فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی شامل 73 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی :

اشاره

در جلسات گذشته، این بحث مطرح شد که حرکت تکاملی انسان در گرو ادراک آگاهانه نسبت به مبدأ و معاد و توجه به وظایفی است که انسان در بین این دو نقطه باید عهده دار شود تا بتواند به سعادت ابدی نایل گردد. ولی هم عوامل طبیعی باعث می شوند که انسان از این توجه غافل شود و هم عوامل غیرطبیعی، عوامل اجتماعی و یا حتی عوامل نامحسوس و نامرئی. و ریشه همه انحرافات و لغزش ها و سقوط ها هم همان «غفلت» است

.

عوامل ایجادکننده غفلت از خدا

در یک کلمه، تمام تعالیم دینی و وظایفی که خدای متعال برای انسان تعیین فرموده است، همه به نحوی غفلت زدا هستند و باعث می شوند که انسان از عواملی که موجب غفلت می شود رها گردد تا بتواند در مسیر صحیح قرار بگیرد. برای تبیین این بحث، از دو روش می توان استفاده کرد؛ یکی این که با فکر و تعقّل وارد شویم و ببینیم چطور می شود که آدم غافل می شود و چطور می شود که توجه پیدا می کند. صرف نظر از آنچه در کتاب و سنّت اهل بیت پیامبر علیهم السلام در این باره وارد شده، تا حدی با فکر و عقل خودمان هم می توانیم جواب این سؤال را به دست بیاوریم. خداوند عقل را به آدمی زاد داده است تا از آن استفاده کند. یکی از بهترین موارد استفاده اش هم همین جاست

.

قبلاً اشاره کرده ایم که معمولاً انسان غفلت مطلق ندارد؛ این جور نیست که آدم از همه چیز غافل باشد، بلکه این همه مذمّتی که از غفلت شده، از غفلت نسبت به چیزهایی است که باید به آن ها توجه داشته باشد. در واقع، آنچه موجب می شود که انسان غفلت کند از آنچه باید بدان توجه داشته باشد، توجه به چیزهای دیگری است. شما در تجربه های عادی و روزمره خودتان هم می توانید این تجربه را داشته باشید: تا وقتی به گوینده ای توجه می کنید، از خیلی چیزهای دیگر غافلید، حتی غافلید از این که پهلوی چه کسی نشسته اید، یا در کجا هستید؛ چون توجهتان معطوف به یک نقطه است. بر عکس، اگر عاملی باعث شد که توجه شما معطوف به چیز دیگری بشود؛ مثلاً یک مسأله خانوادگی، مشکل شخصی، وضع اقتصادی یا اجتماعی، هرچند در این جا نشسته باشید، ولی اصلاً متوجه اطراف خود یا مدت زمانی که می گذرد نمی شوید. این معنایش آن است که انسان در هر زمانی می تواند به مسائل مختلفی توجه پیدا کند. اگر توجهش به چیزی متمرکز شود، از چیزهای دیگر غافل می گردد. البته این که انسان در آنِ واحد می تواند به چند چیز توجه داشته باشد، مسأله ای است که روان شناسان درباره اش بحث کرده اند و چیزهایی هم گفته اند که از بحث ما خارج است. در مجموع، اگر توجه انسان در یک چیزی متمرکز شود از چیزهای دیگر غافل می گردد

.

