدر بزرگوارشان، شاه ولایت و یعسوب الدین امام اول شیعیان امام علی (ع) و مادر بزرگوارشان بانوی پاک و با عظمت، حضرت فاطمه ام البنین (س)، و برادران آن جناب، سیدین شباب اهل الجنه، امام حسن مجتبی (ع) و امام حسین (ع) می باشند.

ایفای نقش و تکلیف حضرت عباس ابن علی، ابوالفضل (ع) در ۳۴ سال زندگی در دفاع از حریم امام و امامت و خضوع در برابر ولایت الله و ولایت امام عصر خویش منبعث از ایمان باطنی و بصیرت دینی است (امینی،۱۴۰۳، ج ۷:۴۲۹). قوت ایمان و استواری در راه خدا یکی از بارزترین ویژگی های حضرت عباس (ع) است. آن مرد الهی که در دامان ایمان و مرکز تقوا پرورش یافته بود، چنان تقوا و ایمان با روح و روان و تمام وجود او عجین شده بود که وی را به یکی از بزرگان تقوا و توحید مبدل ساخت (ابطحی، ۹۹:۱۳۹۱).

تربیت آقا ابوالفضل (ع) در دامان پدری معصوم و مادری نیکو خصال از وی عبد صالح و مومن متعهد ساخت. از سجده های طولانی و کثرت نماز عباس (ع) در روایات سخن به میان آمده و آثار سجده بر جبین او ظاهر گشته و مصداقی از این آیه قران بود “سیماهم فی وجوهم من اثرالسجود” بود (فتح: ۲۹) ابوالفرج اصفهانی در باره این نوع رفتار عبادی و وفاداری حضرت عباس (ع) نقل های درس آموزی بیان نموده است (ابوالفرج اصفهانی،۱۳۷۸، ۵۴-۱۵۳) افزون بر قوت ایمان و عمق بینش دینی عباس (ع) وی در فراگیری علم و دانش سرآمد بود، زیرا در مکتب علم و دین حضرت علی (ع) درس آموخت. تعبیر: “زق العلم زقا “که در برخی نقل ها آمده است، اشاره به این حقیت دارد که تغذیه علمی او از همان دوران کودکی بوده است. مقام فقهی او بالا بوده و نزد راویان مورد وثوق به شمار می رفت و دارای پارسایی فوق العاده بود. نظر برخی از دانشمندان در مورد وی چنین است عباس (ع) از فقیهان و دین شناسان اولاد ائمه بود و عادل ثقه با تقوا و پاک بود(رضایی چناری، ۱۳۸۸، چ سوم : ۲۹ – ۲۸).

سیدنا و مولانا ابوالفضل العباس (ع) در روزهای کودکی و نوجوانی، از دانش و بینش، گفتار الهی و رفتار آسمانی پدر گرانقدرشان امام علی (ع) بهره میگرفتند و به تکامل و پویایی میرسیدند تا در آینده، نخل بلند قامت استقامت و سنگربان حماسه و مردانگی و الگویی بی بدیل برای تشنگان فضل و ادب باشند.

حضرت ابوالفضل العباس (ع) نه تنها در قامت رشید بود و توانمندی و قوای جسمی بالایی داشتند، بلکه از نظر کمالات و سجایای روحی و اخلاقی، جلوه های انسانی، خرد و دانش و حکمت نیز در اوج کمال وقله های رفیع انسانی بودند و بعد از برادران بزرگوارشان آقا امام حسن و آقا امام حسین (علیهما السلام) در میان همه جوانان و رجال اهل بیت (ع) بی نظیر بودند.

۲. خصائص و مناقب آقا ابوالفضل (ع)

مسلم است که فضل مقام تفضیل و مدح است و در لغت به معنای زیادتی و مزیت در چیزی است که خود مظهر کمال است، مثل علم که افضل و اشرف همه فضایل است، چرا که آن مطلوب و مرغوب است و در تمامی ملل و مذاهب تقرب به خداوند منوط به علم است و نزد عوام و خواص محبوب و ممدوح می باشد. یقینا فضیلت به علم و عمل است و سید و سرور ما آقا ابوالفضل (ع) چون در علم و عمل ممتاز بودند مشهور به ابوالفضل (ع) گشتند. آقا ابوالفضل (ع) از اکابر و افاضل فقها و علماء اهل البیت (ع) هستند و واضح است که آنکه در پرتو آفتاب ولایت و در مکتب امامت حضرت امام حسن (ع) و حضرت ابی عبدالله (ع) تربیت شده و کسب علم و نورانیت نموده است، درک مقام و منزلتش از سوی ما رعیت ممکن و میسر نیست (کلباسی، محمد ابراهیم، ۱۳۸۴،ص ۱۷۵).

۱.۲. دانش و بصیرت

بصیرت در لغت، به معنای عقیده قلبی، شناخت، یقین، زیرکی و عبرت آمده (لسان العرب، ابن منظور،۱۳۷۸، ۴۱۸/۲) و در اصطلاح، عبارت است از قوه ای در قلب شخص، که به نور قدسی منور بوده، به وسیله آن حقایق اشیا و امور را درک می کند؛ همان گونه که شخص به وسیله چشم، صور و ظواهر اشیا را می بیند. برخی گفته اند: شناخت روشن و یقینی از دین، تکلیف، پیشوا، حجت خدا، راه، دوست و دشمن، حق و باطل، «بصیرت» نام دارد(محدثی، جواد، ۱۳۸۱، ۲۵۵). چنانچه حضرت امیر(ع) از رزمندگان راستین با این صفت یاد می کند که: «بصیرت های خویش را بر شمشیرهایشان سوار کردند. یعنی اگر در میدان نبرد تیغ می زدند از روی بصیرت بود». حضرت ابوالفضل (ع)، زورق نشین دریای بی کران معرفت بود، به سان ماه تابان از خورشید وجود پدر، نور می گرفت و با فراستی چشم گیر و دقتی فراران، خوشه چین خرمن حقایق بود.

در یکی از زیارتنامه های آن حضرت بصیرت و آگاهی بی نظیر ایشان چنین آمده: شهادت می دهم که تو با بصیرت در کار و راه خویش رفتی و شهید شدی و به صالحان اقتدا کردی. (کاشفی، ملا حسین، ۱۳۷۵، ص ۲۴۳) تعبیر “زق العلم زقا” که در برخی نقلها آمده است اشاره دارد به این معنا که مقام فقاهت آقا ابوالفضل (ع) بسیار بالا و نزد راویان مورد وثوق به شمار می آید؛ تعبیر برخی دانشمندان در باب آقا چنین است، عباس (ع) از فقیهان و دین شناسان اولاد ائمه بود و عادل، ثقه، تقوا و پاک بود(محدثی، ۱۳۶۵، ص ۱۶۵). و یا به تعبیر مرحوم قاینی: عباس (ع) از بزرگان و فضلای فقهای اهل بیت بودند، بلکه او دانای استاد ندیده بود(ربانی، علی، ۱۳۸۵، ص ۲۰۸).

۲.۲. زهد و تقوا

صفات انسانی و پسندیده در رشته زنجیری بی انتها بهم پیوسته اند و بعضی بر بعض دیگر نشانه و گواهند، از عالیترین حلقه های این زنجیر، زهد و تقواست. شهدای کربلا دارای مقام تقوا، حریت و زهد بودند و سید ایشان آقا ابوالفضل (ع) در این باب مقامشان اظهر من الشمس است (کلباسی، محمد ابراهیم، ۱۳۸۴، ص ۱۶۲)، آنان از رقیت حرص و طول امل در دنیا و سایر شهوات نفس آزاد بودند و الا قدم به دائره شهادت و فداکاری نمی گذارند. خداوند متعال در قرآن کریم می فرماید: “و اما هر آن که از مقام پروردگارش ترسید و نفس خود را از هواهای نفسانی حفظ نمود همانا بهشت جایگاه و ماوای اوست ” (نازعات، آیه ۴۱).