حال، اول باید بدانیم که به چه چیزهایی باید توجه کنیم؛ از چه چیزهایی نباید غافل شویم. در این باره قبلاً بحث کردیم: «رَحم اللهَ امرءً عَلِم مِن اینَ و فی اینَ و الی این.» باید به آغاز و انجام و مسیر راهی که باید طی کنیم تا به سعادت برسیم توجه داشته باشیم؛ یعنی به خدا و قیامت و به وظایفی که در مقابل خدا داریم. به هر چیز دیگری توجه کنیم و در آن متمرکز بشویم، ما را از این ها غافل می کند. چگونه انسان می تواند به چیزی توجه پیدا کند و در آن متمرکز شود؟ یک سلسله عوامل طبیعی اقتضای این کار را دارند؛ همان عواملی که مقتضای غرایز حیوانی ما هستند: گرسنگی، تشنگی و نیازهای زندگی، چه آن ها که مستقیما مورد رغبت و توجه انسان قرار می گیرند و چه آن ها که غیرمستقیم مورد توجه قرار می گیرند؛ مثلاً، برای این که ما غذایی تهیه کنیم، باید پول داشته باشیم و برای تهیه پول، باید کار کنیم. توجه به این مسائل موجب می شود که انسان از خیلی چیزها غافل بماند. این ها یک سلسله عوامل طبیعی هستند که با برخی انگیزه های درونی و عوامل روان تنی مشترکند؛ گرسنه شدن، تحریک احساسات و غرایز به ضمیمه عوامل خارجی و شرایط محیط آدم از این جمله هستند. گاهی انسان چیزهایی را می بیند یا می شنود که توجه او را به خود جلب می کند. وقتی توجهش به سوی آن ها متمرکز شد، از چیزهای دیگر غافل می ماند. بعضی از این چیزها آن چنان انسان را در خود متمرکز می کنند که از آن هدف اصلی باز می دارند، به طوری که بازگشتش به آن هدف و رها شدنش از این عوامل مشکل است. خدا این چیزها را برای ما حرام کرده است. نمونه بارزش مسکرات العیاذ بالله باعث این می شوند که انسان عقلش زایل گردد و دیگر نتواند به مبدأ و معاد توجه پیدا کند. یا مثلاً لهو و غنای حرام، موسیقی های مبتذل و چیزهای از این قبیل: «و مِنَ الناسِ من یشتری لهوَ الحدیثِ لیُضلَّ عَن سبیلِ اللّهِ بغیرِ علمٍ.» (لقمان: ۶) گاهی انسان آن چنان توجهش به بعضی چیزها معطوف می شود که همه چیز را فراموش می کند، تحریم این چیزها به خاطر همین بوده است که ما مبتلا به غفلت هایی نشویم که خروج از آن ها مشکل یا بعید است. اما بعضی چیزهای دیگر در این حد نیستند

.

عوامل ایجادکننده توجه به خدا

ممکن است انسان به غفلت هایی مبتلا بشود، ولی اگر حواسش جمع باشد؛ از قبل خودش را آماده کرده باشد، نه تنها در دام نمی افتد، بلکه ممکن است از همان شرایط هم استفاده مطلوب بکند. چیزهایی که حرام نیستند، اما می توانند موجب غفلت انسان بشوند مانند آجیل. این ها حرام نیستند، اما اگر انسان دنبال این باشد که غذای لذیذی بخورد، آجیلی بخورد، بگوید، بخندد، به سرگرمی مشغول بشود، این ها زمینه ای فراهم می کنند که اگر مدتی بگذرد، چه بسا انسان نمازش را هم فراموش کند. حرف های لغو از جمله اشتغالاتی است که به حد حرمت نمی رسد، اما زمینه را فراهم می کند که انسان بلغزد

.

بنابراین، این ها حرام نیستند، ولی اگر انسان از قبل خودش را آماده نکرده باشد، به دام غفلت می افتد، اگر خود را آماده کرده باشد، می تواند به نفع خودش از آن ها استفاده کند

.

یکی از مواردی که انسان می تواند از نعمتی به نفع خودش استفاده کند این است که وقتی با نعمتی مواجه می شود اول توجه کند که عجب نعمت خوبی خدا به او داده! الحمدلله التذاذی است، التذاذ قبیحی هم نیست، اما می تواند انسان را غافل کند. اگر با نام خدا و با توجه به او شروع کند، خدا را حمد کند که این نعمت را برای او مهیّا نموده، این نعمت موجب غفلت او نمی شود؛ نه تنها موجب غفلت نمی شود، بلکه ممکن است موجب توجه و تقرّبش هم بشود؛ گاهی ممکن است به شکل عبادت در بیاید. گاهی غذا خوردن و افطار کردن و روزه شکستن عبادت است. چرا؟ چون انسان توجه پیدا می کند به این که برادر مؤمنش خوشحال می شود که از غذایش تناول کند و خدا دوست دارد که وی او را خوشحال کند. چقدر دستورات اسلام لطیف هستند! انسان به قصد تقرّب به خدا روزه گرفته است، اما وقتی می فهمد که امروز مهمان دوستش شده یا او به منزل آمده احساس می کند که اگر با او تناول کند، او چقدر خوشحال می شود. اگر توجه پیدا کند به این که خدا دوست دارد او را خوشحال کند و نگوید که من روزه هستم هرچند در بهترین روزها باشد که ثواب هفتاد سال عبادت دارد، مثل روز عید غدیر و بنشیند و با او غذا بخورد به قصد این که او را خوشحال کند، این غذا خوردن عبادت است؛ ثوابش از آن روزه ای که مثلاً معادل هفتاد سال عبادت است، بیش تر می شود. با این که غذا خوردن یک کار حیوانی است، بخصوص که او در حال روزه بوده و او می خواهد روزه اش را بشکند، اما همین کار می تواند موجب تقرّبش به خدا بشود؛ نه تنها مبتلا به غفلت نشود، از اوج انسانیت فرود نیاید و در دام حیوانیت نیفتد، بلکه همین کار ممکن است موجب رفعتش گردد؛ اما به شرط این که قبلاً خود را آماده کرده باشد، درک کرده باشد که خدا دوست دارد او بندگان مؤمنش را شاد کند. بنابراین، همه چیزهایی که جنبه حیوانی دارند، صد در صد غفلت آور نیستند؛ این بستگی به شرایط روحی ما دارد. اگر ما قبلاً خودمان را از لحاظ روحی و روانی آماده کرده باشیم، می توانیم از همین اموری که برای بسیاری از مردم موجب غفلت می شوند، به گونه ای استفاده کنیم که نه تنها برای ما موجب غفلت نشوند، بلکه موجب ترقّی هم بشوند. پس باید آن زمینه را فراهم کرد