شهدا و حواریین حضرت سید الشهدا (ع) دارای مقام عبودیت حقیقه بودند (همان، ۱۶۳)، و حال آقا ابوالفضل در این خصوص واضح است کسیکه امام معصوم (ع) حضرت سید الشهدا، به او فرمودند: «بنفسی انت»، جانم فدایت. و البته ایشان خدام الحسین بودند و آقا امام حسین (ع) محبوب حضرت حق تعالی (افروغ، محمد رضا،۱۳۹۰،ص ۱۶- ۱۵). آقا ابوالفضل (ع) مقام عبدالله بودن را به تمام معنا در کنار مولایشان ابی عبدالله به تصویر کشیدند؛ چرا که از رقیت نفس رستند و با اراده حق پیوستند. و بقول امام سجاد (ع) از آنچه که خداوند امر فرموده سر پیچی نمی کنند و به آنچه خداوند فرمان داده است عمل می کنند (صحیفه سجادیه، ص ۸۷).

۳.۲. بخشش و ایثار

ابوالفضل العباس (ع)، سخی ترین افراد بعد از پدر و برادرانش بودند، همانطور که خون قلب مطهرشان را در راه امام حسین (ع)، نثار کردند. او متخلق به اخلاق عظیم نبوی بود و البته خداوند متعال دوست و یاور اهل اخلاق است. آقا امان زمان (عج) می فرمایند: “سلام بر عباس بن علی (ع) که جانش را در راه مواسات با برادرش تقدیم نمود و دنیایش را برای بدست آوردن آخرتش صرف نمود و جانش را برای حفاظت حسین (ع) فدا کرد”(مقرم، عبدالرزاق، ۱۴۱۱ق، ص ۵). در باب ایثار و از خود گذشتگی آقا ابوالفضل (ع) همین بس که محدثی از مقتل خوارزمی نقل کرده است که «از سه روز مانده به عاشورا که هیچ در خیمه ها نبود عباس بن علی (ع) اگر جرعه ای آب در خیام داشت به کودکان می نوشانید و خود تشنه بود و عطشان» (محدثی، ۱۳۶۵، ج ۲، ص ۲۹).

قرآن کریم درآیه شریفه «وعباد الرحمن الذین یمشون علی الأرض هونا وإذا خاطبهم الجاهلون قالوا سلاما» و آیات بعدی آن می فرماید: «بالاترین افتخار و درجه ای که یک انسان میتواند کسب کند همین مقام عبادالرحمن است»، خداوند پیامبر (ص) را به عنوان عبدالله معرفی میکنند و در تجلیل از برخی پیامبران، آن ها را عبدصالح مینامند. شهدای کربلا و بویژه حضرت عباس (ع)، نماد و مصداق بارز و اکمل عبادالرحمان بودند و لذا عبادالرحمن افرادی هستند که تمام وجودشان در راه اطاعت و اراده خداوند است و تمام حرکات، سکنات، قیام و قعودشان چیزی جز خدا را نمیپذیرد؛ این ویژگیها در صحنه کربلا و در شخصیت های آن نمود و بروز تمامی داشت. حضرت عباس (ع) در برابر دشمنان بسیار عبوس و خشمگین بودند اما در برابر جبهه خودی، مهربان و دلسوز، با ایثار و فداکار، اهل قیام و قعود و تلاوت قرآن، پا به پای ولی و امام خود و چنین ویژگیها و صفاتی، مسئله ای است که میتواند برای جوان امروزی نیز الگو باشد. و بالاخره باید گفت حضرت ابوالفضل (ع) به علت بخشندگی نهادینه شده در وجودشان به پدر فضل و بخشش نامیده شدند و در عین حال صفاتی مانند تبعیت از رهبر و اطاعت پذیری و شجاعت را همراه با رشادت داشتند و این صفات باطنی بود که قدرت جسمانی آقا ابوالفضل (ع) را در خدمت دین و اهداف دینی ایشان قرار داد.

۴.۲. شجاعت

شجاعت در چهار چوب صحیح خود، یک کار بدنی و جسمانی نیست، بلکه خصلتی از خصال نفس و مزیتی از مزایای ایمان است. شجاعت آقا ابوالفضل (ع)، بمثابه بیان طرز فکر و بمنزله عمل تاشی از اراده است، زیرا محور شجاعت، دفاع از حق و ایمان به نیکی است (جرداق، جرج، ۱۳۷۶، ص ۱۰۹). این خبر مشهور است که هیچ قهرمانی در میدان بسراغ عباس بن علی (ع) نیامد که پا برجا بماند و هیچ اسب سواری در برابر او نتوانست استقامت ورزد، او چون از مرگ نمی ترسید، از هیچ جنگجو و قهرمان مشهوری در قدرت و زور، واهمه و باکی نداشت، و بلکه مسئله مرگ اصولا به ذهن آقا (ع) هم در هیچ میدانی خطور نمی کرد. مارد بن صدیف ثعلبی از قهرمانان بی پروا و به قولی نخراشیده دشمن بود، که با آن همه تبلیغ کاذب که سپاه عمر سعد درباره او روا داشت در یک لحظه کوتاه و با نیزه خودش به دست یداللهی سیدنا و مولانا ابوالفضل عباس (ع) به درک واصل شد و دنیایی از رعب و وحش در سپاه کفار انداخت (رضایی، عزیز، ۱۳۸۸، ص ۱۸۶). و البته فروانند آنها که مدعی قدرت و زور بودند و به دست با عظمت حضرت باب الحوائج (ع) به خاک مذلت افتادند همچون: صفوان بن ابطح، عبدالله بن عقبه غنوی، طاویه و…(همان، ص ۱۸۷).

بیرجندی در کتاب کبریت احمر، می گوید: در یکی از روزهای جنگ صفین، جوانی از لشگر علی (ع) وارد میدان شد در حالیکه بر صورتش نقابی بود و از پیکرش آثار شجاعت و شکوه و هیبت می بارید، ترس و وحشت شامیان را فراگرفت و همگان محو تماشای آن جوان بودند و آن جناب شیر بیشه توحید حضرت عباس بن علی (ع) بود(آیتی، محمد باقر،۱۳۸۶، ص ۷۴).این روایت مشهور است که تا شش مرتبه لشگر کفار هجوم آوردند تا که نگذارند آقا ابوالفضل (ع) آب بر دارند و آن جناب متوجه دفع آنان شد و سرانجام آنها را از کنار شریعه دور ساختند و به چابکی مشک آب را پر کردند(کلباسی، محمد ابراهیم، ۱۳۵۹ق، ص ۱۸۴). و البته این روایت سیخ طریحی را در کتاب المنتخب نباید از یاد برد که گفته است: «عباس بن علی (ع)، در جنگها با پدرش علی (ع) شرکت داشت و با شجاعت مبارزه می کرد و مثل شیری بود که تا دشمنش را بر زمین نزند، آرام نمی گیرد» (طریحی، فخرالدین، ۱۴۲۴ق، ص ۱۸۹).