.

فواید توجه به عوامل غفلت زا

اصولاً وقتی ما مبتلا به غفلت هستیم نمی توانیم کاری بکنیم که از غفلت در بیاییم، مگر عنایت الهی شامل حالمان شود، کمک های فرشتگان باشد. گاهی این کمک ها شامل حالمان می شود و نمی فهمیم از کجاست. اما در حالی که هنوز مبتلا به غفلت نشده ایم، باید برای غفلت های بعدی فکری بکنیم. این نکته دقیقی است؛ مثلاً، ما که الان بحث می کنیم که چه چیزهایی موجب غفلت می شود و به چه وسیله ای انسان می تواند خودش را از غفلت خلاص کند، الان توجهی داریم که این حرف ها را می زنیم، اما اگر کاملاً از خدا و از اهداف انسانی مان غفلت داشته باشیم، نمی توانیم چاره جویی هم بکنیم. اگر توجه کردیم که می خواهیم از غفلت خارج شویم، یعنی توجه حاصل شده؛ یعنی از غفلت درآمده ایم. پس این بحث ها به چه دردی می خورند؟ فایده این بحث ها آن است که بداند فردا، یک ساعت دیگر، یک لحظه دیگر امکان غفلت وجود دارد، از قبل زمینه ای فراهم کند تا مبتلا به غفلت نشود. در غیر این صورت، وقتی که در غفلت است، انسان توجهش متمرکز در امری است که خدا نمی پسندد، در آن حال به چیز دیگری توجه ندارد تا بخواهد خودش را رها کند، مگر این که دیگری او را کمک کند، کسی او را موعظه کند، برایش قرآن بخواند، حدیثی یا الهام الهی یا کمک مَلَکی نصیبش شود. به هر حال، همه ما این تجربه را داریم که در زندگی زیاد مبتلا به غفلت می شویم. قبل از این که به آن غفلت های ویرانگر مبتلا شویم، جلوتر باید فکری بکنیم تا در دام نیفتیم. بدانیم چه می شود کرد تا از افتادن در غفلت و آن چاه «ویل» نجات پیدا کنیم

.

عوامل غفلت زا

کارهایی می توان کرد؛ چیزهایی که در شرع مقدّس اسلام، در کتاب و سنّت به صورت های خاص برای زدودن غفلت مورد تأکید قرار گرفته اند: پیش از همه، توجه داده شده به اموری که ممکن است ما را غافل کنند؛ غفلت کشنده. آن ها تذکر داده شده اند. بنابراین، باید سعی کنیم دنبال آن ها نرویم، وگرنه ممکن است به غفلت بیفتیم؛ غفلتی که بعدا پشیمانی می آورد. برای نمونه، خداوند می فرماید: «یا اَیُّها الَّذینَ آمنوا لا تُلهِکُم اَموالکُم و لا اولادُکم عَن ذِکر اللّهِ.» (منافقون: ۹) مبادا پرداختن به امور زندگی دنیا، مثل مال و فرزند و مسائل خانوادگی شما را از یاد خدا غافل کند. این نشان می دهد که چه چیزهایی ممکن است انسان را از یاد خدا غافل کنند. یعنی اگر توجهتان به ثروت اندوزی متوجه شود، از خدا و قیامت غافل می شوید: «الهیکم التکاثر.» (تکاثر: ۱

) «

الهیکم» یعنی شما را غافل کرد، سرگرمتان کرد. سرگرمی همین است که انسان توجهش معطوف به یک چیزی شود که از هدف اصلی غافل بماند. پس علاقه به زراندوزی، علاقه به تکاثر، به این که انسان روز به روز ثروتش را بیش تر کند، پس اندازش بیش تر شود، موجب غفلت است. طبیعت آدمی زاد علاقه مند به تک