۵.۲. عصمت و پاکدامنی

و اما عصمت و پاکدامنی که از امتیازات منحصر بفرد در خاندان نبوی و علوی است، مقام عصمت مراحلی دارد که جنبه اعلای آن مختص حضرت خاتم الانبیا (ص) و امامان هدی (ع) است و سایر مراتبش برای سایر پیامبران و ابرار و اخیار می باشد. قول امام معصوم (ع) بی شک حجتی عظیم و گواهی محکم است، اینکه امام حسین (ع) که ۲۳ سال از حضرت قمر بنی هاشم (ع) بزرگتر هستند، خطاب به ایشان می فرمایند: «بنفسی انت یا اخی! من بفدایت شوم ای برادرم عباس (ع)». دال بر این است که امام معصومی مثل آقا امام حسین (ع) که اهل غلو نیست هیچگاه به افراد عادی نمی فرمایند جانم بفدایت؛ یا اینکه امام صادق رئیس مذهب جعفری (ع) خطاب به حضرت قمرالعشیره (ع) می فرمایند: «با شهادت تو به اسلام هتک حرمت شد»، نشانه این است که حرمت عباس (ع)، یعنی حرمت اسلام و کسی که حرمتش مساوی با حرمت اسلام باشد قطعا دارای مقامی اعلی در ساحت دین است. و اینکه آقا امام سجاد (ع) می فرمایند: “خداوند برای عمویم عباس (ع) درجه ای قرار داده که جمیع شهداء بر و بحر عالم از اولین تا آخرین مجموعا هر چه هستند آرزو می کنند مقام او را و غبطه می برند» (مازندرانی، صالح، ۱۳۶۷، ج ۱۲، ص ۴۱۲). و لذا آنچه بیان شد همه ادله ای متقن و محکم از میان بی شمار دلایلی است که می تواند بر مقام عصمت سید نا و مولانا ابوالفضل العباس (ع) گواه باشد.

و فراموش نشود که امام باقر (ع) فرمودند: به خاطر هفت نفر خداوند زمین را خلق کرد و به مردم روزی داد و باران رحمت بر آنان فرستاد و آن بزرگواران عبارتند از: سلمان، ابوذر، عمار، حذیفه، عبدالله بن مسعود و مقداد بن اسود، آنها کسانی هستند که به فاطمه (س) و علی (ع) به عنوان امامشان سلام کردند(مفید، ۱۳۸۰، ص ۵). و کلام گهر بار امام باقر (ع) همانند بیان حضرت سید الشهداء (ع) است که فرمودند: ندیدم اصحابی را با وفاتر و بهتر و نیکوتر از اصحاب خودم و شکی نیست که امام صادق (ع) این فرمایش جدشان آقا امام حسین (ع) را در تعریف اصحابش جهت خواص و مخلصین می دانند و آن را گواهی بر عظمت بی نظیر آن ابرار و صالحان می دانند(مجلسی، محمد باقر، ۱۳۷۸، ج ۴۵، ص ۷۰).

۳. مولفه های اخلاق حرفه ای در سیره آن جناب

برمبنای اخلاق اسلامی ملاک نهایی اخلاق، خداست و هر رفتاری که مقرب به او باشد، فضیلت است و هر رفتاری که مبعد از او باشد، رذیلت است. او میپرسد، اما پرسیده نمیشود. هدف نهایی تخلق، تقرب به اوست و چنین ملاکی هم حسن فعل را تأمین و هم حسن فاعلی را تضمین میکند. رتبه بندی مولفه های اخلاق حرفه ای در امور مدیریتی و روابط اجتماعی را می توان به ترتیب شامل ۱. ادب و نوع دوستی ۲. وفاداری ۳. احساس مسئولیت پذیری ۴. صداقت و راستگویی ۵. انصاف و برابری ۶. امانتداری ۷. پرهیز از خود محوری ۸. آگاهی و دانش مرتبط ۹. شجاعت کاری ۱۰. کاردانی و مدیریت (قراملکی، احد فرامرز، ۱۳۹۵، ص ۵۴).

همانطور که بیان شد در سیره عملی و اخلاقی آقا ابوالفضل (ع) تمامی مولفه های اخلاقی که به عامل عبودیت که برترین و مهمترین هدف بحث اخلاق حرفه ای است، به اکمل ممکن به کمال رسیده اند. ما در اینجا پنج مولفه مهم و اساسی در اخلاقی حرفه ای متجلی در سیره آقا ابوالفضل را بررسی می کنیم.

۱.۳. ادب و نوع دوستی

یکی از ارزش های والای انسانی و اسلامی، رعایت ادب و